ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เจ้าพายุ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พายุกับหมู่รงค์พามาศจันทร์มาอยู่ด้วยกันในตรอกศาลเจ้าและเล่าเรื่องอาการของวิวัฒน์ให้เธอฟัง รวมทั้งเรื่องกอบคุณที่หมู่รงค์บอกว่าเขาปรักปรำพายุว่าจับเธอมา

มาศจันทร์แน่ใจว่ากอบคุณอคติกับพายุและอาจมีอะไรแอบแฝงมากกว่านี้ เธอเชื่อใจพายุเป็นคนดีจึงแนะนำให้เขาไปมอบตัวแล้วต่อสู้กันในศาล

“ศาลหรือครับ เฮ้อ! ผมไม่ได้ว่าศาลไม่ยุติธรรมนะครับ คราวที่แล้วผมยอมสู้ในศาล แล้วเป็นยังไงล่ะ เจอไป 5 ปี สำนวนที่สารวัตรกอบคุณทำให้อัยการสั่งฟ้องผม มันแน่นจนไม่มีทางสู้ และส่วนใหญ่ก็เป็นหลักฐานที่ไม่มีมูล และหลักฐานบางอย่างที่แสดงความบริสุทธิ์ของผมก็ไม่ได้ใส่ไว้ในสำนวน”

“นายเลยหาหลักฐานมาเพิ่มเติมเพื่อรื้อฟื้นคดีใหม่”

“ครับ และเงินที่ถูกปล้นไปก็เป็นหนึ่งในหลักฐานที่สำคัญ เพราะเงินนั่นไม่มีรอยนิ้วมือและดีเอ็นเอของผม เพราะผมไม่เคยได้แตะต้องเงินเลย นั่นยืนยันได้ว่าผมไม่ได้เป็นคนปล้น”

“แสดงว่าต้องมีคนไม่อยากให้นายรื้อฟื้นคดีขึ้นมา”

“นั่นก็คือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด และผมต้องตาม หาพวกนั้นให้เจอ”

“ฉันอยากไปหาพ่อฉันจัง...แต่ฉันว่าฉันไม่ไปดีกว่า อยากทำอะไรบางอย่างก่อน”

มาศจันทร์ใช้โทรศัพท์สาธารณะโทร.เข้ามือถือวิวัฒน์แต่รัตนารับสายแทนก่อนส่งให้เขาไปด้วยท่าทีดีใจ วิวัฒน์ถามลูกสาวระรัวว่าอยู่ไหน ใครช่วยเหลือ ปลอดภัยหรือไม่ แล้วทำไมไม่กลับบ้าน มาศจันทร์ตอบแค่ว่าตนปลอดภัย ถึงเวลาจะกลับไปเอง กอบคุณที่อยู่ในห้องด้วยรับโทรศัพท์จากวิวัฒน์มาเร่งเร้าเธอให้บอกที่อยู่ แต่เธอไม่ตอบอะไรนอกจากฝากพ่อแล้ววางสายไปเลย

ถึงเวลาภูผาต้องไปรายงานตัวที่สำนักงานคุมประพฤติ ครั้งนี้เขาไม่พบวีนัสแถมยังโดนเจ้าหน้าที่ล็อกตัวเอาไว้โทษฐานผู้ต้องสงสัยเกี่ยวพันเรื่องเงินดอลลาร์

ตามข้อมูลที่สารวัตรกอบคุณให้ไว้ ด้านโตมรหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่อีวาที่ปล่อยให้มาศจันทร์หลุดมือไป อีวาเชื่อว่าเกลือเป็นหนอนและไม่ใช่ทางฝั่งของตนแน่นอน โตมรเลยคิดหนักว่าหนอนบ่อนไส้คือใคร

