ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ถูก​รัตติกาล​บีบ​คอ​จน​ลิ้น​จุก​ปาก รอด​ตาย​กลับ​ถึง​บ้าน บอย​ฮ่ะ​ก็​คลุมโปง​สั่น​เทิ้ม​ไป​จนถึง​รุ่งเช้า ภัท​รา

มา​เห็น​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร บอย​ฮ่ะ​ยัง​กลัว​จน​สติ​แตก​คิด​ว่า​ผี​รัตติกาล​ตาม​มา​หลอกหลอน จน​ถูก​ภัท​รา​กระชากผ้าห่ม​ออก พอ​เห็น​เป็น​คุณ​หญิง​จึง​ค่อย​หาย​สั่น ภัท​รา​ถามว่า​ถูก​ผี​รัตติกาล​ทำ​อะไร​มา

“ผี​รติ​มัน​บอก...บอก​ว่า...ถ้า​คุณหญิง​ยัง​ไป​สาระแน​เรื่อง​ของ​มัน​กับ​คุณ​ตะวัน​ฉาย มัน​จะ​ตาม​มา​หักคอ​คุณหญิง​ฮ่ะ”

ภัท​รา​สะดุ้ง​เฮือก แต่​พอ​นึก​ได้​ก็​วางมาด​จิก​หน้า​แค้น​กัดฟัน​พูด

“ถึง​จะ​เป็น​ผี​ลูกสะใภ้ ก็​อย่า​คิด​ว่า​แม่​ผัว​อย่าง​ฉัน​จะ​กลัว​นะ...ฮึ่ม!!”

ooooooo

ภัท​รา​ลิ่ว​ไป​บ้าน​หาญ​กล้า จ่า​ติ๊ก​กัน​ไว้​ไม่​อยาก​ให้​ไป​รบกวน​เจ้านาย​ที่​กำลัง​เสียใจ​เรื่อง​รัตติกาล​อยู่  แต่​ภัท​รา​ก็​ดันทุรัง​เข้าไป​จน​ได้

พอ​เข้าไป​ใน​บ้าน เห็น​คนใช้​กำลัง​ป้อน​ซุป​ให้​หาญ​กล้า​อยู่ เขา​ทำท่า​พะอืดพะอม​คนใช้​ก็​ปลอบ​แกม​ขู่​ว่า​แม​รี่​สั่ง​ให้​ทาน​ซุป​แทน​ข้าว​เลย ภั​ทราม​อง​อึ้ง​ไป​นิดหนึ่ง​แต่​ไม่​วาย​พูด​เย้ย​ว่า ถึง​ขนาด​ต้อง​ป้อน​น้ำ​กัน​เลย​หรือ ดู​สภาพ​ใกล้​จะ​อัมพาต​กิน​แล้ว​หรือ​ไง

หาญ​กล้า​บอก​ว่า​แม​รี่​เป็น​ห่วง​ตน​จึง​หา​ยา​บำรุง​มา​ให้​กิน ไม่​วาย​แขวะ​ภัท​รา​ว่า “ไม่​เหมือน​คุณหญิง​ที่​เป็น​ยา​พิษ ยา​ขม แถม​ยา​หม้อ​ให้​อีก​อัน​ด้วย”

ภัท​รา​ฉุน​กึก​ แต่​ธุระ​ที่​จะ​มา​พูด​สำคัญ​กว่า​เลย​ตัดใจ บอก​ว่า​มี​เรื่อง​สำคัญ​จะ​มา​คุย​ด้วย หาญ​กล้า​จึง​ให้​คนใช้​ออกไป​ได้​แล้ว ตน​จะ​ไล่​แขก​ของ​ตน​เอง ว่า​แล้ว​พยายาม​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​ไป​นั่ง​คุย​กับ​ภัท​รา

ภัท​รามา​บอก​ให้​หาญ​กล้า​ไป​พา​ผี​ลูก​สาว​ตัว​เอง​ออก​จาก​บ้าน​ลูก​ชาย​ตน​เสีย

พอ​ภัท​รา​พูด​ถึง​รัตติกาล หาญ​กล้า​ก็​อึ้ง​ไป​ครู​่หนึ่ง ถาม​ว่า​คุณหญิง​เจอ​รัตติกาล​ด้วย​หรือ ไม่ได้​โกหก​ตน​ใช่​ไหม ภั​ทรา

บ​อก​ว่า​เจอ​แบบ​เป็น​ผี​ไม่​ใช่​ตัว​เป็นๆ ลูก​ของ​เขา​มา​หลอก​ตน​จน​แทบ​จับไข้​หัว​โกร๋น แถม​ยัง​ขู่​ว่า​จะ​มา​หักคอ​ตน​อีก

“ผี...รติ​ลูก​สาว​ผม​เป็น​ผี​ไป​หลอก​คุณ​หญิง...รติ...ลูก​พ่อ...” หาญ​กล้า​คร่ำ​คราญ​ได้​ไม่​กี่​คำ​ก็​ทรุด​ลง​บน​โซฟาด้วย​ความ​เสียใจ ภัท​รา​เห็น​ดังนั้น​ความรู้สึก​ลึกๆเก่าๆทำให้เป็น​ห่วง​มาก​ถาม​ว่า​ไหว​ไหม หาญ​กล้า​สะดุ้ง​เฮือก​แล้ว​ชัก​ตาตั้ง

“ว้าย...ตาย​แล้ว พี่​หาญ...ช่วย​ด้วย ไอ้​ติ๊ก เข้า​มา​นี่เร็ว ช่วย​ด้วย” ภัท​รา​ร้อง​เสียงหลง มอง​หาญ​กล้า​ที่​ยัง​ชัก​แห​งกๆอยู่​อย่าง​เป็น​ห่วง พร่ำ​บอก “พี่​หาญ​อย่า​เป็น​อะไร​นะ...พี่​หาญ​ญญญ”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​ได้​ข่าว​หาญ​กล้า​เข้า​โรงพยาบาล​ก็​รีบ​ไป​เยี่ยม รัตติกาล​ตาม​ไป​ติดๆ เขา​ถาม​แม่​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ภั​ทราบ​อก​ว่า​ตน​ก็​ไม่​รู้ ไป​หา​เขา​ที่​บ้าน​แล้ว​อยู่ๆก็​น็อก​ไป ตอน​นี้​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว​เลย

“พ่อ...” รัตติกาล​ตกใจ​มาก​เดิน​ทะลุ​ผ่าน​ประตู​ห้อง​ฉุกเฉิน​เข้าไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​เห็น

หลังจาก​ไป​ร้องเรียก​พ่อ​และ​ร้องไห้​อยู่​ข้าง​ร่าง​หาญกล้า​แล้ว รัตติกาล​ออก​มา​ตาม​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ที่​ห้อง​หมอ จึง​รู้​ว่า​หาญ​กล้า​หัวใจ​ล้มเหลว หมอ​ชี้แจง​ว่า

“คนไข้​ไม่​เคย​มี​ประวัติ​เป็น​โรค​หัวใจ​มา​ก่อน สาเหตุเลย​ น่า​จะ​มา​จาก​การ​ตรวจ​พบ​ว่า ​คนไข้​ได้​รับ​สาร​อะไร​บาง​อย่าง​ใน​ปริมาณ​ที่มา​กก​ว่า​ปกติ”

