ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

หัวใจเถื่อน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ที่สนามขี่ม้าสวยเชิงเขา...นักเรียนขี่ม้าประมาณ 10 คนนั่งอยู่บนหลังม้าที่ยืนเรียงเป็นครึ่งวงกลมรอบครูฝึกที่กำลังอบรมนักเรียนที่ตื่นเต้นกับการฝึกในวันนี้

ม้า...เป็นสิ่งมีชีวิตเขามีจิตใจมีอารมณ์ไม่ต่างจากผู้ขี่...ฉะนั้นเวลาที่เราอยู่บนหลังม้าอารมณ์และความ

รู้สึกของเราจะถูกถ่ายทอดไปยังม้าด้วยถ้าเรามีความสุขม้าก็จะมีความสุขไปกับเรา...ถ้าเราใช้อารมณ์กับเขาเขาก็จะดื้อกับเราเป็นการตอบแทน...เมื่อเขาทำดีลูบต้นคอเขาตบเบาๆให้กำลังใจพูดคุยกับเขา...แล้วเราจะมีความสุขในการขี่ม้า...เอาล่ะวันนี้ครูจะพาพวกเราออกมาขี่นอกคอก...ขึ้นเขาลงห้วยอย่างอิสรเสรีดังนั้นเพื่อความปลอดภัยห้ามแตกแถวจากครูเป็นอันขาดทุกคนเข้าใจนะครับ

นักเรียนตอบพร้อมเพรียงกันทั้งหญิงชาย

แต่มีนักเรียนขี่ม้าสาวสี่คนที่อยู่ด้านหลังท่าทางแก่นแก้วซุกซนทั้งสี่มีวัชรีอมาวสีนิลรัตน์และพึงใจ

พวกเราแยกทางไปกันเองดีกว่าจะได้มีอิสรเสรีจริงๆวัชรีทำตัวเป็นหัวโจกชักชวน

นิลรัตน์ถามว่าจะดีหรือวัชรีทำตาเจ้าเล่ห์อ่อยเพื่อนว่า

ดีสิ...เขาว่ามีคาวบอยหนุ่มหล่อขี่ม้าเล่นอยู่หลังเขาลูกใดลูกหนึ่งนี่ล่ะถ้าโชคดีเราอาจจะได้ซ้อนท้ายม้าเขาเล่นก็ได้

งั้นฉันอิ๊บจองก่อนพึงใจทำหน้าก๋ากั่นวัชรีชักม้าออกบอกเพื่อนให้ตามมาเร็วอมาวสีขออยู่ระวังหลังรั้งท้ายให้เพื่อนๆก็แล้วกัน

ดังนั้นเมื่อครูฝึกขี่ม้านำนักเรียนออกไปตามทางปกติวัชรีก็ขี่ม้านำเพื่อนๆแยกไปอีกทางอย่างลิงโลดม้าทั้งสี่กระโจนไปอย่างสวยงามบนที่ราบเชิงเขาอย่างร่าเริง...ไม่รู้ว่าถูกใครคนหนึ่งแอบถ่ายรูปไว้โดยเฉพาะเจาะจงที่อมาวสี...

อีกด้าน...ม้าอีกตัวกำลังเดินไต่หน้าผาขึ้นมาบนหลังม้าชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สวมหมวกปกปิดใบหน้าคมสันที่ข้างแก้มและใต้คางเลี้ยงหนวดเคราไว้รกๆแต่ดูดีเขาคือราชรัชภูมิเขาชักม้าหยุดยืนตระหง่านบนยอดสูงของหน้าผาสวย...

ooooooo

 วัชรีขี่ม้านำเพื่อนๆพลางหันตะโกนให้รีบหน่อยช้ากว่านี้จะไปทันกินอะไรนิลรัตน์เหน็บว่าตนจะได้ไปแข่งโอลิมปิกพึงใจบอกว่าตนมีรอบเดือนกินอะไรไม่ลงหรอก

คาวบอยหนุ่มหล่อไงไม่อยากซ้อนท้ายเขาแล้วเหรอวัชรีอ่อยพึงใจยอมแพ้บอกว่ายกให้เธอแล้วกัน

พลันก็มีเมฆทะมึนเคลื่อนตัวมาปกคลุมทั้งบริเวณอย่างเร็วเสียงฟ้าคำรามลั่นอมาวสีตกใจกว่าเพื่อนวัชรีตะโกนให้ทุกคนตามตนมาให้ทันอมาวสีบังคับม้าวิ่งแซงเพื่อนขึ้นไปตีคู่วัชรีเร่งให้รีบกลับเถอะฝนจะตกแล้ววัชรีบอกว่าตนกำลังพาไปทางลัดจะได้ไม่เปียกฝนกันแล้วบังคับม้าให้เลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง

แสงฟ้าแลบแปล๊บเสียงฟ้าคำรามสนั่นตามมาม้าของอมาวสียกสองขาหน้าขึ้นสูงร้องอย่างตกใจแล้วพุ่งทะยานไปอีกทางแยกจากวัชรีและเพื่อนๆ  ไปอมาวสีตื่นตระหนกอยู่บนหลังม้าที่พุ่งทะยานไปยังหน้าผาสูงชัน!

ทันใดนั้นราชรัชภูมิขี่ม้าพุ่งเข้าไปยังม้าของอมาวสีตีขนาบแล้วเขาก็กระโดดนั่งซ้อนหลังอมาวสีอย่างชำนาญ

คุณจะทำอะไรน่ะอมาวสียิ่งตระหนกเขาบอกให้อยู่เฉยๆแล้วดึงบังเหียนม้าหันไปอีกทางก่อนที่ม้าจะทะยานพาตกหน้าผาอมาวสีกรีดร้องสุดเสียงเลยถูกดุเวลาร้องไม่ต้องโยกตัวเอียงไปเอียงมาได้ไหมผมไม่ถนัด

อมาวสีบอกให้เขาลงจากหลังม้าเพราะตนขี่ไม่ถนัดถูกเขาขู่ว่าถ้าอยากลุยเข้าไปในป่าหนามก็ได้พลันเขาก็ดึงบังเหียนอย่างแรงเมื่อม้าจะพุ่งเข้าไปในป่าหนามจนม้ายกสองขาหน้าร้องลั่น

ทำไมคุณทำทารุณกับม้าฉันอย่างนี้ม้ามันมีชีวิตจิตใจนะ

คุณนี่พูดมากน่ารำคาญจริงๆพอดีฝนเทลงมาฟ้าทั้งแลบทั้งร้องน่ากลัวจนอมาวสีตกใจซุกตัวแนบอกเขาราชบ่นต่อว่าแถมยังขี้ตกใจอีกต่างหาก

ooooooo

ราชบังคับม้ามาหยุดพักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่แต่ฝนตกหนักจนราชเอาหมวกของตัวเองสวมให้อมาวสีบอกให้สวมไว้จะได้ไม่เปียกหน้าอมาวสีเอี้ยวมามองหน้าเธออุทานตะลึง

พี่ภาคย์!” ราชถามว่าว่าไงนะทำให้อมาวสีอ้ำอึ้งลังเลเขาบ่นว่าจะขอบคุณสักคำก็ไม่มีแล้วยังมาเรียกตนว่าอะไรอีกก็ไม่รู้อมาวสียังมองหน้าเขาครางออกมา... “พี่ภาคย์?”