เมื่อรู้ว่าภูผาถูกจับตัวส่งสถานีตำรวจ กอบคุณรีบเดินทางเข้ากรุงเทพฯมาสานต่อ ภูผาถูกคาดคั้นอย่างหนักให้บอกแหล่งกบดานของพายุ แต่เขาปฏิเสธเพราะไม่รู้จริงๆ กอบคุณคิดว่าเขาโกหกจึงทรมานด้วยการทำให้กล่องดวงใจของเขาเจ็บปวดจนระบม แต่ก็ไม่ได้ความคืบหน้าอยู่ดี

ooooooo

ขบวนการซื้อขายยาเสพติดมูลค่ามหาศาลระหว่างมงคลกับมิสเตอร์จอห์นเริ่มขึ้นแล้วในคืนนี้ โดยมีการลำเลียงขนส่งกันที่ท่าเรือของสุพจน์

แต่ไม่ทันไร กำนันไผ่ที่คอยจับตาสุพจน์อยู่แทบตลอดเวลาก็ลอบเข้าไปในเรือแล้วราดน้ำมันจุดไฟเผาสินค้ามอดไหม้เสียหายหมด มงคลโกรธแทบคลั่ง ถามหาคนรับผิดชอบ จอห์นรีบออกตัวว่าตนไม่เกี่ยว มงคลหันขวับไปที่สุพจน์ตาขวาง

“งานนี้คุณเต็มๆ คุณสุพจน์ คุณต้องรับผิดชอบ เพราะคุณปล่อยให้ไฟไหม้ ไม่น่าเชื่อบริษัทใหญ่แบบนี้จะไม่มีระบบป้องกันอุบัติเหตุ”

“มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มันต้องมีคนจงใจมาเผาสินค้าของเรา”

“ผมไม่สนว่ามันจะเป็นอุบัติเหตุหรือคนจงใจทำ แต่ยังไงคุณต้องรับผิดชอบ”

“จะบ้าหรือไง เงินตั้งสามร้อยกว่าล้าน ผมจะไปหาที่ไหน”

“ผมไม่รู้ แต่คุณต้องหามาชดใช้ผม”

สุพจน์พูดไม่ออก พอดีลูกน้องเข้ามารายงานว่าได้เรื่องแล้ว ทุกคนจึงกรูกันไปที่ห้องควบคุมวงจรปิด เช็กดูอย่างละเอียดและเห็นกำนันไผ่นั่นเองที่วางเพลิง

สุพจน์แค้นแทบกระอักเลือด เขาต่อรองมงคลให้ช่วยล่ากำนันไผ่แล้วตนจะชดใช้เงินให้ มงคลตกลงทันทีโดยไม่ต้องไตร่ตรอง

เวลาเดียวกันนั้น กำนันไผ่มือเพลิงที่หนีไปได้กำลังพยายามโทร.หาภูผาแต่ไม่สำเร็จสักที เขาสังหรณ์ใจว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกชาย...

ภูผาถูกคุมขังบนสถานีตำรวจชั่วข้ามคืน วีนัสที่บังเอิญทราบข่าวของเขาจากเพื่อนที่สำนักคุมประพฤติก็รีบมาช่วยเขาออกไปได้สำเร็จ

คืนเดียวกัน พายุกับมาศจันทร์ลืมเรื่องทุกข์ใจไปชั่วขณะ ทั้งคู่ออกมาดูคณะเชิดสิงโตอย่างสนุกสนาน และเพลิดเพลินกับการได้ดูเด็กๆเล่นดอกไม้ไฟ ทำให้มาศจันทร์หวนนึกถึงความหลังครั้งยังเป็นเด็ก

“ตอนเด็กๆฉันชอบเล่นดอกไม้ไฟมาก แต่พ่อฉันไม่ค่อยชอบให้เล่นเพราะมันอันตราย ฉันร้องไห้ฟาดงวง ฟาดงาจนป้ารัตนาต้องแอบไปซื้อให้ฉันเล่นจนเกือบจะทำไฟไหม้บ้าน”

“พ่อคุณคงตีกระเจิงเลยใช่ไหม”

