ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ภัท​รา​คือ​ผู้​บงการ​ให้​หนู​ดี​ทำ​เรื่อง​นี้ เมื่อ​ไป​แอบ​พบกัน ภัท​รา​พูด​อย่าง​สะใจ​ว่า ถ้า​หนู​ดี​ทำ​ตาม​ที่​ตน​บอก รับรอง​รัตติกาล​มา​เป็น​สะใภ้​ตน​ได้​ไม่เกิน​สาม​วัน​แน่

ส่วน​หาญ​กล้า​มา​เจอ​รัตติกาล​นั่ง​หน้า​ไม่สบาย​ใจ​อยู่​ตามลำพัง​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร  ​ถ้า​ไม่​อยาก​แต่ง​ก็​ไม่​ต้อง​แต่ง​  พ่อ​ยอม​ให้​พวก​นั้น​หยาม​ดี​กว่า​เห็น​ลูก​เสียใจ

“เดี๋ยว​ค่ะ​พ่อ รติ​จะ​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป​ไม่​ว่า​จะ​เกิดอะไร​ขึ้น รติ​จะไม่​ยอม​แพ้”

หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ลูก​คือ​หัวใจ​ของ​พ่อ​​  ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​ลูก​พ่อ​จะ​ปกป้อง​ให้​ถึงที่​สุด  ​ชีวิต​พ่อ​ก็​ยอม​แลก​ให้​ได้ รัตติกาล​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ไว้ ต่าง​กอด​กัน​อย่าง​รัก​ใคร่​อบอุ่น​เหมือน​ไม่ยอม​พราก​จาก​กัน

ตะวัน​ฉาย​ยัง​ไม่​วางใจ บอก​ให้​พิชญ์​ไป​คอย​สังเกต​รอบ​บริเวณ​งาน​ให้​ดี มี​อะไร​ผิดสังเกต​ให้​รีบ​บอก พอ​พิชญ์​เดิน​ขา​สั่น​ออก​ไป ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ก็​เดิน​เข้า​มา ตะวัน​ฉาย​ต่อว่า​แกม​ตำหนิ​ว่า

“รติ​มา​บอก​ผม​แล้ว​เรื่อง​ที่​​เอา​พวงหรีด​ไป​ให้เธอ ทำไม​ต้อง​ทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย”

ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​ว่า​คน​ที่​จะ​มา​เป็น​ลูกสะใภ้​แม่​มีแต่​หนู​ดีคน​เดียว​เท่านั้น รัตติกาล​ออก​มา​พอดี​ พูด​แทรก​ขึ้น​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​คง​ต้อง​เข้าคิว​รอ​อีก​นาน พูด​ยั่ว​ให้​ทั้ง​สอง​ประสาท​เสียว่า

“ผู้ชาย​ดีๆอย่าง​ตะวัน​ฉาย รติ​ไม่​คิด​จะ​ปล่อย​ไป​ง่ายๆ หรอก​ค่ะ ถ้า​ใคร​อยาก​รอ​ก็​คง​ต้อง​รอ​นาน​หน่อย เผลอๆอาจจะ​แก่​ห​งำ​เห​งือ​กตาย​เสีย​ก่อน”

หนู​ดี​ทน​ฟัง​ไม่ได้​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ปล่อย​ให้​ภัทรา​ตี​ฝี​ปาก​กับ​หาญ​กล้า​ที่​เข้า​มา​ช่วย​ลูก​สาว  ​จน​ตะวัน​ฉาย​ขอร้อง​ให้​พอได้​แล้ว เพราะ​วัน​นี้​เป็น​วัน​แต่งงาน​ของ​ตน เป็น​วันมงคล​คู่กรณี​เลย​แยก​กัน​ไป

ooooooo

ที่​ห้องน้ำ​ใน​โรงแรม หลวง​บวร​สงคราม​กับกระทง​และ​กระทิง​มา​สุมหัว​วาง​แผน​กัน​อยู่​ที่​นั่น  ​พอ​หนู​ดี​เข้ามา กระทง​ก็​เข้า​สิง จาก​นั้น​หนู​ดี​เดิน​กลับ​เข้าไป​ใน​งาน เป็นเวลา​ที่​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​เดิน​ไป​ทาง​เวที อยู่ๆหนูดี​ก็​ลุก​ขึ้น​จน​ภัท​รา​แปลก​ใจ​ถาม​ว่า​จะ​ทำ​อะไร