ราชมองอมาวสีพูดขำๆแกมสมเพชว่าเธอตกใจจนพูดเพ้อเจ้อแกล้งถามว่าภาคไหน? ภาคหนึ่งภาคสองหรือภาคพิสดารอมาวสียิ่งงุนงงบอกเขาว่าถ้าเขาไม่ใช่พี่ภาคย์ก็พูดดีๆกับตนก็ได้

ผมพูดไม่ดีตรงไหนผมทั้งพูดดีทั้งทำดีแต่

คุณน่ะแหละพูดไม่รู้เรื่องราชทำหน้าดุเห็นม้าของตัวเองเดินมาหาก็กระโดดขึ้นหลังม้ายังอดหยอกก่อนควบม้าไปไม่ได้ว่าเป็นสาวเป็นนางทักผู้ชายผิดๆแบบนี้

ไม่ดีนะผู้ชายเขาอาจจะคิดมากแล้วส่วนใหญ่มักจะคิดในทางไม่ค่อยดีทั้งนั้น

พอราชควบม้าออกไปวัชรีใส่เสื้อกันฝนก็ขี่ม้าเข้ามาถามอมา...เป็นไงบ้างอมาวสีส่ายหน้าบอกว่าคนนั้นช่วยไว้วัชรีหันมองถามว่าใครหรืออมาวสีคาดว่าคงเป็นนักท่องเที่ยววัชรีมองตามไปเห็นหลังราชไกลๆพึมพำ... “มองไกลๆเท่จังหล่อไหมอมาวสีตอบเซ็งๆว่าไม่รู้ดูไม่ทันวัชรีอุทานโธ่...อย่างแสนเสียดายหยิบเสื้อกันฝนให้อมาวสีแล้วพากันขี่ม้าฝ่าสายฝนกลับไป

ooooooo

กวีพิชิตพงษ์อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ปัจจุบันทำธุรกิจส่วนตัว

วันนี้ทนายชอบซึ่งเป็นทนายประจำตระกูลเดินตามมาที่รถขณะกวีจะกลับบ้านบอกเขาว่าผู้บริหารและผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่มีท่าทีว่าอยากจะเปลี่ยนไลน์ไปทำทางด้านตลาดน้ำดื่มเพราะมองว่าตลาดอาหารเสริมและสิ่งพิมพ์ที่เราทำอยู่มันไม่โตกว่านี้แล้วซึ่งตรงข้ามกับตลาดน้ำดื่ม

กวีขอตัดสินใจตอนประชุมผู้ถือหุ้นแต่ทนายชอบบอกว่าอาจไม่ทันเพราะกรรมการเพิ่งมีมติจดทะเบียนเพิ่มทุนซึ่งอาจจะทำให้หุ้นส่วนรายอื่นกว้านซื้อหุ้นที่รวมๆกันแล้วมากกว่าที่ท่านถืออยู่สิทธิ์ในการตัดสินใจจึงไม่ได้อยู่ที่ท่านอีกแล้ว  นอกจากท่านจะซื้อหุ้นมาเพิ่มภายในสองอาทิตย์หลังจากนี้

ไปเช็กมูลค่าหุ้นมา...ฉันจะตัดสินใจอีกทีกวีบอกแล้วจะขึ้นรถทนายชอบบอกอีกเรื่องหนึ่งว่ามีคนติดต่ออยากจะซื้อบ้านแก้วซึ่งเป็นบ้านไม้เก่าแก่สวยงามจะเอาไปทำเบียร์การ์เด้น   กวีถามว่าเขาให้ราคาเท่าไหร่

ก็คงตามราคาประเมินบวกอีกนิดหน่อยน่าจะหย่อนๆที่ยี่สิบล้านผมคิดว่าถ้าท่านเอาเงินตรงนี้ไปกว้านซื้อหุ้นกลอนกวีก็จะเหมือนได้เปล่านะครับ

ฉันต้องปรึกษาคุณหญิงก่อนบ้านหลังนี้มีเรื่องราวเยอะกวีขึ้นรถไปทนายชอบจึงเดินย้อนกลับไป

ooooooo

ค่ำนี้...คุณหญิงอำภาภรรยาของกวีกำลังสวดมนต์ไหว้พระอยู่ในห้องพระ

นมพริ้งคนเก่าแก่ที่เลี้ยงดูทั้งภาคย์และภากรลูกชายทั้งสองของคุณหญิงถือแจกันดอกไม้ใหม่เข้ามาอมาวสีหรืออ้อซึ่งเป็นหลานกำพร้าลูกน้าของกวีที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งหมดช่วยถือของเข้ามาด้วย

คุณหญิงถามอ้อว่าไปขี่ม้ามาสนุกไหมอ้อบอกว่าสนุกแต่เหนื่อยน่าดู

พี่ภาคย์เขาชอบขี่ม้ามากเลยนะถ้าเขายังอยู่เขาน่าจะเป็นครูที่ดีให้อ้อได้

ไม่ทันได้คุยอะไรกันต่อจันสาวใช้ก็เข้ามาบอกคุณหญิงว่าคุณท่านจะขอคุยด้วย

การพูดคุยตึงเครียดทันทีเมื่อกวีปรารภกับคุณหญิงว่ามีคนมาติดต่อขอซื้อบ้านแก้วเพราะเป็นบ้านที่คุณหญิงต้องเก็บไว้ให้ภาคย์ถ้าขายแล้วภาคย์กลับมาเขาจะไปอยู่ที่ไหนกวีเสียงขุ่นถามว่าภาคย์หายไปสิบห้าปีแล้วคิดว่ายังจะกลับมาอีกหรือ

แต่ยังไงบ้านแก้วก็ไม่ใช่สิทธิ์ของเราคุณแม่ยกให้เป็นของภาคย์เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ภาคย์มีนะคะ

ถ้ามันจะกลับมันกลับมานานแล้วเผลอๆตายไปตั้งแต่ปีไหนแล้วก็ไม่รู้ไอ้ลูกอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณพ่อแม่อย่างนี้อายุไม่ยืนนักหรอกพูดแล้วเห็นคุณหญิงน้ำตาคลอกวีตัดบทเสียงขุ่นตามใจไม่ขายก็อย่าขายงั้นก็ปล่อยทิ้งให้บ้านมันผุพังไปเลยแล้วกันจุดธูปบอกแม่คุณด้วยนะว่าผมไม่มีปัญญาจะซ่อมบ้านให้กวีลุกไปอย่างไม่พอใจ

