ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

รักคุณเท่าฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ทั้งกบและแดงหันมาสนใจฟังคำถามของข้าวตู ที่จะถามธีระ และเขาก็สัญญาจะพูดความจริง ข้าวตูถามว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน ธีระตอบว่าไม่มีสเปก ถ้าเจอแล้วชอบก็ชอบ

“แล้วอย่างข้าวตูล่ะคะ พี่ธีเจอแล้วชอบมั้ยคะ” ข้าวตูมองเขาอย่างท้าทาย

“ไม่ชอบ...” ทุกคนที่ลุ้นคำตอบ อ้าปากค้าง

แดงสงสารรีบแก้สถานการณ์ยกหมูย่างมาวางให้ กบชิมแล้วชมว่าอร่อยมาก เรียกข้าวตูกับธีระมาลอง ข้าวตูหน้าเสียขอตัวเดินออกไป กบกับแดงหันมาจ้องธีระ เขามีสีหน้าเรียบเฉย

“ทำไมพูดยังงั้นล่ะธี ตูเขาเป็นเด็กสาว พูดแบบนี้เขาเสียใจแล้วก็อายนะ”

กบให้ธีระไปขอโทษข้าวตู เขาแย้งว่าตนพูดความจริง กบอธิบายว่าใช่ แต่ไม่ควรพูดต่อหน้าคนอื่น แดงรู้จักน้องชายดีจึงโพล่งขึ้น

“พี่ว่าแกไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นหรอก แกแค่กันไม่ให้เขาเข้ามาในชีวิตแกเท่านั้นเอง”

“พี่แดงจะมารู้ดีกว่าผมได้ยังไง”

“ฉันรู้สิ เพราะแกไม่ใช่คนไม่มีมารยาทแบบนี้”

ธีระอึ้งรู้สึกผิดลุกตามข้าวตูไป ไตรตั้นบอกพ่อว่าข้าวตูชอบตนมากกว่าธีระ แดงกับกบส่ายหน้าระอา ความแก่แดดของลูกชาย...ข้าวตูออกมายืนมองดาว น้ำตาไหลริน ธีระตามมาหยุดมองข้างหลัง ลังเลที่จะเข้าไปหา สุดท้ายตัดสินใจหันกลับเข้าบ้าน

วันรุ่งขึ้น ธีระตื่นแต่เช้ามายืนเล่นริมลำธาร เขาขว้างหินร่อนลงน้ำ พลันมีคนขว้างหินร่อนตัดหน้า เขามองไปเห็นเป็นข้าวตู เขาหลบตาจะเดินเลี่ยง ข้าวตูเรียก

“อย่าเพิ่งหนีไปเลยค่ะ ตูมีเรื่องจะคุยกับพี่ธีหน่อย”

“พี่ต้องขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยที่เสียมารยาท พูดแบบนั้นออกไป”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตูชอบที่พี่ธีพูดออกมาตรงๆ”

ธีระดีใจที่เธอเข้าใจ เขาจะเดินไป ข้าวตูเรียกไว้อีก ให้ช่วยบอกว่าไม่ชอบตนตรงไหน ตนจะแก้ไข เขาหนักใจตอบว่าไม่มี เธอถามทันทีทำไมไม่ชอบตน

“คนเราถ้ามันไม่ชอบก็บังคับไม่ได้มั้ง”

“ขอบคุณพี่ธีมากค่ะที่พูดตรงๆ จากนี้ไป ตูจะไม่ตามตื๊อพี่ธีแล้วค่ะ” ข้าวตูน้ำตาซึม เดินจากไป ธีระมองตามด้วยความเสียใจ เขามองหินในมือก่อนจะปามันไปอย่างระบายอารมณ์

ooooooo

พอเห็นว่าจินดาป่วย ลูกๆ ก็ไปเที่ยวต่างจังหวัด อรถือโอกาสเอาคมสันต์มานอนในห้องนอนชั้นล่าง เผอิญจินดาลงมาตามหาไม่เจอ สงสัยไปแอบหลับที่ไหน จึงร้องเรียกแล้วเปิดประตูห้องเข้ามา

คมสันต์โดดหลบ อรออกมารับหน้า จินดาเอ็ดที่มาแอบหลับห้องนี้ พลันเห็นเงาคนในกระจก เธอโวยวายใครอยู่หลังประตู อรพยายามกัน เธอดันเข้าไปจนได้ คมสันต์โผล่หน้าออกมา อ้างตัวเป็นช่างแอร์ อรเออออว่า

แดงบ่นตอนมานอนค้างว่าแอร์เสีย ตนจึงเรียกช่างมาดู

“แล้วทำไมแกไม่บอกฉัน”

“ก็เมื่อกี้คุณยายอาบน้ำอยู่ข้างบน หนูก็เลยพาพี่เขามาดูก่อน”

จินดาถามว่าเป็นอะไร คมสันต์โกหกว่าท่อตัน ต้องกลับไปเตรียมเครื่องมือมาซ่อม เขาเดินออกไป จินดามองอย่างไม่ค่อยไว้ใจ อรรีบบอกว่าจะไปเตรียมอาหารให้...จินดาคิดถึงธีระ แต่โทร.หาบ่อยแล้ว จึงโทร. เข้าเครื่องแดงแทน ไตรตั้นรับสายพอรู้ว่าเป็นยายก็คุยจ้อ ว่าสนุกมากเลย ถ้ายายมาจะได้เจอกับแฟนตน จินดาแปลกใจตัวเท่านี้มีแฟน

“น้าข้าวตูไงครับ”

“หา...น้าข้าวตูไปด้วยหรือ”

“ใช่ครับ คุณยายจะพูดกับน้าตูมั้ยครับ” เผอิญข้าวตูเดินมา ไตรตั้นจึงเรียกมารับโทรศัพท์

