ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

รักคุณเท่าฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

แอร์โฮสเตสที่ยกกาแฟมาให้ธีระแล้วเกิดเครื่องตกหลุมอากาศ กาแฟกระฉอกใส่เขา เธอตกใจอุทาน “อุ๊ย ขอโทษค่ะ อุ้มไม่ทันระวัง”

ธีระเงยหน้ามอง ตะลึงนิดๆเมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานของอุ้ม เขาปลอบเธอว่าไม่เป็นไร มันเป็นอุบัติเหตุ เธอรีบส่งผ้าเช็ดมือให้แล้วบอกว่าจะไปเอามาให้ใหม่ อุ้มเดินออกไป

“เป็นไงครับกัปตัน น้องใหม่ของเราสวยมั้ย” วิทย์ถามยิ้มๆ

“แอร์ใหม่หรือ...”

“ครับ เห็นว่าเคยบินพวกสายการบินยุโรป เพิ่งย้ายมาอยู่กับเรา สวยดีนะครับ”

ธีระพยักหน้ายิ้มๆ อุ้มกลับมาพร้อมกาแฟให้ธีระและวิทย์ เธอยืนลุ้นดูธีระดื่มแล้วถาม

“ใช้ได้มั้ยคะ เห็นพี่รัตบอกว่ากัปตันใส่เฉพาะนมอย่างเดียว ไม่รู้ว่ามันไปรึเปล่า”

“กำลังดีครับ”

อุ้มโล่งใจแล้วถามอาหารกลางวันจะรับอะไรกันบ้าง ธีระและวิทย์สั่งสิ่งที่ต้องการ อุ้มรับคำ ธีระมองวิทย์ที่ดูจะสนิทกับเธอเร็ว พอเธอออกไป เขาก็กระเซ้า

“คุณนี่ดูคล่องกับผู้หญิงนะ”

“ผมก็แค่ทำให้ดูกันเองน่ะครับ น้องเขาจะได้ไม่เกร็ง”

“ไม่ได้จีบเขาหรือ” ธีระหยั่งเชิง

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่สเปก ผมชอบหมวยๆ หรือกัปตันสนใจ” วิทย์แย็บทันที

ธีระรีบบอกว่า ตนยังเข็ดผู้หญิงอยู่...อุ้มออกมาจัดอาหาร นุ้ยกับเป๊บรุมถาม

“กัปตันเป็นไงอุ้ม หล่อสมใจมั้ย”

“อืม...หล่อมาก สมกับที่คนเขาลือจริงๆ”

นุ้ยรีบยุ “ถ้าสนใจอย่าช้านะ เขาเพิ่งอกหักจากคนรักเก่าด้วย”

“ไม่ล่ะ มิอาจเอื้อมของสูง” อุ้มยังกล้าๆกลัวๆ

เป๊บบ่นถ้าตนยังไม่มีแฟน จะจีบแล้ว นุ้ยคะยั้นคะยอให้อุ้มตีสนิทกับธีระ อุ้มยิ้มอายๆพูดเล่นๆจะลองคิดดู... เป๊บกับนุ้ยเดินไป อุ้มพึมพำคนเดียว “ระดับกัปตัน เขาจะชอบเรารื้อ”

“ขอโทษครับ คุณอุ้ม” ธีระโผล่เข้ามา

“อุ๊ย...มีอะไรคะกัปตัน” อุ้มสะดุ้งเหลอหลาทำอะไรไม่ถูก

“ขอกาแฟอีกซักแก้วสิครับ แก้วเมื่อกี้อร่อยมาก” ธีระส่งถ้วยกาแฟคืนแล้วเดินเข้าห้องนํ้า

“หวังว่ากัปตันคงไม่ได้ยินที่เราพูดนะ ถ้าเกิดเขาได้ยินขึ้นมา เราแย่แน่” อุ้มบ่นอายๆ

ธีระออกมา อุ้มส่งถ้วยกาแฟใหม่ให้ เขาขอบคุณแล้วบอกว่า “อ้อ เมื่อกี้ผมได้ยินว่า...”

“หา...กัปตันได้ยินหรือคะ อุ้มพูดเล่นน่ะค่ะ”

“พูดอะไรครับ” ธีระจ้องหน้าอุ้ม

“แล้วกัปตันได้ยินว่าไงล่ะคะ” อุ้มเขิน

“ได้ยินโคไพลอทบอกว่าคุณเพิ่งย้ายมาทำงานกับเรา”

อุ้มถอนใจ ตอบว่าค่ะ จากนั้นธีระชวนคุย

จิปาถะ ก่อนกลับไปเขาหวังว่าจะได้ร่วมงานกันบ่อยๆ อุ้มมือไม้เย็น ยืนอึ้ง “นี่เราเป็นอะไรเนี่ย ทำไมมือเย็นอย่างนี้”

