ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เจ้าพายุ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ที่โรงพยาบาล วิวัฒน์กับรัตนาเฝ้าดูอาการของยุทธด้วยความเป็นห่วง เมื่อได้รับการยืนยันจากหมอว่าเขาปลอดภัยก็โล่งอก

“ผมต้องขอโทษท่านด้วยครับ ที่ช่วยคุณมาศจันทร์ ไว้ไม่ได้”

“ไม่เป็นไร นายบาดเจ็บเจียนตายขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าชีวิตนายก็สละให้ลูกจันทร์ได้ ฉันต่างหากที่ต้องขอบใจนาย”

ถึงวิวัฒน์จะห่วงลูกสาวแค่ไหน แต่ก็ปลอบใจลูกน้องคนสนิท ขณะที่รัตนาเอาแต่บ่นเป็นห่วงคุณหนูของตน ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง

“ผมเชื่อว่าสารวัตรกอบคุณต้องตามกลับมาจนได้ครับ”

“ไอ้พายุนะไอ้พายุ ฉันไม่น่าเลี้ยงโจรไว้เลย งานนี้ฉันเอามันตายแน่” วิวัฒน์โกรธแค้นเพราะเข้าใจผิด

ในเวลาเดียวกันนั้น ภูผาขับเรือพามาศจันทร์ผ่านลำน้ำไปค่อนข้างไกล จนกระทั่งไปเจอกำนันไผ่กำลังทอดแหหาปลา หลังจากกำนันกับเมียพากันหนีมาหลบซ่อนตัวอยู่แถวนี้

การเจอกันโดยบังเอิญระหว่างพ่อลูกทำให้ทั้งกำนันและนิ่มแม่ของภูผาดีใจมาก แต่น่าแปลกใจที่มีสาวสวยพ่วงมาด้วย

กำนันไผ่เมียงมองมาศจันทร์แล้วพูดติดตลกว่า “นึกว่าเอ็งพาลูกสาวใครหนีมาเสียอีก”

“พี่นี่ก็พูดไป” นิ่มปรามสามีก่อนหันมาถาม

หญิงสาว “หนูไม่รู้จริงๆหรือว่าใครตามจับตัวหนู”

มาศจันทร์ยังไม่ไว้ใจ ปฏิเสธว่าไม่รู้จริงๆ แต่ตอบคำถามต่อไปว่าบ้านตนอยู่ปากน้ำโพ

“เอาไงดีพ่อ ให้ฉันพากลับไปส่งไหม”

มาศจันทร์สวนขึ้นทันที “ไม่เป็นไร หนูขอยืมโทรศัพท์โทร.ไปบอกพ่อหนูให้มารับก็ได้ค่ะ ที่นี่ที่ไหนล่ะคะ”

“ไม่ได้ ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายที่นี่” กำนันไผ่เสียงแข็ง

นิ่มตัดบทอย่างใจเย็น “ฉันว่าไอ้พวกที่ตามจับหนูน่ะ น่าจะวนเวียนตามหาหนูอยู่ เอาแบบนี้ไหม พักที่นี่สักสองสามวันให้เรื่องมันเงียบแล้วน้าจะให้เจ้าผา ไปส่ง”

“ก็ได้ค่ะ แต่ขอหนูโทรศัพท์ไปบอกทางบ้านก่อนได้ไหมคะ เขาจะได้ไม่เป็นห่วง”

ภูผาพยักหน้าอนุญาต มาศจันทร์ใจชื้นขึ้นเป็นกอง และคิดว่าพวกเขาไม่น่าจะใช่คนร้าย

ooooooo

ลูกน้องนำเรื่องที่รู้เห็นกอบคุณบุกค้นห้องพักหมู่รงค์เพราะเข้าใจว่าพายุร่วมมือกับภูผาจับตัวมาศจันทร์ มาบอกหมู่รงค์กับพายุ

สองคนตกใจและเป็นห่วงมาศจันทร์ หมู่รงค์ให้เร่งติดตามเธอกลับมาให้ได้ เพื่อที่เขากับพายุจะได้พ้นมลทิน เวลาเดียวกันนั้น กอบคุณกำลังเคร่งเครียดอยู่บนโรงพัก สักครู่วิวัฒน์เดินเข้ามาหาท่าทางร้อนรน

