ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เล่ห์ร้อยรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตาลเดินออกมาหน้าบ้าน เห็นปรารภกำลังจะกลับจึงทักทาย คุณทนายมองซ้ายขวาแล้วเข้ามากระซิบถามเรื่องภูบดี ว่าพอจะจำอะไรได้บ้างหรือยัง ตาลอึกอักบอกว่ายัง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำให้อยู่

ปรารภให้กำลังใจและเชื่อว่า สักวันภูบดีจะต้องจำทุกอย่างได้ แล้วขอตัว แม่สาวมองตามพลางพนมมือภาวนาว่า ขออย่าให้ชายหนุ่มจำอะไรได้ก่อนที่เธอจะได้เงินเลย

เวลาเดียวกัน ต้นหอมมาช่วยบุญทันเช็ดรถ เธอแกล้งเปรยกับพ่อหนุ่มว่า คุณเมย์ไม่ยอมออกจากห้องเลย ตั้งแต่มีเรื่องกับปารมีเมื่อวันก่อน แถมข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน จึงอยากให้บุญทันไปช่วยดูแลในฐานะว่าที่เจ้าบ่าว

บุญทันรำคาญในความจุ้นของแม่สาวใช้ จึงไล่ให้ไปช่วยป้านวลในครัว ต้นหอมเดินหน้าหงิกออกไปได้สักพัก ธาวินก็เข้ามาสั่งให้บุญทันขับรถพาออกไปข้างนอก บุญทันงงกับเหตุการณ์ รีบเปิดประตูให้ แล้วเข้านั่งประจำที่

รถเคลื่อนออกไป บุญทันหันมาถามว่าจะไปไหน ธาวินให้ขับไปเรื่อยๆ เพราะอยากนั่งรถเล่น คนขับรถจำเป็นซักต่อว่า คุณตาลรู้หรือเปล่า ว่าภูบดีออกมาข้างนอก

“ทำไมฉันต้องบอกเขาด้วย”

“อ้าว ก็เขาเป็นภรรยาคุณภูนี่ครับ”

“แกก็รู้ว่าไม่ใช่ ฉันยังไม่มีเมียนะโว้ยไอ้ภู” ธาวินโพล่งออกมา

บุญทันเบรกรถเอี๊ยด หันมามอง “ไอ้วิน นี่แกจำฉันได้แล้วหรือ”

“เยสเซอร์” ธาวินยิ้มทะเล้น ยกสองนิ้วตะเบ๊ะให้ แล้วทั้งคู่ก็โผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ

ครู่ต่อมา สองหนุ่มลงมานั่งเล่นที่ริมน้ำ ธาวินเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงที่ความจำเสื่อมให้ฟัง บอกเจ็บใจที่โดนตาลหลอก

บุญทันส่ายหน้าบ่นว่า เมียกำมะลอของธาวินร้ายไม่ใช่เล่น เขาแนะให้เพื่อนรีบกำจัดเธอออกไปก่อนที่จะเดือดร้อนมากไปกว่านี้ แต่ธาวินว่า ต้องแก้เผ็ดตาลเสียก่อน

“แก้เผ็ดหรือว่าแก้ผ้า อย่าบอกนะว่าแกยังไม่มีอะไรกับเขา”

“ไม่มี ยายเนี่ยแสบตัวจริงเลยล่ะ หล่อนบอกว่าฉันเป็นเกย์ไม่ชอบผู้หญิง”

“ฮ่าๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่า คนอย่างแกจะถูกผู้หญิงหลอก”

“อย่ามาทำหัวเราะฉัน ว่าแต่แกเถอะ หลอกน้องเมย์ไปนอนในห้องได้ไงวะ บอกหน่อยซิ”

“ใครบอกแกว่าฉันหลอก ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ว่าน้องเมย์ไปอยู่ในห้องได้ยังไง ส่วนคุณเมย์เองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน”

“หรือว่าเรื่องนี้มีคนสร้างสถานการณ์ขึ้นมา”

ooooooo

ด้านสาวตาล เมื่อเห็นธาวินหายไปนานจึงลงมาตามหารอบๆ บ้านแต่ไม่พบ เธอโทร.ตามแต่เครื่อง ปิด ทำให้ยิ่งเป็นห่วง ถามคนงานในครัวได้ความว่า ชายหนุ่มนั่งรถออกไปกับบุญทัน

ลุงแย้มอาสาจะโทร.ตามบุญทันให้ แต่ตาลว่าไม่ต้อง เธอแค่เป็นห่วงว่าภูบดีหายไปไหนเท่านั้น แล้วเดินหน้าเครียดออกมา คนงานมองตามอย่างชื่นชม เพราะเข้าใจว่าตาลรักและเป็นห่วงสามีมาก

สาวแสบคิดหนัก ข้องใจว่าสามีกำมะลอออกไปไหนกับบุญทัน จู่ๆ ไอเดียบางอย่างก็ผุดขึ้นมา

