ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อ​ทดสอบ​แล้ว​ว่า​ตัว​เอง​สามารถ​ทำ​อะไร​ได้​อย่าง​ที่​คิด รัตติกาล​ไป​หลอก​สมชาย​จน​วิ่ง​หนี​ตับ​แลบ ทำให้​เธอ​มั่นใจ​ว่า เมื่อ​หลอก​สมชาย​ให้​กลัว​ได้​ขนาด​นี้​ก็​ต้อง​แก้เผ็ด​ภัท​รา​ได้​แน่

คิด​ดังนั้น จึง​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา เป็น​เวลา​ที่​ทั้ง​ภัท​รา​และ​หนู​ดี    กำลัง​สำราญ​บาน​ใจ​ที่​กำจัด​รั​ตติ​กาล​ไม่​ให้​เหลือ​ให้​

ตะวัน​ฉายได้​เห็น​เป็น​อนุสรณ์ หนู​ดี​ถึง​กับ​กราบ​ขอบคุณ​ภัท​รา​ว่า

“หนู​ดี​ต้อง​กราบ​ขอบพระคุณ​คุณ​ป้า​อย่าง​งาม​ด้วย ถ้า​หนู​ดี​ได้​แต่งงาน​กับ​พี่​ตะวัน​ฉาย​เมื่อ​ไหร่​ หนู​ดี​จะ​บอก​ให้​คุณ​พ่อ ยกเลิก​หนี้​ทั้งหมด​ที่​คุณ​ป้า​ยืม​มา”

ภัท​รา​ตา​โต​เท่า​ไข่​ห่าน​หัน​ไป​ยิ้ม​กว้าง​กับ​บอย​ฮ่ะ ก่อน​บอก​หนู​ดี​ว่า

“ป้า​รับรอง​จ้ะ ป้า​ให้​คน​ของ​ป้า​ไป​คอย​เฝ้า​ตะวัน​ฉาย เอา​ไว้​แล้ว ไม่​นาน​เกิน​รอ ตะวัน​ฉาย​จะ​ต้อง​ลืม​ยัย​รติ แล้ว​หัน​มา​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​แน่ มา​มะ..ดื่ม​ฉลอง​กัน​หน่อย​นะ​จ๊ะ ลูกสะใภ้​ของ​แม่”


ภัท​รา​พยัก​หน้า​ให้​บอย​ฮ่ะเอา​ไวน์​มา​ริน​ใส่​แก้ว​สอง​ใบ รัตติกาล​จ้อง​มอง​อย่าง​แค้น​ใจ พอ​บอย​ฮ่ะ​ยกขวดไวน์​ริน​ก็​แกล้ง กระแทก​ศอก​จน​ไวน์​หก​รด​ภัท​รา พอ​ถูก​ด่า​บอย​ฮ่ะ​ทำ​หน้า​เหลอ บอก​ว่า​ตน​ไม่ได้​ทำ แต่​รู้สึก​เหมือนกับ​ว่า​มี​คน​มา​จับ​มือ​ให้​ทำ

บอย​ฮ่ะ​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ รัตติกาล​ก็​จับ​มือ​บอย​ฮ่ะ​ที่​ถือขวด​ไวน์​อยู่​ยก​ขึ้น​เท​ใส่​หัว​หนู​ดี​ราด​จน​ชุ่ม​ หนู​ดี​ร้อง​โวยวาย​ด่า​บอย​ฮ่ะ บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​มี​คน​มา​จับ​มือ​ตน​ให้​ทำ​อีก​แล้ว

“ใคร​ที่ไหน​มา​ทำ​แก ฉัน​ก็​เห็น​นั่ง​กัน​อยู่ 3 คน”

“3 คน​ที่ไหน 4 ต่างหาก..ลืม​ฉัน​ไป​อีก​คน​แล้ว​เหรอ” รัตติกาล​พูด​แทรก​ขึ้น ทุก​คน​ตกใจ​หัน​มอง​เห็น​รัตติกาล​นั่ง​สยาย​ผมปรก​หน้า แสยะ​ยิ้ม​บอก​ว่า “อย่า​เพิ่ง​ลืม​ลูกสะใภ้​คน​นี้

สิ​คะคุณแม่​ผัว​ขา หึๆๆ”

วง​แตก​ทันที ทั้ง​ภัท​รา บอย​ฮ่ะ ​และ​หนู​ดี วิ่งกระเจิง ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง

รัตติกาล​ตาม​บอย​ฮ่ะ​ที่​วิ่ง​ไป​หยุด​หอบ​อยู่​ริม​สระว่ายน้ำ ถาม​ว่า​เหนื่อย​ไหม ​บอย​ฮ่ะ​บอก​ว่า​เหนื่อย

“เหนื่อย​ก็​ต้อง​กิน​น้ำ​สิ” รัตติกาล​บอก พอ​บอย​ฮ่ะ​หัน​ไปเห็น​เท่านั้น​ถึง​กับ​ร้อง​จ๊าก แต่​พริบตา​นั้น​เอง​ก็​ถูก​รัตติกาล​ผลักลง​สระ​น้ำ พูด​อย่าง​สะใจ “สมน้ำหน้า ไอ้​พวก​นาย​ว่า​ขี้ข้า​พลอย” พูด​แล้ว​หาย​วับ​ไป​ปล่อย​ให้​บอย​ฮ่ะ​ตี​น้ำ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือเสียง​แหบ​เสียง​แห้ง

ooooooo

เล่น​งา​นบ​อย​ฮ่ะ​แล้ว รัตติกาล​ไป​หา​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ที่กำลัง​ถาม​กัน​ว่า​เห็น​อย่าง​ที่​ตัว​เอง​เห็น​ไหม หนู​ดี​บอก​ว่า​เห็นรัตติกาล​มา​นั่ง​อยู่​ข้าง​ตน แต่​ตน​ไม่​กลัว​ เดี๋ยว​จะ​กลับ​ไป​ดู​ให้​แน่ใจอีก​ที ถ้า​เจอ​จะ​จับ​ผี​มา​ให้​ดู

รัตติกาล​โผล่​แทรก​กลาง​ระหว่าง​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี ถาม​หนู​ดี​ว่า​แน่ใจ​หรือ​ว่า​ไม่​กลัว ภัท​รา​ปาก​คอ​สั่น​บอก​ว่า​ตน​กลัว แต่​หนู​ดี​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เชื่อ​ว่า​ผี​มี​จริง คน​อย่าง​ตน​ไม่​เคย​กลัว​ใคร พลาง​เงื้อ​มือ​สุด​แขน​ตบ​หน้า​รัตติกาล ปราก​ฏ​ว่า​วืด มือ​ตบ​ทะลุร่าง​รัตติกาล​ไป​จน​ตัว​เอง​หน้า​เห​วอ

“ทีนี้​เชื่อหรือ​ยัง นัง​พวก​ชอบ​แย่ง​สามี​ชาว​บ้าน”  รัตติกาล​เยาะเย้ย หนู​ดี​ไม่​ตอบไม่​โต้​แต่​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​ไป​เลย ไป​ถึง​สระ​น้ำ