“หนู​ดี​อยาก​แสดง​ความ​ยินดี ดื่ม​ฉลอง​ให้​คุณ​รัตติกาล”

พูด​แล้ว​ก็​เดิน​ตาขวาง​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ที่​กำลัง​ขึ้น​เวที เอ่ย​เชิญ​ชวน​รัตติกาล​ดื่ม​อวย​พร​ใน​วัน​มงคล รัตติกาล​หยิบ​แก้ว​ไวน์​ที่​หนู​ดี​หยิบ​ส่ง​ให้​ตาม​มารยาท

“หนู​ดี​ขอ​ให้คืน​นี้​เป็น​คืน​แห่ง​ความ​สุข​ของ​คุณ​รัตติกาล เป็น​คืน​ที่​จะ​ต้อง​จดจำ​ไป​ชั่ว​ชีวิต”พูด​แล้ว​หนู​ดี​ยก​ไวน์​ดื่ม รัตติกาล​ยก​ขึ้น​พอ​ลิ้น​แตะ​ไวน์​ก็​รู้สึก​รส​แปลกๆถาม​ว่า​ไวน์​อะไร​รส​แปลก​จัง หนู​ดี​ถาม​อย่าง​ท้าทาย​ว่า“คุณ​รัตติกาล​กลัว​อะไร​เหรอ​คะ”ทำให้​รัตติกาล​ตัดสินใจ​ดื่ม​ไวน์​จน​หมด​แก้ว หนู​ดี​ยิ้ม​อย่าง​สะใจ​ก่อน​เดิน​กลับ​ไป ตะวัน​ฉาย​จับตา​ดู​อยู่​  เขา​มอง​ตาม​หนู​ดี​ไป​งงๆ

พอ​หนู​ดี​ทำ​งาน​เสร็จ กระทง​ก็​ออก​จาก​ร่าง  ​หนู​ดี​ชัก​กระตุก​ตัว​เกร็ง พอ​หาย​ก็​ถาม​ภัท​รา​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​อะไร​ทำอะไร​ไป​บ้าง

ส่วน​รัตติกาล​ดื่ม​ไวน์​ที่​ผสม​ยา​พิษ​เข้าไป​อึดใจ​เดียว​ก็​เริ่ม​มึน​หายใจ​ไม่​ออก​ซวนเซ​จะ​ล้ม ตะวัน​ฉาย​รีบ​ประคอง​ไว้​ถาม​ว่า​เป็น​อะไร รัตติกาล​พยายาม​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​เสียง​ขาด​หาย​เหมือน​จะ​สิ้นใจ ตะวัน​ฉาย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​รีบ​พา​ไป​ส่ง​โรงพยาบาล

หลวง​บวร​สงคราม​ติดตาม​ผล​งาน​ของ​กระทง​ตา​ไม่​กะพริบ กระทง​กับ​กระทิง​คอย​ประกบ​ไม่​ห่าง

“ยา​พิษ​ที่​ใส่​ให้​รัตติกาล​ดื่ม จะ​ทำให้​ร่างกาย​หยุด​หายใจ​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​คน​ตาย​เจ้า​ค่ะ” กระทง​รายงาน  หลวง​บวรฯยิ้ม​สมใจ ชม​กระทง​ว่า

“เอ็ง​ทำ​ดี​มาก ที่​เหลือ​ก็​แค่​นำ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​กลับคืน​สู่​คฤหาสน์​จันทรา​กับ​ข้า หึๆๆ”

แม้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​จะ​รีบ​พา​รัตติกาล​ส่ง​โรงพยาบาล แต่​หมอ​ก็​ช่วย​อะไร​ไม่ได้ ช่วย​ไม่ทัน ใน​ที่สุด​เธอ​ก็​จาก​ไป ท่ามกลาง​ความ​โศก​เศร้า​เสียใจ​จน​แทบ​จะ​ตาย​ตาม​ของ​หาญ​กล้า​ผู้​เป็น​พ่อ

ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​เสียใจ​อย่าง​ที่สุด​ที่​ช่วย​รัตติกาล​ไว้​ไม่ได้ กลับ​ไป​นั่ง​เสียใจ​ที่​เรือนหอ ครู่​หนึ่ง พิชญ์​กลับ​มา​พร้อม​รูป​รัตติกาล​ใน​ชุด​เจ้าสาว บอก​เพื่อน​ว่า

“ฉัน​ไป​เก็บ​รูป​ถ่าย​ของ​คุณ​รติกับ​แก​ใน​งาน​แต่ง​มา​ให้​แล้ว​นะ...อย่า​คิดมาก​เลย​เพื่อน นาย​ทำ​ดี​ที่สุด​แล้ว”  พิชญ์​ปลอบ​และ​มอง​เพื่อน​รัก​อย่าง​เห็นใจ

ooooooo

หนู​ดี​เห็น​รูป​รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ใน​ชุด​แต่งงาน​กำลัง​จูบ​กัน ก็​ไม่​พอใจ​บอก​ให้​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​เพราะ​คน​ตาย​ไป​แล้ว ภัท​รา​เห็นดี​ด้วย แต่​ตะวัน​ฉาย​ไม่​ยอม​เพราะ​รัตติกาล​คือ​ภรรยา​ของ​ตน โต้เถียง​กัน​จน​สุดท้าย​ภั​ทราบ​อก​หนู​ดี​ว่า

“ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก คน​มัน​ตาย​ไป​แล้ว ยัง​ไง​ก็​ไม่​ใช่​ปัญหา​ของ​เรา​อีก​ต่อ​ไป”

กลาย​เป็น​ข่าว​ครึกโครม​สยดสยอง​ลึกลับ​กับ​การ​ตาย​ของ​รัตติกาล​ใน​คืน​แต่งงาน นักข่าว​ถาม​แม​รี่ เธอ​ตอบ​อย่าง​ขอไปที​ว่า​รัตติกาล​เป็น​ลม​ตาย แต่​พอ​ถูก​ซัก​หนัก​เข้า​ตอบ​ไม่ได้​ก็​หาเหตุ​อ้าง​ว่า​ ต้อง​ไป​รับ​ศพ​แล้ว​หลบ​ไป​เลย

ตะวัน​ฉาย​จะ​ไป​รับ​ศพ​รัตติกาล​ใน​ฐานะ​สามี ถูก​หาญ​กล้า​อ้าง​สิทธิ์​ความ​เป็น​พ่อ​ชิงเซ็น​ชื่อ​รับ​ศพ​ แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า ใน​ห้อง​เก็บ​ศพ กระทิง​กับ​กระทง​กำลัง​วาง​แผน​ขโมย​ศพ​รัตติกาล​กัน​อยู่

กระทง​ให้​กระทิง​ไป​หลอก​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​ให้​ออก​ห่าง​จาก​ร่าง​ของ​เธอ เพราะ​ความ​จริง​แล้ว​รัตติกาล​ยัง​ไม่​ตาย​จริง จึง​ดูเหมือน​คน​หลับ​ไป​เท่านั้น กระทิง​ถาม​ว่า​วิญญาณ​ออก​จาก​ร่าง​แล้ว​จะ​ว่า​ยัง​ไม่​ตาย​ได้​ยัง​ไง กระทง​อธิบาย​อย่าง​ผู้​รู้​ว่า

“เพราะ​รติ​แต่งงาน​กับ​ตะวัน​ฉาย​แล้ว ทำให้​ดวง​ของ​ตะวัน​ฉาย​ปกป้อง​เธอ​เอา​ไว้ เรา​ถึง​ฆ่า​เธอ​ไม่ได้ แต่​เพราะ​ฤทธิ์​ยา​ที่​ผสม​กับ​เลือด​ของ​คุณ​หลวง​ที่​ข้า​ให้​ท่านหญิงกิน มัน​ช่วย​ทำให้​วิญญาณ​เธอ​ออก​จาก​ร่าง​เหมือนว่า​เธอ​ได้​ตาย​จริงๆ”