“เอ๊ะ ถ้าบุญทันไม่อยู่ ...” ตาลส่งยิ้มพลางเหลียวซ้ายแลขวา เห็นว่าปลอดคนก็ตรงดิ่งเข้าไปในห้องพักของบุญทัน ค้นหาหลักฐานเอาผิด แต่ค้นจนทั่วก็ไม่พบอะไร จึงเดินผิดหวังออกมา และพบนภายืนจ้องจับผิดอยู่หน้าห้อง

ตาลออกตัวว่า เธอมาตามหาภูบดี เพราะลุงแย้มบอกว่าอยู่กับบุญทัน นภาส่งยิ้มเหยียดแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ฉันจะเตือนเธอหน่อยนะ เธอเป็นภรรยาของคุณภู ซึ่งเป็นทายาทของที่นี่ เธอไม่ควรทำตัวรุ่มร่ามเดินเข้าออกห้องพักคนงานแบบนี้ โดยเฉพาะคนงานผู้ชาย เพราะถ้าใครเห็นเข้า จะเอาไปพูดในทางที่เสียหายกับคุณภูได้”

“ค่ะ ตาลขอโทษ ตาลก็แค่มาตามหาคุณภูเท่านั้น” ตาลส่งยิ้มจ๋อยๆ

นภาเดินเชิดออกไป ตาลมองตามเบ้หน้า “เชอะ ทำเป็นมาว่าเรา ทีตัวเองยังเดินเข้าไปขโมยของในห้องคุณปู่หน้าตาเฉย เรายังไม่บอกใครซักคำ”

ooooooo

ธาวินกับบุญทันช่วยกันคิดว่า คืนนั้นใครที่สร้างสถานการณ์วางยาคนในบ้าน บุญทันเดาว่า น่าจะเป็นตาล เพราะเธอเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ แต่ธาวิน ออกรับแทน พร้อมยืนยันว่า ในคืนนั้นเขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งออกมาจากห้องบุญทัน

บุญทันพอจะดูออกว่า ธาวินคิดอย่างไรกับตาล จึงแกล้งแซวว่า ระวังจะมีเขางอกบนหัว เพราะถูกตาลหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“น้อยๆ หน่อยโว้ยไอ้ภู ตอนแรกที่ฉันโดนหลอกเป็นเพราะความจำเสื่อมโว้ย”

“แต่ฉันว่า แกเห็นเขาสวยมากกว่า พอเขาพูดอะไรก็เลยเชื่อไปหมด แกมันบ้าผู้หญิงไอ้วิน”

“ไม่ใช่โว้ย ถ้าตอนนั้นเป็นแกฟื้นขึ้นมา แล้วจำอะไรไม่ได้เลย แต่มีคนมาบอกว่าเป็นเมีย แกไม่เชื่อหรือ”

“ไม่ เพราะฉันไม่โง่เหมือนแก”

“ไอ้ภู” ธาวินผลักไหล่บุญทัน

บุญทันผลักตอบ แล้วทั้งสองก็ไล่ชกต่อยหยอกล้อหัวเราะชอบใจ แต่ตาลที่อยู่บ้านหัวเราะไม่ออก เพราะเป็นห่วงธาวิน

สาวเจ้าหันไปมองนาฬิกาเห็นว่าจะห้าโมงแล้วก็ยิ่งร้อนใจ กลัวบุญทันจะหลอกสามีกำมะลอของเธอไปทำมิดีมิร้าย

ทันใดนั้นเอง รถของบุญทันเลี้ยวมาจอดหน้าตึก ตาลวิ่งเข้าไปหาธาวินอย่างเป็นห่วง เธอเอ่ยถามเขาว่า ออกไปไหนมา ธาวินว่าเบื่อๆ ก็เลยออกไปนั่งรถเล่น แต่ไม่ได้ชวนตาล เพราะหาไม่เจอ แล้วหันไปขอบใจบุญทัน

“ครับผม” บุญทันทำเก๊กใส่ธาวิน แล้วเดินออกไป

ตาลมองตามอย่างระแวง แล้วต้องสะดุ้งเพราะธาวินดึงเธอเข้าไปกอด แม่สาวรีบแกะมือออกอ้างว่า เดี๋ยวใครมาเห็น แต่ธาวินไม่สนก้มลงจุ๊บแก้มเธออีกที ตาลยกมือดันไว้เร่งให้ชายหนุ่มไปอาบน้ำเพราะใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว

ธาวินยอมปล่อยมือ แต่พอตาลเผลอก็แอบหอมเธออีกฟอด แล้วเดินอารมณ์ดีขึ้นห้องไป

“วันนี้เป็นอะไร ทำไมเดี๋ยวกอดเดี๋ยวจูบเราทั้งวัน อย่าบอกนะว่าไปกินยาโด๊ปมา” ตาลนึกระแวง

ooooooo

วันนี้ไม่มีใครอยู่ เมย์ออกมานั่งเหม่อหน้าบ้าน เธอน้ำตาคลอนึกถึงคำดูแคลนของพ่อและพี่ชายแล้วรำพึงออกมาอย่างหนักใจ “หรือว่าเราควรจะแต่งงานกับบุญทัน ทุกอย่างจะได้จบ... เฮ้อ แต่ถ้าเราแต่งก็เท่ากับเรายอมรับในสิ่งที่ทุกคนประณาม”

“เห็นต้นหอมบอกว่า วันนี้คุณเมย์ไม่ทานอะไรเลยทั้งวัน ผมเลยเอาช็อกโกแลตมาฝาก” บุญทันเดินเข้ามายื่นช็อกโกแลตให้ “ผมเคยอ่านหนังสือเขาบอกว่า เวลาที่เราเครียดหรือหงุดหงิด ถ้าทานช็อกโกแลตมันจะช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นนะครับ”

เมย์เมินหน้าทำไม่สน บุญทันจึงวางช็อกโกแลตไว้ที่โต๊ะ แล้วเดินออก แม่จอมเหวี่ยงหันมามองช็อกโกแลต แล้วเหลือบมองซ้ายขวาไม่เห็นบุญทัน ก็หยิบช็อกโกแลตมากินและเริ่มอารมณ์ดี แล้วต้องสะดุ้งเพราะบุญทันโผล่มายืนยิ้มพลางล้อว่า ดีขึ้นไหมครับ

เมย์หน้าแตก คว้ากล่องช็อกโกแลตเดินกลับเข้าบ้าน บุญทันอมยิ้มอย่างเอ็นดู

ส่วนเมย์เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วอมยิ้มกับตัวเอง เพราะช็อกโกแลตที่บุญทันให้มาเป็นยี่ห้อที่เธอชอบ

ooooooo

ตาลในชุดนอนรัดกุมเดินมาทิ้งตัวบนเตียง เธอมองธาวินนอนหลับอยู่บนโซฟา แถมมีเสียงกรนเบาๆ ก็โล่งใจ จึงนั่งสวดมนต์แล้วล้มตัวลงนอน จู่ๆ ธาวินที่แกล้งหลับก็ย่องจากโซฟามานอนบนเตียง

แม่สาวแสบโวยลั่น ไล่ธาวินกลับไปนอนที่เดิม แต่ธาวินรุกหนักจะขอนอนบนเตียงด้วย เธอจึงใช้ไม้ตายชูกำปั้นขึ้นขู่ ธาวินไม่อยากข่มเหงน้ำใจ จึงเดินคอตกกลับไปนอนที่โซฟาตามเดิม แล้วแอบบ่น

“แสบกำลังสองจริงๆ”

ตาลแปลกใจแอบตั้งคำถามกับตัวเอง “หรือว่าเขาจะจำอะไรได้แล้ว ไม่หรอกน่า ถ้าจำได้ก็ต้องจับเราส่งตำรวจแล้วสิ เขาคงไม่ปล่อยเราไว้อย่างนี้หรอก”

ooooooo

เช้าวันใหม่ สมยศกับลูกน้องมาขอพบพิพัฒน์ เพื่อเรียนให้ทราบว่า ตาลเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เธอโกหกทุกคนเรื่องแม่ เพราะความจริงแล้ว เจ๊อ้อยทำงานใช้หนี้พนันอยู่ที่บ่อนเฮียเสกไม่ใช่ไต้หวัน

“คือ ที่ผมมาบอกก็เพราะผมกลัวว่าคุณภูบดีจะถูกหลอก” สมยศทำสีหน้าจริงจัง

พิพัฒน์นั่งอึ้ง แล้วเรียกให้ต้นหอมไปเชิญภูบดีกับตาลมาพบ

เวลาเดียวกันนั้น ตาลเดินลงมาเห็นสมยศนั่งคุยอยู่กับพิพัฒน์พอดี เธอนึกระแวงกลัวตำรวจจะมาจับจึงวิ่งหนีขึ้นห้อง สวนกับธาวินที่กำลังจะลงไปทานอาหารเช้า

ตาลหลอกธาวินว่า ลืมมือถือไว้ในห้องน้ำจะขึ้นไปหยิบ จังหวะนั้นเองต้นหอมก็เข้ามาตามบอกว่า คุณท่านให้ทั้งสองไปพบที่ห้องรับแขก ดูท่าทางจะมีเรื่องสำคัญ เพราะท่าทางท่านเครียดมาก