ที่​บอย​ฮ่ะ​กำลัง​ตะกาย​ขึ้น​มา​ก็​ชน​โครม​เข้า​ให้  เลย​ตก​น้ำ​ไป​ทั้ง​คู่

จัดการ​สอง​คน​นี้​แล้ว รัตติกาล​ตาม​หา​ภัท​รา เจอ​กำลัง​จะ​ออก​จาก​ห้อง​พระ​พอดี ภัท​รา​ชะงัก​ตา​ค้าง รัตติกาล​บอกว่า​อย่า​หวัง​เข้าไป​พึ่ง​พระ​ใน​ห้อง​เลย พระ​ช่วย​อะไร​ไม่ได้​หรอก ภัท​รา​หัน​จะ​วิ่ง​หนี​ถูก​รัตติกาล​ไป​โผล่​ดัก​ทาง​ไว้

“คิด​จะ​หนี​รติ​เหรอ ไม่​ง่าย​หรอก​ค่ะ​คุณ​แม่​ขา” เธอ​ลาก​เสียง​ยาว​เป็น​ผี​น่า​กลัว ภัท​รา​พนม​มือ​ปาก​คอ​สั่น ขอ​อย่า​มา​หลอกหลอน​กัน​อีก​เลย​ตน​กลัว​แล้ว “อย่า​เพิ่ง​กลัว​สิ​คะ​คุณ​แม่​ขา รติ​ตั้งใจ​มา​หา​คุณ​แม่​เพราะ​คุณ​แม่​เผา​ของใช้​ของ​รติ​ไป​ให้​ไม่​ใช่​เหรอ”

ไม่​ว่า​รัตติกาล​พูด​อะไร ภัท​รา​ก็​ยอม​รับ​ยอม​จะ​ทำให้​ทุก​อย่าง​อ้าง​ว่าที่​ทำ​ไป​เพราะ​สงสาร​เธอ

“คุณ​แม่​อย่า​มา​หลอก​รติ​เลย คืน​นี้​คุณ​แม่​ควร​จะ​สงสาร​ตัว​เอง​มาก​กว่า” พูด​แล้ว​ปั้น​หน้า​โหด​ก้าว​เข้าไป​ประชิด​จนหน้า​เกือบ​ชน​หน้า​พูด​ลอด​ไรฟัน “คิด​จะ​เล่น​งาน​ลูกสะใภ้​อย่าง​รติ คุณ​แม่​ต้อง​เจอ​แต่​เรื่อง​สยอง!” พูด​แล้ว​หาย​วับ​ไป ภัท​รา​วิ่งอ้าว​ร้อง​เรียก​บอย​ฮ่ะ​ลั่น​บ้าน

ไป​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ​กับ​หนู​ดี​ยัง​แช่​อยู่​ใน​สระว่ายน้ำ​ถาม​ว่า​ลง​ไป​ทำ​อะไร​กัน​ใน​นั้น ทั้ง​สอง​บอก​ว่า​หนี​ผี พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ รัตติกาล​ก็​โผล่​มา​อีก ภัท​รา​ตกใจ​กระโจน​ลง​น้ำ​ไป​อีก​คน ทั้ง​สาม​กอด​กัน​สั่น​จน​น้ำ​กระเพื่อม​อยู่​ใน​สระ รัตติกาล​หัวเราะ​สะใจ​แล้ว​เดิน​หาย​ไป

“สะใจ​ชะมัด จะ​ว่า​ไป​เป็น​ผี​ก็ดี​เหมือน​กัน” รัตติกาล​พูด​อย่าง​ติดใจ​ขณะ​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ตะวัน​ฉาย แต่​ทันใด​ก็​ร้อน​วูบวาบ​ไป​ทั้ง​ตัว เรี่ยวแรง​ก็​หดหาย​กลาย​เป็น​เปลี้ย​ไป​หมด​จน​เซ​จะ​ล้ม เธอ​มอง​ตัว​เอง​อย่าง​แปลก​ใจ

ooooooo

รัตติกาล​ไป​ปรากฏ​ตัว​ให้​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ที่​ห้อง​รับแขก สมชาย คิด​ตี้​กับ​จอห์น​วู​ไม่​เห็น แต่​พอ​ตะวันฉาย​บอก​ว่า​รัตติกาล​นั่ง​อยู่​ที่​โซฟา​เท่านั้น ทั้ง​สาม​ก็​เปิดแน่บ เหลือ​แต่​ตะวัน​ฉาย​อยู่​กับ​รัตติกาล เขา​เข้าไป​เรียก​เธอ ที่นั่ง​หมด​แรง​อยู่​ที่​โซฟา ได้ยิน​เธอ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ด้วย​เสียง​แผ่ว​เบา แต่​พอ​เขา​เอื้อม​มือ​จะ​แตะ ร่าง​เธอ​ก็​ค่อยๆเลือน​หาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา

“รัตติกาล...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​ตกใจ

วัน​ต่อ​มา เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ที่​บ้าน​ภัท​รา​ปรากฏ​ว่า​ทั้ง ภัท​รา หนู​ดี​ และ​บอย​ฮ่ะ​ต่าง​เป็น​หวัด​แข่ง​กัน​จาม​น้ำ​ลายกระเด็น เมื่อ​เห็น​ตะวัน​ฉาย ภั​ทราบ​อก​ว่า​ให้​จัดการ​กับ​รัตติกาล​อย่าให้​มา​หลอก​ตน​อีก หนู​ดี​ก็​ฟ้อง​ว่า​รัตติกาล​พยายาม​จะ​ฆ่า​ตน

“รติ​คง​ไม่ได้​คิด​จะ​ฆ่า​ใคร​หรอก​ครับ เธอ​ก็​แค่​แสดงความ​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​ไป​เผา​ทำลาย​ข้าวของ​ของ​เธอ” ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง ภัท​รา​อ้าง​ว่า​ตน​ทำ​ด้วย​ความ​หวัง​ดี​เพื่อ​รัตติกาล​จะ​ได้​มี​ใช้ ตะวัน​ฉาย​แย้ง​อย่าง​รู้ทัน​ว่า “แม่​ครับ ตอน​รติ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ รติ​เขา​ก็​รู้​ว่า​แม่​ไม่​ชอบ​เขา พอ​เขา​ตาย​แม่​คิด​ว่า​เขา​จะ​ไม่​รู้​ไม่​เห็น​อะไร​เหรอ​ครับ”

หนู​ดี​รับ​ไม่ได้​ถาม​ว่า​ผี​เฮี้ยน​ขนาด​นี้ เขา​ยัง​ติดใจ​ลืม​ไม่ได้​อีก​หรือ

“ไม่​ใช่​ว่า​พี่​ลืม​รติ​ไม่ได้ แต่​พี่​รับปาก​เธอ​ไว้​ตั้งแต่​ก่อน​เธอ​ตาย​ว่า​พี่​จะ​ช่วยเหลือ​เธอ หน้าที่​ของ​พี่​ยัง​ไม่​จบ” พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ลุก​ไป​อย่าง​เบื่อ​ที่​จะ​โต้เถียง​กัน​อีก