นุ้ยเข้ามาเรียก อุ้มสะดุ้ง นุ้ยตามให้ออกไปทำงาน อุ้มถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนเข็นรถออกไป

ooooooo

หลังจากดีใจที่ทำให้ลูกชายไม่ต้องแต่งงานได้ไม่เท่าไหร่ จินดาต้องหนักใจเพราะคิตตี้แวะเวียนมาไม่เลิก จนเธอเริ่มไม่พอใจ แถมคิตตี้ยังบอกว่า ตนกลับมาเพราะรู้ข่าวงานแต่งล่ม

“ถ้าหนูได้มาเป็นสะใภ้คุณแม่ล่ะก็ หนูจะดูแลคุณแม่ไปจนวันตายเลยค่ะ”

จินดาสำลักอาหารที่ทาน คิตตี้จะป้อนแหนมเนืองให้อีก เธอโบกมือพอก่อน คิตตี้พยายามเอาใจเปลี่ยนของกินให้ใหม่ จินดาเริ่มอึดอัดมากขึ้น มองอย่างไม่สบอารมณ์

วันต่อมา แดงกับครอบครัวมารับจินดาออกไปทานอาหารนอกบ้าน แดงถามแม่จะเอาแหนมเนือง ของชอบไหม เธอรีบบอกว่าไม่เอาเบื่อแล้ว กบเสนอกุยช่ายทอดของโปรดแทน จินดาส่ายหน้าไม่ชอบอีกแล้ว แดงเริ่มสงสัย

“แม่เป็นอะไรอีกเนี่ย ทำไมอารมณ์ไม่ดี”

ไตรตั้นโพล่งขึ้นมาอย่างเด็กๆว่า สงสัยน้าธีจะแต่งงานอีก กบเอ็ดลูกชายว่าผู้ใหญ่คุยกันอย่าแทรก แดงถามจินดาอีกครั้งว่าอารมณ์เสียเรื่องอะไร

“ก็แม่คิตตี้น่ะสิ จะมาเกาะแกะน้องชายแก”

“เรื่องนี้อีกแล้วหรือแม่” แดงอ่อนใจ

“เห็นมั้ยพ่อ ตั้นทายถูก”

กบเอ็ดลูกให้เงียบ แดงตำหนิแม่ “หนูว่าแม่เลิกยุ่งกับเรื่องของนายธีเขาซะเถอะ ที่เขาต้องเลิกกับพิมก็เป็นเพราะแม่นะ”

“นี่แกหาว่าฉันเป็นต้นเหตุทำให้เขาเลิกกันงั้นหรือ”

“ก็ใช่สิ ถ้าแม่ไม่เข้าไปยุ่งกับเขา ป่านนี้ธีมันก็แต่งงานกับพิมไปเรียบร้อยแล้ว”

“แกถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ที่น้องแกมันเลิกกับแม่พิม เพราะเขาไปด้วยกันไม่ได้ ไม่ได้เกี่ยวกับฉัน”

“ทำไมจะไม่เกี่ยว  หนูรู้นะว่าแม่สร้างเรื่องทุกอย่าง

แม่เป็นคนโทร.หาคิตตี้ให้เขาเข้ามายุ่งวุ่นวายกับธี แล้วแม่ก็...”

กบปรามแดง จินดาโวยให้พูดว่าตนทำอะไร  กบขอร้องอย่าทะเลาะกันเลย ทานอาหารดีกว่า จินดาเอ็ดตะโรใส่กบ ให้บอกแดงถอนคำพูด แดงโต้ไม่ถอน  ตนไม่ยอมแม่อีกแล้ว

“อ๋อ ใช่สิ เดี๋ยวนี้ฉันมันแก่ไม่มีความหมายแล้วนี่ แกมีลูกมีผัว แกไม่เห็นความสำคัญของฉันแล้ว” จินดาพาลไปกันใหญ่ โวยกบไม่รู้จักสั่งสอนเมียให้รู้ว่าใครแม่ใครลูก

จินดาลุกจะกลับบ้าน กบจึงอาสาไปส่ง แดงคิดว่าแม่ไม่กล้า บอกกบถ้าแม่อยากกลับให้ไปเอง จินดายิ่งโกรธ สะบัดหน้าเดินออก กบบอกไตรตั้นให้อยู่กับแม่ ตนจะ

ส่งยาย แดงห้ามแต่กบขอร้องอย่าให้รุนแรงอย่างนี้เลยเขาวิ่งตามออกมา  เห็นจินดาโบกแท็กซี่  แต่รถคงไม่ไป  เธอจึงบ่น ไม่รับคนแล้วขับมาหาหอกอะไร

กบเลื่อนรถมาจอดตรงหน้า ขอร้องให้จินดาขึ้นรถ ตนจะไปส่ง จินดามองว่าแดงไม่ได้ตามออกมาจึงยอมขึ้น ระหว่างอยู่ในรถ กบพยายามขอร้องจินดาอย่าโกรธแดง

“ถ้าแกเป็นฉัน แกไม่โกรธหรือ ฉันเป็นแม่มัน

แบกท้องมันมาตั้งเก้าเดือน เลี้ยงมันกว่าจะโตมาเป็นเมียแก หน็อย ทำปากกล้ามาด่าเรา”

“แดงเขาไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้นหรอกครับแม่

เขาแค่อยากจะเตือนแม่”

