ข่าว

วิดีโอ



ข้ามาคนเดียว

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอคชั่น - ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปลายปากกา

กำกับการแสดงโดย: ทองสิทธิ์ โสดาโคตร

ผลิตโดย: บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: วงศกร ปรมัตถากร, วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร

สัปเหร่อโข่งคันมือหลังจากห่างหายการสู้รบกับพวกยันต์มาสักระยะ ปะเหมาะพอดีคำม่วนมาร่วมวงไพบูลย์ ไหนจะมไหศวรรย์กับสาลิกา และพวกมะตูมอีก ถือเป็นโอกาสดีที่จะยกพลไปถล่มบ้านยันต์ ยมราชในคืนนี้

หลังจากยิงถล่มหน้าบ้านพอหอมปากหอมคอพวกสัปเหร่อโข่งก็ล่องหนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ยันต์เจ็บใจและเดือดดาลแทบคลั่ง แม้ไม่เห็นตัวตนว่าเป็นใครแต่ก็มั่นใจว่าต้องเป็นพวกจ่าครุย

เสร็จภารกิจพอขำๆ สัปเหร่อโข่งเดินกอดคอคำม่วนกลับป่าช้า หัวเราะเฮฮากันอย่างมีความสุข โดยมีมะตูม เก่ง เฮง อ่าง ฮวด สาลิกา และมไหศวรรย์ชักแถวตามหลัง

“ฮ่าๆๆ เป็นยังไงบ้างวะเสี่ยว การจัดปาร์ตี้ต้อนรับเสี่ยวของข้า มันเข้าไส้มั้ย”

“ม่วนหลาย มันเป็นปาร์ตี้ลูกปืนที่สมบูรณ์แบบที่สุด ม่วนที่สุดตั้งแต่เคยไปปาร์ตี้ปลาแดกมา”

“ใช่...ป่านนี้ไอ้ยันต์มันคงหนวดกระดิกเพราะถูกกระตุก สมน้ำหน้า นอกจากเราจะได้จัดปาร์ตี้ให้พ่อแล้ว ยังได้แก้แค้นแทนทนายของอาครุย”

มไหศวรรย์หยุดกึก มองครุยยืนกอดอกสีหน้าบึ้งตึง อินทร์และกลอยใจอยู่ถัดไป มองทุกคนอย่างเป็นกังวล

“แต่ผมไม่แน่ใจว่าวิธีนี้ จ่าครุยเขาจะชอบใจหรือเปล่านะ ผมกับเมียเป็นแค่ผู้รับเชิญไปงานปาร์ตี้นะ ไม่ใช่ผู้จัด” มไหศวรรย์รีบออกตัว

สัปเหร่อโข่งเพิ่งเห็นครุย ร้องทักอย่างอารมณ์ดี ขณะที่มะตูมเริ่มรับรู้บรรยากาศตึงเครียด ส่งยิ้มแหะๆ ทำหน้าแหยๆ

“ไปทำอะไรกันมา ลุงโข่ง ครูคำม่วน” ครุยถามเสียงแข็งจนทุกคนเงียบกริบ มองหน้ากันไปมาว่าใครจะเป็นคนตอบ

“ก็...ก็ไม่มีอะไรมาก เสี่ยวข้ามาข้าเลยจัดปาร์ตี้ต้อนรับเสี่ยวของข้า ปาร์ตี้ของเราสนุกใช่ไหมเสี่ยว”

คำม่วนอึกๆอักๆ ไม่กล้าตอบคำถามสัปเหร่อโข่ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังพูดน้ำลายแตกฟอง

ครุยบ่นอย่างไม่ชอบใจ “รู้ไหม ลุงโข่งทำอะไรไม่คิดยังงี้คนที่เขาเกลียดยันต์ ยมราชเขาจะมีมุมมองยังไง”

“เขาจะมองยังไง เขาก็สมน้ำหน้าไอ้ยันต์น่ะสิ”

“แล้วคนที่อยู่นิ่งๆ กำลังเลือกข้างล่ะ เขาจะคิดยังไง”

“เฮ้ย...คนเดี๋ยวนี้ที่เขาเลือกจะอยู่นิ่งมันเยอะ แต่ใจคนน่ะโว้ย มันนิ่งไม่ได้หรอก มันต้องรู้ว่าต้องสู้ถึงจะชนะอิทธิพลของเงิน นี่อาจจะเป็นวิธีที่จะทำให้คนเลือกข้างเลือกได้ว่าจะสู้หรือยอมแพ้ไปตลอดกาลโว้ย”

สัปเหร่อโข่งตัดบทด้วยท่าทีฉุนเฉียว ครุยนิ่งอึ้งไป

ooooooo

ขาลนำอาหารเช้ามาถวายหลวงตาในห้องขังบ้านยันต์ หลวงตาถามด้วยความสงสัยว่าเมื่อคืนมีเรื่องอะไร ได้ยินเสียงปืนดังสนั่น

“ไม่มีอะไรหรอกครับหลวงตา มีงานเลี้ยงนิดหน่อยน่ะครับ”

“งานเลี้ยงที่นี่แปลกนะ แทนที่จะใช้เสียงเพลงประกอบฉาก แต่กลับใช้เสียงปืน นี่แสดงว่าในงานนี้มีลาบเลือดด้วยสินะ