“ไป ตาล” ธาวินหันไปคว้ามือตาล แต่เธอรีบหดมือหนี บอกให้ชายหนุ่มลงไปก่อน

“ก็ได้” ธาวินเดินลงบันไดไปกับต้นหอม ตาลมองตามอย่างเสียวสันหลัง

เมื่อธาวินเดินเข้ามาในห้องรับแขก พิพัฒน์รีบถามหาตาล ชายหนุ่มว่าเธอขึ้นไปเอาโทรศัพท์ เดี๋ยวลงมา สมยศทักทายธาวิน แล้วเข้าประเด็นเรื่องตาลเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เธอโกหกทุกคนว่าแม่ทำงานอยู่ที่ไต้หวัน แต่แท้จริงแล้วอยู่ที่เมืองไทย และตอนนี้ก็ติดหนี้อยู่ในบ่อนพนันสิบล้านบาท

ธาวินชะงักไปนิดแล้วตอบกลับ “อ้อ เรื่องนั้นผมรู้แล้วครับ มีอะไรอีกไหมที่สารวัตรอยากบอก”

“ไม่ทราบว่าคุณภูบดีรู้รึเปล่า ว่าแม่คุณตาลเคยถูกจับข้อหามอมยาและรูดทรัพย์ ผมสันนิษฐานว่าคุณตาลน่าจะเคยร่วมทำงานประเภทเดียวกับแม่”

“เรื่องที่แม่ตาลถูกจับผมก็ทราบครับ แต่เรื่องที่คุณบอกว่าตาลน่าจะทำงานประเภทเดียวกันผมว่าคุณกำลังหมิ่นประมาทภรรยาผมอยู่นะครับ ถ้าคุณไม่มีหลักฐานอะไร อย่ากล่าวหาภรรยาผมลอยๆ เพราะผมอาจให้ทนายฟ้องกลับคุณ ถ้าหมดธุระแล้วเชิญครับ” ธาวินเสียงเข้ม

สมยศไม่พอใจ แต่พยายามควบคุมอารมณ์ รีบลุกขึ้นลาพิพัฒน์แล้วเดินออกไป ขณะที่พิพัฒน์มองหน้าธาวินนิ่ง เพื่อรอคำอธิบาย

เวลาเดียวกัน ตาลตัดสินใจหนี เธอโยนกระเป๋าลงทางหน้าต่าง แล้วใช้ผ้าปูที่นอนผูกโรยตัวลงมาแต่โชคไม่ดี ที่ดันโรยตัวมาตรงห้องรับแขก ซึ่งธาวินกำลังอธิบายกับคุณปู่ว่า เขาจะบอกความจริงกับท่านในวันสองวันนี้แต่ยังไม่มีโอกาส พิพัฒน์จึงให้หลานชายไปตามตาลมาพบ เพราะจะสอบสวนเอง

ธาวินรับคำขยับจะเดินออก แต่ต้องชะงักเพราะเห็นตาลโหนตัวลงมาจากชั้นบน

“ซวยแล้วเรา ดันโดดมาลงตรงนี้อีก” ตาลรีบยกมือไหว้ขอโทษพิพัฒน์ก่อนวิ่งหนีไป

“เดี๋ยวผมมานะครับ คุณปู่” ธาวินวิ่งตามและจับตัวตาลไว้ได้ สมยศออกมาเห็นจึงประชดว่าจะหนีไปไหน ธาวินว่า เขากับตาลแค่วิ่งเล่นไล่จับกันแล้วเดินโอบเอวตาลเข้าไปในตึก สมยศมองตามอย่างอาฆาต

เมื่อสมยศกับลูกน้องออกไปแล้ว ธาวินจึงเปิดฉากสอบสวนเรื่องเธอเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ ส่วนแม่ของเธอติดหนี้อยู่ที่บ่อน และเคยถูกจับข้อหามอมยารูดทรัพย์

ตาลมองหน้าธาวินอย่างรู้สึกละอายใจ เธอขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริงแต่แรก

“แล้วมีเรื่องอะไรอีกที่คุณยังปิดบังผม”

“ไม่มีแล้วค่ะ”

“แล้วเรื่องที่เรารักกันคุณก็ไม่ได้โกหกผมใช่ไหม”

“ค่ะ ตาลไม่ได้โกหก ตาลรักคุณภูนะคะ คุณภูยกโทษให้ตาลนะคะ” ตาลโผเข้ากอดธาวินด้วยความรู้สึกรักจริงๆ แต่ธาวินกลับเข้าใจว่า เธอเล่นละครเพื่อเอาตัวรอดจึงแกล้งเออออ ยกโทษให้

“ขอบคุณนะคะคุณภู ตาลรักคุณภูค่ะ” ตาลน้ำตาคลอ ด้วยความซาบซึ้ง

หลังจากนั้นธาวินพาตาลเข้ามาพบพิพัฒน์ในห้อง หญิงสาวเข้าไปกราบขอโทษคุณปู่และสารภาพทั้งน้ำตาว่าที่ต้องโกหกก็เพราะกลัวท่านจะรังเกียจ ที่มาจากครอบครัวไม่ดี

“เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้ ปู่ไม่โกรธไม่เกลียดหนูหรอก เพราะสิ่งที่หนูทำก็เพราะความกตัญญูต่อแม่”

“ขอบพระคุณนะคะคุณปู่ คุณปู่ดีกับตาล ตาลจะไม่ลืมพระคุณเลยค่ะ” ตาลกราบคุณปู่อีกครั้ง

“คนที่หนูต้องขอบคุณคือเจ้าภูมากกว่า เพราะเขารักหนู เขาถึงไม่สนใจว่าหนูจะมีประวัติความเป็นมายังไง ส่วนปู่ถ้าหลานรักใครปู่ก็รักด้วยทั้งนั้น แล้วนี่มีเรื่องอะไรที่โกหกปิดบังปู่อีกรึเปล่า”

“เอ่อ ไม่มีแล้วค่ะ”

“ดีแล้ว คนเราอยู่ด้วยกันต้องซื่อสัตย์และมีความจริงใจให้กัน สัญญากับปู่นะว่าจะไม่โกหกหรือปิดบังอะไรปู่อีก”

“ค่ะ” ตาลฝืนยิ้ม ขณะที่ธาวินเหลือบมองอย่างหมั่นไส้ เพราะเธอยังโกหกทุกคนเรื่องสวมรอยเป็นภรรยาของเขาอยู่

ooooooo

ในตอนบ่าย ปารมีมาพบสมยศที่อพาร์ตเมนต์ เพื่อฟังข่าวเรื่องตาล แต่ต้องผิดหวังเพราะแผนการเปิดโปงของเธอทำอะไรตาลไม่ได้ แถมสมยศยังโดนขู่ว่า จะถูกฟ้องในข้อหาหมิ่นประมาทอีกด้วย

“ผมว่าคุณต้องหาแผนใหม่แล้วล่ะ เพราะเท่าที่ผมดู ผมว่าไอ้ภูบดีมันรักเมียมันมาก ถ้าคุณคิดจะทำให้มันเลิกกันคงยาก”

“งั้นก็ฆ่ามันทิ้งซะเลย ในเมื่อมันไม่เลิกกัน เราก็ต้องจัดการเอง”่

“ผมต้องขอเวลาวางแผนก่อน อ้อ แต่งานนี้คุณต้องเตรียมเงินเยอะหน่อยนะ เพราะผมต้องหาคนที่ไว้ใจได้มาทำ”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ขอให้ทำให้สำเร็จก็แล้วกัน” ปารมีสั่งการสีหน้าร้ายกาจ

ขณะที่ปารมีวางแผนร้ายอยู่กับสมยศ ธาวินก็ชวนบุญทันออกไปข้างนอกเพื่อปรึกษาเรื่องตาล บุญทันว่า ส่งเธอให้ตำรวจก็จบเรื่อง แต่ธาวินรีบค้าน เขาอ้างว่าถ้าตาลถูกจับ ตำรวจก็ต้องสอบปากคำเขาแล้วสืบรู้จนได้ว่า เขากับบุญทันสลับตัวกันและความลับก็จะถูกเปิดเผย

“งั้นก็แล้วไป ฉันนึกว่าที่แกไม่ส่งเขาให้ตำรวจ เพราะว่าแกชอบเขาส่วนตัว”

“แกจะบ้าหรือ ฉันจะไปชอบเขาได้ยังไง เขามอมยาแล้วก็รูดทรัพย์ฉันนะโว้ย แถมยังมาหลอกว่าเป็นเมียฉันอีก”

“อ้าว ใครจะไปรู้ดีเท่าหัวใจแก ฉันเห็นก่อนหน้านี้ แกหายใจเข้าก็น้องตาล หายใจออกก็น้องตาล”

“แกไม่ต้องมากัดฉันเลยไอ้ภู มาพูดเรื่องสำคัญดีกว่า พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปทำงานที่บริษัท แกจะให้ฉันเริ่มสืบเรื่องการตายของลุงภาคินจากอะไรก่อน”

บุญทันแนะนำหาให้เจอก่อนว่าลุงภาคินมีปัญหากับใครในบริษัทบ้าง เพราะท่านเป็นซีอีโอใหญ่ ถ้าจะมีปัญหากับใครก็น่าจะเป็นเรื่องผลประโยชน์ ธาวิน

พยักหน้าเห็นด้วย เขารับปากว่าจะไม่ทำให้เพื่อนผิดหวังอย่างแน่นอน

ooooooo

ตาลถือถาดกาแฟและจานขนมเค้กที่เพิ่งทำเสร็จออกมาจากในครัว ตั้งใจจะเอาไปให้พิพัฒน์ชิม แต่นภาเข้ามาขวาง ขอเอากาแฟกับขนมเค้กไปให้พิพัฒน์เอง เพราะไม่ใช่หน้าที่ของตาล แม่สาวแสบจำใจส่งถาดให้ แล้วแอบบ่นเบาๆว่า นภาขโมยซีน