“คุณอา...พวกมันติดต่อมาหรือยังว่าจะเรียกค่าไถ่หรือจะเรียกร้องอะไรครับ”

“ยังเลย”

เสียงโทรศัพท์มือถือวิวัฒน์ดังขึ้น เขาลังเลเพราะเบอร์ไม่คุ้น แต่ตัดสินใจรับสาย...ได้ยินเสียงลูกสาวก็ดีใจ เป็นที่สุด

“ลูกจันทร์...” อุทานแล้วฟังสิ่งที่ลูกบอกเล่าครู่หนึ่ง ก่อนพูดกลับไป “อ้อ...ปลอดภัยใช่ไหม...ทำไมไม่กลับบ้าน...ให้พ่อไปรับไหม...เอางั้น ได้ๆ”

วิวัฒน์วางสาย สีหน้าผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด

“ว่ายังไงครับ” กอบคุณถาม

“ลูกจันทร์ปลอดภัย มีคนช่วยเอาไว้”

“ใครหรือครับ”

“ไม่ได้บอก แต่บอกว่าให้เรื่องเงียบสักพักแล้วจะกลับมา”

“คุณมาศจันทร์ทำแบบนั้นทำไม”

“นั่นสิ...อาเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว อยากให้พาตัวกลับมาโดยเร็ว”

กอบคุณนิ่งคิดด้วยความเป็นห่วงมาศจันทร์แล้วบอกวิวัฒน์ว่า

“ผมพอจะมีทางที่จะหาที่อยู่คุณมาศจันทร์เจอครับ”

“จริงหรือ ยังไง?”

“ตามสัญญาณโทรศัพท์ที่โทร.เข้ามาเมื่อสักครู่นี้ไงครับ”

วิวัฒน์ยิ้มบางๆ พอใจในความหลักแหลมของสารวัตรกอบคุณ

ooooooo

เพราะต้องทำให้ตัวเองพ้นมลทินโดยเร็ว พายุกับหมู่รงค์แอบมาสอบถามยุทธที่ยังรักษาตัวในโรงพยาบาลว่าสถานที่สุดท้ายที่มาศจันทร์ถูกจับตัวไปคือที่ไหน

การมาของทั้งคู่ทำให้ยุทธเชื่อว่าพายุไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเรื่องการลักพาตัวมาศจันทร์อย่างที่กอบคุณกับวิวัฒน์ตีความกันไปเอง

การติดตามช่วยเหลือมาศจันทร์กลับคืนมาเริ่มขึ้นจากทุกฝ่าย ทั้งพายุกับหมู่รงค์และพวกตำรวจนำโดย

สารวัตรกอบคุณที่ตามสัญญาณโทรศัพท์ได้ รวมทั้งโตมรที่ได้รับแจ้งจากตำรวจเห็นแก่เงิน ทุกคนมุ่งหน้าไปยังบ้านกำนันไผ่ที่มาศจันทร์พักพิงอยู่

ภูผารู้แล้วว่ามาศจันทร์คือลูกสาวของวิวัฒน์เจ้าของเหมืองทอง เขาตั้งใจพาเธอไปส่งบ้านในวันรุ่งขึ้น แต่คืนนี้ทุกฝ่ายที่ต้องการตัวเธอมาปรากฏตัวเสียก่อน

แน่นอนว่าต้องเกิดการปะทะ พายุกับหมู่รงค์ต้องการช่วยเหลือมาศจันทร์และเมื่อเจอภูผาก็อยากรู้ที่มาที่ไปของเงินดอลลาร์ เหตุนี้เองทำให้จ่านนท์ต้อง

หยุดยั้งพวกพายุ และกอบคุณเองก็ดูเหมือนไม่ต้องการให้มีการรื้อฟื้นคดีในอดีตที่พายุติดคุกข้อหาปล้นรถขนเงิน

กอบคุณสั่งลูกน้องว่าถ้าได้ตัวประกันมาแล้วต้องเก็บทุกคนอย่าให้เหลือ แต่กำนันไผ่กับภูผาวางแผนให้นิ่มพามาศจันทร์หนีไปทางหลังบ้าน ส่วนตัวเองล่อหลอกพวกตำรวจให้หลงกล แต่นิ่มกับมาศจันทร์ก็ไปได้ไม่ไกล เกือบโดนพวกจ่านนท์จับตัวได้ ถ้าพายุไม่เข้ามาช่วยเหลือ