ข้าวตูรับสายงงๆ จินดาบอกว่าตนเป็นแม่ธีระ เธอรีบสวัสดี จินดาพูดด้วยน้ำเสียงเคืองๆ

“ไม่ยักรู้ว่าหนูไปด้วย ตาธีเขาชวนไปหรือ”

“เปล่าค่ะ พี่แดงชวนมาค่ะ”

“แล้วตาธีเขาอยู่แถวนั้นมั้ย”

ธีระเดินมาพอดี ข้าวตูจึงเอามือถือไปยื่นให้ จินดา รีบถาม ทำไมไม่บอกว่าข้าวตูไปด้วย

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่ชอบเธอหรอก” ธีระพูดเบาๆ

“แม่ไม่ได้คิดยังงั้น ก็แค่ถามดู แล้วนี่จะกลับเมื่อไหร่”

ธีระตอบว่าพรุ่งนี้ จินดาทำเป็นบอกว่าคิดถึงจึงโทร.มา ก่อนวางสายยังถามย้ำว่าไม่คิดอะไรกับข้าวตูแน่หรือ ธีระถอนใจรับรองว่าไม่คิด สบายใจได้ จินดาวางสายยิ้มๆ อรแกล้งถาม

“คุณยายมีความสุขหรือคะ ที่เห็นคนอื่นไม่มีคู่”

จินดาตอบประชดว่าใช่ อรพึมพำ ใจร้ายจริงๆ จินดายิ้มกับตัวเองอย่างภูมิใจ

ooooooo

แดงกับข้าวตูช่วยกันยกอาหารมาวาง ให้ไตรตั้นไปตามธีระ มีรถจี๊ปเข้ามาจอดหน้าบ้าน กบชะเง้อมอง เห็นเอกเจ้าของบ้านลงจากรถ ทั้งสองทักทายกัน เอกสะดุดตาเมื่อเห็นข้าวตูสวัสดี

“ตูเขาเป็นเพื่อนรุ่นน้องแดงค่ะ พี่เอกเขาเป็นเจ้าพ่อวังน้ำเขียว” แดงรีบแนะนำทั้งสองคน

“แดงพูดอย่างนี้ ผู้หญิงเขาก็กลัวพี่หมดน่ะสิ นึกว่าพี่เป็นนักเลงหัวไม้” เอกท้วง

ธีระเดินออกมากับไตรตั้นเข้าร่วมทักทาย เอกชวนออกไปเที่ยวขับรถดูฝูงกระทิง ข้าวตูตื่นเต้น แต่แดงกับกบไม่อยากไป เอกหันมาชวนธีระ

“กัปตันล่ะ ไปด้วยกันมั้ย พาแฟนไปดูด้วยกัน”

ทุกคนชะงัก ข้าวตูรีบบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน สีหน้าเอกดีใจ เธอขอไปด้วย แดงห่วงอย่าไปเลย ข้าวตูสบตาธีระเห็นเขาเฉยๆ จึงรั้นจะไป เอกออกปากรับรองจะดูแลอย่างดี ท่าทางเขาตั้งป้อมจีบข้าวตู แดงถอนใจ เด็กโตเมืองนอกนี่ไม่กลัวอะไรเลย

ข้าวตูสะพายเป้เตรียมไปกับเอก กบกำชับเพื่อนดูแลเธอดีๆ เอกรับรองยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ธีระนั่งเฉยไม่สนใจ แต่พอเธอไปขึ้นรถก็แอบยืนมอง แดงเขม่นหมั่นไส้น้องชาย

ตกดึก แดงอดห่วงไม่ได้ โทร.ถามข้าวตูถึงไหนแล้ว ข้าวตูตอบว่าอยู่แคมป์กลางป่าสนุกมาก แถมบอกอีกว่าจะกลับพรุ่งนี้เช้า แดงตกใจ “นี่จะค้างในป่าเลยหรือ”

ธีระชะงักหันมอง กบให้แดงบอกข้าวตูกลับมาเถอะ มันอันตราย เธอกลับตอบมาว่า เอกยืนยันว่าปลอดภัย ธีระทนไม่ไหวบอกแดงไปว่า

“แต่เขาเป็นผู้หญิงนะ ผมว่าเขาไม่ควรจะไปค้างกับผู้ชาย”

แดงเห็นด้วยจึงบอกข้าวตู “ตู พี่ธีเขาบอกว่า เขาไม่อยากให้ตูค้างนะ”

“ฝากขอบคุณพี่ธีที่เป็นห่วงค่ะ แต่พี่เอกบอกว่า เขาจะนอนเฝ้าหน้าเต็นท์ให้ค่ะ แค่นี้นะคะพี่แดง เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

“โอเคจ้ะ ระวังตัวด้วยแล้วกันนะ” แดงอ่อนใจ ธีระรอฟังคำตอบ “เขาบอกขอบคุณที่แกเป็นห่วง แต่พี่เอกเขาจะนอนเฝ้าหน้าเต็นท์ให้...แน่ะ ส่งรูปมาให้ดูด้วย”

แดงกดดูรูปที่ข้าวตูส่งเข้ามา เป็นภาพเธอถ่ายคู่กับเอกที่มีปืนพาดบ่า แถมโพสข้อความว่าพี่เอกมีปืนจะดูแลดุจดังเจ้าหญิง แดงเปรย “ท่าทางพี่เอกจะจีบยัยตูรึเปล่าเนี่ยพี่กบ...ดูสิธี”

แดงยื่นรูปในมือถือให้ธีระดู เขาอึ้งๆ กบกับแดงสบตากันอย่างกังวล...ไตรตั้นนอนหลับ แดงจะอุ้มไปนอน ธีระเข้ามาช่วย แดงจึงถาม

“แกไม่ชอบตูเขาจริงหรือธี”