“ไม่...ตรงกันข้าม พ่อฉันปลอบฉัน แล้วสอนฉันว่าอันตรายคือสิ่งที่เราคิดไม่ถึง แม้จะมีคนบอก แต่ก็ยังจะดึงดัน นั่นคือความประมาท คนเราไม่ควรใช้ชีวิตอย่างประมาท”

“พ่อคุณใจดีจัง แล้วแม่คุณล่ะ”

“แม่ฉันตายตั้งแต่ฉันยังเด็ก ป้ารัตนานี่แหละที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่แบเบาะ แล้วครอบครัวเธอล่ะ”

พายุรู้สึกกล้ำกลืน แม่ก็ตาย พ่อก็ไม่ยอมรับ...เขารำพึงถึงแม่ด้วยความคิดถึง มาศจันทร์่เลยชะงักนึกได้ เปลี่ยนเป็นปลอบใจพายุด้วยความสงสาร

ooooooo

โตมรมาหาเอื้อมพรที่บ้าน สองคนพูดคุยกันสนิทสนมอยู่ในสายตาของอิ่มจิตที่ไม่ว่าอะไรหากลูกสาวจะลงเอยกับโตมรด้วยความเต็มใจ

แต่สำหรับสุพจน์ไม่มีทางอย่างแน่นอน เขากลับมาเห็นภาพบาดตาบาดใจจึงอดขัดคอโตมรไม่ได้ที่พูดเรื่องแต่งงานว่ายังไม่ถึงเวลา แล้วพอโตมรกลับไป สุพจน์ก็ตำหนิเอื้อมพรที่เป็นเมียตนแต่ยังหว่านเสน่ห์ชายอื่น เอื้อมพรเถียงไม่ลดราวาศอกแถมเย้ยว่าตนได้เสียกับโตมรแล้ว สุพจน์โกรธจนฟิวส์ขาดจะตบหน้าหญิงสาวคราวลูก แต่เสียงอิ่มจิตร้องเรียกเขาดังขัดจังหวะเสียก่อน

ฝ่ายโตมรที่กลับไปบ้านด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆสุพจน์ถึงกลับคำไม่ยอมยกเอื้อมพรให้ มงคลได้ฟังก็แปลกใจ แต่พูดออกมาอย่างไม่แคร์

“ช่างเถอะ ยังไงมันต้องยกลูกสาวให้ลูกชายพ่ออยู่ดี มันเอาสินสอดไปตั้งสามร้อยกว่าล้านแล้วนี่” มงคลกระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะสุพจน์ต้องชดใช้ค่าเสียหายที่สินค้าโดนไฟไหม้...

มาศจันทร์ใช้เวลาในช่วงที่พักอยู่กับพายุและหมู่รงค์ให้เป็นประโยชน์ด้วยการฝึกหัดการต่อสู้ทั้งมือเปล่าและอาวุธปืน ปรากฏว่าเธอหัวไวเรียนรู้เร็วจนสองหนุ่มผู้ฝึกสอนพากันอึ้ง ทึ่ง และชื่นชม

วิวัฒน์ยังเดินไม่ได้แต่ขออนุญาตหมอกลับมาพักฟื้นที่บ้านโดยมีรัตนาคอยดูแล ในยามที่ตัวเองเจ็บป่วยและไม่แน่ใจว่าจะหายเป็นปกติหรือไม่ วิวัฒน์ห่วงลูกสาวคนเดียวเหลือเกิน เขาต้องการกอบคุณมาดูแลมาศจันทร์โดยตั้งใจให้สองคนหมั้นและแต่งงานกันในไม่ช้านี้

ขณะเดียวกัน อีวาที่ล่วงรู้ว่าวิวัฒน์กลับมาอยู่บ้านก็อยากทำงานที่รับจ้างมงคลให้เสร็จ จ่านนท์หวังในตัวอีวาจึงอาสาช่วยเหลือโดยไม่คิดค่าตัว แต่ขอเป็นอย่างอื่น อีวารู้ทันว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เธอยังไม่พร้อมจะให้ บอกว่าเสร็จงานแล้วค่อยคุยกัน