นมพริ้งยังติดใจที่เมื่อครู่นี้ได้ยินอมาวสีเอ่ยถึงภาคย์พอคุณหญิงลุกไปจึงถามอมาวสีรับว่าใช่นมพริ้งปรารภว่า

หลังๆมานี่คุณหญิงท่านดูจะคิดถึงคุณภาคย์มากขึ้นเรื่อยๆถ้าวันนี้คุณภาคย์เธอได้รู้ว่าคุณหญิงต้องการเธอมากแค่ไหนคุณภาคย์ต้องรีบกลับมาแน่ๆเว้นแต่ว่า...” นมพริ้งพูดไม่ออกอีกอมาวสีปลอบนมพริ้งอย่างรู้ใจว่า

พี่ภาคย์ต้องไม่เป็นอะไรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องคุ้มครองคนดีอย่างพี่ภาคย์

แต่เราคงไม่ต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถ้าเพียงแต่วันนั้นป้าอยู่รอจนเจอเธอ...” นมพริ้งเสียงเครือเมื่อนึกถึงวันนั้น...

วันที่เด็กชายภาคย์ยืนสั่นทั้งเพราะตากฝนและเสียใจร้องเรียกนมพริ้งก็ไม่อยู่ร้องเรียกอ้อ...ก็ไม่มีเสียงตอบรับภาคย์ร้องไห้พูดอย่างเจ็บปวดก่อนวิ่งจากไปว่า...

ทุกคนทิ้งฉันไปหมดเลยเหรอ...นมพริ้ง...ฉันจะไปแล้วนะ...ฉันจะไม่อยู่แล้วนะ...”

เด็กหญิงอ้อหรืออมาวสีเวลานั้นแอบมองออกมาจากในบ้านเห็นภาคย์ยืนเคว้งคว้างก่อนร้องไห้วิ่งหนีไปอ้อยังหลบอยู่ในบ้านสะดุ้งผวาเฮือกเมื่อเสียงฟ้าครืนครั่นจนบ้านสะเทือน

คิดถึงวันนั้นแล้วอมาวสีนึกถึงชายหนุ่มที่เพิ่งพบบนหลังม้าวันนี้ถามนมพริ้งว่าเคยตาลายจนมองเห็นใครเป็นภาคย์บ้างไหมนมพริ้งไม่ตอบแต่กลับย้อนถามว่าคุณอ้อเห็นเหรอคะ???”

ooooooo

ราชอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เขาให้นายเทินโหลดภาพที่ถ่ายอมาวสีเมื่อเช้านี้ลงฮาร์ดดิสก์

จากนั้นราชโยงใยความสัมพันธ์ในบ้านพิชิตพงศ์มีรมต.กวีคุณหญิงอำภาอยู่ด้านบนไล่ลงมาเป็นชื่อภาคย์ภากรอมาวสีข้างๆเส้นที่โยงไปยังมีชื่อนมพริ้งชาลินีคุณยายและบ้านแก้ว

ราชเลื่อนลูกศรคลิกไปที่โฟลเดอร์ชื่อภากรปรากฏภาพภากรและคลิปวีดิโอขึ้นพอเขาดับเบิลคลิกไปที่คลิปวีดิโอก็ปรากฏภาพภากรเมาปลิ้นอยู่ในผับคลอเคลียสาวเซ็กซี่มากมาย...

ภากรเมาหมดท่าซุกอยู่กับหญิงสาวในไนต์คลับเมื่อกลับบ้านในตอนเช้าถูกกวีถามว่าทำไมถึงได้ยับเยินแต่เช้าอย่างนี้พอภากรบอกว่าตนเพิ่งกลับก็ถูกกวีตำหนิว่าถ้าหายไปทั้งคืนเพื่อไปลงพื้นที่ขยายฐานเสียงให้พ่อก็จะไม่ว่าสักคำภากรอ้างว่าไปหาลูกค้าเพราะงานขายประกันนี้พ่อเป็นคนฝากเขาเข้าทำเองกวีโมโหบอกว่าฝากได้ก็เอาออกได้ทำไมไม่คิดถึงหน้าพ่อบ้าง!

พ่อก็ต้องนึกถึงหัวอกพ่อม่ายอย่างผมบ้างสิครับวันๆเหงาจะตาย...” พูดแล้วภากรเดินเลี่ยงขึ้นไปที่ห้องตัวเอง

ooooooo

ภากรทำงานที่อาคารรุ่งโรจน์ประกันชีวิตวันนี้เขาเจอสีไพรลูกสาวของนายสุดภารโรงของโรงเรียนที่อยู่เยื้องๆกับอาคารแห่งนี้เธอมากับนายสุดเพื่อรับเงินเดือนภากรจอดรถทักทายมองตาหวานเชื่อม

สีไพรมาทำอะไรที่นี่แต่เช้าสีไพรตอบเขินๆว่ามากับพ่อเพราะพ่อมารับค่าแรงบนตึกฉันกำลังอยากเจอเธอพอดีคืนนี้ว่างไหมเมื่อสีไพรบอกว่าไม่มีธุระอะไรงั้นขออนุญาตพ่อไว้นะฉันจะพาเธอไปกินข้าวข้างนอก

สีไพรมองตามรถของภากรไปอย่างมีความสุข...

วันนี้ลุงกอบที่ดูแลบ้านแก้วอยู่เห็นเทินมาถ่ายรูปบ้านพอถามเทินบอกว่าตนผ่านมาเห็นบ้านหลังนี้แล้วถูกใจไม่ทราบว่าใครเป็นเจ้าของ

ลุงกอบมองเทินอย่างพินิจพิจารณาแล้วเอานามบัตรให้โทร.ติดต่อกับเจ้าของบ้านเองเลยเทินรับนามบัตรไปเป็นนามบัตรชื่อชอบรักเกียรติภูมิอาชีพทนายความ

ooooooo

ที่ห้องซ้อมในมหาวิทยาลัยสี่สาวจอมซนกำลังเต้นออกกำลังกันอย่างสนุกสนานจู่ๆพิธีกรชายที่คุ้นหน้าก็เข้ามาทักทาย

จ๊ะเอ๋น้อง...พี่กำลังตามหานักศึกษาสาวสวยเรียนเก่งกิจกรรมดีและกล้าแสดงออกไม่ทราบว่าน้องๆเข้าข่ายที่พี่ว่าไหมจ๊ะ