“หลวงตาครับ ผมว่าที่นี่ไม่เหมาะที่หลวงตาจะจำวัดหรอกครับ คืนนี้ผมจะนิมนต์หลวงตาหนี ผมจะพาหลวงตาออกไป ที่นี่มันเป็นที่อโคจรครับหลวงตา”

“รู้ว่าเป็นที่อโคจร คือที่ที่คนดีๆไม่ควรจะโคจรเข้ามา เพราะคนชั่วจะโคจรมาพบกัน แล้วจะอยู่ไปทำไมล่ะ...โยมขาลทำไมไม่ไปหาที่ที่กัลยาณมิตรอยู่ พระสัมมา สัมพุทธเจ้าทรงตรัสว่าการคบคนพาลเป็นมิตรก็จะได้แต่เรื่องเดือดเนื้อร้อนใจ เรื่องทุกข์ เรื่องที่ล้วนแต่เป็นบาปกรรมทั้งสิ้น”

“ผมมีความจำเป็นต้องอยู่...เรียนหลวงตาไม่ได้จริงๆครับว่าความจำเป็นของผมคืออะไร”

“ยังงั้นหรือ แล้วไอ้ความจำเป็นที่โยมขาลต้องอยู่น่ะ มันทำประโยชน์อะไรบ้างไหม”

“มันจะเป็นประโยชน์ต่อคนส่วนใหญ่ที่เขาเป็นเจ้าของเมืองนี้ครับหลวงตา”

“ถ้ายังงั้นอาตมาจะแผ่เมตตาให้นะโยมนะ”

ooooooo

แขมแขเลือกเฟ้นทนายคนใหม่เป็นหนุ่มหน้าอ่อนซึ่งเธอเชื่อว่าเขาคือคนรุ่นใหม่ไฟแรง ขณะเดียวกันยันต์ก็ยังไม่ทิ้งเรื่องพยานอีกสองปากที่ยังลอยนวล เขาเชื่อว่าครุยกับแขมแขต้องเอาตัวไปเก็บซ่อนไว้ที่ป่าช้าหรือไม่ก็ที่โรงเลื่อย จึงสั่งพวกไอ้ยงตามสืบให้ได้โดยเร็ว

ไม่ทันที่แขมแขจะเคลื่อนไหวพาพยานสองปากไปพบเจ้าหน้าที่ตำรวจ ท้วมกับช้วนก็โดนยันต์และสมุนบุกเข้ามาในโรงเลื่อยหมายฆ่าปิดปาก เคราะห์ดีที่ครุยมาช่วยทันและยิงยันต์ได้รับบาดเจ็บ ส่วนขาลก็ฉวยโอกาสคืนเดียวกันพาหลวงตาหนีออกจากบ้านยันต์ แต่ไม่รอดหูตาสมุนของมัน จึงเกิดการไล่ยิงกันหูดับตับไหม้พักหนึ่งก่อนที่ขาลจะพาหลวงตาไปส่งที่วัดร้างอย่างปลอดภัย

ยันต์โดนยิงเจ็บตัวนิดหน่อยแต่เจ็บใจมากกว่าเมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วขาลคือหนอนบ่อนไส้

“มิน่าล่ะ มันถึงไม่เคยฆ่าจ่าครุยได้ ฉันสอบประวัติขาล ขุขัณฑ์ในบัญชีมือปืนแล้วไม่เคยมีมือปืนชื่อนี้ แต่มันเข้ามาในโคราชทำไม”

“นั่นน่ะสิครับคุณยันต์ ผมสงสัยมาตั้งนานแล้ว จ่าโง่นก็คงสงสัย แต่จ่าโง่นตายก่อนที่จะจับมันถอดหน้ากาก”

“ไม่ว่าขาล ขุขัณฑ์จะเป็นใครฉันก็ไม่กลัว เพราะหลักฐานการกระทำของฉันทุกชิ้น ฉันทำลายมันทันทีที่เรื่องจบ นอกจากพยานสองปากที่เรายังเก็บไม่ได้คือไอ้ช้วนกับไอ้ท้วม”

ยงบอกว่าพยานพูดได้จะทำให้เจ้านายเดือดร้อน เหตุนี้เองยันต์ถึงต้องทำให้พยานพูดไม่ได้ สั่งยงต้องหาทางปิดปากมันสองคนให้ได้...

หมวดอินทร์ขาหายเดินได้เป็นปกติก็อยากลุยงานต่อโดยเฉพาะเรื่องจับไม้พะยูงที่เชื่อว่ายันต์คือผู้บงการ เขาตั้งใจนำหลักฐานมารวมกับของแขมแขเพื่อเล่นงานยันต์ให้ดิ้นไม่หลุด ขจัดอิทธิพลเถื่อนให้หมดสิ้นในโคราช อีกทั้งได้ช่วยจ่าครุยให้พ้นมลทิน

ขาลหลบไปอยู่กับหลวงตาที่วัดร้างห่างไกลผู้คน พวกยันต์จึงยังตามไม่พบ ฝ่ายมไหศวรรย์นับวันก็ทำตัวน่าสงสัย ชอบไปสอดส่องดูความเคลื่อนไหวแถวบ้านยันต์ราวกับเป็นหน้าที่บางอย่างพึงกระทำ