นอกจากจ่านนท์จะเสนอตัวช่วยอีวาแล้วเขายังมีงานอีกอย่างให้เธอทำ นั่นก็คือสังหารกำนันไผ่ด้วยค่าจ้างสามล้านบาท...ทางด้านกอบคุณพอรู้ว่าภูผาหนีออกจากห้องขังไปแล้วเมื่อคืนก็รีบเดินทางมาตรวจสอบกล้องวงจรปิดจนทราบว่าวีนัสนั่นเองที่ช่วยภูผาออกไป

แน่นอนว่างานนี้วีนัสต้องเดือดร้อน เพื่อนของเธอที่สำนักงานคุมประพฤติโทร.มาบอกว่าเธอโดนหมายจับคดีช่วยภูผา แต่วีนัสไม่กลัวและยังไม่ถอดใจที่จะช่วยพายุรื้อคดีด้วย เพียงแต่ต่อจากนี้อาจทำงานลำบากหน่อยก็เท่านั้น ภูผาชอบในความเด็ดเดี่ยวของวีนัส และเขาเองก็พร้อมแล้วที่จะต่อกรกับทุกคนที่เป็นศัตรู ภูผาพาวีนัสไปหาพรรคพวกที่เป็นเจ้าของอู่รถให้ช่วยหาปืนกับกระสุน และรถยนต์หนึ่งคันเพื่อเดินทางไปปากน้ำโพ

ฝ่ายอีวาที่เต็มใจรับงานสังหารกำนันไผ่ เธอไปกับจ่านนท์ที่นัดพบสุพจน์ผู้จ้างวาน โดยขอรับเงินค่าจ้างก่อนครึ่งนึง ปรากฏว่าสุพจน์ให้เงินจำนวนล้านห้าแก่ทั้งสองคนอย่างง่ายดาย

“ผมถามหน่อย ฆ่ากำนันไผ่ทำไม ตำรวจเขาก็ไล่ล่าอยู่แล้วนี่”

“ตำรวจน่ะมันช้า ไม่ทันใจฉัน”

คำตอบของสุพจน์ทำให้จ่านนท์เงียบไปอย่างเข้าใจ แต่อีวายังสงสัยว่าผู้ว่าจ้างรู้จักพวกตนได้ยังไง สุพจน์ยิ้มเหี้ยมตอบว่า

“ใครจะไม่รู้จักทีมปล้นรถขนเงินเมื่อห้าปีก่อนล่ะ”

“คุณรู้ได้ยังไง” จ่านนท์แปลกใจ

“มีอีกหลายอย่างที่ฉันรู้ แต่พวกนายไม่รู้ ไปรีบจัดการไอ้ไผ่ซะ”

สุพจน์ทิ้งปริศนาเอาไว้แล้วเดินจากไป โดยมีสายตาของจ่านนท์มองตามด้วยความสงสัย

ooooooo

ยุทธติดตามสืบเสาะจนพบเบาะแสของมาศจันทร์ก่อนจะพาไปสู่การพบเจอกันพร้อมพายุ แต่ยุทธยืนยันว่าไม่มีใครรู้เห็นอย่างแน่นอน

“ดีแล้วล่ะ พายุเขาไม่ไว้ใจคนบางคนที่ใกล้ชิดเรา”

“ใครหรือครับ”

“ฉันไม่อยากปรักปรำหรอก แต่ฉันคิดว่าสารวัตรกอบคุณ”

“ผมก็รู้สึกแบบนั้น”

“ทำไม”

“ไม่รู้สิครับ มันเป็นแค่ความรู้สึกเฉยๆ”

“ดีแล้ว รู้แบบนี้คุณมาศจันทร์จะได้กลับบ้านเสียที นายช่วยดูแลคุณมาศจันทร์ด้วย เธอคงอยู่กับฉันไม่ได้ตลอดหรอก”

มาศจันทร์จะปฏิเสธ แต่ยุทธชิงขอร้องให้กลับเพราะเวลานี้วิวัฒน์ต้องการคนดูแล...