สี่สาวมองหน้ากันงงๆขณะกำลังจะเอาเรื่องอาจารย์ก็เดินเข้ามากับชิดชไมแจ้งแก่สี่สาวว่าครูเป็นคนอนุญาตให้เข้ามาเองเพราะเห็นว่าพวกเธอมีคุณสมบัติตามที่พี่ๆเขาสนใจเผื่อจะได้เป็นหน้าเป็นตาให้มหา-วิทยาลัยเราด้วย

สนใจไปทำอะไรเหรอคะอาจารย์อมาวสีถามชิดชไมมองอย่างสนใจแนะนำตัวเองว่า

ถ่ายโฆษณาจ้ะพี่ชื่อชิดชไมพี่อยู่บริษัทโฆษณาถ้าน้องๆสนใจพี่จะเชิญไปเทสต์หน้ากล้องหน่อยนี่นามบัตรพี่

อุ๊ย...บริษัททริปเปิ้ลซี...ค่าตัวเท่าไหร่คะพึงใจตื่นเต้น

ก่อนถามค่าตัวพี่ขอสัมภาษณ์ความเห็นสั้นๆไปออกรายการผู้หญิงหน่อยได้ไหมจ๊ะพอสี่สาวยินดีชิดชไมเสนอหัวข้อเรื่องการเลือกแฟนอยากทราบทรรศนะของวัยรุ่นอย่างน้องๆถ้าให้เลือกผู้ชายมาเป็นแฟนน้องจะเลือกผู้ชายแบบไหนระหว่างผู้ชายแบบพ่อแบบเพื่อนแบบพี่ชายหรือแบบไม่ต้องเหมือนใคร

พึงใจบอกไม่เลือกนิลรัตน์ค้อนเพื่อนบอกต้องเลือกแล้วบอกหนูขอแบบ...แบบไหนก็ได้ที่รักเราจริง

วัชรีบอกขอแบบพ่อเพราะพ่อหล่อและดีที่สุดพิธีกรถามอมาวสีเธอกำลังอึกอักพึงใจก็ชิงตอบแทนว่า

อมาก็ต้องเลือกเหมือนพี่ชายอยู่แล้วเพราะพี่ชายของเธอเพอร์เฟกต์ที่สุดพิธีกรถามว่าพี่ชายชื่ออะไรเพื่อนๆแย่งกันตอบแทนว่าพี่ภาคย์...”

เป็นการสัมภาษณ์ออกทีวีที่กวีนั่งดูอยู่พอดีพอได้ยินชื่อภาคย์เท่านั้นเขาปิดทีวีอย่างหงุดหงิดทันทีพอดีทนายชอบเข้ามาถามเรื่องบ้านแก้วว่าท่านตัดสินใจอย่างไรแล้วกวียิ่งหงุดหงิดบอกว่าเอาไว้ก่อนแล้วกันเพราะไม่อยากมีปัญหากับคุณหญิง

แต่พอทนายชอบบอกว่ารายใหม่นี้ให้ราคาสูงถึงสามสิบล้านถ้าไม่ขายตอนนี้จะพลาดโอกาสไปอย่างน่าเสียดายมากกวีถามว่าใครมันจะทุ่มทุนขนาดนี้เขาชื่ออะไร

ชื่อราชรัชภูมิ

ooooooo

ราชรัชภูมิอยู่กับลุงรักษ์เจ้าของเกาะรักษ์เลได้รับความเมตตาจากลุงรักษ์รับเป็นหลานบุญธรรมแต่ลุงรักษ์มีหลานแท้ๆนิสัยเหลือขอชื่อจอนที่สำมะเลเทเมาติดยาติดการพนันเอาแต่มาขอเงินลุงรักษ์คราวละมากๆ

เมื่อหลายวันก่อนมาขอไปห้าแสนวันนี้ก็มาขออีกแปดแสนลุงรักษ์ไม่ให้จอนข่มขู่กระทั่งชักมีดแทงลุงรักษ์หลบทันคว้าไม้ฟาดแต่หยุดจอนไม่ได้มันกระโจนเข้าใส่อีกดีที่ราชทะยานเข้าขวางคมมีดช่วยลุงรักษ์ไว้ได้เลยต้องสู้กับจอนที่กำลังบ้าดีเดือดมันถูกหมัดราชชกล้มลงราชกระโจนเข้าค้ำคอไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมาบ้าอีก

ลุงรักษ์ตัดปัญหาโยนเงินให้จอนสองหมื่นบาทจอนไม่พอใจถามว่าแค่นี้จะเอาไปทำอะไรได้ลุงรักษ์ก้มหยิบมีดของจอนที่พื้นกรีดโหนกแก้มจอนเลือดไหลเป็นทางบอกจอนว่า

เอาไปจ่ายค่ายาทำแผลซะแล้วอย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก

ฝากไว้ก่อนเถอะแล้วแกจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันอย่างนี้จอนอาฆาตแล้วเดินโซเซออกไปลุงรักษ์เดินมาหาราช

ขอบใจราชคราวหน้ามาเร็วกว่านี้อีกนิดก็จะดีนะราชยิ้มรับคำหยอกของลุงรักษ์

ooooooo

ลุงรักษ์กับราชเดินมาคุยกันที่ระเบียงเบื้องหน้าคือชายทะเลที่เกลียวคลื่นไล่กันเข้ากระแทกหินใต้ระเบียง

ราชพูดออกตัวว่าตนไม่อยู่หลายวันลุงคงเหนื่อยมากทั้งสองพูดกันถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ราชบอกลุงรักษ์ว่าต่อไปคงต้องระวังตัวมากขึ้น

สบายมากฉันมันไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้วตระกูลรัชภูมิของฉันก็มีเธอเป็นผู้สืบทอดแล้วนี่นาราชถามว่าเห็นรายละเอียดเมลที่ตนส่งมาให้หรือยังพอ

ลุงรักษ์บอกว่าเห็นแล้วเขาถามว่าลุงคิดอย่างไรเอาเรื่องอะไรล่ะ...คนหรือของ

ราชเอาเรื่องบ้านแก้วก่อนถามว่าลุงคิดว่าคุ้มกับการลงทุนไหมลุงรักษ์ติงว่าราชเสนอราคาแพงไปแต่ถ้าเป็นความสุขของเขาก็ไม่มีปัญหาราชปรารภว่ากลัวเขาจะขายให้คนอื่นไปก่อนถามลุงว่าแล้วเรื่องคนล่ะ?

มันก็อยู่ที่ใจอีกเหมือนกันแต่เธอต้องระวังอย่าให้ความพอใจของเธอเลยเถิดจนกลายเป็นความผิดบาปเพราะมันจะเป็นบาปของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

ผมไม่มีทางเลือกราชทอดสายตาไปทางทะเลลุงรักษ์พูดเตือนสติชี้ทางให้ว่า...