“ก็ผมบอกไปแล้วไง”

“ทำให้แกผิดหวังอีก”

“ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้พี่แดงเป็นหมอดู มีซิกเซนส์รู้ความในใจผม”

“แกอย่าพูดบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น ถ้าแกจะชอบเขามันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนะธี เพราะพี่เคยคุยกับข้าวตู เขาก็บอกว่าเขาไม่สนใจเรื่องแม่เรา” แดงเห็นน้องถอนใจ “พี่รู้ว่าแกรักแม่ พี่เองก็รักแม่เหมือนกับแก แต่เราไม่ควรเอาแม่มาเป็นเงื่อนไขในชีวิตนะ”

“แต่พี่แดงก็รู้ ตอนนี้แม่เขาเหลือผมเป็นที่ยึดเหนี่ยวอยู่คนเดียว ผมไม่อยากทำอะไรให้แม่ต้องเสียใจ”

“แล้วแกล่ะ แกไม่รู้สึกเสียใจหรือ ที่แกมีแฟนมากี่คน แกก็ต้องเลิกกับเขาเพราะแม่”

“ทำยังไงได้ เรามีแม่อยู่คนเดียว” ธีระจะเดินไป

แดงรีบเตือน น่าจะให้โอกาสข้าวตูได้รู้จักเราก่อน ถ้าเธอไม่ชอบก็คงไปจากเราเอง ธีระหน้าเศร้า “คงไม่ทันแล้วล่ะ พี่แดง เพราะป่านนี้เขาอาจจะชอบกระทิงป่าแล้วก็ได้”

แดงส่ายหน้า โธ่เอ๊ย แล้วทำปากแข็ง ที่แท้ก็สนใจ

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เอกขับรถมาส่งข้าวตู ไตรตั้นดีใจร้องบอกทุกคน ธีระชำเลืองมอง เธอทำเป็นคุยกับหลาน กบชวนเอกทานอาหารเช้า เอกตอบว่าทานโจ๊กกับ

ข้าวตูมาแล้ว ขอตัวรีบกลับไปเคลียร์งาน ตอนเย็นจะมารับข้าวตู กบแปลกใจไปไหนกันอีก

“พี่เอกจะพาไปทานข้าวค่ะ” ข้าวตูตอบแทน

กบแย้งจะไปกันสองคนหรือ เอกรีบบอกว่าชวนทุกคน ตอนเย็นจะมารับ ข้าวตูกับเอกโบกมือลาให้กัน ธีระลอบมอง แดงเห็นหน้าน้องชาย ยักคิ้วให้แบบรู้แกว ทำเอาเขาเขิน

ไตรตั้นเปิดวีดิโอกระทิงจากกล้องข้าวตูดูหลายรอบ จนธีระเดินมา จึงเรียกให้มาดูด้วยกันอย่างตื่นเต้นที่ได้เห็นแม่กระทิงพาลูกไปหาของกิน “ใช่ครับไปกินโป่ง น้าธีดูนะครับ เดี๋ยวจะเห็นน้าตูด้วย น้าตูจะหกล้มแล้วลุงเอกอุ้มไว้พอดี”

ธีระเหลือบมองข้าวตูก่อนแล้วมองภาพในกล้อง เห็นเอกประคองเธอ เขาแขวะ “ดูยังกับพระเอกนางเอกในละครเลยนะ”

“ใช่ครับ ลุงเอกน่าจะหอมแก้มน้าตูซะหน่อย”

“แล้วใครบอกตั้นว่าเขาไม่หอม” ข้าวตูพูดยิ้มๆ ก่อนเดินออกไป

ธีระอึ้ง ไตรตั้นถามว่า ข้าวตูชอบเอกไหม ธีระให้ถามกันเอาเอง พอข้าวตูถือน้ำกลับเข้ามา ไตรตั้นโพล่งขึ้นทันที ว่าธีระให้ถาม ชอบเอกหรือเปล่า เขาสะดุ้ง

“พี่ไม่ได้พูดนะ ตั้นมันพูดเอง”

“ถึงพี่ธีจะถามก็ไม่เป็นไรนี่คะ เพราะตูรู้อยู่แล้วว่าพี่ธีไม่ได้สนใจตู”

ไตรตั้นถามย้ำว่าตกลงชอบหรือเปล่า ข้าวตูไม่บอกให้คิดเอาเองแล้วเดินไป ธีระตำหนิหลานที่อ้างชื่อตน เขางอนเดินออก ไตรตั้นเกาหัวงงๆก็ให้ถามเองนี่นา...ธีระเดินออกมาเห็นข้าวตูคุยโทรศัพท์กับเอก จึงยืนฟังห่างๆดูเธอหัวเราะหัวใคร่ ข้าวตูหันมาเห็นเขา เขาก็เมินหน้าไปทางอื่น เธอจึงบอกเอกว่าแค่นี้ก่อนมีคนมา ธีระเห็นเธอวางสายหันมาก็ร้อนตัว

“พี่ไม่ได้ตั้งใจมาฟังตูคุยหรอกนะ”

“ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ ตูรู้อยู่แล้วว่าพี่ธีไม่ได้สนใจเรื่องของตู” ข้าวตูเห็นธีระจะเดินไป “เดี๋ยวค่ะพี่ธี ในฐานะที่พี่ธีเป็นผู้ชาย พี่ธีว่าพี่เอกเขาเป็นยังไงบ้างคะ”

“หมายความว่าไง”

“ถ้าตูเป็นน้องสาวพี่ธีแล้วพี่เอกเขามาชอบตู พี่ว่าตูควรจะสนใจเขามั้ยคะ”

ธีระอึกอักตอบไม่ได้ ข้าวตูคะยั้นคะยอให้ตอบ

“ก็...ถ้าพี่บอกว่าไม่น่าสนใจ ตูจะเชื่อพี่หรือ”