การพบเจอกันอย่างไม่คาดฝันระหว่างนิ่มกับพายุ สองแม่ลูกที่พลัดพรากกันหลายปี ทำให้มาศจันทร์ที่ได้ยินสองคนทักทายกันเกิดความสงสัย แต่ความดีใจของสองแม่ลูกก็มีได้แค่ชั่วครู่ ไม่ทันที่พายุจะถามความจริงว่าสุพจน์ใช่พ่อแท้ๆของตนหรือไม่ นิ่มก็ด่วนจากไปเสียก่อนเพราะคมกระสุนของจ่านนท์ที่ตั้งใจยิงพายุ

นิ่มเอาตัวเองรับกระสุนแทนลูกชาย ภูผามาเห็นกับตา โทษพายุเป็นต้นเหตุให้แม่ของตนโดนยิงตาย ส่วนพายุเสียใจแต่ไม่มีเวลาอาลัยอาวรณ์แม่เพราะเหตุการณ์ฉุกละหุกมาก เขากับมาศจันทร์ได้หมู่รงค์เข้ามาพาหนีไป ฝ่ายกำนันไผ่โดนกอบคุณยิงตกน้ำหายไปท่ามกลางความมืด

เช้าวันถัดมา พายุยังอยู่ในอาการโศกเศร้า มาศจันทร์รู้สึกผิดขอโทษพายุที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้แม่เขาตาย พายุอาฆาตแค้นจ่านนท์คนยิงที่ดับฝันตัวเองซึ่งรอคอยวันพบหน้าแม่มาเป็นสิบปี

“ทำไม...ทำไมโลกช่างไม่ยุติธรรมเลย พ่อฉันก็ไม่ยอมรับ หาว่าฉันเป็นลูกใครก็ไม่รู้ แม่มีชู้ทิ้งฉันไป ฉันยังไม่มีโอกาสถามแม่สักคำ”

“ใจเย็นๆนะพายุ ฉันเข้าใจเธอ ฉันก็เสียแม่ไปเหมือนกัน...แต่น้านิ่มก็เป็นแม่ของภูผาด้วยนะ พ่อของเขาคือกำนันไผ่”

“เป็นไปได้ยังไง” พายุพึมพำแปลกใจ แล้วหันไปสบตาหมู่รงค์ที่ท่าทีสงสัยไม่แพ้กัน

เวลานั้นภูผากำลังฝังศพนิ่มใกล้บริเวณบ้าน เขาสัญญาจะไม่ให้แม่ตายเปล่า เขาจะเอาเลือดพายุมาเซ่นวิญญาณแม่ให้ได้!

ooooooo

สุพจน์เห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ว่ากำนันไผ่ถูกตำรวจวิสามัญเมื่อคืนก็อารมณ์ดี อิ่มจิตกับเอื้อมพรเห็นมีรูปพายุอยู่ด้วยจึงซักถาม สุพจน์ตอบอย่างสะใจว่า

“ไอ้พายุมันพาลูกสาวนายเหมืองหนีไปได้ แต่อีกไม่นานหรอก มันต้องโดนลากคอเข้าคุกแน่ หรือบางทีอาจถูกวิสามัญฆาตกรรมก็ได้”

สองแม่ลูกลุกหนีด้วยท่าทีไม่พอใจ ทำให้สุพจน์หงุดหงิด แต่พอรับสายจากมงคลก็กระตือรือร้นขึ้นมา รับปากว่าจะออกไปพบเดี๋ยวนี้ ด้านหมู่รงค์กับพายุกำลังพามาศจันทร์มาที่ท่าเรือ สองหนุ่มออกตัวว่าไปส่งเธอที่บ้านไม่ได้ เพราะเรากลายเป็นผู้ต้องหาลักพาตัวไปแล้ว

“ไม่จริง เธอช่วยฉันไว้ต่างหากพายุ ฉันจะอธิบายให้ตำรวจฟังเอง”

“ไม่มีประโยชน์หรอกครับ เชื่อผมเถอะ คุณกลับไปเถอะ”

“ฉันจะกลับยังไง”