อย่าพูดว่าไม่มีทางเลือกทางเลือกมีให้ทุกคนเสมออยู่ที่เราเองต่างหากว่าเราอยากจะเลือกแบบไหน

ฝ่ายจอนหนีกลับไปห้องพักสายบัวสาวที่อยู่ด้วยจะทำแผลให้จอนไม่ทำบอกให้ปล่อยเป็นแผลเป็นไว้จะได้ไม่ลืมว่าตนต้องแก้แค้นทั้งลุงทั้งหลานคู่นั้นลูกน้องจอนเดินเข้ามาถามว่าเราไม่มีเงินใช้หนี้เถ้าแก่จะทำอย่างไรดี

หนีเข้ากรุงเทพฯตั้งรกรากใหม่สายบัวถามว่าตั้งได้หรือได้สิวะเงินสองหมื่นนี่แหละพี่จะทำให้เป็นสองล้านให้ได้สายบัวถามว่าทำยังไง? “ทำอาชีพที่เราถนัด...และถ้าเจอหน้าไอ้ราชเมื่อไหร่...ฆ่ามันทันที!”

ooooooo

ที่บ้านชื่นสุขอันเป็นบ้านของคุณนายชื่นแม่ของชาลินีภรรยาของภากรที่เสียชีวิตไปแล้ววันนี้ภากรเอาเช็คเงินสดที่ทางบริษัทประกันคืนให้เพราะถึงดีลแล้ว

คุณนายชื่นชมว่าช่างมีน้ำใจเหลือเกินภากรพูดอย่างอ่อนน้อมว่าคุณแม่ก็เหมือนแม่แท้ๆของผมแหละครับมีอะไรเรียกใช้ผมได้เสมอเหมือนตอนที่ชาลินียังอยู่ทำให้คุณนายชื่นร้องไห้บอกว่ามะรืนนี้ก็ครบรอบวันตายของชาลินีแล้วครับ...ผมจะตามไปทำบุญที่วัดด้วยครับ

ระหว่างนั้นเองชัยเดินเข้ามาคุณนายชื่นแนะนำว่าชัยเป็นน้องชายตนเพิ่งยกครอบครัวกลับจากอิตาลีภากรไหว้อย่างสุภาพขณะนั้นเองชิดชไมเดินเข้ามาภากรมองตะลึงอุทานชาลินี...”

ทักผิดคนแล้วมังคะชิดชไมติงยิ้มๆคุณนายชื่นจึงชี้แจงว่าชิดชไมเป็นลูกสาวของชัยภากรยังมองอึ้งพึมพำทึ่งว่ามิน่าถึงได้เหมือนกันมาก

คุณภากรเขาเป็นลูกเขยป้าพอชาลินีเสียไปก็เลยเป็นพ่อม่ายเนื้อหอมคุณนายชื่นแนะนำต่อ

วันหลังคงมีโอกาสทานข้าวด้วยกันสักมื้อนะครับ...เพื่อระลึกถึงพี่สาวคุณภากรถือโอกาสชวนชิดชไมตอบอย่างไว้เชิงว่าถ้าว่างภากรจึงลากลับชิดชไมมองตามเอ่ยกับคุณนายชื่นว่าท่าทางเจ้าชู้ไม่เบา

ใช่...นั่นคือสาเหตุที่ชาลินีตรอมใจคุณนายชื่นหน้าเศร้าชิดชไมทำท่าตกใจว่าตนแค่พูดเล่นๆไปอย่างนั้นเองแต่มันเป็นเรื่องจริงคนที่น่าสงสารอีกคนก็คือนายภาคย์ชิดชไมสนใจจี๋ถามว่าใครคือภาคย์เรื่องมันยาวลูกเอ๊ย...”

ooooooo

ได้ข้อคิดเตือนสติจากลุงรักษ์ราชขับรถเลียบชายหาดปล่อยความคิดไปถึงเรื่องราวในชีวิตตน...บอกตัวเองว่า...

นายภาคย์พิชิตพงษ์คนที่ไม่มีใครรักใคร่ไยดีไม่ว่าพ่อหรือแม่จงเกลียดจงชังเขาทำเหมือนเขาไม่ใช่ลูก...”

ราชคิดถึงเมื่อสี่ชั่วโมงก่อนนี้ที่นั่งคุยกับลุงรักษ์เขาเปิดไอแพดให้ดู...

นี่คือภากรน้องชายที่แย่งทุกอย่างไปจากภาคย์แม้กระทั่งชาลินีคนรักของเขาภากรใช้อิทธิพลของพ่อบังคับเอาชาลินีไปแต่งงานด้วยหลังจากที่ภาคย์หนีออกจากบ้านได้สามปีโดยอ้างว่าภาคย์คือเด็กที่เก็บมาเลี้ยงไม่ใช่ทายาทแท้ๆอย่างภากร...สุดท้ายชาลินีก็ช้ำใจตาย

ลุงรักษ์ถามราชขณะนั่งคุยกันว่าเขาเลยคิดจะแย่งคนรักจากภากรบ้างอย่างนั้นหรือราชบอกว่าต้องการทำให้ภากรอกหักและรู้จักผิดหวังบ้างลุงรักษ์ถามว่าแล้วเรื่องบ้านล่ะ?

บ้านแก้วเป็นเหมือนที่พักพิงที่เดียวในวัยเด็กของภาคย์มันไม่ควรตกอยู่ในความครอบครองของคนในตระกูลพิชิตพงษ์ซึ่งอาจจะหมายถึงบ้านพิชิตพงษ์ทั้งหลังด้วยซ้ำเพื่อให้ทุกคนในตระกูลนี้รู้จักคำว่าสูญเสีย

เมื่อลุงรักษ์รู้จากราชว่าภากรอาจต้องการอมาวสีแต่ถึงวันนี้ไม่รู้ว่าอมาวสีจะหลงรักภากรหรือไม่

ลุงขออะไรอย่างนึงนะอย่าทำในสิ่งที่ผิดกฎหมายและอย่าให้อารมณ์หรือความเกลียดชังของเราไปทำร้ายคนที่รักเราจำไว้ลุงรักษ์เตือนสติ

เวลานั้นภาคย์บอกลุงว่าไม่มีใครรักตนจริงหรอกจนเมื่อเขาขับรถเลียบชายหาดมายาวเหยียดเขาก็ยังคิดอย่างนั้น...

ooooooo

แม้ในบ้านพิชิตพงษ์จะไม่มีรูปหรือสัญลักษณ์ใดเกี่ยวกับภาคย์เหลืออยู่เลยแต่อมาวสีก็ยังแอบเก็บรูปของภาคย์ในวัยเด็กไว้เป็นรูปที่ภาคย์เขียนไว้หลังภาพว่าวันอาทิตย์บ่ายสามพี่จะรออ้อ...พี่ภาคย์