“อ๋อ...งั้น​ร่าง​นี้​ก็​ยัง​เป็น​ร่าง​ของ​เธอ​ที่​ยัง​ไม่​ตาย ไม่​เน่า​สลาย​เหมือน​ศพ​อื่นๆ”

“ใช่ คุณ​หลวง​ถึง​มี​คำสั่ง​ให้​ข้า​นำ​ร่าง​นี้​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน ที่​ปลอดภัย เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​รัตติกาล​หา​ทาง​กลับ​เข้า​ร่างนี้

ได้​อีก​ครั้ง นี่​ถ้า​ไม่​ใช่​คุณ​หลวง​ข้า​ไม่​มี​วัน​ทำ​หรอก” กระทง​พูด​อย่าง​ทำใจ​ไม่ได้

ใน​ที่สุด ร่าง​ของ​รัตติกาล​ก็​ถูก​กระทง​กับ​กระทิง​ปลอม​ตัว ​เป็น​พยาบาล​ขโมย​ไป​ใน​วัน​นั้น​เอง

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา กระทง​เข้าไป​รายงาน​หลวง​บวรฯ​ที่​คอย​ฟัง​ข่าว​อยู่​ว่า

“คุณ​หลวง​เจ้า​คะ ตอน​นี้​หม่อมเจ้า​มาลา​พักผ่อน​อยู่​ใน​ห้อง​หอ ดิฉัน​ได้​จ้าง​บริษัท​แม่บ้าน​มา​ทำ​ความ​สะอาด​ให้​สวย​งาม​เรียบร้อย​แล้ว​เจ้า​ค่ะ”

“แก​ทำ​งาน​ได้​ดี​มาก​นั​งก​ระทง” หลวง​บวรฯ​เข้าไป​ดู​ร่าง​รัตติกาล​ใน​โลง​แก้ว​เอ่ย​อย่าง​พอใจ

“เจ้า​ค่ะ ด้วย​ฤทธิ์​ยา​ที่​กิน​เข้าไปจะ​ทำให้​วิญญาณ​ถูกแยก​ ออก​จาก​ร่าง ตอน​นี้​เธอ​ก็​เหมือน​คน​ที่​หลับใหล​โดย​ไม่​รู้ตัว”

“และ​ต่อ​ไป​นี้ เธอ​ก็​จะ​กลับ​มา​เป็น​ท่านหญิง​ของ​ข้า​ตลอด​ไป” หลวง​บวรฯ​เอ่ย​อย่าง​มี​ความ​สุข

เมื่อ​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​วิ่ง​เข้าไป​ที่​ห้อง​โถง​ของ​คฤหาสน์​จันทรา เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​ใน​ชุด​สูท​แบบ​ผู้ดี​โบราณ​มี​ไม้เท้า​อยู่​ใน​มือ หลวง​บวรฯ​ยิ้ม​ให้​เธอ​อย่าง​ดี​ใจ ร้อง​ทัก​อย่าง​ตื่นเต้น​ว่า

“คฤหาสน์​จันทรา​ยินดี​ต้อนรับ​ครับ...คุณ​รัตติกาล” ขณะ​รัตติกาล​กำลัง​งงๆนั้น หลวง​บวรฯ​พูด​อย่าง​ผู้ใหญ่​ใจดี​ว่า “ทำตัว​ตาม​สบาย​นะ​ครับ ผม​ขอ​อนุญาต​เรียก​คุณ​ว่า​ท่านหญิง​มาลา​นะ​ขอรับ”

รัตติกาล​เข้าใจ​ว่า​ตน​กำลัง​ถ่าย​ละคร​อยู่ ถาม​ว่า​ตน​กำลัง​เล่น​เรื่อง​อะไร ใคร​เป็น​พระเอก​แล้ว “คุณ​เล่น​เป็น​ตัวประกอบ​ใช่​ไหม”