“จริงสิ ตูไม่เชื่อพี่ธีหรอก เพราะในสายตาตู ตูว่าพี่เอกเขาน่าสนใจ” ข้าวตูยิ้มยั่วเดินไป ธีระมองตามอย่างขัดใจ

ตกเย็น ทุกคนไปทานอาหารกับเอกที่ร้านอาหารกลางสวน เอกกับข้าวตูตักอาหารให้กัน ดูเอาอกเอาใจ ธีระเหลือบมองขุ่นในอารมณ์ กบบอกเอกว่าพรุ่งนี้พวกตนต้องกลับกันแล้ว เอกบ่นน่าเสียดายจะชวนไปล่องแก่ง ข้าวตูสนใจขออยู่ต่อ แดงปราม มาด้วยกันต้องกลับด้วยกัน

“นี่แกกับแดงไม่ไว้ใจฉันเหรอ” เอกสงสัย

แดงกับกบช่วยกันแก้ตัว เพราะรู้ว่าที่ข้าวตูรับปากเพียงประชดธีระ ข้าวตูยืนยันจะอยู่ต่อ

“ผมว่าช่างเขาเถอะพี่แดง ข้าวตูเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเรา เขาอยากไปก็ให้เขาไปเถอะ”

ข้าวตูชะงักมองธีระด้วยความน้อยใจ แดงท้วงว่าข้าวตูเป็นผู้หญิง ธีระย้ำ ในเมื่อเธอต้องการไป จะห่วงเธอทำไม ข้าวตูน้ำตาคลอลุกพรวดขึ้น

“ใช่สิคะ เพราะพี่ธีไม่ชอบตู ถ้าพี่ธีชอบตูก็คงไม่พูดแบบนี้” ข้าวตูวิ่งออกไป

“ทำไมถึงพูดยังงี้ล่ะธี แกก็รู้ว่าตูเขาชอบแก เป็นใครๆก็เสียใจนะ ไปตามเขากลับมา”

เอกงงๆจะไปตาม ธีระรีบบอกว่าไม่ต้องตนไปเอง กบตบไหล่เพื่อน “ใช่ แกไม่ควรไป เพราะไม่เกี่ยวกับแกไอ้เอก”

“แต่น้องตูเขาบอกฉันว่าเขาไม่ได้เป็นแฟนกับธีนะเว้ย ฉันก็มีสิทธิ์จีบ”

“พี่เอกนี่ซื่อจริงๆ ผู้หญิงเขาแค่ใช้พี่เป็นเครื่องมือ” แดงขำ เอกเพิ่งเข้าใจทำหน้าเจื่อนๆ

ธีระวิ่งเข้าไปในสวนของร้าน เรียกหาข้าวตู เห็นเธอยืนร้องไห้อยู่ เขาเข้าไปขอโทษ

“ไม่ต้องมาขอโทษหรอกค่ะ พี่ธีพูดอะไรก็ได้ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“พี่แค่พูดเล่น”

“พูดเล่นงั้นหรือคะ อ้อใช่สิ พี่ธีไม่เห็นตูอยู่ในสายตา พี่ธีนึกอยากจะพูดอะไรก็พูด”

“ไม่ใช่ยังงั้น”

“ไม่ใช่แล้วยังไงคะ ตูถามหน่อยเถอะ ถ้าตูเป็นคนที่พี่ธีชอบ พี่ธีจะกล้าพูดแบบนี้มั้ย”

ธีระอึกอักพูดไม่ออก ข้าวตูพูดด้วยความน้อยใจ “ตูรู้ค่ะว่าพี่ธีไม่ได้ชอบตู แต่พี่ธีก็ไม่จำเป็นต้องมาตอกย้ำให้ตูเสียใจ”

ธีระจะอธิบาย เธอไม่ยอมฟัง บอกเพียงว่าตนจะกลับบ้าน เขาขอไปส่ง  เธอไม่ยอมแล้วเดินจากไป ไม่ทันไร ฝนเทลงมา เธอวิ่งไปหลบในเพิงข้างทาง ร้องไห้ด้วยความเสียใจ ธีระกลับมาบอกแดงกับกบว่าข้าวตูขอกลับก่อน กบท้วงปล่อยไปได้อย่างไร ข้าวตูเป็นผู้หญิง

“ก็เขาบอกว่าเขาดูแลตัวเองได้ เราจะไปห่วงเขาทำไม” ธีระพูดออกไปแต่ในใจก็อดห่วงไม่ได้ สุดท้ายตัดสินใจขับรถออกตาม เห็นเธอร้องไห้อยู่ในเพิงข้างทาง จึงบีบแตรรถเรียก

เธอเมินหน้าไม่สนใจ เขาจึงต้องกางร่มลงมาขอโทษและขอให้ขึ้นรถ แต่เธอยังไล่ เขาไม่รู้จะทำอย่างไร จึงบอกเธอว่า เธอไม่กลับตนก็ไม่กลับ จะนั่งเป็นเพื่อน

“พี่ธีไม่ต้องมาทำเป็นดีกับตูหรอก” ข้าวตูจะเดินหนี

ธีระคว้ามือเธอไว้ “เดี๋ยวสิตู พี่บอกแล้วว่าพี่ขอโทษ ที่พี่พูดไปพี่ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ตูเสียใจ เพียงแต่...”