ด้านสุพจน์พอเสร็จธุระกลับถึงบ้านก็พบมงคลกับโตมรมารออยู่ สองพ่อลูกมัดมือชกสุพจน์ด้วยการนำฤกษ์ยามมาเจรจาสู่ขอเอื้อมพร อิ่มจิตแล้วแต่ลูกสาว ขณะที่สุพจน์ไม่อยากยกให้แต่ไม่รู้จะอ้างเหตุผลอะไรคัดค้าน ได้แต่ซ่อนความแค้นเอาไว้ในใจ

ช่วงเวลาที่มาศจันทร์และยุทธมาถึงบ้านได้พบวิวัฒน์กับรัตนา เป็นเวลาที่กอบคุณแวะมาเยี่ยมเยียนวิวัฒน์พอดี กอบคุณซักถามมาศจันทร์ราวกับระแวงว่าเธอหายไปอยู่กับพายุ แต่หญิงสาวก็ไม่หลุดพิรุธใดๆออกมา

ถึงเวลาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน วิวัฒน์ถามกอบคุณที่เคยเกริ่นว่าจะให้ผู้ใหญ่มาทาบทามมาศจันทร์ให้แต่งงานกับเขา มาศจันทร์คาดไม่ถึงอุทานหน้าตาตื่น

“แต่งงาน?”

“ใช่ครับ คือผมต้องขอโทษที่อาจจะเร่งรัดไปหน่อย”

“พ่อเป็นคนรับรู้ไว้เองเพราะว่ากอบคุณน่าจะช่วยดูแลลูกให้ปลอดภัยและมีความสุขได้”

“แต่ลูกยังไม่พร้อมค่ะ...ขอโทษนะคะ อิ่มแล้ว ขอตัวค่ะ” มาศจันทร์ลุกจากโต๊ะไปด้วยท่าทีไม่พอใจ

รัตนามองตามหนักใจ กอบคุณมีแววกังวล วิวัฒน์มองออกเลยปลอบใจสารวัตรหนุ่มว่าเรื่องนี้ตนจะจัดการให้เอง

ooooooo

วันก่อนเปียเพิ่งได้รับคำสั่งจากจ่านนท์ให้สืบหากำนันไผ่...ตกกลางคืนเปียได้เบาะแสจากสาวคู่ขาเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่ง จึงรีบเดินทางไปเล่นงานกำนันไผ่ แต่ไม่สำเร็จเพราะฝีมือกำนันไม่ธรรมดา

กำนันไผ่ทำโทรศัพท์มือถือหล่นไว้ตอนเร่งรีบหนีเปียไป เปียเก็บมันไว้แล้วย้อนกลับมาหาจ่านนท์ ก่อนจะโดนเขาตบหน้าด้วยความโมโหแถมด่าซ้ำ

“ไอ้บัดซบเอ๊ย...ใครใช้ให้แกทำแบบนั้นวะ”

“ก็ผมเห็นว่ามันมีโอกาสนี่ครับ ใครจะคิดว่ามันเก่งขนาดนี้”

“ไอ้โง่เอ๊ย...ถ้ามันไม่แน่จริง มันไม่อยู่มาถึงตอนนี้หรอก ตำรวจเป่ากบาลมันดิ้นไปนานแล้ว”

เปียหน้าสลด ยื่นโทรศัพท์ของกำนันไผ่ให้ลูกพี่

“อืม...น่าจะมีประโยชน์บ้าง แต่ต่อไปเราต้องรัดกุมกว่านี้ มันต้องระวังตัวมากขึ้น เอ็งรีบไประดมของมาเพิ่ม งานนี้ต้องใช้เยอะ ขออาวุธหนักๆด้วยก็ดี”

