ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    จ้าวสมิง

    SHARE

    “เปล่าครับ เรื่องของคุณพิมพ์ฟังแล้วมันเศร้า นะครับ”

    “ตรงไหนที่เศร้า”

    “ตรงที่จากกันโดยไม่ได้ลาไงครับ”

    “ใช่...มันค้างคาใจฉันอยู่จนทุกวันนี้ ถึงเรื่องมันจะนานมาแล้ว แต่ฉันไม่เคยลืมเพื่อนคนนี้ของฉันเลย ฉันยังคิดถึงเขาเสมอ”

     “ถ้าเขาคนนั้นได้ยินแบบนี้คงจะปลื้มใจมากนะครับ”

    “ใช่ เขาคงปลื้ม แต่ดูเธอจะปลื้มมากกว่านะ”

    “ผมปลื้มแทนเพื่อนคุณพิมพ์ครับ”

    พิมพ์สายหัวเราะอารมณ์ดี ตะวันยิ้มสุขใจ...

    สองคนเดินกลับมาที่รถแล้วเจออรรถกับดอน อรรถหึงหวงพูดจาดูหมิ่นเหยียดหยามตะวันจนพิมพ์สายรับไม่ได้และจำต้องปกป้องคนของตน แต่กลายเป็นสร้างความโมโหให้อรรถยิ่งขึ้นถึงกับประกาศตัวว่าเขากับเธอกำลังจะหมั้นกัน

    “อรรถ...ทำไมต้องเอาเรื่องนี้มาพูดตรงนี้ พิมพ์ว่ามันไม่เหมาะนะคะ”

    “พิมพ์มากับไอ้นี่ ผมว่ามันก็ไม่เหมาะเหมือนกัน”

    “พูดแบบนี้ไม่ให้เกียรติพิมพ์เลยนะ”

    “ผมขอโทษ ผมแค่เป็นห่วง คุณยังไม่รู้จักนายนี่ดีพอนะ”

    “เหรอคะ บางทีคนที่เราคิดว่ารู้จักดีแต่ความจริงอาจจะไม่ใช่ก็ได้ ใช่ไหมคะ”

    “พิมพ์พูดแปลกๆ”

    “ไม่แปลกเลย ขยายความที่อรรถพูดไงคะ สมิง... กลับกันดีกว่า”

    สองคนขยับจะไปแต่อรรถขวางไว้ จะให้พิมพ์สายไปรถของเขา

    “แล้วรถพิมพ์ล่ะ”

    “ก็ให้ไอ้หลังเขานั่นขับกลับไปสิ รึว่ามันขับรถไม่เป็น”

    “อรรถ! ทำไมต้องพูดเหยียดหยามคนอื่นแบบนี้ ดูไม่แมนเลยนะ รู้ไหมอรรถเปลี่ยนไปเยอะมาก”

    “ผมไม่ได้เปลี่ยนเลยนะพิมพ์”

    “พิมพ์ว่าเปลี่ยน...ไปเถอะสมิง” เธอเดินอ้อมหน้ารถไปทางประตูคนขับ แต่อรรถยังไม่รามือง่ายๆ ตะคอกถามตะวันที่จะขึ้นรถว่า “แกจะไปไหน”

    “ก็กลับบ้านกับคุณพิมพ์ไงครับ หรือปลัดอยากไปด้วยก็ได้นะครับ ผมนั่งเบาะหลังเอง”

    “ฉันถาม แกแค่ตอบ แกไม่มีสิทธิ์มาย้อนฉัน

    ฉันเป็นปลัดที่นี่รู้ไว้ด้วย”

    “เป็นปลัดอำเภอแล้วจะชี้หน้าด่าใครก็ได้แบบนี้เหรอครับ”

    “ไอ้สมิง! มึงจะมากไปแล้วนะ ต้องสั่งสอนกันบ้างแล้ว” ดอนวางท่านักเลงโต พิมพ์สายหันกลับมาตวาดด้วยความไม่พอใจ

    “หยุดนะ!! อะไรกัน เอะอะก็จะใช้กำลังเป็น

    กุ๊ยข้างถนน ดูแลคนของตัวเองบ้างสิคะอรรถ”

    อรรถยืนอึ้ง ได้แต่มองผู้หญิงที่หมายปองขึ้นรถไปกับชายอื่น ได้ยินดอนถามว่าจะเล่นงานมันเลยไหม อรรถตวาดใส่อย่างหงุดหงิด

    “แกอีกคน ทำให้พิมพ์ว่าฉันได้...อยากทำอะไรก็ทำ มันเรื่องของแก ฉันไม่รู้เรื่องด้วย จำไว้”

    เมื่อกลับมาถึงบ้าน ตะวันขอโทษพิมพ์สายถ้าวันนี้เขาทำให้เธอไม่พอใจ แต่พิมพ์สายบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด สองคนนั้นต่างหากที่หาเรื่องเขา

    “คุณอรรถคงไม่ชอบใจที่เห็นผมไปกับคุณ”

    “เขาอาจจะเข้าใจอะไรผิดมากกว่า เดี๋ยวฉันคุยกับเขาเอง คงจะเข้าใจเธอมากขึ้น อย่าคิดมากนะสมิง”

    ตะวันรับคำ มองตามเธอไปอย่างปลาบปลื้ม โดยไม่รู้ว่าถวิลผู้เป็นแม่แอบมองจากมุมหนึ่งนอกรั้วบ้าน...

    ไม่อยากให้ลูกชายคิดเกินเลยกับคุณหนูพิมพ์ เพราะเรากับเขาไม่เหมาะสมกัน

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เบลล่า” ต่อมน้ำตาแตก “โป๊ป” คอยปลอบและให้กำลังใจ ใน “ร้อยเล่ห์มารยา”

    “เบลล่า” ต่อมน้ำตาแตก “โป๊ป” คอยปลอบและให้กำลังใจ ใน “ร้อยเล่ห์มารยา”
    25 ต.ค. 2563

    03:01 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันอาทิตย์ที่ 25 ตุลาคม 2563 เวลา 08:51 น.