จินดาปรี๊ดแตก หาว่ากบเข้าข้างแดง โวยวายให้จอดรถ ไม่อย่างนั้นจะโดดลง กบรีบจอดข้างทาง จินดาลงจากรถอย่างโกรธ โบกแท็กซี่ขึ้นไป กบส่ายหน้า นึกว่าแบบนี้จะมีแต่แม่ตน เขาเห็นว่าจินดาขึ้นรถแล้วไม่น่ามีอะไรจึงกลับไปหาลูกเมียที่ร้าน

ooooooo

ย่านช็อปปิ้งต่างแดน ธีระกับวิทย์เดินซื้อของระหว่างพักการบิน ธีระหยุดมองอุ้มเลือกซื้อของอยู่ในร้านช็อกโกแลต เธอหิ้วถุงออกจากร้าน ตกใจเมื่อเขาทัก

“อ้าว คุณอุ้ม ซื้อขนมหรือ”

“ค่ะ  ซื้อช็อกโกแลตไปฝากคุณแม่  คุณแม่อุ้มชอบทาน”

“เหมือนคุณแม่ผมเลย เมื่อก่อนผมก็ซื้อไปฝากทุกไฟลท์ แต่ตอนหลังท่านเป็นเบาหวานเลยไม่ได้ซื้อ”

“งั้นก็ซื้อคุกกี้ที่ผสมซินนามอนไปให้ทานมั้ยคะ เขาบอกว่ามันช่วยลดนํ้าตาลได้นะคะ”

ธีระชอบใจจะเข้าไปซื้อ เธอรีบบอกว่าร้านนี้ไม่มี ถ้าตนเจอจะซื้อมาให้ นุ้ยกับเป๊บเห็นสองคนคุยกันอย่างถูกคอก็ดีใจ ยิ่งวิทย์ตามมาสมทบ ต่างเห็นพ้องกันว่า น่าจะให้อุ้มดามใจธีระ ทั้งสามจึงวางแผนให้ทั้งสองทานอาหารเย็นด้วยกัน

ก่อนมื้อเย็น อุ้มคุยโทรศัพท์กับแม่บนห้อง เป๊บมาบอกเจอกันที่ร้านอาหาร อุ้มวางสายจากแม่ขอเข้าห้องนํ้าแล้วจะตามไป เป๊บรีบมาเจอกับนุ้ยและวิทย์ ต่างพยักหน้าให้กันแล้วเดินไป

ธีระนั่งคุยโทรศัพท์กับจินดาในร้านอาหาร เขารู้สึกว่านํ้าเสียงแม่ไม่ค่อยดี แถมเธอบ่นว่าเบื่ออาหาร เขาจึงบอกให้แดงพาไปหาหมอ จินดาขุ่นเคืองขึ้นมาทันที ปัดว่าแดงไม่มีเวลา

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะแม่ หรือว่าทะเลาะกัน”

“แม่จะไปทะเลาะกับใครได้ เดี๋ยวนี้พูดอะไรนิดพูดอะไรหน่อยก็ไม่เข้าหูเขา”

ธีระปลอบอย่าคิดมาก แดงรักแม่ จินดาสวนว่าไม่จริง คนที่รักตนมีเขาคนเดียว ธีระถอนใจเปลี่ยนเรื่องมาถามอยากได้ของฝากอะไรไหม เธอตอบไม่ต้องการ ขอให้เขากลับมาหาตนก็พอ ธีระเอ่ยรักแม่ก่อนจะวางสาย จินดาอิ่มเอมใจ

อุ้มเดินเข้ามาในร้านเจอธีระทักตามมารยาท ธีระชวนเธอนั่งร่วมโต๊ะ เธอบอกว่านัดกับนุ้ยและเป๊บไว้ เขาจึงบอกว่าเขาก็นัดวิทย์ จึงชวนนั่งด้วยกัน ไม่ทันไร ทั้งนุ้ยและวิทย์ต่างโทร.บอกว่า เจอเพื่อน ไม่มาทานด้วยแล้ว ทั้งสองสบตากัน อุ้มรีบขอตัวกลับไปทานที่ห้อง ธีระรั้งไว้

“คุณอยู่ทานเป็นเพื่อนผมแล้วกัน” เห็นอุ้มลังเลจึงแกล้งถาม “ทำไม กลัวแฟนจะว่าหรือ”

“เปล่าค่ะ อุ้มยังไม่มีแฟนค่ะ”

“งั้นก็นั่งทานเป็นเพื่อนผมได้สิ ผมก็ไม่มีแฟน สั่งอะไรเถอะ ผมหิวแล้ว”

อุ้มก้มหน้าดูเมนู ธีระเสนอชื่ออาหาร อุ้มตอบว่าได้หมด เขายิ้ม “คุณนี่น่ารักจริงๆ ถามอะไรกินได้หมด ทุกอย่าง”