ที่แท้มไหศวรรย์คือนายอำเภอคนใหม่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่ และขาลก็เป็นผู้กำกับที่ย้ายมาประจำการที่เมืองโคราช สองคนต่างทำภารกิจอย่างลับๆเรื่อยมาโดยไม่บอกความจริงกับใครสักคน

ooooooo

ความพยายามของแขมแขสำเร็จไปอีกขั้นเมื่อศาลรับคำร้องขอให้มีการรื้อฟื้นคดีของครุย อังคาร

ครุยซาบซึ้งและมีความสุข เขาไม่รู้จะตอบแทนน้ำใจเธอด้วยอะไร นอกจากความรักและคำขอบคุณที่เธอยอมเหน็ดเหนื่อยทำทุกอย่างเพื่อเขามาตลอด

“ขอบคุณนะครับ”

“ฉันรักคุณค่ะ ฉันเชื่อว่าที่แล้วมาคุณบริสุทธิ์ ฉันอ่านสำนวนคดีนี้นับร้อยๆครั้ง เห็นช่องโหว่ที่คนพวกนั้นรังแกคุณ มันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ คุณจะต้องชนะ คุณจะเป็นผู้บริสุทธิ์ เราต้องทำให้คดีเก่าๆของยันต์ ยมราชถูกจับตา ต้องให้เขาเป็นจำเลยหลายๆคดีพร้อมกัน”

“คุณหมายถึงคดีไม้เถื่อนงั้นหรือ”

“ค่ะ คุณพ่อพร้อมที่จะให้การปรักปรำยันต์ ยมราช ถ้าหลักฐานในมือของหมวดอินทร์พร้อม เราจะทำให้คดีนี้เดินหน้าไปพร้อมๆกับคดีของคุณ”

“หมวดอินทร์ต้องมีคนตัดไม้เป็นพยานให้เขา แต่ใครล่ะ เคยสาวไปถึงผู้บงการ ยิ่งตอนนี้เขาไม่มีอำนาจหน้าที่ที่จะจับใครได้ ผมคิดว่า...”

“อย่าคิดว่าอะไรเป็นไปไม่ได้ มีการโยกย้ายตำแหน่งหน้าที่หลายตำแหน่งในเมืองนี้ เส้นสายของยันต์ ยมราชทั้งนั้น ถ้าคดีของเขามาถึงศาลเร็ว เขาอาจจะหนีไม่พ้นคุก”

ครุยสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ถามว่าการโยกย้ายคราวนี้มีอะไรเป็นลับลมคมในหรือไม่ แขมแขตอบโดยไม่ต้องตรึกตรองว่ามีแน่ เพราะจนป่านนี้แล้วทั้งนายอำเภอคนใหม่กับผู้กำกับยังไม่เผยตัว...วันเดียวกันยันต์ไม่สบ อารมณ์เมื่อรู้ว่าศาลประทับรับคำร้องขอให้มีการรื้อฟื้นคดีของครุยขึ้นมาใหม่

“จะมีการรื้อฟื้นคดีของจ่าครุยขึ้นมาใหม่ คนของฉันที่มีอำนาจอยู่ตอนนี้ถูกย้ายออกจากพื้นที่หมด ผู้บังคับกองคนใหม่ก็ยังไม่มีข่าวว่าเป็นใคร ไม่ยังงั้นฉันจะส่งคนไปล็อบบี้ไว้ก่อน นายอำเภอคนใหม่ก็ยังไม่มีรายชื่อ ยง... แกได้ข่าวขาล ขุขัณฑ์หรือยัง”

“ยังครับ ผมกำลังให้คนเข้าไปดูที่วัดป่า เผื่อหลวงตาจะกลับไปจำวัดที่นั่น ไอ้ขาลมันอาจจะอยู่ที่วัด”

“เก็บมันให้ได้ เพราะฉันไม่รู้ว่ามันอยู่กับฉันมันได้อะไรไปบ้าง ฉันผิดเองที่ไว้ใจมัน”

“งั้นคืนนี้ผมจะไปดูที่วัดครับ เผื่อจะมีข่าวสามเณรสีหมอก”

“สามเณรสีหมอกเป็นไม้ตายไม้เดียวที่ฉันจะบีบไอ้จ่าครุยได้ แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของสามเณร มันยังไงกัน”

“ผมจะส่งคนไปดูที่โรงพยาบาลอีกครั้งครับ”

“ดี...ทำงานใช้สมองหน่อย อย่าใช้แต่กำลัง แขมแขเป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ทำให้ฉันป่วนไปหมด เพราะอะไร... เพราะแขมแขใช้สมองไม่ได้ใช้เรือนร่าง” ยันต์เคร่งเครียด สถานการณ์บีบคั้นเข้ามาทุกที

ooooooo

หมวดอินทร์กับกลอยใจหายไปไม่กี่วันก็ได้หลักฐานสำคัญการตัดไม้พะยูง เขาและเธอบันทึกภาพที่เห็นด้วยกล้องโทรศัพท์มือถือแล้วส่งต่อมาให้พวกมะตูม

มไหศวรรย์เห็นเข้าก็อยากได้มาเก็บไว้ด้วย หลายคนเลยสงสัยว่าจะเก็บไว้ทำไม ยกเว้นมะตูมที่คิดได้ว่าหากมือถือของตนมีปัญหาหรือหาย เก็บไว้หลายคนก็ดีจะได้มีของอีกคนไว้เป็นหลักฐาน