“เพียงแต่อะไรคะ”

“เพียงแต่พี่ไม่อยากให้ตูไปกับพี่เอกเท่านั้นเอง”

“ทำไม ตูจะไปไหนกับใครก็ได้ เพราะตูไม่ใช่แฟนพี่ธี”

“แต่พี่ไม่อยากให้ไป”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ธี ในเมื่อพี่ธีบอกไม่ได้ชอบตู...ปล่อย” ข้าวตูสะบัดมือเดินร้องไห้ออกไปกลางสายฝน

“แล้วถ้าพี่บอกว่าพี่ชอบล่ะ” ธีระตะโกนไล่หลัง ข้าวตูชะงัก เขาตามเข้ามาใกล้ “ถ้าพี่ยังบอกว่าชอบตู ยังทันมั้ย”

“พี่ธีอย่ามาล้อเล่นกับตูแบบนี้นะ ตูไม่ชอบ” ข้าวตูหันกลับมาโวยแล้วจะเดินไป

“แต่พี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ พี่พูดจริงๆ”

ข้าวตูน้ำตาไหลพรากหันกลับมามองอีกครั้ง ธีระยิ้มให้และดึงเธอมากอดแนบแน่น

ooooooo

ขณะเดียวกัน จินดานั่งดูทีวี จู่ๆสะดุ้งโวยวายว่าจิ้งจกขี้ใส่ อรรีบบอก โบราณว่าจะโชคไม่ดี แล้วทำนายสงสัยธีระจะมีแฟน

“เอ็งนี่มันปากกระโถนจริงๆ บอกให้ต่อโทรศัพท์หาคุณธี ต่อรึยัง” จินดาเอ็ด

อรรีบบอกว่าต่อแล้ว แต่ไม่มีสัญญาณ พลันเสียงมือถือดัง จินดาดีใจคิดว่าธีระโทร.กลับมา อรหยิบมือถือ ตัวเองออกมาแล้วบอกว่าของตนดัง รีบเดินแยกออกไปรับสาย จินดาค้อนไม่พอใจ

ฝนหยุดตก แดงกับพวกกลับมาบ้านพัก ทุกคนเป็นห่วงธีระกับข้าวตูที่ยังไม่กลับมา ไม่ทันไร ไตรตั้นชี้ว่าสองคนกลับมาแล้ว กบกับแดงปรี่เข้าถามไถ่ ธีระแก้ตัวว่าขับรถหลงทาง แดงเห็นทั้งสองเปียกปอนจึงให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสีย กบบอกเอกกลับบ้านได้ เอกอยากถามข้าวตูว่าพรุ่งนี้ยังไปล่องแก่งไหม กบตอบ แทนว่าไม่ไป เอกถามทำไม

“พี่เอกคงต้องไปล่องแก่งคนเดียวแล้วล่ะ ไปลูกเข้าบ้าน” แดงตอบแทนก่อนจะจูงลูกไป

เอกบ่นเสียดาย กบตบไหล่เพื่อนปลอบใจให้คิดเสียว่า ไม่มีบุญ เอกขอร้องถ้าข้าวตูเลิกกับธีระให้ช่วยโทร.บอก กบพยักหน้าขำๆ ไม่อยากย้ำว่าหมดสิทธิ์แล้ว

แดงเอาลูกเข้านอนแล้วตามมาคุยกับข้าวตูในห้อง ถามไปไหนกันมา ข้าวตูตอบอึกๆอักๆว่าฝนตกจึงนั่งคุยกันในรถ แดงกระเซ้าคุยเรื่องอะไร ข้าวตูตอบเขินๆว่าเรื่องทั่วไป

“หมายความว่าตอนนี้เข้าใจกันดีแล้วใช่มั้ย” แดงสรุปความ เห็นข้าวตูอายม้วนจึงรู้ว่าใช่

ข้าวตูให้แดงไปถามธีระเอาเอง แดงยินดีด้วยเพราะลุ้นแทบแย่ แต่อดเตือนไม่ได้

“พี่ขอเตือนอย่างนะ แม่พี่แกรักและหวงลูกชายมาก ยังไงพี่ก็อยากให้ตูเข้มแข็งและอดทนมากกว่ามาตรฐานซักสามเท่า”

“ขนาดนั้นเลยหรือคะ”

“ใช่ ที่พี่เตือนเพราะไม่อยากให้ความรักของเธอทั้งสองต้องล่มกลางทาง”

ข้าวตูขอบคุณ พึมพำกับตัวเองว่าจะอดทน

ทุกอย่าง ขอเพียงธีระรักตนก็พอ...

ในขณะที่ธีระยืนสูดอากาศตรงระเบียง กบถือกาแฟมาส่งให้แล้วแนะนำถ้าอยากอยู่ต่อก็ให้ชวนข้าวตู เพราะตนกับแดงต้องกลับ เขาลังเลเกรงจะน่าเกลียด กบแย้งคนชอบกันน่าเกลียดตรงไหน ธีระออกอาการเขิน

“นายไม่ต้องปิดพี่หรอก คนที่นายควรจะปิดคือแม่นายมากกว่า”

“แต่ครั้งนี้ผมคิดว่า ผมจะไม่ให้แม่รู้อะไรเกี่ยวกับ ข้าวตู”

“แล้วผู้หญิงเขาจะยอมหรือ”

“ผมคงต้องคุยให้เขาเข้าใจ ถ้าเขารับได้ เราก็จะเดินหน้าไปด้วยกัน”

กบยินดีจะเอาใจช่วย สองหนุ่มยิ้มให้กัน

ooooooo

หลังจากนั้น ธีระกับข้าวตูก็อยู่พักผ่อนที่

เขาใหญ่ต่อ ทั้งสองจูงมือเดินเล่นริมนํ้าตก ชี้ชวนดูนกดูธรรมชาติ ผลัดกันถ่ายรูปให้กัน...มานั่งเล่นโขดหิน ข้าวตูเปรยว่านํ้าใสน่าเล่น ว่าแล้วก็โดดตูมลงไปร้องชวนธีระให้ตามลงมา

“ไม่ดีกว่า พี่ว่าพี่แก่เกินไปแล้ว”