อุ้มเขิน...ในขณะที่วิทย์ นุ้ย และเป๊บนั่งทานอยู่ด้วยกันอีกร้าน ทั้งสามคุยกันเรื่องของธีระกับอุ้ม เป๊บรับรองว่าอุ้มเป็นคนดีไม่มีที่ติ เพราะตนเป็นเพื่อนเรียนกันมา สมัยเรียนอุ้มไม่เคยมีแฟนทั้งที่มีคนจีบเยอะ เพราะช่างเลือก วิทย์ชอบใจทั้งสองต้องเข้ากันได้ดี เพราะธีระก็เพอร์เฟกต์ไม่มีตำหนิ ที่สำคัญทั้งสองรักแม่มากเหมือนกัน

ตลอดเวลาที่นั่งทานอาหาร ธีระมองอุ้มอย่างถูกใจ เขาเกริ่น “ผมถามอะไรอย่างได้มั้ย”

อุ้มมองเขินๆถามว่าอะไร ธีระถามว่า ทำไมผู้หญิงถึงรับไม่ได้ที่ผู้ชายรักแม่ อุ้มไม่เข้าใจ

“ก็สมมติว่าคุณมีแฟน แล้วแฟนคุณเขาให้ความสำคัญกับแม่เขา อาจจะมากเกินไปสักนิด คุณจะรู้สึกยังไงกับแฟนคุณ”

“อือ แล้วผู้ชายเขารักอุ้มมากหรือน้อยกว่าแม่เขาล่ะคะ”

ธีระตอบว่าเท่ากัน อุ้มแย้งเป็นไปได้หรือ เขาแปลกใจทำไมถึงไม่เชื่อว่ารักเท่ากัน อุ้มว่าถ้าเป็นตน ตนต้องรักพ่อแม่มากกว่าแฟน ธีระลองถามใหม่

“แล้วถ้าติดเกาะอยู่สามคน มีเรือมารับแต่ให้ไปได้แค่สองคน คุณจะเลือกไปกับใคร”

“อุ้มก็ต้องเลือกไปกับแม่สิคะ”

“ไหนบอกเหตุผลสิ ทำไมคุณถึงเลือกแม่ไม่เลือกผม...เอ่อ...ไม่ใช่ ผมหมายถึงแฟนคุณ”

“ก็แม่อุ้มช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นี่คะ แต่แฟนอุ้มเขาต้องช่วยเหลือตัวเองได้มากกว่า แล้ววันนึงเขาอาจรอดชีวิตกลับมารักอุ้มได้อีก”

“อืม...เหตุผลของคุณก็ถูกนะ ถ้างั้นผมก็ไม่ผิดที่เลือกแม่ ขอบคุณนะ”

อุ้มงงขอบคุณเรื่องอะไร ธีระตอบว่าเรื่องติดเกาะ เขายิ้มที่เธอทำให้รู้สึกกระจ่างขึ้นมาก อุ้มทำหน้างงๆ ไม่เข้าใจความหมาย ธีระชวนเดินย่อยอาหารกลับโรงแรม แต่ขอแวะซื้อกาแฟที่ร้านตรงหัวโค้ง อุ้มรับคำค่ะ ธีระยิ้มขำๆ

“ผมน่าจะมีแฟนแบบคุณนะ ที่พูดอะไรก็ไม่เคยขัดเลย” เห็นอุ้มอึกอักเขากระเซ้า “คุณไม่อยากมีแฟนเป็นกัปตันบ้างหรือ”

อุ้มตกใจไม่ทันตั้งตัว ถามอะไรนะ ธีระพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำอีกครั้ง อุ้มตาโพลงเขินอาย

“กัปตันอย่าเล่นมุกนี้เลยค่ะ นี่อุ้มก็อายจะแย่แล้ว” อุ้มเดินจ้ำนำหน้าเขาไป

“เดี๋ยวสิคุณอุ้ม นี่ผมไม่ได้เล่นมุกนะ” ธีระวิ่งตาม

“ถึงร้านกาแฟแล้วค่ะ กัปตันซื้อกาแฟก่อนนะคะ อุ้มหนาวขอกลับโรงแรมก่อนค่ะ”

อุ้มวิ่งข้ามถนนไป ธีระไม่อยากเชื่อว่ายังมีผู้หญิงแบบนี้ในยุคนี้อีก อุ้มหันมามองเขา จึงเดินชนเสาไฟ ธีระอ้าปากจะเตือนแต่ไม่ทัน อุ้มยิ่งอายก้มหน้าก้มตาวิ่งตรงไป ธีระยิ้มขำ เธอเดินลับตามาได้ ก็หยุดกุมหน้าผากพึมพำว่า...นี่เขาพูดเล่นหรือพูดจริงกับตนกันแน่

ooooooo

วันต่อมา แดงพยายามโทร.มาหาจินดา แต่เธอไม่ยอมรับสาย แถมนั่งกินไก่ย่างส้มตำอย่างเอร็ดอร่อย อรพยายามบอกให้คุยกับแดง เธอก็ไม่ยอม ตั้งแง่อย่าคิดจะมาง้อ

“ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมแม่ถึงเป็นคนแบบนี้นะ” แดงสบถ