“เออใช่ มะตูมลูกข้าพูดถูก งั้นเดี๋ยวแชร์ให้กระจายเลยโว้ย ว่าแต่เอ็งจะเอาไปทำอะไรวะไอ้ไห”

“ผมจะเอาไปให้ผู้รู้ดูประวัติอาชญากรรมของไอ้พวกนี้ ถ้าจะกล่าวหายันต์ ยมราชเรื่องไม้เถื่อน ก็ต้องหาหลักฐานทุกเม็ดไปมัดตัวมันให้ได้”

“เออ พูดน่าคิด แต่ใครจะไปค้นประวัติของคนพวกนี้ล่ะ ค้นที่ไหน”

“ค้นที่แผนกประวัติอาชญากรรมไงครับลุงโข่ง ที่นั่นมีประวัติอาชญากรรมของคนที่เคยต้องคดี ถ้าเจอก็รู้ประวัติว่ามันเคยทำอะไรมาบ้าง แล้วก็นำไปสู่การขยายผลจับกุม”

สาลิกานิ่วหน้าด้วยความสงสัย ถามผัวว่าไปรู้จักมักจี่กับตำรวจตั้งแต่เมื่อไหร่ มไหศวรรย์อ้างว่าเมื่อก่อนตนเคยเดินขึ้นลงโรงพักแทบทุกวันตอนจ่าโง่นยังอยู่

“แต่ฉันไม่เคยเห็นแกมีเส้นหรือรู้จักมักจี่กับตำรวจเลยนะ แล้วจะเอาประวัติของไอ้พวกตัดไม้นี่ไปให้เขาค้นได้ยังไง”

“เอาเถอะน่ะสาลิกา ไอ้ไหมันคงมีเสี่ยวเป็นใหญ่เป็นโตที่พอช่วยมันได้หรอกน่า ไปค้นประวัติไอ้พวกนี้มา หมวดอินทร์จับมันไม่ได้ ข้านี่แหละจะไปจับมันเอง”

“ลุงโข่งลุงจะเอากฎหมายข้อไหนไปจับมัน”

“เอากฎหมู่สิวะ ไอ้พวกนี้น่ะกฎหมายทำอะไรมันไม่ได้หรอก เพราะมันเหมือนนกรู้ จับมันแล้วบังคับให้มันบอกว่าใครเป็นคนจ้างมันตัดไม้”

สัปเหร่อโข่งกับคำม่วนเห็นด้วยกับวิธีกฎหมู่มากกว่าใช้กฎหมาย แต่มไหศวรรย์ค้านสุดโต่งเลยโดนสาลิกาดึงติ่งหูออกมาคาดคั้นว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้ค้านลุงโข่งกับครูคำม่วนไม่ให้ใช้กฎหมู่กับคนเลวพวกนั้น

“ก็เพราะบ้านเมืองวุ่นวาย คนชอบใช้กฎหมู่ กฎหมู่มันถูกใจ แต่มันไม่ถูกกฎหมายนะจ๊ะสาลิกา”

“ก็คนบางคนน่ะมันใหญ่โตเสียจนกฎหมายทำอะไรไม่ได้ คนตัดไม้เถื่อนถูกจับทุกวัน แต่ไม่มีใครสาวไปถึงจอมบงการเลย ป่าก็เลยหายไปเรื่อยๆจนลูกหลานไม่มีป่าจะให้เห็นแล้ว”

“กฎหมายคือระเบียบที่คนส่วนใหญ่จัดมาเพื่อคนส่วนใหญ่นะ เรื่องสำคัญอย่างไม้เถื่อนไม้พะยูงนี่ หมวดอินทร์เขาก็ต้องการจับอย่างถูกกฎหมาย จับให้ได้ถึงต้นตอ ไม่ยังงั้นเขาจะส่งหลักฐานมาทำไม ผมจะเอารูปพวกนี้ไปให้เขาสอบประวัติอาชญากรรม คนทำผิดต้องได้รับโทษตามกฎหมาย” มไหศวรรย์เป็นงานเป็นการเสียจนสาลิกาเงียบกริบ

ooooooo

แขมแขกำลังรวบรวมหลักฐานเอาผิดยันต์ทั้งเรื่องอยู่เบื้องหลังคดีของครุยเมื่อหกปีก่อน และเรื่องตัดไม้ทำลายป่าที่หมวดอินทร์กับกลอยใจช่วยกันตามสืบมาได้

ส่วนขาลที่หลบมาอยู่กับหลวงตาที่วัดร้างยังไม่วายโดนพวกไอ้ยงตามรังควานจนขาลถูกยิงบาดเจ็บและอาจถึงตายถ้าไม่ได้ครุยเข้ามาช่วยเหลือ ครุยยิงรามสูรตายคาที่เป็นการล้างแค้นที่มันเคยข่มขืนคำสี ก่อนพาขาลหนีไปยังป่าช้า

สัปเหร่อโข่งเอากระสุนปืนออกให้ขาลท่ามกลางความลุ้นระทึกของทุกคน โดยเฉพาะมะตูมที่เผลอแสดงความห่วงใยขาลออกนอกหน้าจนคำม่วนจับตามองด้วยความสงสัย สัปเหร่อโข่งก็มองออกว่าขาลชอบมะตูม จึงหาโอกาสพูดกับคำม่วนอยากให้มะตูมตัดใจจากครุยแล้วไปรับน้ำใจจากขาล แต่คำม่วนยังลังเลไม่ไว้ใจขาลเพราะเขาเคยเป็นลูกน้องของยันต์ ยมราช