ส่วนพิพัฒน์ นั่งคุยอยู่กับปรารภเรื่องของตาล เพราะถ้าไม่ได้รู้จัก ไม่ได้เห็นนิสัยใจคอตาลมาก่อน ก็อาจทำใจยอมรับเธอเป็นสะใภ้ได้ลำบาก แล้วนภาเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับถาดกาแฟและขนมเค้กหวังจะทำคะแนน แต่พิพัฒน์กลับวานให้เธอไปบอกตาลมาพบ เพราะมีธุระจะคุยด้วย

นภาเดินออกไป พิพัฒน์หันมาบอกปรารภว่า พรุ่งนี้ช่วยโอนเงินค่าสินสอดให้ตาลด้วย

ครู่ต่อมา นภาตามตาลมาพบพิพัฒน์ แล้วแอบยืนฟังเรื่องราวอยู่หน้าห้อง เธอได้ยินพิพัฒน์บอกตาลเอาเลขที่บัญชีให้ปรารภ เพื่อจะได้โอนเงินไปไถ่ตัวแม่ออกมา

ตาลตกใจถามย้ำ “นี่คุณปู่ให้หนูจริงๆหรือคะ หนูไม่อยากเชื่อว่าคุณปู่จะให้เงินหนูจริงๆทั้งที่คุณปู่ก็รู้ว่าหนูโกหก”

“แต่ที่คุณต้องโกหกเพราะต้องการเอาเงินไปช่วยคุณแม่ไม่ใช่หรือครับ” ปรารภอมยิ้ม

“นั่นล่ะ ปู่ถึงให้หนู ไปเอาเลขที่บัญชีมาให้คุณปรารภเขาซะ เขาจะได้จัดการให้”

“ขอบพระคุณนะคะคุณปู่ คุณปู่มีพระคุณกับชีวิตหนู ถ้ามีอะไรที่หนูจะทำให้คุณปู่ได้ขอให้คุณปู่บอกนะคะ ขอบคุณนะคะคุณปรารภ” ตาลกราบคุณปู่แล้วหันมาไหว้ปรารภ

ทั้งสองส่งยิ้มอย่างเอ็นดูตาล ผิดกับนภาที่ยืนแค้นอยู่หน้าห้อง ครั้นตาลเปิดประตูออกมาเห็นนภายืนหน้าเครียด ก็นึกสงสัยว่าคุณป้ามหาภัยจะมาแอบฟัง

ooooooo

นภากลับถึงบ้าน เธอรีบหยิบยาระงับประสาทมากิน พร้อมถอนหายใจแรงด้วยความริษยา ปารมีเดินลงมาเห็นแม่มีอาการแปลกไปก็เอ่ยถาม

“มีอะไรรึเปล่าแม่”

“คุณปู่ให้เงินนังตาลสิบห้าล้านไม่ยุติธรรมจริงๆ เราสองแม่ลูกอยู่รับใช้มาเกือบยี่สิบปีไม่เคยได้อะไรเลย นอกจากเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ แต่นางผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ไม่ถึงเดือนคุณปู่ก็หลงมัน แม่จะไม่อดทนอีกต่อไปแล้ว แม่จะไปพูดกับคุณปู่ ขอให้ท่านแบ่งสมบัติให้เราแล้วเราจะไปจากที่นี่”

“แม่คะ แม่ลืมไปแล้วหรือว่า เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขา เราเป็นแค่ผู้อาศัยนะคะ คุณปู่ไม่มีทางให้อะไรเราหรอกค่ะ แต่แม่ไม่ต้องตื่นเต้นตกใจเรื่องเมียพี่ภูหรอกค่ะ เขาจะอยู่กับเราไม่นานหรอก”

“ลูกหมายความว่ายังไง”

“เอาไว้วันหนึ่งแม่ก็จะรู้เอง เชื่อหนูนะคะ แม่อยู่เฉยๆ แล้วทุกอย่างจะดีเอง” ปารมีเดินยิ้มออกไป

นภามองตามไม่เข้าใจว่าลูกสาวคิดจะทำอะไรกันแน่

ooooooo

ค่ำนั้น ตาลตัดสินใจคืนเตียงให้ธาวิน ส่วน ตัวเองลงไปนอนที่โซฟา เพราะอยากตอบแทนที่เขาดีกับเธอมาตลอด แต่ธาวินอ้อนให้นอนบนเตียงด้วยกัน โดยให้สัญญาว่า จะไม่แตะเนื้อหรือโดนตัวเธอเด็ดขาด

ตาลใจอ่อนยอมตกลง เธอล้มตัวลงนอนหันหลังให้ ธาวินแกล้งทำเป็นหลับ สาวเจ้าหันมาแอบมองแล้วอมยิ้ม เธอถามชายหนุ่มว่า ตกลงรู้หรือยังว่าใครเป็นคนวางแผนอุ้มเธอกับคุณเมย์ไปที่ห้องบุญทัน