ทุกคนคิดหนัก แต่แล้ววีนัสก็เข้ามาอาสาไปส่งมาศจันทร์เอง...เมื่อถึงหน้าบ้านวิวัฒน์มีรถตำรวจจอดอยู่ วีนัสจึงไม่เข้าไปส่งข้างในเพราะไม่อยากตอบคำถามตำรวจ มาศจันทร์เข้าใจ แต่ขอถามความเห็นวีนัสเรื่องพายุปล้นเงินว่าจริงหรือเปล่า

“ตอนแรกคิดว่าใช่...แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจ เพราะมันมีกลิ่นทะแม่งว่าพายุอาจเป็นแพะ”

“จริงหรือ” มาศจันทร์ท่าทีดีใจจนวีนัสสังเกตเห็น

“ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่มีความเป็นไปได้สูงที่พายุไม่ได้ทำ...ดูท่าทางเธอดีใจ ชอบพายุเหรอ”

“เปล่านี่ คือ...ถ้าพายุไม่ได้ทำก็แค่ยินดีกับเขาด้วย”

“ฉันกำลังหาหลักฐานช่วยเขาอยู่”

“ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกนะ ฉันช่วยเต็มที่เลย ฉันไปก่อนนะ”

มาศจันทร์ผละเข้าบ้าน วีนัสซึ่งแอบพอใจพายุมองตามครุ่นคิด ไม่เชื่อแม้แต่นิดที่มาศจันทร์ปฏิเสธไม่ได้ชอบพายุ...

พายุปรับทุกข์เรื่องแม่อยู่กับหมู่รงค์ เขายังไม่ได้ทดแทนบุญคุณแม่สักอย่าง เพิ่งเจอหน้ากัน ไม่คิดว่าจะจากกันเร็วขนาดนี้...คิดแล้วยิ่งแค้นจ่านนท์เป็นที่สุด

“ฉันคงอยู่ร่วมโลกกับจ่านนท์อีกไม่นานหรอก ไม่มันก็ฉันต้องจบกันไปข้างนึง”

“แต่มันก็แปลกนะ จ่านนท์มันรู้ได้ยังไงว่าไอ้ภูผาจับมาศจันทร์ไปที่ไหน หรือว่า...”

“ตำรวจ...ฉันเชื่อว่ามันต้องมีตำรวจส่งข่าวให้พวกมัน”

หมู่รงค์สงสัยว่าตำรวจคนนั้นคือใคร พายุจนใจ ส่ายหน้าแทนคำตอบ

ooooooo

หลังจากเข้ามาเจอทั้งวิวัฒน์และกอบคุณ มาศจันทร์ต้องตอบคำถามและเล่าเรื่องราวจนอ่อนใจ แต่ดูเหมือนทั้งสองคนก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดี

“คุณบอกว่าพายุมาช่วยคุณ เป็นไปได้ยังไง เขากับพวกนายภูผาน่ะจับตัวคุณไปเรียกค่าไถ่ไม่ใช่หรือ”

“นั่นสิ สารวัตรเขาเห็นกับตาว่านายภูผาเป็นคนพาตัวลูกลงเรือไป”

“จะให้พูดกี่ครั้งถึงจะเชื่อกันคะเนี่ย” มาศจันทร์บ่นอย่างเหนื่อยใจ

“เอาล่ะ ยังไงผมจะต้องสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่างจนได้ ยังไงผมก็ยังเชื่อว่านายพายุกับพวกเป็นคนทำ”

“แล้วเขาจะปล่อยตัวคุณหนูมาทำไมล่ะคะ” รัตนาแย้งขึ้นมา พอกอบคุณนิ่งไม่มีคำตอบ เธอเลยตัดบทให้มาศจันทร์ไปอาบน้ำ

วิวัฒน์หนักใจ บ่นลูกสาวเห็นผิดเป็นชอบ ฝากเขาช่วยดูแลเธอด้วย กอบคุณได้ทีรับปากรับคำมั่นเหมาะว่ายินดีดูแลมาศจันทร์ตลอดชีวิต...