ยันต์ดาลเดือดเป็นที่สุดเมื่อรู้ว่าครุยฆ่ารามสูรตาย เขาสั่งไอ้ยงพาคนไปถล่มป่าช้าแล้วฆ่าทุกคนที่เป็นแนวร่วมของครุย โดยไม่รู้ว่าเวลานี้พวกไอ้ยงรู้สึกหวาดกลัวครุยจะเป่าพวกตนทีละคนเพื่อแก้แค้นให้คำสี

ดาวกับเขพร้อมใจกันเดินทางจากยโสธรมาโคราชอีกครั้งเพื่อเป็นแนวร่วมช่วยครุยเล่นงานยันต์ ขณะเดียวกันยันต์ก็ดิ้นทุกทางเพื่อให้ตัวเองรอดทั้งจากพวกครุยและความผิดเรื่องตัดไม้พะยูง คืนนี้ยันต์สั่งสมุนให้ลำเลียงไม้พะยูงที่แปรรูปแล้วออกจากป่าไปตามแนวชายแดนริมฝั่งแม่น้ำโขง หมวดอินทร์ล่วงรู้จึงส่งข่าวครุยก่อนรวมตัวกันไปหยุดยั้ง

ครุยและแนวร่วมทุกคนที่ป่าช้า รวมทั้งมไหศวรรย์และขาลช่วยกันสุดกำลัง ระหว่างสองฝ่ายต่อสู้กัน ดาวพ่อของสาลิกาโชคร้ายถูกยิงตาย ส่วนครุยสบโอกาสยิงราหูดับดิ้นโดยไม่ฟังคำทัดทานของมไหศวรรย์ที่ไม่ต้องการ ให้ครุยตั้งศาลเตี้ยพิพากษาใคร

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้พวกครุยทุกคนรู้ความจริงว่ามไหศวรรย์คือนายอำเภอและขาลคือผู้กำกับที่ย้ายมาเมืองโคราชนานแล้วแต่ปกปิดตัวเอง

พวกสัปเหร่อโข่งพาร่างไร้วิญญาณของดาวกลับมาทำพิธีฝังที่ป่าช้า ทุกคนอยู่ในสภาพโศกเศร้าเสียใจ สาลิการ่ำไห้อย่างรับไม่ได้ ไม่นึกไม่ฝันว่าพ่อจะมาจบชีวิตอย่างกะทันหัน มไหศวรรย์เองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าสาลิกา ปลอบโยนว่าพ่อทำหน้าที่คนไทยอย่างสมบูรณ์ เธอควรจะภูมิใจ พ่อเสียสละชีวิตเพื่อพวกเราทุกคน ดวงวิญญาณของพ่อจะไปสู่สรวงสวรรค์

ooooooo

เหตุการณ์เมื่อคืนเป็นข่าวใหญ่ในเช้าวันถัดมา ยันต์โมโหโกรธาเกรี้ยวกราดเอากับสมุน

“ไม้ของฉันถูกจับ หมวดอินทร์รับความชอบเพราะกระแสในโซเชียลจนได้รับคำสั่งให้เข้ามารับราชการใหม่ นี่เป็นไม้ลอตใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยจับได้ ฉันสูญเสียไม้มูลค่ามหาศาลเพราะพวกไอ้จ่าครุย”

“มีข่าวเสี่ยไพบูลย์จะกลับมาขึ้นศาลให้ปากคำวันพรุ่งนี้ครับ”

“แกแน่ใจนะ”

“ครับ คนของผมส่งข่าวมา”

“ฉันจะยอมให้เสี่ยไพบูลย์ไปถึงศาลไม่ได้ เขาคงมีคนคุ้มกันมาจากกรุงเทพฯ ตอนนี้ฉันเหมือนคนจนมุมตัวเอง ฉันต้องฆ่าเสี่ยไพบูลย์”

ยันต์วางแผนอย่างเร่งด่วนส่งสมุนพรางตัวไปดักฆ่าเสี่ยไพบูลย์ขณะเดินทางมาศาลได้สำเร็จ ครุยแค้นมากบอกแขมแขว่าจะหาทางจบชีวิตยันต์ด้วยมือของเขาเอง ส่วนแนวร่วมทุกคนของครุยไม่ทันหายเศร้าเรื่องดาวตาย ก็มาสลดหดหู่กับการจากไปของเสี่ยไพบูลย์อีก แม้ตำรวจยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ แต่ทุกคนก็เชื่อว่าเป็นฝีมือของยันต์อย่างแน่นอน

กลับจากงานสวดศพเสี่ยไพบูลย์ในคืนนี้ มะตูมมีท่าทีมึนตึงเย็นชาถามขาลว่า

“ทำไมน้าไม่บอกพวกเราว่าน้าเป็นผู้บังคับกองคนใหม่ น้าเห็นพวกเราเป็นอะไร ควายหรือไง”

“เปล่า แต่ฉันมีความจำเป็นต้องปกปิดตัวเองเพื่อหาหลักฐานมัดยันต์ ยมราช โค่นอิทธิพลของยันต์”