“แก่อะไรกันคะ มาเถอะค่ะ” ข้าวตูคะยั้นคะยอ

ธีระส่ายหน้าเอากล้องมาถ่ายรูปข้าวตู เธอขอดู แล้วบ่นว่าไม่สวย เขาเลยถ่ายให้ใหม่ สักพักเขาวางกล้องบอกเธอให้ขึ้น อากาศเย็นเดี๋ยวไม่สบาย เธอจึงชูมือให้ เขาช่วยดึง พอธีระจับเธอก็กระชากเขาตกลงมาแล้วหัวเราะชอบใจ ธีระทำหน้านิ่งโกรธๆ เธอใจเสีย

“ตูขอโทษค่ะ พี่ธีโกรธตูหรือคะ ตูแค่อยากให้พี่ธี ลงมาเล่นนํ้าด้วย” เห็นธีระยังนิ่ง เธอร้อนใจ “จะให้ตูทำ ยังไงถึงจะหายโกรธคะ”

ธีระหันมากอดข้าวตู เธอตกใจร้องให้ปล่อย เขากลับบอกว่า “ไม่ปล่อย พี่หนาว”

“หนาวก็ขึ้นสิคะ”

“ไม่ เพราะพี่กอดตูแล้วหายหนาว”

“พี่ธีนะ ขี้โกง เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า อายเขาแย่นะคะ เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

“ก็ไหนเมื่อกี้ตูบอกว่าพี่ยังหนุ่ม” ธีระทำตากรุ้มกริ่ม ยื่นหน้าไปจูบหน้าผาก เธอชะงัก เขาเลื่อนมาจูบจมูก ข้าวตูหลับตาเขินอาย เขาจูบริมฝีปากเธออย่างดูดดื่มกลางสายนํ้านิ่งนาน

วันรุ่งขึ้น ธีระเก็บของใส่ท้ายรถ ข้าวตูยืนมองวิว อย่างเสียดาย เขาสัญญาวันหลังจะมาเที่ยวอีก ข้าวตูถาม เขาว่าชอบทะเลไหม เขาตอบเอาใจว่าเธอชอบอะไรตนก็ชอบด้วย

“พี่ธีวันนี้กับวันที่ผ่านมา เหมือนเป็นคนละคนกันเลยนะคะ” ข้าวตูสัพยอก

“พี่ขอโทษ ที่พี่ต้องทำไม่สนใจตูก็เพราะ...”

“ตูรู้ค่ะ เพราะคุณแม่พี่ธีหวงพี่ธี”

“แล้วตูคิดยังไงกับเรื่องนี้”

“ตูบอกพี่ธีเลยนะคะ ตูไม่สนใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ”

“แต่พี่จะไม่พาตูไปรู้จักกับแม่พี่เลยนะ”

“แล้วแต่พี่ธีค่ะ เพราะตูคิดว่าชีวิตคู่มันเป็นเรื่องของเราสองคน ไม่ว่าแม่พี่ธีจะชอบตูหรือไม่ชอบตู ตูก็ไม่มีวันไปจากพี่ธี”

ธีระปลื้มใจ ดึงเธอมากอดขอบใจที่เข้าใจในตัวตน...

ooooooo

บรรดาเพื่อนๆของจินดา พาอาจารย์สมภพ หก สัมผัส มาหาที่บ้าน เพื่อช่วยดูดวงชะตาให้ว่าทำไม เจ็บออดๆ แอดๆ สมภพมองเธอสักครู่ก่อนจะเอ่ยว่า ให้ระวังกำลังจะมีเคราะห์หนัก จินดาใจเสียรีบถามว่าเป็นอย่างไร

“เคราะห์ของเจ้า เกิดจากคนใกล้ตัว เจ้าจะเสียของรัก”

จินดาใจแป้ว เพื่อนๆให้ระวังแก้วแหวนเงินทอง สมภพโพล่งขึ้นว่า ไม่ใช่สิ่งของเป็นสิ่งมีชีวิต รักอะไรก็จะเสียอันนั้น เพื่อนๆอุทานจะเป็นลูกชายหรือเปล่า ต่างเตือนให้บอกธีระอย่าขับเครื่องบิน จินดาไม่อยากเชื่อ พลันธีระเดินเข้ามาสวัสดีทุกคน

“ลูกมานี่เร็ว” จินดาเรียกด้วยนํ้าเสียงกังวล

“เป็นอะไรครับแม่”

“เมื่อกี้หมอดูเขาบอกว่า แม่จะเสียของรัก”

ช้อยกับภารีบเตือนธีระอย่าเพิ่งบินระยะนี้ให้ไปลาพักร้อน เขาตอบอย่างสุภาพว่าไม่ได้ สมภพเดินกลับจากเข้าห้องนํ้า ส่งเสียงมาว่า “มันไม่ถึงกับตายหรอก แม่ช้อย”

จินดารีบบอกว่าลูกชายตนเป็นกัปตันเครื่องบิน ธีระทำหน้างงๆ สมภพจ้องหน้า

“คุณเป็นคนดีมาก รักพ่อแม่ มีความกตัญญูรู้คุณ คุณจะไม่มีวันตกอับ แต่ผมจะเตือนคุณเรื่องนึง...อะไรที่คุณคิดอยู่ อย่าบอกให้ใครรู้ มิฉะนั้นคุณจะต้องเสียใจไปตลอดทั้งชีวิต”

ธีระอึ้งกับคำพูดนั้น...หลังจากสมภพกับเพื่อนๆกลับไป จินดาพยายามถามธีระว่าคิดอะไรอยู่ เขาบอกแม่อย่าไปเชื่อมาก หมอดูคู่กับหมอเดา เธอเค้นถามว่าปิดบังว่ามีแฟนอยู่หรือเปล่า เขาชะงักปฏิเสธไม่มี ตนบอกแล้วจะไม่รักใครอีก จินดาโล่งอก พลันเสียงอรร้องว้าย...ธีระวิ่งออกไปดูหลังบ้าน เห็นอรประคองคมสันต์ที่ตกจากรั้ว อรหน้าเจื่อนรีบบอกว่าแฟนตน