สุพจน์ออกมาพบมงคล พูดคุยกันเรื่องค้าขายกับมิสเตอร์จอห์นที่จะมีการส่งของกันเร็ววันนี้ สุพจน์ไม่มีปัญหา แต่มาสะดุดตรงที่มงคลทาบทามเอื้อมพรให้แต่งงานกับโตมร เพื่อความสัมพันธ์ของเราจะได้แน่นแฟ้น

“เรื่องนั้นผมว่ามันขึ้นอยู่กับเอื้อมพรนะว่าเขาชอบโตมรหรือเปล่า แต่เท่าที่รู้เขามีคนที่รักอยู่แล้ว แต่ช่างเถอะ ผมจะลองพูดกับเขาให้”

“คนที่เอื้อมพรชอบพอน่ะใครเหรอ”

“ก็คนที่ชื่อพายุ ที่ถูกออกหมายจับคดีลักพาตัวลูกสาวเจ้าของเหมืองทองไง”

“โธ่...นึกว่าใคร” มงคลกระหยิ่มคิดว่าคงเขี่ยพายุออกไปได้ไม่ยาก ขณะที่สุพจน์ค่อนข้างหนักใจ แต่ยังไงก็ไม่ยอมเสียเอื้อมพร...กำนันไผ่ซุ่มแอบฟังอยู่มุมหนึ่ง แววตาเขาแข็งกร้าว เพ่งเล็งไปที่สุพจน์ศัตรูคู่อาฆาต!

ooooooo

เมื่อสุพจน์กลับมาถึงบ้านก็จู่โจมตบตีเอื้อมพรโทษฐานที่ออกไปเที่ยวเตร่ทำตัวสนิทชิดเชื้อกับโตมร พอเอื้อมพรเถียงไม่ลดราวาศอก ก็โดนเขาบังคับขืนใจจนเธอไม่อาจขัดขืนได้

ฝ่ายโตมรพอรู้จากมงคลว่ามีการทาบทามเอื้อมพรให้ตนแล้วก็เริงร่าดีใจ ดูเหมือนความหวังความฝันในทุกเรื่องของสองพ่อลูกใกล้เป็นจริงเข้ามาทุกที

วิวัฒน์ตัดสินใจให้ลูกสาวกลับกรุงเทพฯกับรัตนา โดยกอบคุณอาสาขับรถไปส่ง มาศจันทร์จำใจไปทั้งที่เป็นห่วงพ่อ ส่วนพายุที่ยังอยู่ปากน้ำโพ หลังจากตกลงกับวีนัสที่ขอเข้ากรุงเทพฯไปก่อนเพื่อช่วยหาหลักฐานรื้อฟื้นคดี วันนี้คาดไม่ถึงว่าเขาจะถูกภูผาดักเล่นงาน

ภูผาตั้งใจฆ่าพายุล้างแค้นให้แม่ แต่ไม่สำเร็จเพราะฝีมือพายุเหนือกว่า อีกทั้งกำนันไผ่โผล่มาขัดจังหวะ พาภูผาหนีไปหลังจากตีหัวพายุจนสลบ

เมื่อรู้เรื่องนิ่มจากไปอย่างไม่มีวันกลับ กำนันไผ่เศร้าเสียใจไม่แพ้ลูกชาย แต่เขาอยากรู้ว่าทำไมตำรวจและทุกคนถึงตามล่าภูผา พวกเขาต้องการอะไร

“ผมบังเอิญไปเจอของที่ไม่พึงประสงค์เข้าน่ะสิ เงินดอลลาร์ 15 ล้าน”

“เงินใคร”

“ไม่รู้ มันซ่อนไว้ในท่อ เหมือนเงินที่น่าจะปล้นมา”

“แล้วทำไมเอ็งถึงไม่เอาไปส่งตำรวจล่ะ”

ภูผาสำนึกผิด เล่าว่าตอนแรกตนคิดจะเอาไปส่งตำรวจเหมือนกัน แต่ความโลภบังตา และความจนที่ทำให้ตนต้องติดคุก ไม่มีเงินสู้คดี ตนเลยคิดว่าน่าจะเอาเงินนี้ไปตั้งตัว

“เอาเถอะ พอแล้ว ข้าเข้าใจ แล้วเอ็งจะเอายังไง ต่อไป”

“ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆฉันจะต้องฆ่าไอ้พายุเพราะมันทำให้แม่ตาย”

“ข้าปล่อยให้เอ็งทำอย่างนั้นไม่ได้”

“ทำไมล่ะพ่อ”

“เพราะจะว่าไปไอ้พายุมันก็เป็นลูกของแม่เอ็งเหมือนกัน”