“ก็เป็นคำแก้ตัวที่ฟังได้ แล้วยังไงล่ะ ยันต์ ยมราช ฆ่าพ่อดาวของสาลิกา ฆ่าเสี่ยไพบูลย์ น้าทำอะไรได้บ้าง”

“เราต้องทำตามกฎหมาย ฉันจะจับยันต์ ยมราช เขาต้องชดใช้ความผิดตามกระบวนการยุติธรรม”

“แล้วมันทันไหมล่ะ มันฆ่าอาคำสี ย่ำยีจนอาคำสีเป็นบ้า แค่จับมันติดคุกไม่กี่ปีมันก็ออกมาเดินก่อเหตุใหม่ คนพวกนี้มันไม่มีวันกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีได้หรอก มันต้องตาย” ยิ่งพูดมะตูมยิ่งเดือดดาล ขาลเลยต้องเงียบไม่ต่อความยาว

ooooooo

ครุยแอบสะกดรอยตามสุครีพและเด็ดชีพมันได้อีกคน ยงรู้ข่าวถึงกับลนลานหวาดกลัว เชื่อว่าครุยไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ต้องแก้แค้นทุกคนที่ข่มขืนคำสี

หลังจากสังหารสุครีพได้ไม่นาน ครุยจัดการยงในคืนเดียวกัน ยันต์รู้เรื่องก็แทบคลั่ง อีกทั้งรุ่งขึ้นแขมแขจะไปศาลเดินหน้ารื้อฟื้นคดีให้ครุยอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก ยันต์เหมือนหมาจนตรอก สั่งสมุนที่เหลือไปดักจับแขมแขมาให้ได้ เขาจะทำให้จ่าครุยเดินเข้ามาชนลูกปืนของเขาแบบข้ามาคนเดียว

ยันต์จับแขมแขไปไว้ที่เขื่อนแล้วรอคอยด้วยความมั่นใจว่าครุยต้องมาแน่

“ฉันต้องจบเกมกับจ่าครุยก่อน ไม่ยังงั้นฉันไปต่อไม่ได้ มันฆ่าคนของฉัน ตั้งแต่ไอ้รามสูร ราหู สุครีพ แม้แต่สมุนมือดีอย่างไอ้ยง”

แขมแขถูกควบคุมตัวแต่ยิ้มเยาะยันต์อย่างไม่เกรงกลัว “เขาฆ่าคนที่ข่มขืนเมียเขา รวมทั้งแกด้วย แกจะเป็นคนสุดท้ายที่เขาตามล่าชีวิต”

ฉาด! ยันต์ตบหน้าแขมแขอย่างแรง “เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะล่าใครกันแน่ ป่านนี้จ่าครุยมันคงรู้แล้วว่าผมจับคุณมาที่นี่ ไป...เอาตัวแขมแขไปที่สันเขื่อน”

สมุนฉุดกระชากแขมแขไปตามแนวสันเขื่อน หญิงสาวพยายามดิ้นรนต่อสู้แต่ไร้ผล เวลาเดียวกันครุยกำลังเตรียมอาวุธอย่างเร่งรีบ พวกสัปเหร่อโข่งพยายามห้ามไม่ให้ครุยไปติดกับดัก แต่ครุยไม่สน ขอไปคนเดียวเพื่อปิดบัญชีแค้นกับยันต์ เขาดึงดันไปจนได้ คนอื่นๆต่างห่วงใย พากันแอบติดตามครุยมาห่างๆ

เมื่อครุยปรากฏตัวคนเดียว ยันต์ย่ามใจใช้แขมแขเป็นตัวประกัน

“ฉันมาแล้ว...มาคนเดียว มาคิดบัญชีกับแก แกทำให้ฉันติดคุก แกกับจ่าโง่นลวงฉันไปติดกับ จ่าโง่นหลอกให้ฉันล่อซื้อยาแล้วรวมหัวกันใส่ความว่าฉันเป็นผู้ค้า แกรู้ไหมว่าห้าปีในคุก ไม่มีวันไหนที่ฉันจะไม่นับวันเพื่อออกมาล้างแค้นแก ฉันเสียอนาคต เสียเมีย เสียชีวิตครอบครัวก็เพราะแก..แกฆ่าคำสี”

ยันต์ไม่สนใจเสียงพล่ามของครุย สั่งสมุนยิงครุยให้ดับดิ้น แต่ไม่สำเร็จเพราะขาลกับมไหศวรรย์พร้อมกลุ่มสัปเหร่อโข่งเข้ามาสกัด สองฝ่ายแลกกระสุนกันสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่ครุยกับยันต์จะเผชิญหน้ากันตัวต่อตัวแล้วชกต่อยกันด้วยมือเปล่า

ฝีมือครุยเป็นต่อยันต์หลายขุม ยันต์สู้ยิบตาคว้าปืนบนพื้นจะยิงครุยแต่ช้ากว่ามีดของครุยที่พุ่งเข้าปักแสกหน้ามันเสียก่อน ร่างยันต์หล่นจากสันเขื่อนลงมาเสียบไม้ปลายแหลม สิ้นใจทั้งที่ดวงตายังเบิกโพลง

ooooooo

กลุ่มสัปเหร่อโข่งพากันกลับมายังป่าช้าด้วยความสลดหดหู่ใจ สัปเหร่อโข่งกับคำม่วนบอกทุกคนว่ามันจบแล้ว คนชั่วเดินทางไปนรก ส่วนพวกเราได้ใช้ชีวิตต่อไป เราจะมีความสุขขึ้นเพราะไม่มีคนชั่วให้หนักแผ่นดินเมืองโคราช