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​บ่ายหน้า​ไป​ที่​วัด เจอ​พิชญ์​กับ​พัดชา​อยู่​ที่​นั่น พอ​พิชญ์​รู้​ว่า​เมื่อ​คืน​รัตติกาล​ไป​อาละวาดที่​บ้าน​ภัท​รา เขา​ทำท่า​สยอง​บอก​ว่า “แบบ​นี้​เขา​เรียกว่า

...เฮี้ยน” แล้ว​ทำ​โมเม​เอน​ไป​กระแซะ​พัดชา พอ​ถูกรู้ทัน​ก็​อ้าง​ว่า​ตน​กลัว​ผี

“ไม่​ต้อง​กลัว​กัน​ไป​หรอก ฉัน​ว่า​รติ​คง​จะ​มา​หลอกใคร​ไม่ได้​อีก​แล้ว” ตะวัน​ฉาย​บอก พิชญ์​ถาม​หน้าตา​ตื่น​ว่าทำไม “ฉัน​ก็​สงสัย​เหมือน​กัน​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น” ตะวัน​ฉาย​พึมพำ

เหตุ​นี้​เอง​ทั้ง​สาม​จึง​พา​กัน​ไป​หา​เณร​เปี๊ยก ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ทำไม​อยู่ๆรติ​ก็​มา​ให้​ตน​เห็น​ตัว​ มา​หลอก​ให้​ทุก​คน​กลัว​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป

เณร​เปี๊ยก​เล่นตัว​อยู่​นาน จน​ถูก​พัดชา​ขู่​ว่า​ถ้า​ไม่​บอก​จะ​ฟ้อง​พระพี่เลี้ยง​ว่า​เณร​เอา​การ์ตูน​ซ่อน​ไว้​ใน​ปลอก​หมอน เณร​เลย​รีบ​บอก​ว่า

“เณร​พอ​จะ​จำ​ได้​ว่า​เคย​มี​ญาติ​โยม​มา​คุย​เรื่อง​แบบ​นี้​กับ​หลวง​ตา การ​ที่​คน​ตาย​ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​มา​พูด​คุย​ด้วย​หลังจาก​ที่​เพิ่ง​ตาย เป็น​เพราะ​ผล​ของ​กรรม​ดี​ที่​ผู้​ตาย​เคย​ทำ​ไว้จ้ะ”

“แล้ว​ทำไม​อยู่ๆ รติ​ถึง​หาย​ไป​ล่ะ​ครับ” ตะวัน​ฉายถาม

“โลก​ของ​คน​กับ​วิญญาณ​มัน​คน​ละ​โลก​กัน​จ้า โยม​พี่​รติ​คง​ไม่​รู้ตัว​ว่า​ได้​ใช้กรรม​ดี​ที่​สร้าง​เอา​ไว้​ตอน​มี​ชีวิต​อยู่​หมด​ไป​กับ​การ​ติดต่อ​คนใน​โลก​นี้”

พิชญ์​ถาม​ว่า​รัตติกาล​ใช้กรรม​ดี​เพียง​คืน​เดียว​ก็​หมด​เลย​หรือ เณร​ทำท่า​คิดๆแล้ว​เฉลย​ว่า​คง​เป็น​เพราะ​ตอน​เป็นคน​รัตติกาล​ไม่ค่อย​ชอบ​ทำบุญ กรรม​ดี​ก็​เลย​มี​นิดเดียว

“ถ้า​รติ​ใช้​บุญ​ที่​สะสม​มา​หมด ทำให้​ติดต่อ​คน​อื่นไม่ได้​อีก แล้ว​ทำไม​ผม​ถึง​เป็น​คน​เดียว​ที่​ยัง​เห็น​รติ​อยู่​ล่ะ​ครับเณร” ตะวัน​ฉาย​ถาม​ต่อ

“ก็​เพราะ​ดวง​ของ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย​เป็น​ดวง​ที่​เกิด​มา​เพื่อ​ปกป้อง​โยม​พี่​รติ​นะ​สิ​จ๊ะ”

ฟัง​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​ไป​อย่าง​ครุ่นคิด

ooooooo

แม​รี่​ยัง​รุก​หาญ​กล้า​อย่าง​ต่อ​เนื่อง ทั้ง​เกาะ​แจ ยั่วยวน โดยเฉพาะ​พยายาม​หา​ยา​บำรุง​มา​ให้​กิน บังคับ​ให้​กิน​จน​อ้วก​ออก​มา หมาย​จะ​ปลุก​ให้​คึก​เป็น​เฒ่าตัณหา​กลับ เพื่อ​ตน​จะได้​เอี่ยว​ใน​สมบัติ​ที่​มี​อยู่

รัตติกาล​เฝ้า​ดู​การ​กระทำ​ของ​แม​รี่​อย่าง​ไม่​พอใจ พยายาม​ขัดขวาง แต่​เธอ​ก็​ไม่​อาจ​ทำได้​เหมือน​ที่​ทำ​กับ​ภัท​รา​กับพวก​แล้ว ได้​แต่​เคียดแค้น กลัดกลุ้ม

แต่​เรื่อง​นี้​ตะวัน​ฉาย​ก็​ไม่ได้​นิ่ง​นอนใจ เมื่อ​รู้​ว่า​กรรม​ดี​ที่​เธอ​ทำ​มา​ใช้​หมด​แล้ว แต่​เธอ​ยัง​วนเวียน​อยู่​ใกล้​พวก​เรา ตน​จะ​ต้องหา​ทาง​ติดต่อ​กับ​เธอ​ให้​ได้​จะ​ได้​รู้​ว่า​เธอ​ต้องการ​อะไร

เมื่อ​กลับ​มา​ถึง​บ้าน เขา​มอง​ไป​รอบๆเรียก​หา​อย่าง​คาดหวัง​จะ​ได้​เจอ

“รติ...เธอ​อยู่​ที่​นี่​หรือ​เปล่า รติ ถ้า​ได้ยิน​ฉัน​ก็​ออกมา​เถอะ ฉัน​อยาก​เจอ​เธอ...รติ...”

คิดตี้​กับ​สมชาย​ได้ยิน​ตะวัน​ฉาย​เรียก​หา​รัตติกาล​ก็​ขน​หัว​ลุก​กลัว​จะ​มา​จริงๆ ยิ่ง​ได้ยิน​เสียง​หมา​หอน​ก็​ถึง​กับ​โผ​เข้า​กอด​กัน​กลม อึดใจ​เดียว​ต่าง​ก็​วิ่ง​อ้าว​ออก​ไป

รัตติกาล​มอง​รอบ​ตัวอย่าง​กลัดกลุ้ม สุดท้าย​บอก​ตัว​เอง​ว่า

“สงสัย​คง​มี​แต่​นาย​คน​เดียว​แล้ว​มั้ง​ที่​ช่วย​ฉัน​ได้ นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ...”

ooooooo

พิชญ์​แนะ​วิธี​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล​ให้​ตะวัน​ฉาย บอก​เพื่อน​ว่า​ทำ​แล้ว​ได้​ผล​ยัง​ไง​โทร.​บอก​ด้วย