รัตติกาล​ยัง​จำ​ได้​ว่า  ครั้ง​สุดท้าย​ตน​อยู่​ใน​งาน​แต่งงาน มอง​หลวง​บวรฯ​อย่าง​จับผิด​ว่า​เป็น​คน​ลักพา​ตน​มา​ใช่​ไหม พลัน​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ หลวง​บวรฯ​บอก​ว่า​ร้อง​ไป​ก็​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​หรอก ​เพราะ​เธอ​ตาย​ไป​แล้ว ทำให้​รัตติกาล​ยิ่ง​ตกใจ​ถาม​ว่า​ ถ้า​อย่าง​นั้น​เขา​ก็​เป็น​ผี​ใช่​ไหม

“ครับ ผม​ตาย​มา​ได้​ร้อย​กว่า​ปี​แล้ว” พูด​แล้ว​บอก​ให้​รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​ที่​เตียง “นี่​คือ​ร่าง​ของ​คุณ​ที่​ตาย​ไป​แล้ว”

ยิ่ง​ฟัง​หลวง​บวรฯ​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สับสน วิ่ง​ลง​ไป​ด้าน​ล่าง​เห็น​แม่บ้าน​สอง​คน​กำลัง​ทำ​ความ​สะอาด​ก็​ปราด​เข้าไป​ถาม​ว่า ที่​นี่​ที่ไหน แม่บ้าน​นิ่งเฉย​เหมือน​ไม่ได้​ยิน เธอ​ถาม​ใหม่​ก็​ไม่​ตอบ​อีก ครั้น​เอื้อม​มือ​ไป​แตะ​ก็​พบ​แต่​ความ​ว่าง​เปล่า รัตติกาล​ผงะ​ถอย เจอ​หลวง​บวรฯ​มา​ยืน​ดู​อยู่​บอก​ว่า

“สอง​คน​นั้น​เขา​ไม่ได้​ยิน​คุณ​หรอก ผม​บอก​แล้ว​ไงว่า​คุณ​ตาย​ไป​แล้ว ผม​ชื่อ​หลวง​บวร​สงครามคู่หมั้น​ของ​หม่อม เจ้าหญิง​มาลา ชาติ​ก่อน​ของ​คุณ​คือ​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา และ​คฤหาสน์​จันทรา​แห่ง​นี้​ก็​คือ​เรือนหอ​ของ​เรา​สอง​คน คุณ​จำ​ได้​ไหม”

ยิ่ง​ฟัง​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สับสน​งุนงง ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา หลวง​บวรฯ​จึง​ชี้​ให้​ดู​รูป​วาด​ของ​เธอ​ใน​อดีต​ที่​ติด​อยู่​บน​ผนัง กระนั้น​เธอ​ก็​ยัง​ปฏิเสธ​เสียงหลง​ว่า ​ตน​ไม่​ใช่​หม่อมเจ้าหญิง​มาลา แผด​เสียง​กรี๊ด​ออก​มา​แล้ว​หมด​สติ​ไป หลวง​บวรฯ​มอง​ดู​ด้วย​ความ​รัก​ที่​ล้น​เปี่ยม

ooooooo

ที่​โรงพยาบาล​กำลัง​โกลาหล ​เมื่อ​ศพ​ของ​รัตติ-กาล​หาย​ไป​อย่าง​ไร้​ร่องรอย หาญ​กล้า​โทษ​ว่า​ตะวันฉาย ​เป็นคน​ขโมย​ศพ​ไป ตรง​เข้า​ชก​หน้าตะวัน​ฉาย​ไม่หลบ หาญ​กล้า​ถาม​งงๆว่า​ ทำไม​ไม่​หลบ

“คุณ​พ่อ​เป็น​ชาย​ชาติ​ทหาร ถ้า​ผม​จะ​พิสูจน์​ความ​จริงใจ​อย่าง​ลูกผู้ชาย​ผม​ก็​ต้อง​ใช้​วิธี​นี้”

คำ​พูด​ของ​ตะวัน​ฉาย​โดน​ใจ​หาญ​กล้า​อย่าง​จัง ร้องไห้​ครํ่า​ครวญ​ว่า​ชีวิต​ตน​ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว พัดชา​เสนอ​ให้​แจ้ง​ตำรวจ​ช่วย​หา แม​รี่​ขัด​ขึ้น​ทันที​ว่า​ไม่ได้ เรื่อง​นี้​เรา​จะ​ให้​เป็น​ข่าว​ไม่ได้​เด็ดขาด ทำให้​ทุก​คน​มอง​แม​รี่​อย่าง​สงสัย