รัตติกาล​เชื่อ​ว่า​ต้อง​เป็น​ซุป​ที่​แม​รี่​เอา​ให้​พ่อ​กิน​แน่ๆ ส่วน​ภั​ทราบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ว่า เห็น​หาญ​กล้า​กิน​ยา​บำรุง​อยู่ สงสัย​จะ​เป็น​พวก​ยา​โด๊ป​ที่​ช่วย​ทำให้​คึกคัก​ปึ๋ง​ปั๋ง พูด​แล้ว​ทำ​เสียง​สมเพช​ว่า​ไม่​เจียมสังขาร​เลย​ไอ้​เฒ่า รัตติกาล​ไม่​พอใจ​พูด​ข้าง​หู​ภัท​รา​ว่า

“อย่า​มา​ว่า​พ่อ​รติ​แบบ​นี้​นะ พ่อ​ไม่ได้​ทำตัว​เอง พี่แมร์​ต่างหาก​ที่​ทำ”

ภัท​รา​ชะงัก​กึก​ถาม​หมอ​ว่า​ใน​ห้อง​นี้​มี​แมง​หวี่​ด้วย​หรือ​ได้ยิน​หึ่งๆ อยู่​ข้าง​หู หมอ​ยืนยัน​ว่า​ไม่​มี แต่​ภัท​รา​ก็​ยืนยัน​ว่า​ตน​ได้ยิน​ไม่ได้​หู​ฝาด​แน่

ตะวัน​ฉาย​เดา​ออก​ทันที​ว่า​รัตติกาล​ต้อง​อยู่​ใน​ห้อง​นี้ ถาม​ลอยๆ ว่า “รติ ฝีมือ​เธอ​ใช่​ไหม” ภัท​รา​ได้ยิน​ถาม​ว่า เมื่อกี้​พูด​อะไร ตะวัน​ฉาย​ปฏิเสธ​ว่า​เปล่า ภัท​รา​เลย​ฝาก​ตะวัน​ฉาย​ให้​ดูแล​หาญ​กล้า​ด้วย ถ้า​มี​อะไร​ให้​ส่งข่าว​ด่วน

“ครับ แม่​เป็น​ห่วง​เขา​รึ​ครับ”

“เปล๊า...​แค่​สงสาร เห็น​ตัว​คน​เดียว ลูก​เมีย​ก็​ไม่​มี แม่​ไม่​พูด​อะไร​แล้ว แม่​ไป​ดี​กว่า” ว่า​แล้ว​ก็​เดิน​ลอยหน้า​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​มอง​ตาม​แม่​ไป​ด้วย​ความ​สงสัย

พอ​ภัท​รา​ออก​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​พูด​ลอยๆ อย่าง​รู้​ว่า​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อง​นี้​ว่า

“ฉัน​รู้​นะ​ว่า​เมื่อกี้​เป็น​ฝีมือ​เธอ ถ้า​เธอ​ยัง​ตาม​ไป​แกล้ง​แม่​ฉัน​อีก​ละ​ก็ ฉัน​จะ​ไม่​ช่วย​พ่อ​เธอ ฉัน​รู้​ว่า​เธอ​ได้ยิน​ฉัน​พูด”

รัตติกาล​ตะโกน​กรอก​หู​เขา​ว่า “ก็ได้” ด่า​แถม​ท้าย​ว่า “ไอ้​บ้า” ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​ระอา​ใจ​ว่า แสบ​จริงๆ ก่อน​ตาย​เป็น​ยัง​ไง​ตาย​เป็น​ผี​แสบ​ยิ่ง​กว่า​อีก

ตะวัน​รอน​เข้า​มา​ได้ยิน​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร​ถึง​ได้​พูด​อยู่​คน​เดียว ตะวัน​ฉาย​จึง​รู้สึก​ตัว มอง​ไป​รอบ​ตัว​เห็น​สายตา​ของ​ผู้คน​ใน​โรงพยาบาล​มอง​มา​เป็น​ตาเดียว เลย​รีบ​ดึง​ตะวัน​รอน​ออก​ไป​ด้วย​กัน

ตะวัน​รอน​บอก​ว่าที่​ตน​มา​หา​วัน​นี้ เพราะ​เพื่อน​ของ​เขา​โทร.​มา​วาน​ให้​มา​ตาม เพราะ​โทรศัพท์​มา​ก็​ไม่​มี​คน​รับ​สาย สงสัย​จะ​ลืม​ไว้​ที่​บ้าน ตะวัน​ฉาย​คลำ​กระเป๋า​กางเกง​จึง​รู้​ว่า​ลืม​โทรศัพท์ ​ไว้​ที่​บ้าน​จริงๆถาม​ว่า​เรื่อง​อะไร​หรือ ตะวันรอน​บอก​ว่า​เขา​ให้​บอก​ว่า​พอ​มี​ทาง​ติดต่อ​รติ​ได้​แล้ว

หนู​ดี​ที่​แอบ​ตาม​ตะวัน​รอน​มา ได้ยิน​ชัด​สอง​หู ชัก​สีหน้า​อย่าง​ไม่​พอใจ หัน​ไป​มอง​หน้า​กับ​บอย​ฮ่ะ​อย่าง​มี​แผนการ

ooooooo
เพื่อน​ที่​ว่า​นั้น​คือ​พัดชา​นั่นเอง เธอ​พา​พวก​ตะวัน​ฉาย​ไป​ที่​ตำหนัก​เจ้าฟ้า​ใน​ป่า​รก​ครึ้ม​ดู​วังเวง​น่า​กลัว พิชญ์​ทำ​หน้า​สยอง​บอก​ว่า​เหมือน​บ้าน​ผี​สิง พลัน​ก็ได้​ยิน​เสียง​ดนตรี​โบราณ​บรรเลง​เพลง​แบบ​ล้าน​นา​ดัง​แว่ว​มา​จาก​ใน​ตำหนัก...

ตะวัน​ฉาย​ถาม​พัดชา​ว่า นี่​มัน​ที่ไหนและ​ทำไม​ต้อง​ตาม​ตน​มา​ด้วย พัดชา​บอก​ว่า​เป็น​ตำหนัก​เจ้าฟ้า ทันใดนั้น​คน​รับ​ใช้​ออก​มา​บอก​ว่า เจ้าฟ้า​รอ​อยู่​แล้ว ทุก​คน​จึง​พา​กัน​เดิน​เข้าไป มี​พิชญ์​คน​เดียว​ที่​เกาะ​ตะวัน​รอน​แจ​กลัว​ผี​จน​ขี้​ขึ้น​สมอง

เจ้าฟ้า​เป็น​หญิง​วัย​กลางคน​อยู่​ใน​ชุด​ทาง​เหนือ​กำลัง​หลับตา​รำ​เซิ้ง​ล้าน​นา​อยู่​คน​เดียว​ไม่​สนใจ​ใคร ตะวัน​ฉาย​ถาม​พัดชา​ว่า​ นี่​หรือ​เจ้าฟ้า