ตะวัน​ฉาย​ตั้งใจ​เต็มที่​ที่​จะ​ต้อง​เร่ง​ทำ​เพื่อ​ช่วย​รัตติกาล แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า รัตติกาล​ก็​ต้องการ​ติดต่อ​เขา​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่พูด​ไป​เขา​ก็​ไม่ได้​ยิน ไม่​รับ​รู้

ขณะ​ที่​รัตติกาล​กำลัง​ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​นั่นเอง ตะวัน​ฉาย​ก็​ตัดสินใจ​ทำ​ตาม​วิธี​ที่​พิชญ์​แนะนำ เขาก้งโค้ง​มอง​ลอด​หว่าง​ขา รัตติกาล​เห็น​แล้ว​สงสัย​ว่า เขา​ทำ​อะไร​ดู​น่า​ทุเรศ​ทน​ดู​ไม่ได้​จน​ต้อง​เอา​มือ​ปิด​ตา

ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​เงย​หน้า​ขึ้น​เพราะ​ไม่​เห็น​อะไร​เลย แต่​ยัง​ไม่​แล้ว​ใจ​เลย​ลอง​อีก​ที พอ​รัตติกาล​รู้​ว่า​เขา​พยายาม​ติดต่อ​ตน​ก็ดี​ใจ​รีบ​ไป​ยืน​ข้าง​หลัง​เขา เพื่อ​เวลา​เขา​ก้ม​มอง​ลอด​หว่าง​ขา​จะ​ได้​เห็น

พริบตา​นั้น สมชาย​มา​จาก​ไหน​ไม่​รู้​พอก​หน้า​ขาว​วอก​ออก​มาก้งโค้ง​มอง​ลอด​หว่าง​ขา​เหมือน​กัน ทั้ง​สอง​เลย​จ๊ะเอ๋กัน​อย่าง​จัง ตะวัน​ฉาย​เงย​พรวด​ขึ้น​มา​สมชาย​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​เหมือนกัน ก้น​กับ​ก้น​เลย​ชน​กัน​โครม

รัตติกาล​โมโห​มาก​ที่​สมชาย​มา​ทำ​เสีย​เรื่อง​แต่​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ ส่วน​ตะวัน​ฉาย​คิด​ว่า​ตน​เห็น​ผี​จริง​ตาม​ที่​พิชญ์​บอก แต่​ก็​สงสัย​ว่า​หรือ​ตาฝาด​เพราะ​เลือด​ตก​หัว พอ​ลอง​อีก​ที​ก็​จ๊ะเอ๋​ กับ​สมชาย​อีก คราว​นี้​เลย​จับ​ได้​ว่า​เป็น​สมชาย ด่า​อย่าง​ฉุน​ขาด

“ผี​กะเทย...ไอ้​สมชาย!!” ด่า​แล้ว​ถีบ​สมชาย​กระเด็น​เข้าบ้านไป​ด่า​ว่า​เล่น​อะไร​ไม่​เข้า​ท่า สมชาย​แก้ตัว​ว่า​เห็น​เขา​ก้มๆเงยๆอยู่​เลย​นึก​ว่า​จะ​เล่น​จ๊ะเอ๋​กับ​ตน “ฉัน​ไม่ได้​เล่น​จ๊ะเอ๋​กับ​แก ฉัน​กำลัง​หาร​ติ”

พอ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​เรียก​ผี สมชาย​ก็​ปอด​แหก​เผ่น​อ้าว​ไป​แล้ว ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด​สงสัย​ว่า​วิธี​แรก​นี้​คง​ไม่ได้​ผล ระหว่าง​นั้น รัตติกาล​พยายาม​ลุ้น​อ้อนวอน​ว่า

“อย่า​เพิ่ง​ถอด​ใจ​เลิก​ตอน​นี้​นะ ฉัน​ไม่​รู้​จะ​พึ่ง​ใคร​แล้ว​จริงๆ นาย​ตะวัน​ฉาย​ได้​โปรด​เถอะ”  รัตติกาล​เดิน​ไป​ยกมือ​ไหว้​ตะวัน​ฉาย​ตรง​หน้า​แต่​เขา​ไม่​เห็น เฝ้า​ครุ่นคิด​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป

ooooooo

เมื่อ​วิธี​แรก​ไม่ได้​ผล ตะวัน​ฉาย​เปลี่ยน​วิธี​ใหม่​ด้วย​การ​จุด​เทียน​แล้ว​หลับตา​อธิษฐาน​ให้​เห็น​วิญญาณ​ที่​อยาก​เห็น ครั้ง​แรก​เขา​ไม่​เห็น​อะไร แต่​พอ​ทำ​ครั้ง​ที่​สอง​ก็​เห็น​เงา​ของ​รัตติกาล​แว้​บๆ เขา​ดีใจ​มาก แต่​พอ​เพ่ง​มอง​อีก​ที​ก็​ไม่​เห็น​แล้ว

พิชญ์​กับ​พัดชา​มา​ดู​ผล​การทดลอง​ของ​ตะวัน​ฉาย พอ​รู้​ว่า​วิธี​ที่​สอง​เห็น​รัตติกาล​แว้​บๆ ทำให้​พอ​รู้​ว่า​เธอ​อยู่​ที่​นี่​กับ​พวก​เรา​แน่ ท่าทาง​เหมือน​อยาก​จะ​ให้​ช่วย​อะไร​ด้วย

“งั้น​เรา​ต้อง​รู้​ให้​ได้​ว่า​รติ​ต้องการ​ให้​ช่วย​อะไร คง​ต้อง​ใช้​วิธี​นั้น​แล้ว​ล่ะ” พัดชา​สรุป

ฝ่าย​สมชาย​กับ​คิตตี้​หนี​กลับ​ไป​แล้ว​ก็​ยิ่ง​กลัว พา​กัน​มุด​คลุมโปง​ตัว​สั่น พลัน​ก็​มีเสียง​โทรศัพท์​มือ​ถือ​ดัง​ขึ้น สมชาย​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​โทรศัพท์​ที่​โต๊ะ​เครื่อง​แป้ง​มา​ดู บอก​คิตตี้​หน้าตา​ตื่น​ว่า “คุณหญิง...”

ภัท​รา​โทร.​มา​ถาม​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย พอ​​รู้​จาก​สมชาย​ว่า​เขา​ยัง​ไม่​เลิก​ที่​จะ​ติดต่อ​กับ​รัตติกาล บังคับ​สมชาย​ว่า​ต้อง​ห้าม​ตะวัน​ฉาย​เลิก​บ้า​บอ​ข้องแวะ​กับ​ผี​อีก สมชาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​คุณหญิง​เป็น​แม่​ไม่​ห้าม​เอง แต่​พอ​ถูก​คุณหญิง​ขู่​ว่า​ถ้า​ขัด​คำสั่ง​จะ​ไล่​ออก แต่​ก็​ปลอบ​ใจ​ด้วย​การ​ส่ง​บอย​ฮ่ะ​มา​ช่วย​อีก​คน

“บอย​เหรอ​ฮะ ไม่​เอา​แล้ว บอ​ยก​ลัว​ผี” บอย​ฮ่ะ​ปฏิเสธ​เสียงสั่น

“ผี​นัง​รติ​กับ​ฉัน แก​กลัว​ใคร​มาก​กว่า​กัน!!”