เมื่อ​กลับ​มา​ที่​บ้าน พัดชา​กับ​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ด้วย​กับ​แม​รี่​ว่า​ไม่​ควร​ทำให้​ข่าว​นี้​แพร่​ออก​ไป เพราะ​มี​แต่​จะ​ทำให้​ขุดคุ้ย​กัน ทำให้​รัตติกาล​ยิ่ง​เสียหาย ไหนๆเธอ​ก็​ตาย​ไปแล้ว​ ก็​ขอ​ให้​เธอ​ไป​อย่าง​สงบ

“เดี๋ยว แล้ว​แก​แน่ใจ​ได้​ไง​วะ ว่าที่​คุณ​รติ​ตาย​ไป​จะ​เป็น​การ​จาก​ไป​อย่าง​สงบ บางที​การ​ตาย​ของ​คุณ​รติ​อาจจะ​เป็น​แค่​จุด​เริ่ม​ต้น​ก็ได้” พิชญ์​ติง พัดชา​ถาม​ว่า​เริ่ม​ต้นเรื่อง​อะไร เขา​ชี้แจง​ว่า “จำ​ที่​หมอดู​ทัก​ไม่ได้​เหรอ ที่​คุณ​รติ​ต้อง​ตาย​เพราะ​มี​เจ้ากรรม​นายเวร​อยาก​ให้​ตาย แล้ว​อย่าง​นี้​วิญญาณ​ของ​รติ​จะ​สงบ​ได้​ยัง​ไง”

“อยาก​รู้​ก็​ต้อง​ถาม​คน​ที่​พอ​จะ​รู้” ตะวัน​ฉาย​หน้า​เครียด​ขึ้น​ทันที

ไม่ทัน​ที่​ทั้ง​สาม​จะ​ทำ​อะไร หนู​ดี​ก็​มา​ประ​จ๋อ​ประแจ๋​บอก​ว่า เห็น​ตะวัน​ฉาย​เหงา​เลย​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​ตน​ไม่​เหงา​ เพราะ​มี​เพื่อน​อยู่​ด้วย และ​ตอน​นี้​ก็มีธุระ​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ ว่า​แล้ว​ชวน​พิชญ์​กับ​พัดชา​ขึ้น​รถ​ออก​ไป​เลย

หนู​ดี​มอง​ตามอย่าง​แค้น​ใจ จึง​ไป​หา​ตะวัน​รอน​ขู่เข็ญ​ให้​บอก​มา​ว่า​รู้​อะไร​เกี่ยว​กับ​ตะวัน​ฉาย​บ้าง ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ ตน​ไม่​รู้​อะไร​เลย หนู​ดี​เค้น​ไม่ได้​อะไร​ก็​ขู่​ว่า​ปากแข็ง​ดี​นัก​ระวัง​จะ​โดน​ตัด​ทั้ง​พวง​เอา​ไป​เลี้ยง​เป็ด

ooooooo

“คน​ที่​พอ​จะ​รู้” ที่​ตะวัน​ฉาย​พูด​ถึง​คือ​เณร​เปี๊ยก​นั่นเอง ทั้ง​สาม​ไป​ถึง​วัด​เจอ​เณร​อยู่​กับ​พระพี่เลี้ยง พัดชา​จึง​ทำ​อุบาย​ให้​พระพี่เลี้ยง​ช่วย​ดู​ฤกษ์​แต่งงาน​ให้ ท่าน​จึง​ให้​ตาม​ไป​ที่​วิหาร พอ​พระพี่เลี้ยง​กับ​พัดชา​ออก​ไป ​พิชญ์​ก็​รีบ​เข้าไป​หา​เณร​บอก​ว่า​มี​เรื่อง​ด่วนขอ ​เวลา​แป๊บ​เดียว

ตะวัน​ฉาย​รอ​เณร​อยู่​ที่​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​วัด ขอโทษ​เณร​ที่​ต้อง​พา​ออก​มา​แบบ​นี้ แล้ว​เล่า​ถึง​ความ​ทุกข์​ใจ​ที่​ศพ​ของ​รัตติกาล​ถูก​ขโมย​ไป ไม่​มี​ศพ​ไป​ทำ​พิธี ขอ​ให้​เณร​ช่วย