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ให้ใครเข้าบ้าน”

“แหม คุณธีคะ คุณยายก็ด่าไม่ให้หนูออกนอกบ้าน คุณธีก็ไม่ให้แฟนหนูเข้าบ้าน แล้วหนูกับแฟนจะไปสปาร์ก กันตอนไหนล่ะคะ”

“เรื่องนั้นฉันไม่รู้ แต่ฉันขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะ”

อรขอลาออก ธีระเสนอให้หยุดวันอาทิตย์หนึ่งวัน อรหันไปถามคมสันต์ตกลงไหม เขาพยักหน้าและถือโอกาสขอเงินเดือนเพิ่ม อรนึกได้รีบอ้างว่าต้องปรนนิบัติจินดาทุกอย่าง ธีระตกลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจ...คมสันต์บอกอรว่าต้องแบ่งเงินนั้นให้ตน เพราะตนเป็นคนขอ อรนิ่วหน้า

ธีระมาบอกจินดาตามที่ตกลงกับอรไว้ เธอไม่พอใจจะโวย พอดีมือถือธีระดัง เขาเห็นชื่อข้าวตู เหลือบมองแม่ก่อนจะรับสาย ทำทีพูดอย่างสุภาพ เหมือนคุยกับเจ้านาย

“หวัดดีค่ะ ตูโทร.มากวนรึเปล่าคะ” เสียงข้าวตูพูดเข้ามา

“ไม่หรอกครับ ผมดีใจที่ท่านโทร.มา...งั้นเดี๋ยวผมจะไปหาท่านแล้วกันนะครับ”

ข้าวตูรู้แกวว่าคงอยู่กับจินดา จึงรับคำแล้ววางสาย ธีระบอกจินดาว่าเจ้านายชวนทานข้าว

“งั้นก็ไปลูกไป รีบไปไม่ต้องห่วงแม่” จินดาหันมาจิกเรียกอรเสียงลั่นบ้าน

ธีระยํ้าอย่าลืมที่ตนขอเรื่องอร เธอรับปาก แต่ไม่วายแกล้งด้วยการทั้งฉี่และอึบ่อยขึ้น

ooooooo

ในบ้าน ข้าวตูทำอาหารให้ธีระ เขาเป็นคน ผสมเครื่องดื่ม ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างมีความสุข หลังอาหารนอนดูทีวี ธีระนอนหลับหนุนตักเธอ  เขาปล่อยตัวสบายๆไม่เหมือนที่เคยเคร่งเครียด เธอเขี่ยจมูกเขาแล้วก้มลงจูบ ก่อนจะเลื่อนตัวลงมานอนกอดเขา สองคนอยู่ในอ้อมกอดกันและกัน

คืนนั้น จินดานอนฝันร้าย ละเมอร้องลั่นปัสสาวะราด อรตกใจเข้ามาปลุกแล้วต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ เธอโทร.ไปจะฟ้องธีระแต่เขาไม่รับสาย จึงโทร.บอกแดงแทน...วันรุ่งขึ้น แดงพาจินดาไปตรวจเช็กร่างกาย หมอ

บอกว่านํ้าตาลขึ้นสูง และมีไข้เพราะติดเชื้อในกระเพาะ ปัสสาวะ หมอให้ยากลับมาทาน ดูอาการเจ็ดวันค่อยมาตรวจอีก

แดงพยุงจินดาเดินออกมาบ่น “หนูบอกแม่แล้วว่าให้คุมนํ้าตาล อย่ากินขนมมาก”

“แกก็พูดเกินไป แม่กินที่ไหนเล่า ทุกวันนี้แทบจะไม่ได้กินอะไรอยู่แล้ว”

“เอาล่ะไม่กินก็ดีแล้ว แต่แม่ต้องตั้งใจนะ พอนํ้าตาลขึ้นมันก็จะทำให้เกิดโรคแทรกซ้อน”

“ฉันรู้แล้วน่ะ แกพูดยังกะฉันไม่รักชีวิต...เออ แม่จะถามอะไรแกหน่อย”

“ถามอะไร”

“ที่ไปเขาใหญ่กันน่ะ น้องแกกับยัยข้าวตูเป็นไง”

“อุ๊ย ดูท่าทางนายธีจะไม่ชอบยัยข้าวตูหรอกแม่ หนูว่าแม่ไม่ต้องห่วงธีมันหรอก วันนั้นมันยังพูดต่อหน้าข้าวตูเลยว่า ผู้หญิงที่มันรักที่สุดก็คือแม่”

จินดาตื้นตันใจ “น้องแกพูดอย่างนั้นเลยหรือ แล้วยัยข้าวตูว่าไง”

“เขาก็มากระซิบบอกหนูว่า สงสัยนายธีจะเป็นเกย์”

“เออดีเลย วันหลังแกบอกไปเลยนะ ว่าธีมันเป็นสาว เขาจะได้ไม่มายุ่งกับมัน”

“แม่ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้เขาไปกิ๊กกับพี่เอกเพื่อนพี่กบแล้ว”

“อุ๊ย นังเด็กนี่ไวไฟจัง ดีนะที่ตาธีไม่ชอบ ไม่งั้นล่ะยุ่งเลย”

แดงแอบอมยิ้มขำแม่ตัวเอง...ในขณะที่ธีระกับ ข้าวตูไปไหว้พระที่วัดอยุธยา ถวายสังฆทาน หลวงพ่อให้ศีลให้พร จากนั้นธีระก็ถามเธอว่าทำไมมาวัดนี้อีก เธอตอบยิ้มๆ