เจอ​ไม้​นี้​เข้า​บอย​ฮ่ะ​ก็​จ๋อย​สนิท

ooooooo

พัด​ชา​ให้​เปลี่ยน​วิธี​ใหม่​โดย​ให้​เล่น​ผีถ้วยแก้ว​เชื่อ​ว่า​วิธี​นี้​จะ​ทำให้​รัตติกาล​บอก​ถึง​ความต้องการ​ของ​เธอ​ได้ ทั้ง​สาม​ลงมือ​กัน​ทันที ตะวัน​ฉาย​บอกกล่าว​แก่​รัตติกาล​ว่า

“รติ...ถ้า​เธอ​อยู่​ที่​นี่ ก็​บอก​เรา​มา​ว่า​เธอ​อยาก​ให้​ช่วย​อะไร”

“ขอบใจ​มาก​นะ เวลา​นาย​ซีเรียส​จริงจัง​ขึ้น​มา นาย​ก็​เท่​เหมือน​กัน” รัตติกาล​ปลื้ม​จน​ชม​ออก​มา แล้ว​เธอ​ก็​ตกใจ​เมื่อ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ชะงัก เธอ​พึมพำ “นาย​ได้ยิน​ที่​ฉัน​ชม​นาย​ด้วย​เหรอ”

พิชญ์​เห็น​ตะวัน​ฉาย​ชะงัก ถาม​ว่า​เป็น​อะไร ตะวัน​ฉายบอก​ว่า​เหมือน​แว่วๆได้ยิน​เสียง​ใคร​มา​ซุบซิบ​ที่​ข้าง​หู พิชญ์​สะดุ้ง​โหยง​คิด​ว่า​เป็น​ผี​รัตติกาล​แน่ๆ เร่ง​ให้​พัดชา​รีบ​ลงมือ​เลย​ตน​ขนลุก​ไป​หมด​แล้ว

พัดชา​เอา​แก้ว​เปล่า​คว่ำ​ลง​บน​กระดาษ​ที่​มี​ตัว​อักษร ทุก​คน​เพ่ง​ที่​แก้ว​อย่าง​จริงจัง​ใจ​ระทึก

ฝ่าย​สมชาย คิตตี้ และ​บอย​ฮ่ะ ถูก​ภัท​รา​ประกาศิต​ให้​ไป​ทำให้​ตะวัน​ฉาย​เลิก​วุ่นวาย​กับ​การ​เรียก​ผี บอย​ฮ่ะ​เสนอ​แผน​ของ​ตัว​เอง โดย​ให้​แต่งตัว​เป็น​ผี 3 สัญชาติ คือ​สมชาย​แต่ง​เป็น​แด​ร็กคิวลา คิตตี้​แต่ง​เป็น​นาง​ตานี และ​บอย​ฮ่ะ​แต่ง​เป็น​ผี​จีน

“แก​จะ​บ้า​เหรอ​ไอ้​บอย แผน​แบบ​นี้​เนี่ย​นะ​จะ​ได้​ผล” สมชาย​ค้อน​สะบัดสะบิ้ง

“ได้​สิ ตาม​ทฤษฎี​แล้ว ที่​ผี​มา​หลอก​เรา​เพราะ​เห็น​ว่า​เรา​เป็น​คน ผี​ถึง​มา​หลอก แต่​ถ้า​เรา​ชิง​หลอก​ผี​ก่อน​ว่า​เรา​ไม่​ใช่​คน แต่​เป็น​ผี ผี​ก็​จะ​ได้​ไม่​หลอก​เรา”

เมื่อ​ตกลง​กัน​ได้​แล้ว​ก็​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​งาน

ooooooo

เมื่อ​เริ่ม​เล่น​ผีถ้วยแก้ว ตะวัน​ฉาย​ก็​ยัง​บอกกล่าว​กับ​รัต​ติ​กาล​ว่า​ถ้า​เธอ​อยู่​ใน​นี้​กับ​พวก​เรา​ก็​บอก​ให้​รู้​ด้วย ที​แรก​ถ้วยแก้ว​ไม่​ขยับ แต่​พอ​รัตติกาล​ยื่นมือ​ไป​แตะ ​ถ้วยแก้ว​ก็​เริ่ม​ขยับ​หมุน​ไป​รอบ​กระดาษ ทำให้​ทั้ง​สาม​รู้​ว่ารัตติกาล​อยู่​ที่​นี่​จริงๆเตรียม​จะ​ถาม แต่​พิชญ์​ท้วงติง​ขึ้น​ว่า

“เดี๋ยว​อย่า​เพิ่ง​มั่นใจ ผม​เคย​ได้ยิน​ว่า​อาจ​มี​วิญญาณ​อื่น​ที่​เข้า​มา​หลอก​เรา​ว่า​เป็นวิญญาณ​ที่​เรา​เรียก”

ตะวัน​ฉาย​เสนอ​ว่า​เรา​ต้อง​ถาม​เรื่อง​ส่วนตัว​ของ​เธอ พัดชา​จึง​ถาม​ว่า​เวลา​เกิด​ของ​เธอ​คือ​เวลา​อะไร ถ้วยแก้ว​เคลื่อน​ไป​ที่​เลข 24 ทุก​คน​พา​กัน​ดีใจ เพราะ​รัตติกาล​เกิด​ตอน​เที่ยง​คืน​พอดี ถาม​ต่อ​ไป​อีก​ว่า​เธอ​ต้องการ​ให้​เรา​ช่วย​อะไร ถ้วยแก้ว​เคลื่อน​ไป​ตาม​อักษร​ว่า “พ่อ​ฉัน​ไง”

ขณะ​กำลัง​ถาม​กัน​อย่าง​ใจจดจ่อ​นั่นเอง จู่ๆคิตตี้​ที่

แต่ง​เป็น​ผี​นาง​ตานี​ก็​โผล่​หน้า​มา​หลอกพิชญ์​เห็น​เข้า​จังๆ ถึง​กับ​ร้อง​ลั่น ชี้​ให้​เพื่อนๆดู แต่​พอ​ตะวันฉาย​กับ​พัดชา​มอง​ไป​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​แล้ว

“ฉัน​เห็น​จริงๆ เมื่อกี้​นี้​ยืน​อยู่​ตรง​โน้น สงสัย​ไม่ได้​มี​แต่​วิญญาณ​คุณ​รติ​คน​เดียว​แล้ว ผีถ้วยแก้ว​คง​เรียก​ผี​ตัว​อื่น​ให้​มา​อีก​แน่” พิชญ์​ตาเหลือก​ด้วย​ความ​กลัว มอง​ไป​รอบๆแล้วผวา​เฮือก​เมื่อ​เห็น​บอย​ฮ่ะ​แต่ง​เป็น​ผี​จีน​โผล่​มา​หลอก​อีก “เย้ย​ยยย...​นั่น​ไง โผล่​มา​อีก​ตัว​แล้ว”