นมพริ้งมาเห็นอมาวสีดูรูปภาคย์เตือนว่าอย่าให้คุณท่านเห็นก็แล้วกันอมาวสีถามนมพริ้งว่า

ถ้าเราเจอพี่ภาคย์ตอนนี้ป้าพริ้งว่าเราจะจำพี่ภาคย์ได้ไหม

ไกลๆอาจจะดูยากแต่ถ้าเจอกันใกล้ๆมองเห็นแววตากันละก็...ป้าจำได้แน่นอนเพราะแววตาของคุณภาคย์เธอไม่เหมือนใคร

ความคิดถึงภาคย์ทำให้อมาวสีเปิดหาคำว่าภาคย์ในกูเกิลแต่ไม่มีภาพไหนใกล้เคียงกับพี่ภาคย์ของเธอเลย...

ooooooo

ภากรนัดพบสีไพรเขาถามว่าพ่อรู้ไหมว่ามากับตนเธอบอกพ่อว่าจะกลับกี่โมง

สีไพรบอกพ่อว่าไม่กลับเพราะไปงานวันเกิดเพื่อนแล้วขอค้างบ้านเพื่อนภากรยิ้มพอใจขับรถพาเธอเข้าม่านรูดแต่หารู้ไม่ว่านายสุดพ่อของสีไพรสะกดรอยตามมาดูอยู่จิกตามองตามรถไปทั้งโกรธทั้งกังวล

ภากรสั่งอาหารเข้าไปกินในห้องเมื่อบ๋อยนำอาหารมาส่งนายสุดก็แทรกตัวเข้าไปสีไพรเห็นพ่อก็แทบช็อก!

นายสุดคาดคั้นถามจนทั้งสองยอมรับว่านัดพบกันอย่างนี้สี่ครั้งแล้วนายสุดถามภากรว่าคิดอย่างไรกับลูกสาวตนภากรตอบว่าถามแบบนี้ตอบยาก

นายสุดเห็นถึงความไม่จริงใจของภากรย้ำกับเขาว่าถ้าทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นเพราะความรักผมจะไม่ว่าอะไรเลยแต่เมื่อมันไม่ใช่สีไพรก็ควรจะได้ค่าชดเชยความเสียหายนายสุดมีข้อแม้ว่าถ้าเขายังไม่ทอดทิ้ง

สีไพรก็แล้วไปแต่ถ้าเมื่อไรที่เขาทอดทิ้งสีไพรตนเรียกร้องให้จ่ายค่าเสียหาย 8 ล้านถ้าเขาปฏิเสธตนก็จะเอารูปที่จ้างบ๋อยแอบถ่ายไว้ไปประจานให้เสื่อมเสียทั้งตัวเขาและพ่อที่เป็นอดีตรัฐมนตรี!

ooooooo

ราชเร่งรัดเทินให้รีบดำเนินการเรื่องบ้านแก้วเพราะกลัวถูกคนอื่นตัดหน้าไปก่อนและเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสู้ราคาได้ราชบอกเทินให้เพิ่มเงินไปอีก 5 ล้านรวมเป็นสามสิบห้าล้านบาท

เมื่อเทินกลับบ้านไปแล้วทินที่เป็นลูกชายและดูแลบ้านพักให้ราชเข้ามาบอกว่าวันนี้มีสาวสวยมาหาถึงบ้านเธอชื่อชิดชไมราชถามว่าเธอฝากความอะไรไว้ไหมทิน

บอกว่าเปล่าครับแค่ถามว่าคุณราชแต่งงานหรือยัง

คืนนี้ชิดชไมโทร.คุยกับราชเธอถามเขาว่าห้าเดือนที่ไม่ได้เจอกันเขามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างหรือเปล่าราชบอกว่าเปลี่ยนมากมายหลายเรื่องแต่มีเรื่องเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนคือรักความเป็นโสดมากที่สุด

ชิดชไมที่ราชเรียกกันอย่างสนิทสนมว่าแคลร์ชวนพรุ่งนี้มีงานแคสติ้งเด็กๆให้เขามารับตนด้วยเผื่อจะเปลี่ยนรสนิยม

เมื่อราชรับชิดชไมไปถึงสตูดิโอบริษัทโฆษณาได้เจอกับอนุและการัณย์เพื่อนเก่าที่มาดูการแสดงของสี่สาวอยู่แล้วพอเห็นราชการัณย์ก็ร้องทักเฮ้ย...ไอ้ยักษ์ทำให้คนทั้งห้องหันมองราชประสานสายตากับอมาวสีพอดี!

อนุกับการัณย์ถามว่าราชรู้จักกับชิดชไมได้อย่างไรชิดชไมเล่าว่า

เราเจอกันที่อิตาลีแล้วก็เลยรู้จักกันที่นั่นค่ะแต่ไม่ยักรู้ว่าราชมีชื่อเล่นว่ายักษ์เธอพูดขำๆราชเลยชี้แจงว่าเพื่อนๆว่าตนหน้าดุบอกเพื่อนทั้งสองว่าพอรู้ว่าชิดชไมทำโฆษณาให้ทั้งสองตนเลยขอแวะมาดูหน่อย

หลังจากทีมแคสติ้งสั่งสี่สาวให้หยุดและชิดชไมบอกให้กลับกันได้แล้วสี่สาวพากันไปเข้าห้องน้ำราชเดินไปใกล้วัชรีถามว่าวารินใกล้จะกลับจากญี่ปุ่นหรือยังวัชรีเลยรู้ว่าราชรู้จักกับพี่ชายตนเพราะชอบขี่ม้าเล่นกันบ่อยๆตอนอยู่อังกฤษราชถามสาวๆทั้งกลุ่มว่าใครชอบขี่ม้าบ้างทุกคนยกมือหมดเขาหวังว่าคงมีโอกาสได้ขี่ม้าเล่นด้วยกัน

อมาวสีรู้สึกคุ้นหน้าราชแต่นึกไม่ออกเมื่อเข้าห้องน้ำเพื่อนๆแซวว่าราชยิ้มให้อมาวสีมากกว่าเพื่อนเธอบอกเพื่อนๆว่ารู้สึกคุ้นหน้า...เหมือน...อมาวสีทำท่านึกแต่ถูกเพื่อนๆแซวและแย่งกันจองราชเสียจนเธอไม่มีโอกาสได้พูดอะไรจนออกจากห้องน้ำราชบอกวัชรีว่า

ถ้าคุณวัชรีจะแนะนำเพื่อนๆให้ผมรู้จักด้วยผมก็ยินดีชวนทุกคนไปกินข้าวพร้อมๆกันเลยครับ