“ใช่ เป็น​ร่าง​ทรง​ชื่อ​ดัง สามารถ​ติดต่อ​กับ​วิญญาณ​ได้ เลย​จะ​มา​ปรึกษา​เรื่อง​รติ” พัดชา​ตอบ​เบาๆ พิชญ์​กระซิบ​ถาม​ว่า แล้ว​เขา​รำ​ทำไมไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​นัด​ไว้

“ข้า​กำลัง​รำ​ถวาย​เจ้า ถ้า​เอ็ง​สอดรู้​นัก ข้า​จะ​เตะ​ถวาย​เจ้า​แถม​ด้วย...ไอ้​ฟู”

พิชญ์​สะดุ้ง​แทบ​หงายหลัง จน​เมื่อ​เจ้าฟ้า​รำ​เสร็จ​หัน​มา​ทาง​ทุก​คน​มอง​นิ่ง เคร่งขรึม ถาม​ว่า​มา​กัน​ครบ​แล้ว​ใช่​ไหม พัดชา​ตอบ​ว่า​ครบ​แล้ว

“ดี​มาก...” เจ้าฟ้า​ยิ้ม​พอใจ

ที่แท้​ไม่ได้​มา​กัน​แค่​ครบ แต่​มา​เกิน​ด้วย​คือ​หนู​ดี​กับ​บอย​ฮ่ะ​ที่​แอบ​ตาม​มา​และ​มุด​เข้า​ใต้ถุน​ตำหนัก​แอบ​ดู​แอบ​ฟัง​จาก​ร่อง​พื้น

รัตติกาล​ตาม​กลุ่ม​ตะวัน​ฉาย​มา​ด้วย​เข้าไป​ยืน​ดู​เฉย​อยู่ จน​เจ้าฟ้า​ถาม​อย่าง​ไม่​ชอบใจ​ว่า ​จะ​ยืน​ทำ​สวย​อยู่​ทำไม อยาก​ลองดี​กับ​ตน​ใช่​ไหม ทำเอา​รัตติกาล​ตกใจ​ที่​เจ้าฟ้า​มอง​เห็น​ตน ส่วน​พวก​ตะวันฉาย​พา​กัน​เห​วอ​เมื่อ​รู้​ว่า​รัตติกาล​ตาม​มา​ด้วย

แทนที่จะ​ได้​เริ่ม​งาน​กัน เจ้าฟ้า​กลับ​ไป​รำ​อยู่​หน้า​เครื่อง​หมู่​บูชา​เอาจริงเอาจัง ตะวัน​รอน​ถาม​ตะวัน​ฉาย​ว่า เมื่อ​ไร​เจ้า​จะ​หยุด​รำ​เสียที ตะวัน​ฉาย​ไม่ทัน​ตอบ เจ้า​ก็​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า

“มี​แขก​ไม่ได้​รับ​เชิญ​เกิน​มา มัน​อยาก​ลองดี ข้า​เลย​ต้อง​รำ​ขอ​ให้​เจ้าที่​เจ้า​ทาง​ช่วย​จัดการ​ให้” รำ​เสร็จ​เจ้า​ก็​นั่ง​ลง​อย่าง​เคร่งขรึม ดุ​พวก​ที่นั่ง​อยู่​ว่า “เงียบๆกัน​หน่อย​ได้​ไหม เดี๋ยว​ก็​เตะ​ถวาย​เจ้า​เรียง​ตัว​เลย”

ทุก​คน​เงียบกริบ แต่​ตะวัน​รอน​เกิด​ปวด​ฉี่​ขอ​อนุญาต​ไป​เข้า​ห้องน้ำ พอ​เจ้า​บอก​ว่า​อยู่​หลัง​ตำหนัก เขา​ก็​วิ่ง​อ้าว​ไป เจ้า​หัน​มอง​รัตติกาล​ถาม​เสียง​ขุ่น​ว่า

“เอ็ง​จะ​ยืน​อยู่​ทำไม นั่ง​ลง​ด้วย​ข้างๆผัว​เอ็ง​นั่นแหละ” รัตติกาล​เถียง​ว่า​เป็น​ผัว​ตน​ที่ไหน แค่​แต่ง​กัน​เฉยๆ ยัง​ไม่ได้​อะไร​กัน​เลย “นัง​นี่...ปาก​ดี​นัก มิน่า​ถึง​ได้​ตาย​ไว”

ไม่​ว่า​เจ้า​จะ​พูด​จะ​ติติง​อะไร รัตติกาล​ก็​เถียง​คอเป็นเอ็น เถียง​คำ​ไม่​ตกฟาก จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​ขอร้อง​ให้​พอได้​แล้ว เพราะพวก​ตน​กำลัง​หา​ทาง​ช่วย​เธอ แต่​ถ้า​เธอ​ยัง​นิสัย​เสีย​แบบ​นี้​อีก​ก็​ปล่อย​เป็น​ผี​เร่ร่อน​ต่อ​ไป​ก็​แล้วกัน  รัตติกาล​จึง​ชะงัก​ทำ​หน้างอ​ตะบิดตะบอย​เข้า​มา​นั่ง​ข้างๆเขา

“นัง​หน้า​ปลวก​เอ๊ย เอ็ง​น่ะ​โชค​ดี​มาก​นะ​ที่​ได้​ผัว​ทั้ง​หล่อ​ทั้ง​ดี​แบบ​นี้ ถ้า​ยัง​ทำ​พยศ​จองหอง​ใส่​เขา​ไม่​เลิก ระวัง​เถอะ​วัน​นึง​จะ​น้ำตาเช็ดหัวเข่า”

รัตติกาล​ก็​ยัง​สะบัด​หน้า​พรืด​ทำ​ปาก​ยื่น​ปาก​ยาว​ใส่ พัดชา​ขอร้อง​ว่า​เรื่อง​ส่วนตัว​เอา​ไว้​ก่อน เพราะ​ตอน​นี้​อยาก​รู้​เรื่อง​ของ​รัตติกาล

ooooooo

เจ้าฟ้า​อธิบาย​ให้​ทุก​คน​ฟัง​ว่า “นัง​นี่​มัน​เป็น​ผู้หญิง​มี​กรรม​หนัก ชาติ​ที่​แล้ว​มัน​ไป​สัญ​ญิง​สัญญา​กับ​เจ้ากรรม​นาย​เวร​ของ​มัน​ไว้ ชาติ​นี้​มัน​ก็​เลย​ต้อง​ชดใช้​ให้​เขา”

เจ้า​บอก​ว่า​ไม่​มี​ทาง​ช่วย​ได้​เลย เพราะ​นี่​เป็น​เวร​กรรม ส่วน​ที่​พิชญ์​ถาม​ว่า เรา​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล​ได้​ไหม เจ้า​ชี้​ไป​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า “มัน​ก็​ติดต่อ​อยู่​กับ​ผัว​ของ​มัน​อยู่​แล้ว​ไง ยัง​จะ​เอา​อะไร​อีก”