แต่​พอ​ทุก​คน​มอง​ไป​ก็​ไม่​เห็น​อะไร พิชญ์​มอง​หา​แต่​ กลับ​เห็น​สมชาย​แต่ง​เป็นแดร็กคิวลา​ยืน​เขี้ยว​โง้ง​แสยะ​ยิ้มให้อยู่ คราว​นี้​พิชญ์​อยู่​ไม่ได้​แล้ว ลุก​วิ่ง​หนี​ไป​ทันที ตะวัน​ฉาย​พยายาม​เรียก​ก็​ไม่ได้​ผล พัดชา​จึง​อาสา​ไป​ตาม​ให้ ตรง​นั้น​จึง​เหลือ​แต่ ตะวัน​ฉาย​กับ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล  เธอ​บ่น​กับ​เขา​อย่าง​กลุ้มใจ​ว่า

“เพื่อน​นาย​นี่​แย่​ที่สุด ขี้ขลาด​ตาขาว ฝีมือ​ของ​แม่นาย​ทั้งนั้น แล้ว​ทีนี้​ฉัน​จะ​ทำ​ยัง​ไง​เนี่ย”

พัดชา​ตาม​ไป​เรียก​พิชญ์ เรียก​ไป​ด่า​ไป​ขี้ขลาด​ตาขาว ไม่ได้​เรื่อง​เลย

ทันใดนั้น มี​มือ​มา​สะกิด​ไหล่ เธอ​เอ็ด​ไป​ว่า “ไม่ต้อง​มา​ตลก​เลย เดี๋ยว​โดน​แน่” แต่​พอ​หัน​ไป​เห็น​คิตตี้​ผี​นาง​ตานี​ใช้​ไฟฉาย​ส่อง​ใต้​คาง​ดู​น่า​กลัว เธอ​ตกใจ​ผงะ ร้อง​ไม่​เป็น​ภาษา​ก่อน​เผ่นแน่บ​ไป

“ผะๆๆๆ...ผี...”

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​เจ็บปวด เจ็บใจ​และ​แค้น​ใจ​มาก​ที่​ไม่​สามารถ​เอา​เจ้าหญิง​มาลา​มา​เป็น​ของ​ตน​ได้​ทั้งที่​ตน​ต้อง​ทุกข์​ทรมาน​ไม่ได้​ผุด​ได้​เกิด​มา​เป็น​ร้อย​ปี​เพื่อ​ท่านหญิง​แต่​เพียง​ผู้​เดียว

คุณ​หลวง​เข้าไป​ลูบไล้​และ​จุมพิต​หน้าผาก​ที่​ร่าง​ของ​รัตติกาล​อย่าง​แสน​รัก พลัน​ก็​ชะงัก​เมื่อ​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​ใน​ห้อง คุณ​หลวง​ถาม​อย่าง​ไม่​พอใจ​ว่า​ใคร​สั่ง​ให้​เข้า​มา ออก​ไป​เดี๋ยวนี้

“ขอโทษ​เจ้า​ค่ะ แต่​ดิฉัน​เป็น​ห่วง​คุณ​หลวง” กระทง​เสียงอ่อย

“พวก​เอ็ง​ไม่​ต้อง​มา​ห่วง​ข้า เพราะ​มัน​ยิ่ง​ทำให้​ข้า​ดู​น่า​สมเพช ทั้งๆที่​ข้า​คือ​หลวง​บวร​สงคราม ​นาย​ทหาร​ที่​ได้ชื่อ​ว่า​เป็น​มือหนึ่ง​ของ​กองทัพ แต่​กลับ​ต้อง​เสีย​เจ้าสาว​ให้​ไอ้​กระจอก​อย่าง​ตะวัน​ฉาย”

“ตอน​นี้​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​เจ้า​คะ ใน​เมื่อ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​มัน​มีด​วง​มหา​อุ​ด ส่วน​หม่อมเจ้า​มาลา​ก็​มี​ปิ่น​ของ​ท่านหญิง​ไว้​ป้องกัน​ตัว​จาก​คุณ​หลวง ขืน​ปล่อย​วิญญาณ​หม่อมเจ้า​มาลา​อยู่​ที่​นั่น​นานๆ เกิด​ไป​รู้​วิธี​ที่​วิญญาณ​จะ​ติดต่อ​กับ​คน​เป็นได้​ขึ้น​มา เธอ​อาจจะ​บอก​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​ตะวัน​ฉาย​รู้  “กระทง​กังวล

“ข้า​รู้​เรื่อง​นั้น​ดี...ไอ้​ตะวัน​ฉาย มัน​ต้อง​เจอ​ข้า​แน่” คุณ​หลวง​จ้อง​จิก​ไป​ข้าง​หน้า​อย่าง​ร้ายกาจ

แล้ว​คืน​นี้​เอง หลวง​บวร​สงครามก็​พา​กระทง กระทิง ไอ้​ริ​ด ​และ​อี​สี​ดวง​ไป​เที่ยว​ผับ อี​สี​ดวง​ดีใจ​จน​ลืมตัว​เต้น​ติ๊ดชึ่ง อ​ย่าง​เมามัน​จน​โดน​กระทง​ตบ​กะโหลก​เตือน​ให้​สำรวม​หน่อย

“ที่​นี่​มี​เหยื่อ​มากมาย​ที่​พร้อม​จะ​ให้​พวก​เอ็ง​ล่า จัดการ​กัน​ตาม​สบาย ข้า​มี​ธุระ​ต้อง​ไป​ทำ” คุณ​หลวง​บอก​แก่​บรรดา​สมุน​แล้ว​เดิน​ไป กระทง​รีบ​เดิน​ตาม

ส่วน​กระทิง​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง มอง​ไป​รอบๆเลีย​ปาก​แผล็บ​พึมพำ “คืน​นี้​ได้​อิ่ม​แปล้​แน่ๆหึๆๆ”

ooooooo

หลวง​บวร​สงคราม​ปลีกตัว​ไป​นั่ง​ดื่ม​อยู่ที่เคาน์เตอร์ มี​หญิง​สาว​แต่งตัว​ดี​เข้า​มา​อ่อย​แบบ​พวก​ชั้น​สูง​เข้าไป​เสนอ​ตัว​เป็น​เพื่อน​คุย​ชม​ว่า “หล่อ​ขั้น​เทพแบบ​นี้คิด​ให้ครึ่ง​ราคา”

สาว​สวย​ยื่นมือ​ไป​ลูบ​แขน​คุณ​หลวง กระทง​คว้า​มือ​หมับ​บีบ​ปราม​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​เจ้านาย​ตน จน​คุณ​หลวง​ต้อง​ปราม​ด้วย​สายตา​ให้​ปล่อย ​กระทง​จึง​ปล่อย​มือ แล้ว​คุณ​หลวง​ก็​เอ่ย​อย่าง​สุภาพบุรุษ​ว่า

“ผม​ต้อง​ขอโทษ​ด้วย คน​ของ​ผม​ต้อง​ทำ​ตาม​หน้าที่ ผม​เพิ่ง​เดินทาง​มายัง​ไม่ค่อย​มี​เพื่อน​คุย​เท่าไร ​ผู้หญิง​สวยๆอย่าง​คุณ​ผม​ก็​สนใจ​อยาก​จะ​ผูก​มิตร​ด้วย แต่​ว่า​ตอน​นี้​ผม​มี​ธุระ​สำคัญ​ต้อง​ทำ ถ้า​คุณ​รอ​ได้ ผม​จะ​ให้​คน​ของ​ผม​พา​ไป​รอ​ผม​ที่​รถ”