ธาวินอึกอัก นึกถึงคำพูดของบุญทันที่บอกว่า อาจจะเป็นแผนของตาลก็ได้ จึงหันมาจ้องเธอนิ่ง แต่ไม่พบพิรุธอะไร ส่วนตาลก็ชักร้อนตัวร้องถามว่า จ้องเธอทำไม

“อ๋อ ผมกำลังคิดว่านั่นสินะ ใครกันที่เป็นคนวางแผนเรื่องนี้ ผมก็พยายามคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก”

“ถ้าคิดไม่ออกก็อย่าเพิ่งคิดเลยค่ะ ตาลไม่อยากให้คุณภูเครียดเดี๋ยวจะปวดหัวอีก” ตาลเป็นห่วง แล้วรวบรวมความกล้าชะโงกไปหอมแก้มชายหนุ่มบอกว่าฝันดี

ธาวินสะดุ้งมองตาลด้วยความสับสน เพราะใจหนึ่งก็รักเธอ แต่อีกใจก็ค้านว่าไม่ใช่

ooooooo

ดึกแล้ว เมย์ยังนอนไม่หลับจึงลงมาข้างล่าง เห็นเอเดินออกจากบ้าน แม่จอมวีนสงสัยว่าพี่ชายจะไปไหนจึงแอบตาม แต่เมื่อมาถึงในสวนเอก็หายตัวไป เธอกวาดตามองหาและรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม จู่ๆ บุญทันเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ พลางกระซิบบอกว่า อย่าส่งเสียงแล้วชี้ให้ดูอะไรบางอย่าง

เมย์มองออกไปเห็นเอคุยกับปารมีอยู่ในมุมลับตา เธอนึกสงสัยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

ด้านปารมี เธอกำลังต่อว่าเอที่โทร.นัดให้ออกมาพบกลางดึก แต่เอตัดพ้อว่าเขาแค่อยากเจอหน้า เพราะโทร.หาตอนกลางวัน ปารมีก็บ่ายเบี่ยงทำเหมือนไม่อยากคุยด้วย แล้วเข้ามางอนง้อจูบมือเธอด้วยความรัก

เมย์ตกตะลึง ขยับตัวถอยออก แต่เท้าเหยียบกิ่งไม้ดังแกรก เอกับปารมีชะงักหันมองทางต้นเสียง ขณะที่บุญทันดึงเมย์หลบหลังพุ่มไม้ เอเดินมามองแต่ไม่พบใคร จึงบอกปารมีว่า กิ่งไม้คงตกลงมา

ปารมีได้โอกาสรีบขอตัว ส่วนเอแยกไปอีกทาง บุญทันเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงพาเมย์ออกมา หญิงสาวข้องใจถามบุญทันว่า พี่ชายของเธอกับปารมีรักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ บุญทันส่ายหน้าเพราะเขาก็เพิ่งทราบพร้อมกับเธอ เมย์ซักอีกว่าบุญทันมาทำอะไรดึกๆดื่นๆ

“อ๋อ ผมนอนไม่หลับน่ะครับ ก็เลยจะไปหยิบหนังสืออ่านเล่นในรถ แล้วคุณเมย์ล่ะครับลงมาทำอะไรดึกๆ”

“ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน”

“คิดเรื่องของเราอยู่หรือครับ คุณคงรังเกียจที่ผมฐานะต่ำต้อยกว่า”

“เปล่า ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้น”

“ถ้าคุณเมย์ไม่ได้คิดเรื่องนั้น ทำไมถึงไม่ตอบแต่งงานกับผม”

“ฉันจะแต่งกับนายได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่ได้รักนาย หรือนายจะบอกว่านายรักฉัน”

“ใช่ครับ ผมรักคุณ ผมไม่รู้ว่าผมเริ่มรักคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมรู้ว่าทุกครั้งที่เห็นคุณร้องไห้ ผมอยากจะเป็นคนเช็ดน้ำตาให้คุณ” บุญทันสารภาพ

เมย์ยืนตะลึงใจเต้นแรง เมื่อตั้งสติได้ เธอตบหน้าชายหนุ่มพร้อมตวาดใส่ก่อนเดินเชิดออกไป “อย่ามาพูดจาภาษาน้ำเน่ากับฉัน ฉันไม่ชอบ”