รัตติกาล​บอก​ว่า พ่อ​ตน​กำลัง​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ ตน​คน​เดียว​จัดการ​กับ​คน​ที่​คิด​ร้าย​กับ​พ่อ​ไม่ได้ เจ้า​บอก​ว่า​ก็​พึ่ง​ผัว​ตัว​เอง​สิ เพราะ​เธอ​กับ​ผัว​มัน​ก็​แยก​กัน​ไม่ได้​อยู่​แล้ว รัตติกาล​เถียง​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ใช่​ผัว เมื่อ​ไร​เจ้า​จะ​เลิก​พูด​หยาบคาย​กับ​ตน​เสียที

“นัง​หน้า​ปลวก​นี่​เถียง​ตลอด...เดี๋ยว​ก็​ไม่​บอก​วิธี​ช่วย​ให้​ติดต่อ​คน​อื่น​ได้​เลย” เจ้า​เอ็ด

“มี​วิธี​ช่วย​ทำให้​รติ​ติดต่อ​กับ​คน​อื่น​ได้​ด้วย​เหรอ​ครับ... เจ้า​ฮะ” ตะวัน​ฉาย​สนใจ​จี๋

ooooooo

เจ้าที่​เจ้า​ทาง​ที่​เจ้า​ให้​ไป​จัดการ​กับ​แขก​ที่​ไม่ได้​รับ​เชิญ​คือ​ผีเรือน​นั่นเอง บอย​ฮ่ะ​เห็น​ผีเรือน​ก็​ตกใจ​ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา จน​หนู​ดี​ที่​แอบ​ฟัง​อยู่​สั่ง​ไม่​ให้​เอะอะ​ตน​ฟัง​ไม่ได้​ยิน สั่ง​บอย​ฮ่ะ​ให้​ก้ม​ลง​ตน​จะ​เหยียบ​ขึ้น​ไป​ฟัง​ให้​ถนัด​หน่อย

ผีเรือน​ก้ม​ให้​หนู​ดี​เหยียบ​ขึ้น​ไป​เอา​หู​แนบ​พื้น​เรือน​ฟัง หนู​ดี​ฟัง​นาน​จน​ผีเรือน​ทน​ไม่ได้​เริ่ม​ยุ​ก​ยิก ถูก​หนู​ดี​เอ็ด​ให้​นิ่งๆ สุดท้าย​ผีเรือน​ทน​ไม่​ไหว​ลุก​พรวด​ขึ้น หนู​ดี​หล่น​ตุ้บ​ลง​ไป​ก้น​จ้ำเบ้า ขนาด​นั้น​ก็​ยัง​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​นึก​ว่า​เป็น​บอย​ฮ่ะ พอ​เห็น​หน้า​ผีเรือน​จังๆ หนู​ดี​ก็​ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา ลุก​ขึ้น​ได้ก็​วิ่ง​เตลิด​ไป ผีเรือน​วิ่ง​ตาม​ไป​หลอก​อีก

บอย​ฮ่ะหนี​เตลิด​เปิดเปิง​ไป​ก่อน​แล้ว พอ​หนู​ดี​วิ่งตาม​มา​ทัน​ก็​ด่า​ว่า​ทำไม​เห็น​ผี​แล้ว​ไม่​บอก​ตน

“ก็​คุณ​หนู​ดี​บอก​ให้​บอย​หุบปาก​นี่​ฮะ” บอย​ฮ่ะ​ทำ​หน้า​ซื่อ​บื้อ พลัน​ก็​สะดุ้ง​บอก​ว่า ดู​ท่า​ผี​จะ​ตาม​มา​อีก ว่า​แล้ว​ก็​วิ่ง​อ้าว​ไป​คน​ละ​ทาง ตัว​ใคร​ตัว​มัน

ooooooo

รัตติกาล​ตื่นเต้น​ดีใจ​มาก ถาม​เจ้าฟ้า​ว่า​มี​วิธี​ทำให้​ตน​ติดต่อ​คน​อื่น​ได้​ด้วย​หรือ

“หน้า​ระรื่น​เชียว​นะ​นัง​หน้า​ปลวก” เจ้าฟ้า​พูด​อย่าง​หมั่นไส้ “ชา​ตินี้​มัน​เกิด​มา​ไม่​เคย​ทำบุญ​สุน​ทาน บุญ​มัน​ก็​เลย​น้อย​มี​แต่​กรรม​ซะ​เยอะ ถ้า​มัน​หมั่น​ขยัน​ทำบุญ​ลดละ​เลิก​สันดาน​เสีย​ลง​บ้าง เดี๋ยว​ก็ดี​ขึ้น” เจ้าฟ้า​พูด​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​มอง​ลุ้น

พั​ดชา​ถาม​ว่า​ รัตติกาล​เป็น​ผี​แล้ว​จะ​ทำบุญ​ได้​ยัง​ไง เจ้าฟ้า​ชี้​ไป​ที่​ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า ก็​ไอ้​ที่นั่ง​หัว​โด่​อยู่​นั่น​ไง ตะวัน-​ฉาย​ชี้ตัว​เอง​ถาม​ว่า “ผม​น่ะ​เหรอ​ครับ เจ้า​ฮะ”

“ก็​เอ็ง​เป็น​ผัว​มัน​รึ​เปล่า​ล่ะ ดวง​เอ็ง​กับ​ดวง​มัน​เป็น​ดวง​เนื้อคู่​กัน เอ็ง​ต้อง​ช่วย​ให้​เมีย​ทำบุญ​เยอะๆ บุญ​จะ​ได้​ผ่าน​เอ็ง​ไป​ที่​มัน”

พิชญ์​ถาม​ว่า​คน​อื่น​ทำบุญ​ให้​ไม่ได้​หรือ เจ้าฟ้า​บอก​ว่า ได้​แต่​ไม่​เท่า​เจ้าตัว​ทำ​เอง ว่า​แล้ว​ตัดบท

“ไม่​ต้อง​ถาม​มาก ได้​เวลา​ข้า​ต้อง​รำ​ถวาย​เจ้า​อีก” พูด​แล้ว​ลุก​ขึ้น​รำ​ป้อ ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​และ​พัดชา​จึง​พา​กัน​ลาก​ลับ เหลือ​แต่​รัตติกาล​ที่​ยืน​มอง​เจ้าฟ้า​อยู่ เจ้า​เลย​ด่า​แถม​ให้​ว่า

“เดี๋ยว​นัง​หน้า​ปลวก จำ​ที่​ข้า​เตือน​เอ็ง​ให้​ดี ถ้า​เอ็ง​ไม่​ลดละ​เลิก​สันดาน​เสีย​ของ​เอ็ง ใคร​ก็​ช่วย​เอ็ง​ไม่ได้ แล้ว​น้ำตา​จะ​เช็ด​หัว​เข่า” พูด​แล้ว​รำ​ต่อ

ฝ่าย​ตะวัน​รอน​ฉี่​แล้ว​เดิน​บ่น​กลับ​มา​ว่า​เจ้า​บอก​ว่า​อยู่​หลัง​ตำหนัก​แต่​ที่แท้​เดิน​ไป​ตั้ง​ไกล ระหว่าง​นั้น​ได้ยิน​เสียง​หนู​ดี​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ เขา​จำ​เสียง​ได้​แต่​พอ​ไป​เจอ​ปรากฏ​ว่า​หนู​ดี​หมด​สติ​ไป​แล้ว​เพราะ​ถูก​ผีเรือน​ตาม​มา​หลอกหลอน