หญิง​สาว​รับคำ​ทันที คุณ​หลวง​จึง​จับ​มือ​หญิง​สาว​ส่ง​ต่อ​ให้​อี​สี​ดวง อี​สี​ดวง​รับมือ​หญิง​สาว​พา​เดิน​เชิด​ไป​แต่​ใน​ใจ​กระหยิ่ม​กับ​เหยื่อ​อัน​โอชะ​ราย​นี้

ครู่​เดียว​ก็​มีเสียง​หญิง​สาว​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ลาน​จอด​รถ​พลาง​วิ่ง​เตลิด​ออก​มา แต่​ถูก​กระทิง​ปราด​เข้า​ขวาง หญิง​สาว​ร้อง​กรี๊ด​ดดด แล้ว​เงียบ​ไป เพราะ​ถูก​ไอ้​ริดกับอีสีดวง​พุ่ง​เข้ารุม​ดูด​เลือด​จน​หมดตัว เสร็จ​แล้ว​อี​สี​ดวง​พูด​อย่าง​สะใจ เย้ย​หยัน​ว่า

“เชอะ! ผู้หญิง​สมัย​นี้​มัน​ร่าน​จริงๆ อย่าง​แก​ไม่ได้​แอ้ม​คุณ​หลวง​หรอก...หึๆๆ”

ooooooo

เมื่อ​ไม่​มี​พัดชา​เจ้าของ​ความ​คิด​ผีถ้วยแก้ว​อยู่ ตะวัน​ฉาย​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้ รอ​อยู่​จน​เที่ยง​คืน ง่วง​เลย​ขึ้น​ไป​นอน รัตติกาล​พยายาม​หน่วง​รั้ง​ไว้​แต่​ไม่​สำเร็จ

บอย​ฮ่ะ​ที่มา​ซุ่ม​ดู​ตะวัน​ฉาย​อยู่​เห็น​เขา​ขึ้น​ไป​นอน​ก็

ดี​ใจ​รีบ​โทรศัพท์​บอก​ภัท​รา​ว่า​ลูก​ชาย​คุณหญิง​ถอด​ใจ​เรื่อง​ผี​รัตติกาล​แล้ว พลาง​รีบ​เดิน​ออก​ไป

รัตติกาล​โกรธ​บอย​ฮ่ะ ขัดใจ​ตะวัน​ฉาย เลย​เหวี่ยง​ไป​ตาม​อารมณ์ ปรากฏ​ว่า​มือ​ไป​ถูก​แจกัน​ตก เธอ​แปลก​ใจ​ที่​ตัว​เอง​ทำได้​อีก​แล้ว เหลือบ​ดู​นาฬิกา​เป็น​เวลา 24.00 น. อันเป็น​เวลา​เกิด​ของ​เธอ​พอดี

รัตติกาล​ตาม​บอย​ฮ่ะ​ออก​ไป ได้ยิน​สมชาย​กับ​คิตตี้​กำลัง​นินทา​ความ​เค็ม​ของ​ภัท​รา​อยู่ บอย​ฮ่ะ​ปราม​ว่า​นินทา​คุณหญิง​หาเรื่อง​ปาก​แตก​ใช่​ไหม พริบตา​นั้น​บอย​ฮ่ะ​ก็​ตกใจ​ตาเหลือก​เมื่อ​เห็น​รัตติกาล​ยืน​ทำ​หน้า​ยักษ์​ใส่​อยู่

“พวก​แก​นั่นแหละ​ที่​จะ​ต้อง​เจอ​ดี” รัตติกาล​คำราม​ใส่​แล้ว​ดึง​บอย​ฮ่ะ​ไป​บีบ​คอ​จน​ลิ้น​จุก​ปาก ขู่​ก่อน​ปล่อย​มือ​ว่า “แก​ไป​บอก​แม่​ผัวฉัน​ว่า​อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​กับ​ตะวัน​ฉาย​อีก ไม่​งั้น​ฉัน​จะ​ตาม​ไป​หักคอ​ถึง​บ้าน เข้าใจ​ไหม”

ปล่อย​บอย​ฮ่ะ​ไป​แล้ว รัตติกาล​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง​ตะวัน​ฉาย ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​ใน​กระจก ตะวัน​ฉาย​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​ดีใจ ไม่ทัน​ตั้งตัว​ก็​ถูก​เธอ​ดึง​เข้าไป​จูบ​จ๊วบๆๆ ทำเอา​ตะวัน​ฉาย​อึ้ง​ตา​ค้าง ครู่​เดียว​ก็​เคลิ้ม​มือ​ไม้​อ่อน แต่​แล้ว​ก็​ถูก​รัตติกาล​ผลัก​ออก ด่า​ว่า​ขนาด​ตน​เป็น​ผี​แล้ว​ยัง​มา​ล่วงเกิน​กัน​อีก

“เฮ้ย!! หยุด​นะ​ยั​ยส​ว​ยส​ยอง ผม​ลวนลาม​คุณ​ที่ไหน คุณ​ไม่​ใช่​เหรอ​ที่​กระชาก​ผม​ไป​จูบ”

“เปล่า​นะ ฉัน​แค่​จะ​ทำให้​นาย​เห็น​ว่า​ฉัน​มี​ตัว​ตน​อยู่​ตรง​นี้​จริงๆ”

ทั้ง​คู่​โต้เถียง​กัน​รุนแรง รัตติกาล​ขู่​ว่า​จะ​มา​หลอกหลอน​ให้​ขี้​ขึ้น​สมอง​เลย ตะวัน​ฉาย​ท้า​ว่า​ขนาด​เธอ​เป็น​คน​ตน​ยัง​ไม่​กลัว​นับประสา​อะไร​กับ​เป็น​ผี​แล้ว​ตน​จะ​กลัว เถียง​สู้​ไม่ได้ รัตติกาล ​ก็​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​ถูก​เขา​จับ​หมับ​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​สงสัย ถาม​ว่า

“เดี๋ยว...ทั้ง​คืน​ผม​พยายาม​ติดต่อ​คุณ แต่​ทำไม​ไม่ได้​สัก​ที แล้ว​นี่​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​คุณ​ถึง​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ผม​เห็น แล้ว​ยัง​สัมผัส​ผม​เหมือน​คุณ​ได้​กลับ​มา​เป็น​คน​ได้​อีก”

“ฉัน​ก็​ไม่​รู้​ว่า​ทำได้​ยัง​ไง รู้​แต่​ว่า พอ​เที่ยง​คืน​ปุ๊บ​ก็​เป็น​อย่าง​นี้”

ตะวัน​ฉาย​มอง​อย่าง​สงสัย ยัง​พูด​ถึง​เรื่อง​จูบ​เมื่อ​ครู่​นี้​ว่า​มี​รส​ชาติเหมือน​ตอน​ที่​เธอ​ยัง​เป็น​คน​อยู่​เลย ทำให้​รัตติกาล​ทั้ง​เขิน​ทั้ง​โกรธ​ด่า​เขา​ว่า​ตน​มี​เรื่อง​เดือดร้อน​จะ​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​กลับ​มา​พูด​แต่​เรื่อง​นี้​ ว่า​แล้ว​ก็​หายตัว​ไป