กบปลอบอย่าไปโกรธคนแก่เลย คงอยากให้คนตามใจ แดงย้อน “แม่คุณก็เหมือนกัน นี่ดีนะที่ฉันไม่ยอมอ่อนข้อให้ ไม่ยังงั้นล่ะก็ คุณไม่มีวันได้แต่งกับฉันหรอก”

“เอาล่ะ ผมขอโทษ งั้นขอให้คุณจัดการกับแม่คุณให้เหมือนกับแม่ผมแล้วกัน” กบอ่อนใจ

จินดากินไก่ย่างทั้งที่หมอห้ามแล้วยังจะเอาลอดช่องน้ำกะทิอีก อรจัดให้อย่างไม่เต็มใจ พลันเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น จินดารีบสั่งอร ถ้าเป็นแดงมาให้บอกว่าตนไม่รับแขก...อรวิ่งมาเปิดประตู ปรากฏว่าเป็นคิตตี้ อรรายงานว่าจินดากำลังกินลอดช่องอยู่ คิตตี้เข้ามาถึง จินดาเห็นถึงกับสำลัก คิตตี้รีบเช็ดปากให้ และต่อว่า

“คุณแม่ขา ห้ามทานเด็ดขาดนะคะ นี่ค่ะทานผลไม้ดีกว่า หนูซื้อชมพู่มา อรจ๋าเอาไปล้างให้คุณยายที”

จินดาเอ่ยปากถาม มาทำไม คิตตี้รีบตอบว่ามาดูแลเธอ ตนบอกแล้วว่าจะปรนนิบัติจนกว่าจะตายจากกัน จินดาเริ่มเสียงขุ่น “ขอบใจนะ แต่ฉันว่า ฉันดูแลตัวเองได้”

“อย่าเกรงใจเลยค่ะคุณแม่ นี่ตี้กะว่าอาทิตย์หน้า ตี้จะเอาเสื้อผ้ามาอยู่ค้างกับคุณแม่ซะเลย จะได้อยู่กันอย่างใกล้ชิด คราวนี้พี่ธีก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงคุณแม่อีกต่อไปแล้ว”

จินดาอึ้ง อรอมยิ้มอย่างขำปนสะใจ

ooooooo

เช้าวันใหม่ที่ต่างแดน ธีระยืนเตร็ดเตร่อยู่หน้าโรงแรม วิทย์เดินออกมาถามไม่ไปซื้อของหรือ เขาตอบว่านอนไม่หลับจึงลุกมาเดินเล่น วิทย์รู้ทันชวนไปดูของเก่าที่ร้านกัน ธีระปฏิเสธ วิทย์แกล้งถามอีกว่าเมื่อคืนทานข้าวคนเดียวสนุกไหม ธีระทำหน้าเก้อเขิน

“อ๋อ เมื่อคืนเจออุ้ม ก็เลยกินกับอุ้มเขา”

วิทย์ถามว่าอุ้มเป็นอย่างไรบ้าง น่ารักไหม ธีระพยักพเยิดว่าก็ดี วิทย์ถามโพล่งออกมา

“หมายความว่ากัปตันชอบ”

“อ้าว ผู้หญิงสวยใครไม่ชอบ”

“ผมดีใจจริงๆครับ กัปตันจะได้หายอกหักซะที”

“คุณนี่มันรู้มากจริงๆ จะไปไหนก็ไปเถอะ”

วิทย์รีบเดินข้ามถนนไป สามสาวเดินคุยกันออกมา นุ้ยกับเป๊บยุอุ้มลองคบธีระอีกวัน พวกตนเชื่อว่าเขาสนใจเธอ นุ้ยชี้ให้ดูธีระซึ่งยืนรออยู่ อุ้มแย้งว่าเขารอวิทย์ เป๊บเข้ามาทักธีระและถามถึงวิทย์ เขาบอกว่าไปดูของเก่า เป๊บกับนุ้ยรีบบอกว่า

“งั้นไปดูของเก่ากับพี่วิทย์ดีกว่านะ นุ้ยฝากอุ้มด้วยนะคะกัปตัน”

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ ฉันไปด้วย”

นุ้ยกับเป๊บถามจะไปทำไมในเมื่อไม่ได้ชอบของเก่า ให้ธีระพาเที่ยว สองคนวิ่งขึ้นรถประจำทางไป ธีระยิ้มๆถามอุ้มอยากไปไหน เธออึกอัก เขาเสนอไปหาซื้อชินนามอน ให้แม่ อุ้มพยักหน้า ธีระจึงคว้ามือเธอ อุ้มสะดุ้งมองมือ

“ผมจะจูงคุณข้ามถนน” แต่แล้วเขาก็ไม่ปล่อยมือเธอเสียที เข้าร้านนั้นออกร้านนี้

อุ้มเอ่ยขึ้น “กัปตันคะ กัปตันจะข้ามถนนอีกรึเปล่าคะ”

“ทำไม”

“ถ้าไม่ข้ามถนนก็ไม่ต้องจูงอุ้มแล้วล่ะค่ะ”

ธีระทำทีตกใจ “ขอโทษ ผมลืมไป นึกว่าจูงแฟนเดินอยู่...ผมหมายถึงแฟนคนเก่าน่ะ”