“หนู​ดี...หนู​ดี​ครับ” ตะวัน​รอน​เรียก​แต่​หนู​ดี​ก็​ยัง​ไม่ได้​สติ เขา​บ่น​อย่าง​สงสัย​ว่า​มา​ถึง​นี่​ได้​ไง “หรือ​ว่า...แอบ​สะกด​รอย​ตาม​เรา​มา” เขาลัง​เล​นิดหนึ่ง​จึง​โทรศัพท์​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​พอดี​มี​ธุระ​ด่วน​ไม่​ต้อง​รอ​เดี๋ยว​ตน​จะ​กลับ​เอง​ไว้​ค่อย​เจอ​กัน ว่า​แล้ว​ก็​ช้อน​ร่าง​หนู​ดี​อุ้ม​ขึ้น​มา มอง​หน้า​เธอ​แล้ว​ถอน​ใจ​เฮือก...

ooooooo

แม​รี่​ไป​ดู​อาการ​ของ​หาญ​กล้า พอ​หมอบอ​กว่า​เขา​เป็น​อัมพาต​ชนิด​เฉียบพลัน เธอ​แกล้ง​ร้องไห้​โฮ​ทำ​เป็น​คร่ำครวญ​น่า​เวทนา รัตติกาล​กลับ​มา​แล้ว เธอ​มอง​แม​รี่​อย่าง​แค้น​ใจ​ที่​วางยา​พ่อ​คิด​จะ​เรียก​ตำรวจ​มา​จับ

ต่อหน้า​หมอ​แม​รี่​ก็​ร้องไห้​คร่ำครวญ แต่​พอ​หมอ​ออก​ไป​แล้ว เธอ​แสยะ​ยิ้ม​ทั้งที่​น้ำตา​ยัง​เปียก​แก้ม​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า​ใน​ที่สุด​แผนการ​ของ​ตน​ก็ได้​ผล เธอ​เดิน​เข้าหา​หาญ​กล้า​ที่​ทำได้​แค่​นอน​มอง​ตา​ปริบๆ รัตติกาล​เข้าไป​ขวาง​แต่​ทำ​ไม่​สำเร็จ​เลย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ​อยู่​ตรง​นั้น

ส่วน​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​ถึง​วัด​ก็​ไป​ถวาย​สังฆทาน​ทำบุญ​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ไป​ให้​รัตติกาล เสร็จ​แล้ว​กรวดน้ำ​เอา​น้ำ​ไป​เท​ที่​โคน​ต้นไม้​ใหญ่​บอกกล่าว​รัตติกาล​ว่า

“ฉัน​พยายาม​ช่วย​เธอ​แล้ว​นะ​รติ ขอ​ให้​เธอ​ได้​รับ​บุญ​กุศล​นี้​ไป​ด้วย”

รัต​ติ​กาล​ที่​เข้าไป​ใน​วัด​ไม่ได้ พอ​ตะวัน​ฉาย​เอา​น้ำ​ที่​กรวด​มาเท​ที่​โคน​ต้นไม้ เธอ​รีบ​เข้าไป​เอา​มือ​แตะ​ที่​มือ​เขา เขา​รู้สึก​มี​ใคร​เอา​มือ​มา​แตะ พอ​หัน​มอง​ก็​เห็น​รัตติกาล​อยู่​ข้าง​ตัว​เอง

ทั้ง​ตะวัน​ฉาย พัดชา และ​พิชญ์​ต่าง​ดีใจ​ที่​เห็น​รัตติกาล เธอ​ขอบใจ​พัดชาที่มา​ช่วย​แต่​ต้อง​รีบ​ไป​เพราะ​มี​เรื่อง​ต้อง​รีบ​ทำ เอา​ไว้​ค่อย​คุย​กัน​ทีหลัง ว่า​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป​เลย

“ท่าทาง​ดู​น่า​เป็น​ห่วง หรือ​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น” ตะวัน​ฉาย​คาด​เดา​อย่าง​เป็น​ห่วง

ooooooo

แมรี่​เอา​เอกสาร​มา​บังคับ​ให้​หาญ​กล้า​เซ็น​เพื่อ​ตน​จะ​ได้​มี​สิทธิ์​ใน​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ของ​เขา หาญ​กล้า​จำ​ต้อง​เซ็น แม​รี่​พูด​ก่อน​ไป​ว่า ไม่​ต้อง​ห่วง​ตน​สัญญา​ว่า​จะ​ดูแล​พ่อ​เอง​รับรอง​มี​ข้าว​ให้​กิน​ครบ​สาม​มื้อ​แน่

รัตติกาล​กลับ​มา​เห็น​แม​รี่​กำลัง​ออก​จาก​ห้อง​พ่อ​พอดี เธอ​ถลา​เข้าไป​หา​พ่อ หาญ​กล้า​เห็น​รัตติกาล​ก็​พยายาม​เรียก​แต่​ก็​ตะกุกตะกัก​มาก

“พ่อ...พ่อ​เห็น​รติ​แล้ว​เหรอ​คะ แสดง​ว่า​ได้​ผล” รัตติกาล​ดีใจ​มาก​เข้า​กุม​มือ​พ่อ “เป็น​ความ​ผิด​ของ​รติ​เอง​ที่​ช่วย​พ่อ​จาก​พี่​แมร์​ไม่ได้ แต่​ตอน​นี้​รติ​ทำได้​แล้ว พี่​แมร์​จะ​ต้อง​โดน​รติ​สั่งสอน พ่อ​รอ​ก่อน​นะ รติ​สัญญา​ว่า​จะ​รีบ​กลับ​มา” พูด​เสร็จ​ก็​หายตัว​ไป​ทันที

รัตติกาล​วิ่ง​ไป​ดัก​หน้า​แม​รี่​ที่​เดิน​ถือ​เอกสาร​ยิ้มกริ่ม​ออก​มา พอ​แม​รี่​เห็นรัตติกาลเท่านั้น​เธอ​วิ่ง​แน่​บ พอ​ถึง​รถ​ก็​​ขับ​หนี​ไป​สุด​ชีวิต

หา​รู้​ไม่​ว่า​รัตติกาล​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​รถ​แล้ว รัตติกาล​ยกมือ​จะ​บีบ​คอ​แม​รี่ แต่​ชะงัก​กึก​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวร​สงคราม​มา​ยืน​ขวาง​อยู่​หน้า​รถ เธอ​หาย​วับ​ไป​ทันที

แม​รี่​เบรก​รถ​เอี๊ยด​แฉลบ​ไป​จอด​ข้าง​ทาง ลง​จาก​รถ​มอง​เข้าไป​ดู​ใน​รถ​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​แล้ว แต่​พอ​ถอย​ออก​มา ก็​ถูก​กระทง​จับ​ไหล่​บีบ​อย่าง​แรง เธอ​หลับตา​ปี๋​ร้อง​กรี๊ดๆ พอ​ลืมตา​อีก​ที​เห็น​คุณ​หลวง​ยืน​อยู่ เธอ​โผ​เข้า​กอด​ด้วย​ความ​ดีใจ​ร้องไห้​กระซิกๆ ขอ​ให้​ช่วย​ตน​ด้วย​ตนถูก​ผี​รัตติกาล​หลอก