บุญทันจับแก้มตัวเองพลางถอนใจคิดว่า เมย์คงไม่ชอบเขาจริงๆ

ส่วนเมย์เมื่อกลับมาถึงห้อง เธอก็นั่งอมยิ้มกับตัวเอง พลางรำพึงเบาๆ “บ้า...จะมารักเราได้ยังไง เราทั้งด่าทั้งตบตั้งหลายครั้ง สงสัยจะเจอคนบ้าแล้วเรา”

ooooooo

เช้าวันใหม่ ตาลนั่งทานอาหารอยู่กับพิพัฒน์ คุณปู่ย้ำกับเธอเรื่องจะโอนเงินให้ในวันนี้  และให้เธอบอกกับแม่ว่า ต้องเลิกเล่นพนันเด็ดขาด ตาลรีบรับปากและบอกเธอตั้งใจจะเอาเงินที่เหลือไปเปิดร้านชำให้แม่ที่เชียงใหม่ พิพัฒน์พยักหน้าพอใจ แล้วหันไปทักธาวินที่เดินเข้ามาในชุดสูท

ตาลแปลกใจทักว่าจะออกไปไหน ธาวินว่าไปทำงานเพราะไม่อยากอยู่เฉยๆ ตาลทำงอนที่เขาไม่ยอมบอกก่อน พิพัฒน์หัวเราะชอบใจบอกให้หนุ่มสาวเคลียร์กันเอง แล้วลุกออกไป

ธาวินบอกตาลว่า เขาจะบอกเธอตั้งแต่เมื่อคืนแต่ลืม ตาลขอตามไปทำงานด้วยเพราะเป็นห่วง แต่ธาวินไม่ยอมอ้างว่า มีปรารภอยู่ทั้งคน แล้วรีบขอตัว ตาลลุกขึ้นมาหอมแก้มชายหนุ่มบอกว่า เลิกงานแล้วให้รีบกลับบ้าน

“จ้ะ” ธาวินตอบรับแล้วเดินยิ้มออกไปหาบุญทันที่รถ

บุญทันทักเพื่อนรักว่าเป็นอะไร เดินยิ้มมาแต่เช้า ธาวินว่า คนมันอารมณ์ดี แล้วไล่บุญทันออกรถ

ooooooo

หน้าบริษัทวรารมย์ บุญทันเปิดประตูให้ธาวินก้าวลงมา ปรารภที่รออยู่รีบออกมาต้อนรับแล้วพาชายหนุ่มไปด้านใน ไม่ทันเห็นอเนกที่ยืนเครียดมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ

ธาวินถามปรารภถึงตำแหน่งที่เขาจะเข้ามาดูแล แต่เมื่อรู้ว่าเป็นตำแหน่งที่เอทำอยู่ก็ไม่สบายใจนัก ปรารภยืนกรานว่าเป็นคำสั่งของพิพัฒน์ ไม่มีใครคัดค้านได้

“คุณภูไม่ต้องกังวลครับ คุณเป็นทายาทเพียงคนเดียว วันหนึ่งบริษัทนี้ก็ต้องเป็นของคุณ” ปรารภให้กำลังใจ แล้วหันไปเรียกเลขาหน้าห้องมาแนะนำตัวกับธาวิน ก่อนจะพาชายหนุ่มเข้าไปดูห้องทำงาน

“คุณภูใช้ห้องนี้เป็นห้องทำงานนะครับ เดิมเป็นห้องของคุณภาคิน ถ้าคุณภูอยากจะตกแต่งหรือรีโนเวตใหม่ก็บอกนะครับ”

“ไม่ต้องหรอกครับ นี่ก็โอเคแล้ว”

“สำหรับเอกสารที่คุณภูควรจะรู้ก่อนในเบื้องต้น ผมเอาวางไว้ให้บนโต๊ะแล้ว มีข้อมูลบางส่วนอยู่ในคอมฯ คุณภูเรียกมาดูได้เลย” ปรารภจะเดินออก แต่ธาวินยังชวนคุยเรื่องลุงภาคินเพราะอยากรู้สาเหตุการตายที่แท้จริง ปรารภคาดว่าเป็นไปได้ทั้งฆ่าตัวตายและถูกฆาตกรรม

“ขอบคุณครับ ผมไม่รบกวนแล้ว เดี๋ยวผมจะอ่านเอกสารเลย”

“ครับ อ้อ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้เขาเรียกประชุมคณะกรรมการบริษัท เพื่อแนะนำคุณภูให้ทุกคนได้รู้จัก” ปรารภเดินออกไป สวนกับเลขาที่นำกาแฟเข้ามาให้

ธาวินเห็นปรารภเดินลับตาไปแล้ว จึงให้เลขาไปตามบุญทันขึ้นมาพบ ไม่นานนักบุญทันก็เข้ามาในห้อง สองหนุ่มช่วยกันอ่านเอกสารกองโตบนโต๊ะ เพื่อหาหลักฐานใช้ควานหาตัวฆาตกร

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“วิว” สลัดภาพนางเอกสายหวาน สวมวิญญาณนางพญางูพันปี ใน “อสรพิษ”

“วิว” สลัดภาพนางเอกสายหวาน สวมวิญญาณนางพญางูพันปี ใน “อสรพิษ”
29 ม.ค. 2563
11:40 น.