“พ่อ...ฉันเป็นห่วงอาครุย”

คำม่วนลูบหัวมะตูมที่ยังกังวล “ไม่ต้องห่วงจ่าครุยหรอก หนี้แค้นที่ติดค้างใจจ่าครุยจะหมดไป เพราะจ่าครุยได้แก้แค้นแทนคำสีแล้ว ต่อไปนี้จ่าครุยจะต้องลุกขึ้นมาต่อสู้ในเชิงกฎหมายเพื่อให้ตัวเองพ้นมลทิน”

“คุณแขมแขรวบรวมหลักฐานไว้ทั้งหมดแล้ว แล้วคดีที่ไอ้ยันต์ ยมราช ตกเป็นจำเลยมันก็ชัดเจนขึ้น ทั้งคลิปของผู้กองขาลที่อัดเสียงไอ้ยันต์ไว้คราวนั้น แล้วไหนจะหลักฐานเรื่องไม้พะยูงที่หมวดอินทร์กับคุณกลอยใจได้มาอีกล่ะ”

สาลิกากล่าวอย่างมั่นใจ คนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย แต่พอสาลิกามองไปทางมไหศวรรย์ก็หน้าง้ำยังเคืองที่เขาไม่บอกความจริงแต่แรกว่าเป็นนายอำเภอปลอมตัวมา ขณะที่มะตูมก็ยังวางท่ามึนตึงใส่ขาลอยู่เหมือนกัน ขาลจึงใช้ลูกอ้อนก่อนสารภาพรักมะตูมจนเธอใจอ่อนยอมรับรักตอบ

ooooooo

ครุยอยู่กับแขมแขที่โรงเลื่อย แม้จะได้แก้แค้นให้คำสีไปแล้ว ครุยยังอยู่ในภาวะเศร้าสะเทือนใจทุกครั้งที่นึกถึงคำสี เธอถูกย่ำยีจากคนชั่วอย่างไร้ความปรานี

แขมแขเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของครุย จึงทุ่มเทความรักและกำลังใจให้เขาอย่างใกล้ชิด

“มันจบแล้วค่ะ คุณได้แก้แค้นให้คำสีแล้ว ยันต์ ยมราช ตายไปแล้ว ป่านนี้เขาคงจะไปตกนรก บาปกรรมที่เขาทำไว้กับคนอื่นจะทำให้ดวงวิญญาณของเขาไม่ได้ไปผุดไปเกิด จะไม่มีภพภูมิที่ดีสำหรับเขาอีกแล้ว”

“คำสี...”

“มันจบแล้ว...แต่คุณยังไม่จบ ชีวิตของคุณกำลังจะได้เริ่มต้นใหม่ นายอำเภอมไหศวรรย์กับผู้กองขาลจะเป็นพยานสำคัญในคดีของคุณ หลักฐานต่างๆที่เราได้มามันมากเกินพอที่ชี้ว่าคุณเป็นผู้บริสุทธิ์...ฉันรักคุณค่ะ จ่าครุย”

“ผมก็รักคุณ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ผม”

ครุยสวมกอดแขมแข...แขมแขจูบครุยอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน ถ่ายเทกำลังใจอันอบอุ่นให้เขา

ooooooo

สาลิกายังงอนมไหศวรรย์ไม่หาย เช้าวันนี้เธอเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเตรียมลาจากป่าช้ากลับบ้านหมอลำ

มไหศวรรย์ในชุดเครื่องแบบข้าราชการเข้ามาเห็น ทำท่าร้อนรนถามเร็วจี๋ว่า

“สาลิกาจะไปไหน”

“กลับบ้านที่ยโส”

“แหม...พอรู้ตัวว่ามีผัวเป็นนายอำเภอไม่พูดภาษาอีสานบ้านเราเลยนะ สงสัยจัง เวลาผ่านไหปลาแดกจะมีอาการพะอืดพะอมไหม แมงกุดจี่บินมาเกาะคงร้องกรี๊ดๆๆ เห็นผักแขยง ผักติ้ว หมากลิ้นฟ้าคงเมินหน้าหนี”

นายอำเภอหนุ่มตั้งใจแหย่เมียสาวเอาฮา แต่หล่อนกลับแว้ดใส่เป็นจริงเป็นจัง

“บักไห!”