คุณ​หลวง​ให้​กระทง​พา​เธอ​ไป​ที่​รถ ส่วนตัว​คุณ​หลวง​เอง​หัน​มอง​หา​พึมพำ “ท่านหญิง” แล้ว​หายตัว​วับ​ไป​ทันที ตาม​ไป​เจอ​รัตติกาล​หนี​กระเซอะกระเซิง​อยู่ คุณ​หลวง​ไป​ดัก​หน้า​ถาม​อย่าง​ตัดพ้อ​ว่า

“ยัง​คิด​จะ​หนี​กระผม​อยู่​อีก​เหรอ​ขอรับ ท่านหญิง”

คุณ​หลวง​พยายาม​จะ​พา​ตัว​รัตติกาล​กลับ​ไป​ที่​เรือนหอ รัตติกาล​นึก​ขึ้น​ได้​ขู่​ว่าจะ​เอา​ปิ่น​แทง​ถ้า​ยัง​ไม่​เลิก​ยุ่ง​กับ​ตน คุณ​หลวง​ชะงัก แต่​ก็​รำพัน​ว่า

“กระผม​ทรมาน​เพราะ​เฝ้า​รอ​ท่านหญิง​มา​เป็น​ร้อย​ปี ถ้า​จะ​ต้อง​ทรมาน​อีก​แล้ว​พา​ตัว​ท่านหญิง​ไป​กับ​กระผม​ได้ กระผม​ก็​ยอม”

แต่​ที่แท้​คุณ​หลวง​รู้​ว่า​รัตติกาล​ทำ​ปิ่น​หาย​ไป​แล้ว จึง​เดิน​ดุ่ม​เข้า​ประชิด​ตัว​เธอ รัตติกาล​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ...

ooooooo

เป็น​เวลา​ที่​ตะวัน​ฉาย​ไป​หา​หาญ​กล้า​ที่​โรง-พยาบาล พบ​ว่า​หมอ​กำลัง​ช่วย​ชีวิต​เขา​อย่าง​โกลาหล และ​รีบ​นำ​ตัว​ไป​ที่​ห้อง​ฉุกเฉิน ตะวัน​ฉาย​มอง​หา​รัตติกาล​ไป​รอบ​ห้อง บอกกล่าว​ลอยๆ

“รติ...เธอ​อยู่​ไหน​ของ​เธอ รีบ​มา​หา​พ่อ​เธอ​สิ...รติ...” พูด​แล้ว​เห็น​เงียบ​อยู่​ฉุกคิด​ว่า​หรือ​เธอ​ยัง​ไม่​สามารถ​ปรากฏ​ตัว​ได้ เขา​ตัดสินใจ​ยกมือ​ขึ้น​พนม​อธิษฐาน “ฉัน​ขอ​ให้​บุญ​กุศล​ที่​ฉัน​เคย​ทำ​ก่อ​เกิด​เป็น​แรง​บุญ​คุ้มครอง​เธอ​ด้วย​เถิด...สาธุ”

รัตติกาล​ได้​รับ​บุญ​กุศล​นั้น​ทันที ขณะ​เธอ​กำลัง​ดิ้นรน​สุด​ฤทธิ์​นั่นเอง พริบตา​นั้น​เธอร้อง​กรี๊ด​ออก​มา สิ้น​เสียง​ก็​ปรากฏ ​แสง​เรืองรอง​สว่าง​รอบ​ตัว หลวง​บวรฯ​ถึง​กับ​ผงะ​ร้อน​มือ​จน​ต้อง​ปล่อยตัว​เธอ รัตติกาล​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​ทันที หลวง​บวรฯ​ร้อง​เรียก​อย่าง​เจ็บปวด​สาหัส​กับ​การ​สูญเสีย

“ท่านหญิง...”

รัตติกาล​หนี​กลับ​มา​ถึง​โรงพยาบาล เจอ​กับ​วิญญาณ​ของ​หาญ​กล้า​ที่​เพิ่ง​ตาย หาญ​กล้า​กอด​ลูก​ไว้​ด้วย​ความ​ดีใจ แต่​ รัตติกาล​กลับ​ร้องไห้​โฮ​ที่​ช่วย​พ่อ​ไม่ทัน

ภัท​รา​ใจหาย​เมื่อ​หาญ​กล้า​ตาย ขอ​อโหสิกรรม​ให้​ทุก​อย่าง แต่​ไม่​วาย​ด่า​เรื่อง​ปาก​เสียและ​ความ​เจ้าชู้​ประตู​ดิน​ของ​เขา ก่อน​จาก​ไป​ยัง​แอบ​จูบ​ลา​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ทำให้​วิญญาณ​ของ​หาญ​กล้า​รู้สึก​ดี​กับ​เธอ​ขึ้น​เล็กน้อย

รัตติกาล​โทษ​ว่าที่​พ่อ​ตาย​เพราะ​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ช่วย​พ่อ​จริงจัง ตะวัน​ฉาย​บอก​เธอ​ว่า​ตั้งแต่​เธอ​ตาย​เขา​ก็​ช่วย​เต็มที่​ไม่​เคย​ทิ้ง​เลย ขอ​ให้​คิด​เสีย​ว่า​เป็น​กรรม​ที่​ทุก​คน​จะ​ต้อง​เจอ​ก็​แล้วกัน รัตติกาล​บอก​ว่า​พ่อ​โดน​แม​รี่​ทำร้าย คน​ที่​ควร​ได้​รับ​กรรม​คือ​แม​รี่​ต่างหาก ตะวัน​ฉาย​รับปาก​ว่า​จะ​หา​ทาง​เปิดโปง​แม​รี่​ให้ แต่​พอ​หัน​มา​มอง​อีก​ที​รัตติกาล​ก็​หาย​ไป​แล้ว เขา​บ่น​อุบ​ว่า​สงสัย​บุญ​ที่​ทำให้​จะ​หมด​อีก​แล้ว ใช้​เปลือง​จริงๆ

ooooooo

หาญ​กล้า​แค้น​ใจ​แม​รี่ บอก​รัตติกาล​ว่า​จะ​ไป​หลอกหลอน​ให้​เป็นบ้า​ไป​เลย รัตติกาล​เตือน​พ่อ​ว่า​ตอน​นี้​แม​รี่​อยู่​กับ​พวก​ที่​เรา​ควร​จะ​อยู่​ห่าง​จาก​พวก​มัน​ให้​มาก​ที่สุด แล้ว​เธอ​ก็​เล่า​ทุก​อย่าง​ให้​พ่อ​ฟัง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ตน​บ้าง

ฟัง​รัตติกาล​เล่า​แล้ว​ หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​เป็น​เรื่อง​จริง​หรือ กลาย​เป็น​แค้น​หลวง​บวร​สงคราม​ที่​จะ​มา​เอา​รัตติกาล​ไป​อยู่​ด้วย​ขึ้น​มา   บอก​ว่า​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​ทำ​จน​ลูก​ต้อง​กลาย​เป็น​วิญญาณ​เร่ร่อน​แบบ​นี้​ต่อ​ไป