“ก็วันนั้นที่ตูเจอพี่ธี ตูอธิษฐาน ถ้าตูได้เป็นแฟนกับพี่ธี ตูจะพาพี่ธีมากราบท่าน”

“นี่ถึงกับบนเลยหรือ”

“แหม ก็พี่ธีทั้งหล่อ ทั้งเล่นตัว ถ้าตูไม่บนกับพระท่าน คงไม่สมหวัง”

“งั้นก็แสดงว่า เราสองคนต้องเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ”

“อย่าพูดให้ตูดีใจสิคะ เมื่อกี้ตูเพิ่งอธิษฐานขออย่าให้ความรักของเรามีอุปสรรคอะไรเลย”

ธีระบอกเธอขอเพียงเราเข้าใจกันก็ไม่มีอะไรมาทำให้เลิกกัน ข้าวตูหยั่งเชิง ถ้าแม่เขารู้เรื่องแล้วให้เลิกกับตน เขาจะว่าอย่างไร ธีระยืนยันว่าไม่มีทางรู้ถ้าตนไม่บอก ไม่ทันไร เขาเห็นทีมสามสาวเพื่อนจินดา

เดินกันมาไหว้พระ เขารีบดึงข้าวตูหลบ

“ถ้ากลุ่มนี้เห็นล่ะก็ถึงหูแม่พี่แน่”

ข้าวตูรีบดึงธีระกลับ สองคนแวะกินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง คุยกันว่ากินเสร็จจะไปเที่ยวอีกวัด ไม่ทันไร ช้อย ภา และใหญ่ สามสาวก็เข้ามาในร้าน เห็นธีระนั่งอยู่ ข้าวตูนั่งหันหลัง ทั้งสามเข้ามาทัก “พาแฟนมาไหว้พระหรือจ๊ะ...”

ธีระอึกอัก “เอ่อ...คืออย่างนี้ครับ เขาไม่ใช่แฟนผม”

ช้อยหันไปทักทายข้าวตู ใหญ่แซวอย่ามาปิดบัง ถ้าไม่ใช่แฟนจะมานั่งด้วยกันหรือ

“อ๋อ กลัวพวกป้าจะไปบอกแม่ใช่มั้ย” ช้อยดักคอ

“ไม่ต้องกลัว  พวกเราสัญญาว่าจะไม่บอกพี่จินดาหรอก แต่กัปตันต้องเลี้ยงป้านะจ๊ะ”

ภาถามข้าวตูว่าเป็นแอร์หรือ  เธอส่งภาษาอังกฤษตอบ ทำนองไม่เข้าใจว่าสามสาวคุยอะไร  แล้วชี้ธีระ  ถามรู้จักกันหรือ สามสาวหน้าเหลอหลาไม่เข้าใจ ธีระอมยิ้ม

“ผมบอกแล้วไงครับไม่ใช่แฟน ผมมาคนเดียวไม่มีโต๊ะ เลยขอเขานั่งน่ะครับ”

ข้าวตูส่งภาษาว่าตนกำลังจะไป เชิญนั่งกันตาม

สบาย สามสาวยิ้มๆ

“ตายแล้วพวกเรา ไปทักเขาผิด” ใหญ่โอดโอย

“ก็ฉันบอกพี่ใหญ่แล้วว่าไม่ใช่” ภาออกตัว

“ก็พี่ช้อยน่ะสิดันโมเมพูดขึ้นมาว่า กัปตันมากับแฟน”

“เอาล่ะครับ ผมว่าเชิญนั่งก่อนดีกว่าครับ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง”

ทั้งสามลงนั่ง ธีระมองไปนอกร้านเห็นข้าวตูทำมือทำไม้ว่าจะรอที่รถ  เขาพยักหน้ายิ้มๆ  พอทานเสร็จ  สามสาวแยกไปไหว้พระ ธีระเดินมาหาข้าวตูที่รถ

“พี่ขอโทษนะ ตูเลยไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยว”

“ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้ตูกินข้าวเหนียวหมูปิ้งไปแล้ว”

“นี่ไง พี่ถึงไม่อยากคบกับใคร” ธีระถอนใจ

“ไม่เอาน่าพี่ธี อย่าคิดมากสิคะ ตูบอกแล้วไงว่าตูเข้าใจพี่ธี”

“แต่พี่ก็ไม่อยากต้องหลบๆ ซ่อนๆ หรือทำเป็นว่าเราไม่รู้จักกัน มันเหมือนกับพี่ไม่เป็นลูกผู้ชาย”

“อย่าคิดแบบนี้สิคะ เราก็รู้อยู่แล้วว่าที่เราทำไปก็เพราะมันจำเป็น แล้วตูก็รู้ว่าพี่ธีไม่อยากให้คุณแม่ไม่สบายใจถึงทำแบบนี้” ข้าวตูเห็นเขาจะพูดอีกรีบตัดบท “เชื่อตูสิคะไม่ต้องห่วงตู”

ธีระจับแก้มข้าวตู “ขอบใจตูมากนะ...”

“ไม่ต้องขอบใจหรอกค่ะ  ตูว่าวันนี้ก็สนุกไปอีกแบบ ได้เล่นบทนักท่องเที่ยวด้วย” ข้าวตูยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี

“พี่รักตูนะ” ธีระมองอย่างซึ้งใจ

“ตูก็รักพี่ธีค่ะ” ข้าวตูเข้าหอมแก้มธีระอย่างเอาใจ ธีระเคลื่อนรถออกไป

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“มิกค์-มิน” นำทีมบวงสรวง “สะใภ้อิมพอร์ต” ลงจอ 28 ม.ค.นี้

“มิกค์-มิน” นำทีมบวงสรวง “สะใภ้อิมพอร์ต” ลงจอ 28 ม.ค.นี้
17 ม.ค. 2563
17:47 น.