“อะไรนะ พ่อพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

“พายุเป็นลูกแม่เอ็งกับนายสุพจน์ เจ้าของบริษัทขนส่งที่ปากน้ำโพ”

ภูผาแปลกใจว่าเป็นไปได้ยังไง กำนันไผ่ตัดบทว่าเรื่องมันยาว เอาไว้จะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้เราควรเอาเงินไปคืนตำรวจแล้วต่อรองเรื่องคดีของภูผาดีกว่า

ขณะที่ภูผาพาพ่อไปยังแหล่งซ่อนเงิน จ่านนท์อยู่ในที่พักของตนกับไอ้เปีย จ่านนท์บ่นเจ็บใจที่จับตัวภูผาไม่ได้ ขณะที่เปียก็บอกว่าพักหลังมานี้เรามือตกไปเยอะ ห่วงว่ามงคลกับนายใหญ่จะไม่พอใจ

“ช่างมันปะไร รอให้เราได้เงินก่อน จากนั้นพวกมันก็จะไม่เจอเราอีก...ตลอดกาล”

“ฉันสงสัยจริงๆนะพี่ ว่านายใหญ่เนี่ยคือใคร”

“ข้าก็ไม่รู้ เคยได้ยินเสียงทางโทรศัพท์ตอนที่ปล้นรถขนเงินครั้งเดียว แล้วก็ไม่เจออีกเลย แต่ก็ช่างมันเถอะ ยังไงเงินสำคัญกว่าทุกคน”

เสียงมือถือเปียดังแทรกขึ้นมา เปียกดรับครู่เดียวก็วางสายแล้วบอกจ่านนท์ว่าเจอตัวภูผาแล้ว...

เวลานั้นพายุที่ถูกกำนันไผ่ตีหัวจนสลบได้รับการช่วยเหลือจากหมู่รงค์กับลูกน้อง เมื่อฟื้นขึ้นมาพายุเล่าว่าภูผาสะกดรอยตามตนมา ตนรู้ตัวและพยายามจะจับมันให้ได้แต่มีคนมาช่วยมันเสียก่อน เสียดายที่ตนไม่เห็นหน้าว่าเป็นใคร

“มันมีพวกอีกหรือนี่” หมู่รงค์บ่นอย่างหนักใจ เรื่องราวชักจะบานปลายไปกันใหญ่

ooooooo

ไม่ทันที่กำนันไผ่กับภูผาจะนำเงินดอลลาร์ไปให้ที่ศาลจังหวัด พวกจ่านนท์ก็โผล่มาสกัดและพยายามจะฮุบเงินนั้นไว้

จ่านนท์เข้าใจว่ากำนันไผ่ตายไปแล้ว เมื่อเห็นเต็มตาว่ายังอยู่ก็เจ็บใจว่าทำไมถึงตายยากเย็นนัก ในอดีตจ่านนท์เคยรับงานจากสุพจน์ให้ยิงกำนันไผ่แต่ไม่สำเร็จ

สองพ่อลูกวางแผนแยบยลจนภูผาหนีไปได้พร้อมเงินดอลลาร์ แต่กำนันไผ่โชคร้ายโดนจ่านนท์ตีหัวสลบก่อนจับตัวไว้ต่อรองกับภูผาให้เอาเงินมาแลก

ทางด้านกอบคุณที่เหมือนจะรู้ว่าพายุ หมู่รงค์และวีนัสต้องไปเอาหลักฐานที่กองคดี เขาชิงไปถึงก่อนแล้วใช้ความสนิทชิดเชื้อกับเพื่อนตำรวจเอาเอกสารนั้นมาได้ ส่วนพวกพายุที่ไม่ได้ไหวตัวก็พากันเสี่ยงตายเข้าไปกว่าจะหนีรอดปลอดภัยออกมาได้เล่นเอาทุกคนแทบหมดแรง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“มาวิน” ขึ้นแท่นพระเอก เป็นการทำงานที่มีความสุขได้หม่ำแต่เมนูอร่อยใน “รักล้นพุง”

“มาวิน” ขึ้นแท่นพระเอก เป็นการทำงานที่มีความสุขได้หม่ำแต่เมนูอร่อยใน “รักล้นพุง”
11 พ.ค. 2564

00:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 11 พฤษภาคม 2564 เวลา 01:45 น.