“รติ​คิด​ว่า​คน​ที่​ช่วย​ได้​คือ​ตะวัน​ฉาย เขา​เป็น​คน​เดียว​ที่​ช่วย​รติ​มา​ตลอด ถ้า​ไม่ได้​เขา​ป่านนี้​รติ​ก็​คง​ต้อง​ติด​อยู่​ที่​นั่น​ไม่ได้​ออก​มา”

ฟัง​แล้ว​หาญ​กล้า​รู้สึก​ตัว​เอง​ผิด​ที่​ตั้งแง่​กับ​ตะวัน​ฉายมา​ตลอด ยอม​รับ​ว่า​เป็น​โชค​ดี​ที่​ได้​คน​อย่าง​เขา​มา​เป็น​เขย ผิด​กับ​นัง​คุณหญิง​ที่​ขนาด​ลูก​ตาย​แล้ว​ก็​ยัง​ตาม​ราวี​ไม่​เลิก

ขณะ​นั้น​เอง​มี​บุรุษไปรษณีย์​เอา​พัสดุ​มา​ส่ง หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​จาก​ใคร บุรุษไปรษณีย์​บอก​ว่า​จาก​คุณหญิง​ภัท​รา ทำให้​รัตติกาล​นึก​ได้​บอก​พ่อ​ว่า

“อ๋อ...ที่​เมื่อ​วัน​ก่อน​คุณหญิง​ภัท​รา​เผา​เสื้อ​ผ้า​ของ​ลูก​ไง​คะ​พ่อ”

ooooooo

บอย​ฮ่ะกลับ​ถึง​บ้าน​คุณหญิง​ภัท​รา พอ​คุณหญิง​รู้​ว่า​หนู​ดี​หาย​ไป​ก็​คาด​โทษ​บอย​ฮ่ะ​ว่า​ถ้า​หนู​ดี​เป็น​อะไร​ไป​จะ​ฆ่า​บอย​ฮ่ะ​เป็น​คน​แรก​เลย

ตะวัน​รอน​พา​หนู​ดี​กลับ​ไป​ที่​คอน​โดฯ​ของ​ตน จัดแจง​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ให้ พา​ไป​นอน​บน​เตียง​เฝ้า​ดู​อยู่​จน​หนู​ดี​ได้สติ​ขึ้น​มา ใน​สายตา​ที่​พร่า​มัว​และ​สติ​ที่​ยัง​ไม่​กลับ​มา​ดี เธอ​มอง​ตะวัน​รอน​เป็น​ตะวัน​ฉาย โผ​เข้า​กอด​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ ตะวัน​รอน​สวม​บท​พระเอก​กอด​ปลอบ​อย่าง​อบอุ่น

หนู​ดี​หลับ​หู​หลับตา​กอดตะวัน​รอ​นพ​รํ่า​เรียก​ว่า​ตะวัน-​​ฉาย​บอก​รัก​และ​โน้ม​ตัว​เขา​นอน​ลง​บน​เตียง ขณะ​กำลัง​เล้าโลม​อารมณ์​กำลัง​เข้า​ไคล​นั่น​เอง หนู​ดี​ลืมตา​เต็มที่​มอง​หน้า​ตะวัน-​​รอน​ที่​อยู่​ใกล้​แค่​ฝ่า​มือ​กั้น พอ​เห็น​เต็มตา​รู้​ว่า​เป็น​ตะวัน​รอน ​เท่านั้น เธอ​ลุก​ขึ้น​ยัน​โครม​เดียว​ตก​เตียง ด่า​ลั่น ไล่​ทุบตี​จน​ตะวัน​รอน​หนี​หัวซุกหัวซุน

ตก​ดึก​ ตะวัน​ฉาย​มา​หา​ตะวัน​รอน​ที่​ห้อง พอ​เห็น​สภาพ​สะบักสะบอม​ของ​ตะวัน​รอน​เขา​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​เป็น​ฝีมือ​หนู​ดี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ไป​ทำ​อะไร​เธอ​ถึง​โดน​ยำ​เละ​ขนาด​นี้

“ผม...ผม​พยายาม​ช่วย​พี่ ไม่​ให้​คุณ​หนู​ดี​มา​ยุ่ง​กับ​พี่​อีก​ไง...คะ...ครับ...” พูด​จบ​ก็​ชัก​กระแด่วๆไป​เลย

ส่วน​หนู​ดี​พอก​ลับ​ถึง​บ้าน​ก็​เอาแต่​ร้องไห้ ภัท​รา​โทร.​ไป​เจอ​ประ​ไพ​คน​รับ​ใช้​รับ​สาย หนู​ดี​บอก​ประ​ไพ​ให้​บอก​คุณหญิง​ไป​ว่า​ตน​เข้า​นอน​แล้ว ไม่​ยอม​รับ​สาย

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​กลับ​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา​อย่าง​ผิดหวัง แม้​ว่า​รัตติกาล​จะ​ทำ​ปิ่น​หาย​ไป​แล้วแต่​เป็น​เพราะ​ตะวัน​ฉาย​มีด​วง​มหาอุจ​มา​ช่วย​ไว้​เลย​รอดตัว​ไป กระทิง​เสนอ​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​เรา​ต้อง​จัดการ​กับ​ตะวัน​ฉาย​เสีย​ก่อน​ถึง​จะ​พา​รัตติกาล​กลับ​มา​ที่​นี่​ได้

“แม​รี่​อยู่​ที่​นี่​แล้ว​ใช่​ไหม”  หลวง​บวรฯ​ถาม กระทง​บอก​ว่า​ให้​นั่ง​รอ​อยู่​ที่​ห้อง​พัก “ดี​มาก...ต้อง​ใช้​นัง​นี่​ให้​จัดการ​แทน”

แม​รี่​นั่ง​ฝันเฟื่อง​ว่า​เดี๋ยว​จะ​ได้​ดิน​เนอร์​กับ​คุณ​สงคราม​สุด​หล่อ​และ​จะ​ได้​ค้างคืน​ที่​นี่​ด้วย แต่​ระหว่าง​รอ​เธอ​เดิน​สำรวจ​ไป​ทั่ว​ห้อง​เห็น​ล้วน​แต่​​ของ​มี​ค่า เลย​แอบ​จิ๊ก​บาง​ชิ้น แต่​ไม่​รอด​สายตา​ของ​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง พอ​ถูก​จับ​ได้​ก็​บอก​ว่า​แค่​หยิบ​มา​ดู​เท่านั้น

พอดี​กระทง​เข้า​มา​ตาม​ให้​ไป​ดิน​เนอร์​กับ​คุณ​สงคราม แม​รี่​ดี๊ด๊า​ออก​ไป

หลวง​บวรฯ​ใน​คราบ​ของ​คุณ​สงคราม​มหา​เศรษฐี​หนุ่ม​หล่อ​จาก​เมืองนอก  ต้อนรับ​แม​รี่​อย่าง​แสน​จะ​เป็น​สุภาพบุรุษ เธอ​ขอบคุณ​ที่​เขา​พา​มา​อยู่​ใน​ที่​ปลอดภัย​และ​น่า​อยู่ แต่​ยัง​ทำท่า​หวาด​ผวา​กับ​ที่​ถูก​ผี​รัตติกาล​หลอกหลอน  หลวง​บวรฯ​ได้​จังหวะ​เอ่ย​ว่า

