กีฬา
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมเสน่หา

SHARE

“ถ้าหากคุณรู้จักยอมแพ้ตั้งแต่แรกคุณก็ไม่ต้องเห็นผมมายืนตรงนี้แทนที่จะเป็นคุณน้า”

“หึ...ถ้าแขยอมแล้วลูกสาวคุณวัชจะยอมปล่อยเขามาเหรอคะ ขนาดแขไม่ยอมยังขนาดนี้”

“ถ้าคุณอยากเป็นคนสำคัญของคุณน้าผมก็ต้องรักคนที่ท่านรักด้วย ท่านไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่กระโจนเข้าใส่ความสุขส่วนตัวจนลืมครอบครัว คุณเองก็น่าจะรู้ ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว”

แม้จะเย็นชาแต่ลัคนัยก็รับปากไม่บอกธวัชเรื่องเธอแกล้งเป็นลม พิมลแขคิดว่าเขาทำดีด้วยเพราะยัง

ไม่ลืมเธอเลยอยากสานสัมพันธ์แต่ทอแสงไม่เปิดโอกาสให้ลากตัวลูกสาวเข้าห้องทันที!

ลัคนัยไม่ได้คิดเรื่องพิมลแขอีก หลังรายงานเรื่องเธอกับธวัชก็ขอตัวกลับห้องแต่ไม่ทันถึงก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพลงดังจากห้องนั่งเล่น เหมือนชนกกับวิสาขาร้องรำทำเพลงด้วยกันอย่างสนุกสนานโดยมีธวัชเฝ้าดูด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ลัคนัยพลอยมีความสุข เช่นเดียวกับไพพรรณแม่บ้านเก่าแก่

“ถ้าเป็นอย่างนี้ได้ทุกวันก็ดีนะคะ จริงๆแล้วคุณนก แกไม่ได้อยากจะอารมณ์เสียใส่ใครหรอกค่ะ”

“ผมทราบครับ...คุณนกก็แค่อยากให้พ่อแม่แสดงออกว่ารักว่าสนใจ...ว่าเธอมีความสำคัญก็เท่านั้นเอง”

ooooooo

ขณะที่ลัคนัยเข้าใจอารมณ์เหมือนชนกแต่เธอกลับมีอคติคิดว่าเขาจะทำลายครอบครัวแสนสุข

ลัคนัยไม่ถือสาเพราะรู้จักเนื้อแท้ของเธอดีว่าหัวใจเปราะบางแค่ไหน

ไม่ใช่แค่เหมือนชนกที่ลัคนัยรู้จักดี พิมลแขคืออีกคนที่เขารู้นิสัยดีกว่าใคร อย่างเช่นคืนนี้ที่เธอโทร.

หาเขาเพื่อเรียกร้องความสนใจและทวงแหวนซึ่งเขาเคยสัญญาจะให้

ลัคนัยรู้ทันอดีตคนรักว่าอยากบริหารเสน่ห์ เขาตอบตกลงเพื่อตัดปัญหาแต่ให้คนอื่นไปมอบแทน พิมลแขอยากเอาชนะตามไปดักหน้ารถของเขา

“ทำไมคะ...รังเกียจแขมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“คุณอยากได้ของ ผมก็เอามาให้แล้ว”

“ถ้าไม่อยากเห็นหน้าแข ทำไมไม่จ้างคนส่งของให้แขตั้งแต่แรก”

“แล้วก็ให้คนอื่นเขาสงสัยว่าผมแอบส่งของอะไรให้คุณ”

พิมลแขชะงักเมื่อถูกเขาดักคอแต่กระนั้นก็ไม่ยอมแพ้

“จะบอกว่าที่คุณมาไม่ได้อยากจะเจอแข ทำไมคะ...ทำไมคุณไม่เคยบอกว่าคุณน้าที่คุณพูดถึงคือ...ท่าน”

“ถึงตอนนั้นผมบอกคุณแล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้อย่างงั้นเหรอ”

คำถามของเขาทำให้พิมลแขจุกพูดไม่ออกแต่ยังไม่ยอมให้เขากลับ

“แขยอมรับว่าเมื่อก่อนแขเลือกเส้นทางที่แม่ขีดให้มากกว่าเลือกคุณ แต่ตอนนี้แขรู้แล้วว่าเงินมันไม่ได้ทำให้แขมีความสุขแต่ความรักต่างหากที่เติมเต็มชีวิตแขได้”

“ทำแบบนี้จะไม่ดีกับตัวคุณเปล่าๆ”

ท่าทีไม่ยี่หระของอดีตคนรักทำให้พิมลแขเหลืออดโพล่งถามตรงๆ

“แขไม่อยู่ในใจคุณเลยเหรอคะ ถ้ายังงั้นทำไมถึงยังเก็บแหวนวงนี้เอาไว้อีก”

ลัคนัยเงียบ พิมลแขเลยรุกหนัก “พูดมาสิคะ...ทำไมคุณถึงยังเก็บแหวนไว้”

“เตือนความจำว่าอย่าให้ใครมาทำกับเราแบบนั้นอีก!”

พูดจบลัคนัยก็ขับรถไปทันที ทิ้งพิมลแขให้มองตามด้วยหัวใจแตกสลาย...ไม่มีอีกแล้วคนที่เคยรักและบูชาเธอคนเดียวสุดหัวใจ...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”

"นาย-โม" ทะเลาะแตกหัก เมาเละจนโดนทิ้งข้างถนนในละคร “Tee ใครทีมันส์”
12 ธ.ค. 2562
07:45 น.