ขณะ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​งงๆอยู่​นั่นเอง รัตติกาล​ก็​เข้า​ทาง​ข้าง​หลัง​บีบ​คอ​เขา​ทันที​จน​เขา​ร้อง​ให้​ปล่อย​หายใจ​ไม่​ออก​แล้วขู่​ว่า “ถ้า​ผม​ตาย​ขึ้น​มา​ใคร​จะ​ช่วย​คุณ”

“ฉัน​เป็น​ห่วง​พ่อ นาย​ต้อง​ช่วย​พ่อ​ฉันนะ” รัตติกาล​พูด​จบ​ร่าง​เธอ​ก็​ค่อยๆจาง​หาย​ไป ตะวัน​ฉาย​ตกใจ​ถาม​ว่า​ทำไม​ตัว​เธอ​ถึง​เป็น​แบบ​นี้ รัตติกาล​เอง​ก็​ตกใจ​ยื่น​มือ​สอง​ข้าง​ออก​ไป​ให้​เขา​จับ​ไว้

“เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​พ่อ​เธอ บอก​ฉัน​สิ​รติ” ตะวัน​ฉาย​พยายาม​ถาม

“ฉัน​ไม่​รู้​ว่า​พี่​แมร์​กำลัง​วาง​แผน​อะไร​อยู่ นาย​ต้อง​ไป​เตือน​พ่อ​ บอก​เขา​ว่า​พี่​แมร์​ไว้ใจ​ไม่ได้”

พูด​จบ​ร่าง​รัตติกาล​ก็​จาง​หาย​ไป มือ​ที่​ตะวัน​ฉาย​กุม​มือ​เธอ​อยู่​เหลือ​แต่​ความ​ว่าง​เปล่า

“รติ...รติ...รัตติกาล...” ตะวัน​ฉาย​ร้อง​เรียก​อย่าง​ห่วงใย โหย​หา...

ooooooo

ธุระ​สำคัญ​ของหลวง​บวร​สงคราม​ใน​คืน​นี้​คือ ไป​ดัก​พบ​แม​รี่​ที่​ชอบ​มา​เที่ยว​ผับ​แจก​เงิน​อ่อย​พวก​เด็ก​หนุ่ม​ให้​มา​ห้อมล้อม​เต้น​ยั่ว​เด็ก​อย่าง​เมามัน พอ​เต้น​เสร็จ​ก็​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม​หมาย​ให้​เด็ก​หนุ่ม​อ้า​แขน​รับ แต่​ที่ไหนได้ พอได้​เงิน​เด็ก​หนุ่ม​พวก​นั้น​ก็ต่าง​คน​ต่าง​ไป ตัว​เอง​เลย​ล้ม​ก้น​จ้ำเบ้า​อยู่​ตรง​นั้น​อย่าง​เจ็บใจ

พอ​ลุก​ได้​เดิน​ไป​หยิบ​เครื่อง​ดื่ม พลัน​ก็​ชะงัก​ตะลึง​อึ้ง เมื่อ​เห็น​หนุ่ม​หล่อ​มาด​เท่​ยืน​มองอ​ยู่ ซ้ำ​ยัง​ทัก​เสียง​หล่อ​ชวน​สยิว

“สวัสดี​ครับ”

“สวัสดี​ค่ะ เอ๊ะ...เรา​เคย​รู้จัก​กัน​เหรอ​คะ” แม​รี่​ยิ้ม​สวย​สุด​ฤทธิ์

“เรา​ยัง​ไม่​เคย​มี​โอกาส​เจอ​กัน แต่​ผม​รู้​จัก​คุณ​และ​มา​นั่ง​รอ​คุณ​​นาน​แล้ว​ครับ คุณ​แม​รี่”

แม​รี่​ดีใจ​จน​เนื้อ​เต้น​ที่​หนุ่ม​หล่อ​มาด​เท่​รู้จัก​ชื่อ​ตน​ด้วย ยิ่ง​ทำ​จริต​ยิ้ม​หวาน​ให้ ไม่ทัน​ไร​กระทง​ก็​เข้า​มา​บอก​ว่า​ตรง​นี้​คง​จะ​คุย​ธุรกิจ​กัน​ไม่​สะดวก​เชิญ​ที่​ห้อง​วี​ไอ​พีดี​กว่า แม​รี่​มอง​ขวางๆถาม​ว่า​เป็น​ใคร

“เลขาฯ​ส่วนตัว​ของ​ผม​เอง​ครับ เชิญ​ครับ​คุณ​แม​รี่” หลวง​บวรสงคราม​ผาย​มือ​อย่าง​เท่

เมื่อ​เข้าไป​ใน​ห้อง​วี​ไอ​พี คุณ​หลวง​บอก​ว่า​ตน​อยาก

สร้าง​หนัง​เพื่อ​ระลึก​ถึง​การ​จาก​ไป​ของ​รัตติกาล แม​รี่​ทำ​เป็น​ตื่นเต้น​ว่า​ไม่​นึก​เลย​ว่า​รัตติกาล​จะ​มี​แฟน​คลับ​ที่​เป็น​มหา​เศรษฐี​จาก​เมืองนอก​ด้วย

“คุณ​แม​รี่​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ที่​สนิท​กับ​คุณ​รติมากที่สุด ผม​ถึง​มา​รอ​พบ​เพื่อ​ยื่น​ข้อ​เสนอ​ให้​พิจารณา”

แม​รี่​บอก​ว่า​ก็​น่า​สนใจ​อยู่​แต่​เรื่อง​แบ​บนี้​ตน​ตัดสินใจ​เอง​ไม่ได้ หลวง​บวรฯ​จึง​พยัก​หน้า​ให้​กระทง​เอา​กระ​เป๋า​เงิน​มา​วาง​บน​โต๊ะ​เปิด​ให้​ดู ใน​นั้น​มี​เงิน​เต็ม​กระเป๋า​อัด​เรียง​ไว้​เป็น​ฟ่อนๆ

“นี่​เป็นแค่​ค่า​ใช้​จ่าย​ส่วน​แรก​ที่​ผม​ยินดี​มอบ​ให้​คุณ​แม​รี่​นำ​ไป​พิจารณา ถ้า​ยัง​มี​เรื่อง​ติดขัด​อะไร​อีก ผม​ก็​ยินดี​จ่าย​ให้​อีก​ตาม​ที่​คุณ​เรียก​ร้อง”

“หวัง​ว่า​เรา​จะ​ได้​ร่วม​งาน เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​คุณ​รติ” กระทง​เสริม​มอง​หน้า​แม​รี่​หยั่ง​ใจ

แม​รี่​แทบ​ไม่​ต้อง​ตอบ เธอ​หยิบ​เงิน​ปึก​หนึ่ง​ขึ้น​มาก​รีด ตา​เป็น​ประกาย​วาววาม...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 15:39 น.