“การ​ที่​วิญญาณ​ของ​คุณ​รติ​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​คุณ​แมร์​เห็น บางที​คุณ​อาจจะ​ไป​ทำ​อะไร​เธอ​ไว้​เธอ​ถึง​พยายาม​ตาม​คุณ” แม​รี่​รีบ​บอก​ว่า​ตน​กับ​รัตติกาล​รัก​กัน​มาก “ครับ ผม​เชื่อ และ​คิด​ไม่​ผิด​ที่​ชวน​คน​ที่​รู้จัก​รติ​ดี​ที่สุด​มา​ร่วม​งาน​ด้วย เชิญ​ทาน​อาหาร​เถอะ​ครับ เดี๋ยว​จะ​ชืด​เสีย​ก่อน”

แม​รี่​ลงมือ​กิน​อาหาร​อย่าง​เอร็ดอร่อย ท่ามกลาง​สายตา​ของ​บริวาร​หลวง​บวรฯ​ที่​มอง​อย่าง​สมเพช เพราะ​ที่แท้​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​เธอ​เป็น​ภาพลวงตา​ทั้ง​สิ้น

คฤหาสน์​ที่​เธอ​ชม​ว่า​สวย​งาม​น่า​อยู่​ที่แท้​ก็​เป็น​โกดัง​ร้าง​ที่​สกปรก​รก​รุงรัง​มืด​อับ อาหาร​บน​โต๊ะ​ที่​ดู​น่า​กิน​ก็​เป็น​ของ​เน่า​เสีย​มี​หนอน​ไต่​ยั้วเยี้ย​ไป​หมด

ปล่อย​ให้​แม​รี่​กิน​จน​เรอ​ออก​มา​แล้ว หลวง​บวรฯ​จึง​เริ่ม​เรื่อง​งาน ขอ​ให้​เธอ​ช่วย​ติดต่อ​ตะวัน​ฉาย​สามี​รัตติกาล​มา​ร่วม​งาน​สร้าง​หนัง​ด้วย แม​รี่​พยายาม​บ่ายเบี่ยง​จะ​ให้​จ้าง​ผู้​กำกับ​ระดับ​แนวหน้า

“แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​ตะวัน​ฉาย​มา​ร่วม​งาน​กับ​ผม เพราะ​คง​ไม่​มี​ใคร​ที่​รู้​เรื่อง​ของ​รติ​ดี​เท่ากับ​เจ้าบ่าว​ของ​เธอ”

“เอ่อ...ก็ได้​ค่ะ แมร์​จะ​ลอง​ติดต่อ​ให้​เขา​มา​พบ​กับ​คุณ​สงคราม” แม​รี่​จำ​ต้อง​รับปาก

ooooooo

เจ้าฟ้า​อยู่​ที่​ตำหนัก รู้ทัน​ที​ว่า​กำลัง​จะ​เกิด​เรื่อง​ร้าย​กับ​รัตติกาล​และ​ตะวัน​ฉาย  เรียก​คน​รับ​ใช้​ให้​เอา​โทรศัพท์​มา​แล้ว​โทร​.เรียก​ตะวัน​ฉาย​ให้​มา​ที่​ตำหนัก​เดี๋ยวนี้

ตะวัน​ฉาย​ยัง​อยู่​กับ​ตะวัน​รอน ถาม​เจ้า​ว่า​มี​อะไร​หรือ​เพราะ​นี่​ก็​ดึก​แล้ว เจ้า​ดุ​ว่า​ไม่​ต้อง​เซ้าซี้​บอก​ให้​มา​ก็​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​ชีวิต​จะ​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​ให้​รีบ​มา  เพราะมี​แต่​ตน​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​ได้

ไว​เท่า​กัน หลวง​บวร​สงคราม​ล่วงรู้​ถึง​การ​นัดแนะ​ของ​เจ้าฟ้า​ให้​ตะวัน​ฉาย​ไป​พบ คำราม​อย่าง​แค้น​ใจ​ว่า “ไอ้​พวก​อวดดี​สอดรู้สอดเห็น มัน​รู้​ว่า​ข้า​คิด​จะทำ​อะไร​กับ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย” ครั้น​กระทิง​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร​ตน​จะ​ไป​จัดการ​ให้ หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ดุดัน​ว่า “มัน​ไม่​ธรรมดา พวก​เอ็ง​รับมือ​มัน​ไม่ได้​หรอก”

เจ้าฟ้า​รอ​การ​มา​ของ​ตะวัน​ฉาย​อย่าง​ร้อน​ใจ บอก​คน​รับ​ใช้​ว่า​ต้อ​ง​เตือน​ตะวัน​ฉาย มิ​ฉะนั้น ทั้ง​ตะวัน​ฉาย​และ​รัตติกาล​ต้อง​ถึง​ตาย​แน่ๆ

“แต่​เขา​มีด​วง​มหาอุจ​ไม่​ใช่​เหรอ​เจ้า​คะ” คน​รับ​ใช้​ถาม

“ถึง​มัน​จะ​มีด​วง​มหาอุจ​แต่​มัน​ก็​ต้อง​มี​ช่วง​ดวง​ตก ถึง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ไหร่ ถ้า​มัน​ไม่​หา​ทาง​ป้องกัน​ไว้​ก่อน มัน​กับ​เมีย​มี​หวัง​โดน​แน่”

ทันใดนั้น​มีเสียง​เหมือน​คน​เดิน​เข้า​มา เจ้าฟ้า​คิด​ว่า​ตะวัน​ฉาย​มา​แล้ว​บอก​ให้​รีบ​ไป​รับ​เข้า​มา​เร็วๆ แต่​พอ​คน​รับ​ใช้​เปิด​ประตู​ออก​ไป​ก็​เจอ​กระทง​กับ​กระทิง​ยืน​ยิ้ม​เหี้ยม​อยู่ ไม่ทัน​พูด​อะไร​กัน​กระทิง​ก็​กระชาก​คน​รับ​ใช้​เข้าไป​ฝัง​เขี้ยว​จน​มิด คน​รับ​ใช้​ดิ้น​พราดๆ

“ไอ้​พวก​สมุน​สวะ คิด​ว่า​ข้า​จะ​กลัว​พวก​เอ็ง​เหรอ” เจ้าฟ้า​พึม​พำ​แล้ว​ตั้งท่า​รำ​ฟ้อน​เรียก​ผีเรือน​ออก​มา​สู้​กับ​กระทิง​และ​กระทง พวก​ผีเรือน​ออก​มา​ขวาง​เพื่อ​ให้​เจ้าฟ้า​หลบ​ไป

ส่วน​กระทง​กับ​กระทิง เมื่อ​กำจัด​คน​รับ​ใช้​แล้ว​ก็​เดิน​ขึ้น​บันได​มา​ช้าๆด้วย​ลีลา​ปิศาจ​ร้าย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 17:30 น.