วัชรีจึงแนะนำเพื่อนๆแก่ราชท่าทางเขินๆพอแนะนำถึงอมาวสีราชถามว่าเราเคยเจอกันไหมอมาวสีนิ่งไปแล้วบอกว่าพวกเรามีนัดกันแล้วค่ะเรื่องกินข้าวเอาไว้วันหลังดีกว่านะคะ

ได้ครับ...อ้อผมไม่ได้ชื่อยักษ์นะครับผมชื่อราชรัชภูมิราชแนะนำตัวเองก่อนแยกย้ายกันไป

ooooooo

วันนี้ก่อนอาหารเช้ากวีขอเวลาคุยกับคุณหญิงอำพาเรื่องขายบ้านแก้วอีกอ้างว่าตนจำเป็นต้องใช้เงินลงทุนในบริษัทกลอนกวีคุณหญิงขุ่นใจขึ้นมาอีกเลยเดินหนี

อึดใจเดียวภากรก็เดินเข้ามาอ้างความจำเป็นต้องใช้เงิน 8 ล้านบาทจะขอยืมพ่อได้ไหมกวีมองหน้าลูกชายครุ่นคิด

คุณหญิงเดินเลี่ยงไปอมาวสีเห็นตามไปถามว่าคุณป้าไม่หิวหรือคุณหญิงบอกว่ากินอะไรไม่ลงแล้วถามว่า

อ้อ...อ้อเคยคิดถึงพี่ภาคย์บ้างไหมเคยคิดไหมว่าวันนึงเขาจะกลับมาที่นี่...ป้าสวดมนต์ไหว้พระทุกคืนเพื่อขอให้พระคุ้มครองเขาเพื่อเขาจะได้กลับมาที่นี่อย่างปลอดภัยอ้อคิดว่าป้าหวังลมๆแล้งๆไปรึเปล่า

ไม่หรอกค่ะเพราะอ้อก็หวังแบบเดียวกับคุณป้าเหมือนกัน

ป้าอยากให้เขากลับมาก่อนที่...ก่อนที่จะ...ช่างเถอะอ้อจะไปทำอะไรก็ไปเถอะคุณหญิงตัดบทไม่พูดต่อ

พออมาวสีเดินไปคุณหญิงก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว...

ooooooo

วันนั้น...เมื่อสิบห้าปีก่อน...ภากรเป็นคนสาดน้ำใส่หน้าภาคย์ซ้ำเยาะเย้ยว่าภาคย์ไม่ใช่พี่ตนเป็นลูกนอกคอกสั่งภาคย์ต้องเรียกตนว่าคุณภากรวันนั้นภาคย์สุดทนพุ่งเข้าใส่ภากรต่อยกันล้มกลิ้ง

คุณหญิงอำภาวิ่งมาสั่งให้หยุดหาว่าภาคย์แกล้งน้องวันนั้นคุณหญิงไล่ภาคไปให้พ้นภาคย์ถามทั้งน้ำตาว่าจะให้ตนไปอยู่ไหน

ไปอยู่กับยายแกที่บ้านแก้วโน่นไปไปเล้ยไปไอ้ลูกไม่รักดี!”

วันนั้น...เด็กชายภาคย์วิ่งออกจากบ้านไปน้ำตาอาบหน้า...

ooooooo

วันนี้ราชอนุการันต์และชิดชไมไปทานอาหารด้วยกันอนุกับการันต์จึงรู้ว่าราชกับชิดชไมรู้จักกันที่มิลานทั้งสองเล่าถึงเหตุที่รู้จักและคบหากันจนถึงวันนี้ขำๆว่า

สองปีมาแล้วที่มิลานเขามาขอถ่ายรูปดิฉันไปขายงานยังไม่ได้จ่ายค่าตัวเลยด้วยราชบอกว่าตนเลยต้องหนีกลับชิดชไมพูดกลั้วหัวเราะว่าดิฉันก็เลยต้องรีบตามกลับมากลัวหนี้จะสูญ

ระหว่างนั่งรถกลับมาด้วยกันชิดชไมเล่าถึงความรู้สึกในห้าเดือนที่ไม่ได้เจอกับราชว่าตนทำหลายอย่างแต่ทำอะไรก็ไม่สนุกเพราะไม่มีราชอยู่ด้วยระหว่างนั้นชัยคุณพ่อของเธอโทร.มาถามว่าอยู่ไหนแล้วและบอกว่าวันนี้มีผู้ชายชื่อภากรโทร.มาชวนเธอไปกินข้าวราชสะดุดชื่อภากรแต่ไม่แสดงอาการอะไรชิดชไมเล่าเรื่องภากรให้ฟังว่า...

เพิ่งเจอกันที่บ้านป้าหน้าแคลร์เหมือนเมียเขาที่ตายไปแล้วเป็นลูกพี่ลูกน้องแคลร์เอง

วันเดียวกันนั้นภากรแอบไปหาสีไพรที่ตึกแถวบอกสีไพรว่านายสุดพ่อเธอเรียกค่าเสียหาย 8 ล้านสีไพรบอกว่าพ่อคงไม่ได้ต้องการเงินจากเขาพ่อแค่ไม่อยากให้ตนผิดหวังเท่านั้นภากรสอบถามวันเวลาทำงานของนายสุดแล้วบอกสีไพรว่าตนจะมาหาเธอในวันที่พ่อเธอไม่อยู่อาทิตย์ละสามวันก็แล้วกันพูดเหน็บขำๆว่าหวังพ่อเธอคงไม่ซ่อนกล้องไว้บนเพดานนะ

กลับจากแอบไปหาสีไพรที่ตึกแถวแล้วภากรปรึกษาทนายชอบบอกว่าตนต้องการเงิน 8 ล้านเพื่อแก้ปัญหาสีไพรมิฉะนั้นพ่อของสีไพรจะเอารูปเลิฟซีนที่แอบถ่ายตนกับสีไพรในม่านรูดมาแฉทนายชอบบอกว่ามีทางเดียวเท่านั้นคือต้องยุให้คุณพ่อเขาขายบ้านแก้วท่านน่าจะมีเงินเหลือแบ่งมาให้เขาได้เพราะคนซื้อให้ราคาถึง 35 ล้านบาทภากรถามทึ่งว่าใครซื้อ

น่าจะเป็นเศรษฐีบ้านนอกชื่อราชรัชภูมิทนายชอบคาดเดาเอาเอง

คืนนี้เองภากรก็กลับมาลุ้นทั้งพ่อและแม่ให้ขายบ้านแก้วคุณหญิงอำภาไม่เต็มใจเพราะตั้งใจจะเก็บไว้ให้ภาคย์ตามคำสั่งเสียของคุณยาย

อยู่กับความจริงเถอะอยู่กับปัจจุบันบ้างเถอะคุณหญิงอำภา

ค่ะ...อดีตมักจะทำร้ายจิตใจฉันเสมอเพราะฉันไม่สามารถแก้ไขอะไรในอดีตได้คุณอยากจะทำอะไรกับบ้านแก้วก็ทำเถอะค่ะฉันจะจุดธูปบอกคุณแม่ว่าฉันยกสิทธิ์นี้ให้คุณคุณหญิงเดินออกจากห้องไปทั้งน้ำตา

นอกจากภากรจะมั่วอยู่กับสีไพรแล้วเป้าหมายที่เขาหมายตาไว้คืออมาวสีวันนี้เขาตัดพ้อต่อว่าออดอ้อนแต่อมาวสีก็มิได้ตอแยด้วยบอกว่าตนเคารพเขาอย่างพี่ชายภากรถามว่าแล้วกับภาคย์ล่ะประชดว่าถ้าภาคย์ยังอยู่ป่านนี้เธอกับภาคย์คงจะ...