“อ๋อค่ะ...” อุ้มดึงมือออกแล้วชี้ชวนไปอีกร้าน...ธีระอมยิ้มชอบใจ ในท่าทีเขินอายของเธอ

วันต่อมา ทุกคนเดินทางกลับ นุ้ยกับเป๊บอดหยอกล้ออุ้มเรื่องธีระไม่ได้ ยิ่งเห็นสายตาที่เขามองเธอ อุ้มยิ่งอายก้มหน้าก้มตาลากกระเป๋าไปลานจอดรถ แต่แล้วกลับทำกุญแจรถหาย เธอพยายามรื้อค้นกระเป๋า ธีระขับรถมาจอดเทียบ พอรู้ว่าเธอทำกุญแจรถหายจึงอาสาไปส่งบ้าน อุ้มลังเลไม่อยากรบกวน แต่เขาลงจากรถมาขนของเธอใส่รถเขา

“เชื่อผมเถอะครับ ผมอยากไปส่ง จะได้รู้จักบ้านคุณด้วย”

อุ้มนั่งรถออกมาจากสนามบิน ธีระเอ่ยถามบ้านอยู่ไหน เธอบอกอยู่อัมพวา เขาหน้าเหรอ เธอรีบบอก “อุ้มถึงไม่อยากให้ไปส่งไงคะ มันไกลน่ะค่ะ เดี๋ยวลงทางด่วนแล้ว อุ้มลงก็ได้นะคะ”

“ผมทำยังงั้นไม่ได้หรอกครับ จะปล่อยให้ลูกน้องลงกลางทางได้ยังไง โดยเฉพาะลูกน้องสาวๆ ยิ่งอันตรายใหญ่...ผมพูดเล่นน่ะ ดีเลยครับ ผมไม่เคยไปอัมพวา

วันนี้จะได้ไปเที่ยวเสียที”

รถเลี้ยวเข้ามาจอดบ้านริมน้ำ อุ้มเชื้อเชิญให้ธีระลงมาทานน้ำก่อนกลับ พ่อกับแม่อุ้มออกมาต้อนรับ ต่างแปลกใจที่วันนี้ลูกสาวมีหนุ่มมาส่ง ธีระชื่นชอบบรรยากาศ ขอนั่งตรงระเบียงชมธรรมชาติ พ่อกับแม่แอบกระซิบถามลูกสาวว่าแฟนหรือ อุ้มรีบปฏิเสธ ธีระเห็นป้ายโฮมสเตย์

“ที่นี่เป็นโฮมสเตย์ด้วยหรือครับดีเลย งั้นคืนนี้ผมขอค้างสักคืนนะครับ”

“กัปตันคะ ที่นี่มันไม่สะดวกเหมือนโรงแรมในเมืองนะคะ” อุ้มแย้ง

แม่ให้ลองดูห้องก่อนมันทั้งเล็กและไม่มีแอร์ พ่อพาธีระไปดู เขาชอบ แต่อุ้มหนักใจ...

จินดาเห็นว่าบ่ายมากแล้ว ทำไมธีระยังไม่แวะมา เธอเป็นกังวล อรปลอบให้ทานข้าวก่อน ธีระอาจจะมาพรุ่งนี้ก็ได้...ในขณะที่ธีระอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายๆไปเดินเล่น อุ้มมาตามให้ไปทานข้าว แต่เห็นห้องปิดเงียบ เคาะเบาๆก็ไม่มีเสียงตอบ เธอแนบหูฟังสงสัยจะหลับ

“ผมไม่ได้หลับหรอกครับ” ธีระเดินมาด้านหลัง

อุ้มสะดุ้ง รีบบอกว่าแม่ให้มาตามไปทานข้าว ธีระชม “คุณนี่โชคดีจริงๆ มีบ้านอยู่ริมน้ำด้านหลังยิ่งสวยใหญ่เลย ตอนพระอาทิตย์จะตกดิน ผมว่าสวยกว่าเมืองนอกอีกนะ”

“กัปตันคงไม่ค่อยได้มาต่างจังหวัดมั้งคะ เลยชอบ แต่อุ้มอยู่จนชินก็ว่างั้นๆแหละค่ะ ไปทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด” อุ้มเดินนำเขาไป

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารไทยๆน้ำพริก ผักต้ม แกงจืดตำลึงหมูสับ กุ้งทอดกระเทียมพริกไทย และปูม้านึ่ง พ่อกับแม่เชื้อเชิญให้ธีระทาน พ่อออกตัวว่าน้ำพริกของแม่อุ้มเป็นที่หนึ่งในคลองนี้ ธีระชิมแล้วชมว่าอร่อยจริงๆ ธีระสังเกตเห็นอุ้มไม่ค่อยทานอะไร แม่แซว

“ยัยอุ้มเขากินน้อยค่ะ เขาบอกกลัวอ้วน ทำงานแล้วใส่ชุดไม่สวย”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ อุ้มไม่ค่อยหิว” อุ้มแก้ตัวเขินๆ