เปียพยักหน้ารับคำ...จ่านนท์นึกถึงสุพจน์ บ่นสงสัยว่าทำไมเขาถึงอยากฆ่ากำนันไผ่นัก

“ฉันว่ากำนันไผ่อาจจะรู้อะไรบางอย่างที่นายสุพจน์ไม่อยากให้รู้มาหรือเปล่า”

“ก็เป็นไปได้ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เราต้องหาคำตอบให้ได้ว่า มันรู้เรื่องที่เราปล้นรถขนเงินได้ยังไง”

เวลาเดียวกันนั้น สุพจน์กำลังหวนคิดถึงอดีตเมื่อเกือบหกปีที่แล้ว คืนหนึ่งเขามีนัดเจรจากับชายลึกลับเรื่องปล้นรถขนเงินของธนาคาร

“มันไม่ใช่ง่ายเลยนะ เงินตั้งมากมาย การคุ้มกันมันต้องแน่นหนา”

“บริษัทที่ขนส่งเงินของธนาคารเป็นบริษัทของนายโชคชัยเพื่อนคุณ ได้ข่าวว่าคุณมีหุ้นด้วยไม่ใช่หรือ”

สุพจน์พยักหน้ายอมรับ ชายลึกลับถามว่าเขาทำประกันไว้เท่าไหร่

“ก็มากพอดู”

“และประกันจะจ่ายทันทีที่เงินถูกปล้นอย่างไม่มีพิรุธ”

“พวกประกันน่ะไม่โง่หรอก”

“แต่ผมฉลาดกว่า รับรองงานนี้คุณเอาเงินประกันไป ส่วนผมเอาเงินสด โอเคไหม”

“ผมต้องทำยังไงบ้าง”

“บอกความเคลื่อนไหว เวลา เส้นทาง ที่เหลือผมจัดการเอง”

สุพจน์นิ่งคิดครู่เดียวก็ตอบตกลง แต่ขอถามคำถามสุดท้ายว่าใครเป็นคนลงมือ

“มืออาชีพแห่งยุคนี้...จ่านนท์”

คำตอบนั้นของชายลึกลับทำให้สุพจน์จำจนฝังใจมาถึงปัจจุบันนี้...พลันเสียงมือถือสุพจน์ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เจ้าตัวตกใจกดรับสายเบอร์ไม่คุ้น แต่พอได้ยินเสียงก็รู้สึกคุ้นและจำได้ เพราะเขาคือกำนันไผ่ศัตรูคู่แค้น

“ตกใจที่ฉันยังไม่ตายหรือไง” กำนันไผ่เย้ยมา

“แก...ฉันจะตามจองล้างจองผลาญแกไม่เลิก คอยดู”

“เหรอ...เพราะอะไรล่ะ เพราะฉันรู้อะไรบางอย่างที่แกไม่อยากให้ใครรู้น่ะสิ”

“รู้ไปก็เท่านั้น แกไม่มีหลักฐาน”

“ช้างตายเขาต้องฝังกลบ ไม่ใช่เอาใบบัวมาปิด เดี๋ยวแกก็รู้ว่ามันกำลังจะปูดออกมา...โชคดีนะ”

กำนันไผ่ตัดสายทันที สุพจน์แค้นสุดขีด คำรามอาฆาตกำนันไผ่โดยไม่รู้ว่าเอื้อมพรแอบฟังด้วยความสงสัยใคร่รู้

ooooooo

ในระหว่างรอสิ่งที่ต้องการจากเจ้าของอู่รถที่เป็นเพื่อนกัน คาดไม่ถึงว่าภูผาจะได้ข้อมูลจากเพื่อนคนนี้ว่ามีซุ้มมือปืนทางเหนือสั่งอาวุธเต็มอัตราทั้งปืนกลและระเบิดเพื่อเอาไปจัดการกำนันไผ่ที่กำลังถูกออกหมายจับ

ภูผาไม่บอกเพื่อนรุ่นพี่คนนี้ว่ากำนันไผ่คือพ่อของตน แต่เร่งเรื่องอาวุธและรถยนต์ที่ต้องการแล้วเดินทางออกจากที่นี่ไปพร้อมวีนัส