พี่ภาคย์ยังอยู่ค่ะและวันนึงพี่ภาคย์ต้องกลับคืนมา

ถึงมันกลับมามันก็จะไม่มีที่อยู่เพราะที่เดียวที่มันอยู่ได้ก็จะโดนขายทิ้งแล้ว

อมาวสีตกใจถามคุณหญิงอำภาว่าจะขายบ้านแก้วจริงหรือคุณหญิงไม่ตอบแต่ภากรบอกว่าต่อไปก็คงต้องเปลี่ยนชื่อเป็นบ้านราชอมาวสีสะดุดหูอุทานชื่อราช?” ภากรยืนยันว่าชื่อตามเจ้าของใหม่คือราชรัชภูมิ

ooooooo

พอนมพริ้งรู้ว่าจะขายบ้านแก้วก็ถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้นถามว่าอมาวสีก็รู้ใช่ไหมว่าบ้านแก้วเป็นสิทธิ์ของภาคย์

ป้ายังจำได้...ภาพที่คุณนายแม่ร้องเรียกหาคุณภาคย์จนสิ้นใจแต่มาวันนี้สมบัติที่คุณนายแม่สะสมสั่งเสียให้ตกทอดไปเป็นของคุณภาคย์ก็จะไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว...โธ่...ถึงตัวเธอจะไม่อยู่ก็น่าจะเก็บสิทธิ์นี้ไว้ให้เธอ...รอจนกว่าเธอจะกลับมา...คุณท่านไม่น่าทำอย่างนี้เลย...”

อมาวสีปรารภว่าคงเพราะภาคย์ไม่ใช่ลูกรักอย่างภากรคุณลุงถึงไม่อยากให้ภาคย์กลับมา

ใครจะรู้ตอนนั้นคุณภาคย์อาจจะเป็นลูกชังทั้งของพ่อและของแม่ก็ได้นมพริ้งน้ำตาร่วงเมื่อนึกถึงอดีต...ที่ภาคย์เคยอ้อนวอนนมพริ้งให้บอกว่าตนเป็นลูกใครทำไมตนจึงไม่ได้รับสิทธิ์อย่างภากรและทำไมตนต้องเรียกน้องว่าคุณภากร???

นมพริ้งได้แต่ปลอบเด็กชายภาคย์พูดอย่างหมายมาดในวัยนั้นว่า

วันนึงฉันจะต้องสืบให้ได้ว่าฉันเป็นใคร...วันนั้นฉันจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้วนะนมพริ้ง...” ก่อนเด็กชายภาคย์จะจากไปได้บอกนมพริ้งว่าฝากดูแลคุณยายกับบ้านแก้วด้วยนะนมอย่าให้ใครเอาของฉันไปนะนม...”

นมพริ้งคิดถึงอดีตแล้วบอกอมาวสีว่าวันนึงคุณภาคย์จะต้องกลับมาที่บ้านแก้วเพื่อพบกับคุณยายของเธอแม้จะเป็นเพียงดวงวิญญาณของคุณยายก็ตามป้าเชื่ออย่างนั้น...”

อ้อก็เชื่อเช่นเดียวกันค่ะ

เจ้าประคู้ณ...ขอให้เจ้าของคนใหม่ดูแลบ้านแก้วให้ดีกว่าเดิมด้วยเถิด...”

อมาวสีฟังนมพริ้งแล้วนึกเห็นภาพใบหน้าของราชที่จะมาเป็นเจ้าของบ้านแก้วคนใหม่

ooooooo

ในวันทำบุญครบรอบสองปีการจากไปของชาลินีที่วัดคุณนายชื่นชายและชิดชไมรวมทั้งเพื่อนๆของชาลินีพากันไปทำบุญด้วย

คุณนายชื่นรำพันอาลัยชาลินีและความเจ็บปวดของตัวเองที่เลือกคู่ครองให้ลูกจนลูกต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมานตลอดชีวิตการแต่งงานคุณนายชื่นภาวนาว่า

หากบาปกรรมใดที่แม่เคยทำไว้โดยรู้หรือไม่รู้ก็ตามแม่ก็จะขออยู่ชดใช้บาปนั้นต่อไปในภพนี้จนกว่าบุญบารมีใหม่จะส่งผลเป็นความสุขไปยังลูกในภพหน้ารวมถึงคนที่ลูกรักที่เขายังหายสาบสูญไปจนถึงทุกวันนี้...”

ทำบุญกันเสร็จเดินออกมาจึงเจอภากรเดินหน้าตาตื่นมาถามว่าทานอะไรกันหรือยังรอแป๊บเดียวตนขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงทุกคนชิดชไมตัดบทว่าพวกเราติดธุระกันเชิญเขาไปไหว้ชาลินีให้เต็มที่เถิด

ภากรมาช้าเพราะเมื่อคืนไปขโมยเครื่องเงินและเครื่องเจียระไนที่บ้านแก้วเช้านี้เอาไปขายให้พ่อค้าเพิ่งเสร็จนั่นเอง!

การเคลื่อนไหวของคุณนายชื่นและทุกคนที่ไปทำบุญให้ชาลินีที่วัดถูกเทินแอบถ่ายและส่งเข้ามือถือให้ราชดูอย่างละเอียดเมื่อเจอกันราชยังเร่งรัดเทินให้ตามจี้เรื่องซื้อบ้านแก้วด้วย

กวีเองก็ต้องการขายบ้านแก้วเพื่อเอาเงิน 30 ล้านไปซื้อหุ้นบริษัทกลอนกวีเพื่อเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ 51 เปอร์เซ็นในบริษัทจึงเร่งทนายชอบให้ดำเนินการให้ทันก่อนกำหนดวันจ่ายค่าหุ้นส่วนเรื่องคุณหญิงตนจะคุยเอง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”
29 ก.พ. 2563
06:45 น.