“นั่น...วิญญาณกลับมาเข้าร่างแล้ว คือสาลิกาดงคนเดิมของพี่ไหนี่เอง สาลิกาจะไปไหนจ๊ะ”

“กลับบ้านหมอลำ กลับไปเรียกชาวคณะกลับมารับงานแสดง ไปทุกจังหวัดทั่วอีสานยกเว้นโคราช”

“อ้าว...ทำไมไม่รับงานที่โคราช”

“ไม่ชอบหน้านายอำเภอคนใหม่”

“ทำไมไม่ชอบล่ะ เขาออกรูปหล่อ นิสัยดี มีเวลาให้ประชาชนเพียบออกยังงั้น นายอำเภอคนนี้เขาเป็นคนดี ไม่ถือเนื้อถือตัว ราษฎรเข้าถึงตัวเขาได้ทั้งกลางวันกลางคืน”

“หยุดพล่ามซะที ที่ฉันจะกลับบ้านที่ยโสนี่ เพราะเลิกกับผัว”

มไหศวรรย์รู้ทันสาลิกายังงอนเลยยื่นหน้าเข้ามาง้อ

“แล้วผัวยอมเลิกด้วยหรือเปล่า เขาบอกหรือว่าเขาจะเลิกกับสาลิกา”

สาลิกาอึกอักตอบไม่ได้ ท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด มไหศวรรย์เลยรุกต่อ

“ไม่ต้องกลับบ้านที่ยโสธรหรอก เราแต่งงานผูกข้อไม้ข้อมือกันแล้วตอนที่สัปเหร่อโข่งเคลียร์ให้ ผมรับสาลิกาไปอยู่ด้วยในฐานะคุณนายนายอำเภอคนใหม่”

สาลิกาไม่ทันตอบ พี่เขแล่นถลาเข้ามาด้วยความดีใจ ส่งเสียงแหลมแปดหลอดจนนายอำเภอกับเมียสาวสะดุ้งไปด้วยกัน

“พี่ขอไปด้วย!”

ooooooo

หลายวันต่อมา ครุยในชุดสูทสุภาพเรียบร้อยลงมาจากศาลพร้อมแขมแขและทนายหลังชนะคดี และศาลพิพากษาให้ครุยพ้นจากความผิด นักข่าวกรูกันเข้ามารุมล้อมสัมภาษณ์ กลายเป็นข่าวใหญ่แห่งเมืองโคราช

“รู้สึกยังไงบ้างครับจ่าครุย ที่ศาลพิพากษาให้จ่าพ้นผิดในคดีค้ายาเสพติด”

“ผมรู้สึกยินดีครับ ผมรอเวลานี้มานานถึงหกปีเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ขอบคุณชาวโคราชที่ช่วยเหลือผม เป็นกำลังใจให้ผม ขอบคุณพี่น้องของผม”

ครุยมองไปยังกลุ่มของสัปเหร่อโข่ง ที่ต่างส่งเสียงเฮด้วยความดีใจ

“ทุกคนต่อสู้ร่วมกัน ที่สำคัญที่สุดขอบคุณคุณแขมแขที่เป็นกำลังใจให้ผมสู้มาจนได้รับชัยชนะในฐานะภรรยาของผม ขอบคุณครับ”

แขมแขยิ้มหน้าบาน เสียงกลุ่มสัปเหร่อโข่งเฮฮาดังลั่นด้วยความยินดี หมวดอินทร์กับกลอยใจยืนเคียงกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข หมวดอินทร์บอกครุยว่า

“ผมดีใจด้วยนะครับจ่า ผมก็ได้รับคำสั่งให้กลับเข้ารับราชการ ผมเพิ่งรู้ว่าการถูกพักราชการของผมเป็นกลลวงเพื่อให้ผมมีเวลาจับผิดยันต์ ยมราช”

“ฉันขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณแขมแข”

ขาดคำของกลอยใจ มไหศวรรย์กับขาลก้าวเข้ามาแสดงความยินดีกับจ่าครุยในฐานะมิตรแท้ สาลิกากับมะตูมยืนอยู่ในกลุ่มสัปเหร่อโข่ง ทุกคนต่างมีรอยยิ้มกันถ้วนหน้า...

หลังจากวันนั้น ครุยกับแขมแขนำข้าวปลาอาหารไปถวายสามเณรสีหมอกที่วัด เณรหายป่วยสีหน้าสดชื่นและยิ่งอิ่มเอิบเมื่อรู้ว่าพ่อพ้นมลทินแล้ว

“เณรเศร้าใจที่โยมแม่จากไปแล้ว เณรสวดมนต์ตั้งจิตภาวนาขอให้ดวงวิญญาณของโยมแม่ไปสู่สรวงสวรรค์ สู่ภพภูมิที่ดี เณรจะขออุทิศตัวเองบวชเพื่อส่งสะพานบุญไปสู่โยมแม่...เณรไม่ห่วงโยมพ่อ เพราะโยมพ่อมีเพื่อนชีวิตที่จะคอยดูแลตลอดไปแล้ว”

“ลูกพ่อ...”

“แค่โยมพ่อได้ละ ลด เลิก ความอาฆาตพยาบาทในใจ เป็นผู้บริสุทธิ์ เณรก็ไม่มีอะไรจะยินดีมากไปกว่านี้อีกแล้ว ขอโยมพ่อจงเจริญรุ่งเรือง ขออย่ามีอันตรายเกิดกับโยมพ่อ เณรขอให้โยมพ่อจงอโหสิกรรมต่อสัตว์ผู้ยากทั้งหลายด้วยเถิด”

“สาธุ...”

ครุยกับแขมแขเปล่งเสียงพร้อมกัน ต่างรู้สึกซาบซึ้งและสุขใจ...

ooooooo

–อวสาน—


ละครข้ามาคนเดียว ตอนที่ 17(ตอนจบ) อ่านข้ามาคนเดียว ติดตามข้ามาคนเดียว ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย วงศกร ปรมัตถากร, วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร 25 ก.ย. 2559 08:01 2016-09-27T03:28:45+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