“คุณพ่อครับ ที่แถวนี้แพงมั้ยครับ”

“กัปตันชอบหรือครับ”

ธีระยอมรับว่าชอบอยากซื้อไว้สักแปลง พ่อบอกว่าหลังคลองบ้านกำนันเห็นว่าจะขาย พรุ่งนี้ให้อุ้มพาไปดู ธีระชอบใจตนอยากนั่งเรือเล่นอยู่แล้ว ธีระคว้าปูมาแกะอย่างชำนาญแล้ววางใส่จานให้อุ้ม แม่รีบบอกว่าอุ้มไม่ชอบทานปู

“งั้นผมจะจำไว้ว่าอุ้มไม่ชอบทานปู แล้วมีอะไรที่คุณอุ้มไม่ชอบทานอีก”

อุ้มเขินตอบว่าไม่มี พ่อกับแม่สบตากันอย่างสงสัยว่าธีระคงมาจีบลูกสาวแน่ พอดีจินดาโทร.เข้ามา ธีระรับสายบอกว่าตนมาทำธุระที่อัมพวา พรุ่งนี้ถึงจะแวะไปหา เขาถามแม่อย่างห่วงใยว่าทานอะไรหรือยัง เธอตอบว่าทานไม่ลง เป็นห่วงลูก

“แม่กินข้าวเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผม พรุ่งนี้เจอกันนะครับ ผมรักแม่นะครับ”

อุ้มและพ่อแม่สบตากันอย่างชื่นชม ไม่ค่อยเห็นผู้ชายที่รักแม่ ธีระวางสายหันมายิ้มๆบอก

“คุณแม่ผมแกเป็นห่วง เห็นผมลงเครื่องแล้วไม่ไปหาแก...เผอิญพี่สาวผมแยกไปอยู่กับสามีน่ะครับ แม่ก็เลยต้องอยู่กับเด็กรับใช้ ผมเองก็มีงานตลอด ถ้าว่างก็ต้องให้เวลากับแกบ้าง”

“อย่างนี้แฟนไม่น้อยใจหรือกัปตัน” พ่อหยั่งเชิง

“ก็เป็นเพราะอย่างนี้แหละครับคุณพ่อ ผมถึงได้ไม่มีแฟน” ธีระตอบเศร้าๆ

“ยัยอุ้มก็เหมือนกัน แม่ก็อยากให้มีแฟนก็ไม่ยอมมี ติดพ่อติดแม่อยู่นั่นแหละ” แม่เปรย

อุ้มอ้อน ถ้าหาใครไม่เจอก็จะอยู่กับพ่อแม่ไปอย่างนี้ ธีระยิ้มอย่างเผยความรู้สึกว่าชอบอุ้มจนเธอเขิน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ธีระเป็นคนพายเรือให้อุ้มไปดูที่ อุ้มแปลกใจที่เขาพายอย่างคล่องแคล่ว ธีระอวดว่าตอนเรียนคอร์สพายเรือ ตนได้เอ อุ้มถามการเป็นกัปตันต้องเก่งทุกอย่างเลยหรือ เขาตอบว่ามันเป็นความรับผิดชอบชีวิตผู้โดยสาร เธอลองถามอีกว่ามีอะไรที่เขาทำไม่เก่งบ้าง

“คงเป็นเรื่องจีบผู้หญิง”

อุ้มแย้งว่าไม่จริง ธีระยืนยันว่าจริง ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคงไม่ทิ้งตนไป อุ้มปลอบว่าแค่คนเดียวมันวัดกันไม่ได้ ธีระทึกทักว่าอุ้มยอมให้ตนจีบ อุ้มสะดุ้งไม่ได้หมายความอย่างนั้น

“อุ้มหมายถึงว่ากัปตันยังมีโอกาสได้เจอคนอื่นอีก”

“แต่ถ้าผมบอกว่า ผมอยากเริ่มต้นใหม่กับคุณอุ้มได้มั้ยครับ...ถ้าอุ้มไม่รังเกียจ”

อุ้มทำตัวไม่ถูก ธีระรุกเร้าพยายามสบตาเธอ พลันอุ้มร้องขึ้นว่าเขากำลังจะชนพุ่มไม้ ธีระตกใจคัดท้ายเรือร้องบอกให้เธอหลบ เรือโคลงพลิกคว่ำ...อุ้มโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ร้องเรียกธีระอย่างตกใจ เขาโผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้าเธอ ต่างคนต่างถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ธีระยังไม่ลืมรบเร้าถามเธออีก ตกลงเธอให้โอกาสตนหรือเปล่า อุ้มสะเทิ้นอาย เขาเชยคางเธอขึ้นมาจะหอมแก้ม เธอเบนหน้าหนี ขอเวลาคิดสักหน่อย ธีระยิ้มดีใจ สองคนวักน้ำสาดใส่กันอย่างสนุกสนาน