ฝ่ายมาศจันทร์ที่ไม่ต้องการหมั้นกับกอบคุณ เธอบ่นกับรัตนาและยืนยันว่ายังไงก็ไม่หมั้นไม่แต่ง แถมยังบอกด้วยว่ากอบคุณไม่น่าไว้ใจ รัตนาเลยคาดเดาว่า

คุณหนูของตนน่าจะมีใจให้พายุเสียแล้ว ยุทธเองก็ดูออก เมื่อได้ยินวิวัฒน์คุยเรื่องนี้กับกอบคุณเป็นเรื่องเป็นราว เขาจึงย้อนกลับไปเล่าให้พายุฟังด้วยความหนักใจ

พายุรักและเป็นห่วงมาศจันทร์ แต่ทราบดีว่าเวลานี้มาศจันทร์ออกไปไหนไม่ได้ต้องอยู่ดูแลพ่อ เขาจึงจะเป็นฝ่ายแอบเข้ามาหาเธอเอง

ภูผากับวีนัสทำทีนำอาวุธที่ซุ้มมือปืนสั่งไปส่งแทนเพื่อน แต่ความจริงเขาต้องการมาเล่นงานไอ้พวกที่จะสังหารกำนันไผ่ ปรากฏว่าจ่านนท์ไม่ได้มาด้วยตัวเองแต่ส่งไอ้เปียกับสมุนมาแทน

สองฝ่ายปะทะกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่พวกเปียจะสู้ไม่ได้ ลูกน้องโดนวีนัสจัดการเรียบ ส่วนเปียถูกภูผาจับไว้คาดคั้นความจริง...ในเวลาเดียวกัน อีวาปลอมตัวเป็นพยาบาลเพื่อมาทำกายภาพบำบัดให้วิวัฒน์ เธอมาพร้อมจ่านนท์ที่จอดรถซุ่่มแถวบริเวณบ้าน ส่วนอีวาเข้าไปพบวิวัฒน์และพาเขานั่งรถเข็นอยู่ที่สนามเพื่อรอเวลาปลอดคนแล้วสังหาร

แต่จังหวะที่อีวาชักมีดออกมาจะแทงวิวัฒน์ เป็นเวลาที่พายุแอบเข้ามาเพื่อพบมาศจันทร์ พายุเห็นเต็มตาจึงยิงปืนไปที่อีวาแต่พลาดเป้า กระสุนเกือบโดนวิวัฒน์ มาศจันทร์กับยุทธออกมาเห็นพอดี พากันเข้าใจผิดพายุไปกันหมด

วิวัฒน์เชื่อว่าพายุจะยิงตน ขณะที่มาศจันทร์กับยุทธก็เชื่อสิ่งที่เห็น มาศจันทร์โกรธจัดจะยิงพายุ แต่กระสุน ปืนของกอบคุณพุ่งเข้าไหล่พายุเสียก่อน

พายุใช้ช่วงชุลมุนหลบหนีรอดไป ส่วนอีวารีบกลับออกมาขึ้นรถจ่านนท์แล้วจะหลบหนี แต่พอดีจ่านนท์เห็นพายุจึงไล่ล่าเขาไปอย่างเอาเป็นเอาตายและอาจจะรวบตัวไว้ได้ ถ้าหมู่รงค์ไม่สาระแนเข้ามาช่วยพายุอีกเหมือนเดิม

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แบงค์-โอบ" เพื่อนซี้แท็กทีมกระแทกบู๊เดือด จับคู่รู้ใจกันแอ็กชันสนั่นจอเหนื่อยที่สุดในชีวิต

"แบงค์-โอบ" เพื่อนซี้แท็กทีมกระแทกบู๊เดือด จับคู่รู้ใจกันแอ็กชันสนั่นจอเหนื่อยที่สุดในชีวิต
13 มิ.ย 2564

23:35 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 14 มิถุนายน 2564 เวลา 02:43 น.