ธีระพายเรือพาอุ้มกลับ ชาวบ้านร้องทัก พาแฟนเที่ยวหรือ อุ้มจะปฏิเสธแต่ธีระตอบแทนว่าใช่ครับ ทุกคนชื่นชมว่าเหมาะสมกัน ธีระบอกอุ้มว่าคนอื่นยังเห็นดี อุ้มเขินเตือนให้มองทางดีกว่าเดี๋ยวเรือจะล่มอีก ธีระหัวเราะอย่างมีความสุข

กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า อุ้มนั่งยิ้มอยู่หน้ากระจก แม่เข้ามาถามธีระจีบใช่ไหม อุ้มส่ายหน้า

“อย่าปิดแม่เลย ถ้าไม่ชอบเขาจะตามลูกมาถึงที่นี่หรือ แม่ชอบเขานะ หน้าตาก็ดี พูดจาก็เพราะ นิสัยก็น่ารัก พ่อแกเนี่ยปลื้มใหญ่”

“หนูว่าแม่กับพ่ออย่าเพิ่งคิดอะไรเลยเถิด หนูกับเขาเพิ่งรู้จักกัน”

“แต่แม่ว่าคนนี้แหละใช่เลย เหมาะสมกับลูกที่สุด อย่าให้หลุดมือล่ะลูก” แม่รวบรัด

อุ้มอมยิ้มในใจเบ่งบาน...ธีระเก็บของลากกระเป๋าออกมา เขาลาพ่อกับแม่อุ้ม ต้องกลับไปหาจินดา ทั้งพ่อและแม่บอกให้เขากลับมาอีก ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ อุ้มเดินตามมาส่ง ธีระเอ่ย

“จากนี้ไปผมจะโทร.หาคุณทุกวันเลยนะ”

“ก็...แล้วแต่กัปตันสิคะ ถ้าไม่กลัวเปลืองค่าโทรศัพท์”

ธีระถามวันบินของเธอ เธอตอบว่าพรุ่งนี้ เขาอาสามารับเพราะรถเธอยังจอดอยู่ที่สนามบิน พ่อกับแม่ยืนมองอย่างปลาบปลื้มใจ ทั้งสองดีใจลูกพบคนดีๆอย่างธีระ

ooooooo

เมื่อมาถึงบ้าน จินดาบ่นว่าแดงให้ธีระฟัง ไม่ทันไรคิตตี้หอบของกินเข้ามาทักทาย “หวัดดีค่ะพี่ธี พี่ธีคงไม่ว่านะคะที่ตี้มาเยี่ยมคุณแม่ เพราะตอนนี้พี่ธีเป็นโสดแล้ว”

“แต่แม่ว่าหนูไม่ต้องมาเยี่ยมแม่บ่อยๆหรอกนะ แม่เองไม่ได้เป็นอะไรแล้ว บางทีแม่ก็อยากจะพักผ่อน” จินดาโพล่งออกมา

คิตตี้ยิ้มหวานตอบว่าไม่ต้องเกรงใจ ตนบอกแล้วว่าจะดูแลเธอแทนธีระ จินดาเสียงขุ่น “ไม่ต้อง ฉันมีลูกชายดูแลฉันแล้ว เธอเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน แล้วฉันก็ไม่ได้ชอบเธอ”

“แม่ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ ตี้เขาเสียใจนะ” ธีระตกใจ

“ช่วยไม่ได้ ฉันเป็นคนพูดตรง เธอจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลากับฉัน”

คิตตี้หน้าเสีย จินดาให้เอาของกลับไป เธอน้ำตาคลอคว้ากระเป๋าเดินออก ธีระต่อว่าแม่แล้ววิ่งตามไปขอโทษคิตตี้ เธอตอบว่าไม่เป็นไร ตนหวังดีเกินไป...ธีระกลับเข้ามาตำหนิจินดาที่ไล่คิตตี้ไปแบบนั้น จินดาโต้ว่าถ้าไม่ทำเธอก็มาวุ่นวายกับเขาไม่เลิก

“ลูกนึกว่าแม่คิตตี้เขาทำดีกับแม่เพื่ออะไร เขารักแม่งั้นหรือ พอเขารู้ว่าลูกเลิกกับยัยพิมก็เข้ามาเสียบทันที นี่ดีนะที่แม่รู้ทันเลยตัดบทไปซะก่อน”

“ผมว่าตี้เขาไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกมั้ง เพราะก่อนหน้านี้เขาก็มาเยี่ยมแม่เพราะเป็นห่วง”

“แม่ว่าลูกยังอ่อนต่อโลกมากนะ ถึงไม่รู้มารยาหญิง”

อรแทรกขึ้นอย่างนี้ใช่ไหมที่เรียกว่าร้อยเล่มเกวียน จินดาถลึงตาใส่ ธีระอ่อนใจลากลับ อรถามจินดาจะให้เอาของที่คิตตี้ซื้อมาทิ้งไหม เธอตวาดให้เก็บไว้กินวันพรุ่งนี้

“แต่คุณยายไม่ชอบคุณคิตตี้ คุณยายจะกินของเขาลงหรือคะ” อรแหย่

จินดาเอ็ดว่าอย่าสอด อรพึมพำ...คุณยายนี่สารพัดพิษจริงๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"
23 ม.ค. 2563
15:11 น.