“ผม​ขอร้อง​นะ​ครับ​เณร พวก​ผม​เชื่อ​ว่า​วิญญาณ​ของ​รติ​กำลัง​ไม่​สงบ​สุข อย่าง​น้อย​ถ้า​ได้​ทำ​อะไร​ให้​เธอ​ได้​บ้าง เธอ​จะ​ได้​จาก​ไป​อย่าง​ไม่​ต้อง​กังวล” ตะวัน​ฉาย​อ้อนวอน เณร​คิด​อยู่​ครู่​หนึ่ง​จึง​ตกลง

“ได้​จ้ะ เณร​จะ​ลอง​ค้น​ดู​จาก​ตำรา เผื่อ​มี​ทาง​ช่วย”

ooooooo

รัตติกาล​นอน​หลับ​อยู่​บน​เตียง​ได้ยิน​สี​ดวง​ที่​ถือ​ถาด​ใส่​ชุด​หม่อมเจ้า​มาลา​เดิน​เข้า​มา​พูด​กับ​กระทง​ว่า​เรียบร้อย​แล้ว กระทง​กำชับ​อี​สี​ดวง​ว่า ​จำ​ไว้​ให้ดีอย่าให้​ หม่อมเจ้ามาลา​รู้​ที่​ซ่อน​ร่าง​ของ​เธอ​ได้ รัตติกาลตื่นพอดี​เงี่ยหู​ฟัง​อย่าง​ใจ​จดจ่อ ได้ยิน​อี​สี​ดวง​ถาม​ว่า​ทำไม​หรือ กระทง​ชี้แจง​ว่า

“ถ้า​หาก​หม่อมเจ้า​มาลา​เจอ​ร่าง​ของ​ตัว​เอง​เมื่อ​ไหร่ เธอ​ก็​มี​โอกาส​ที่​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​กลาย​เป็น​มนุษย์​ดัง​เดิม ถึง​ตอน​นั้น​ทั้ง​เอ็ง​ทั้ง​ข้า​ก็​จะ​ถูก​คุณ​หลวง​เล่น​งาน จำ​ไว้”

กระทง​สั่ง​อี​สี​ดวง​ว่า ​ถ้า​หม่อมเจ้า​มาลา​ตื่น​ก็​ให้​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​ตาม​ที่​คุณ​หลวง​สั่ง พูด​แล้ว​เดิน​ออก​ไป รัตติกาลแกล้ง​ทำ​เป็น​เพิ่ง​ตื่น อี​สี​ดวง​ขยับ​จะ​เข้าไป​เปลี่ยน​ชุด​ให้ รัตติกาล​ร้อง​เสียงหลง​ไม่​ให้​เข้า​มา ​เพราะ​ตน​เป็น​คน​แต่​อี​สี​ดวง​เป็น​ผี อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​ท่านหญิง​เอง​ก็​เป็น​ผี​เหมือน​กัน มา​เปลี่ยน

เสื้อ​ผ้า​ดี​กว่า

รัตติกาล​ปฏิเสธ ยืนยัน​ว่า​ตน​คือ​รัตติกาล​เป็น​ดารา พลาง​เดิน​หนี​ออก​จาก​ห้อง อี​สี​ดวง​เข้า​ขวาง​ขู่​ว่า “ท่านหญิง​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​ไม่ได้​เพราะ​นี่​คือ​เรือนหอ​ของ​ท่านหญิง”

รัตติกาล​บอก​ว่า​ตน​มีเรือน​หอ​ของ​ตัว​เอง​อยู่​แล้ว​พลาง​เดิน​ออก​ไป แต่​แล้ว​ก็​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​อี​สี​ดวง​คุย​กับ​ไอ้​ริ​ด​ว่า คุณ​หลวง​บอก​ว่า​หาก​วิญญาณ​ของ​ท่านหญิงเจอ​ร่าง​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้ แล้ว​มี​ชีวิต​อีก​ครั้ง ฉะนั้น​ต้อง​เฝ้า​ไว้​อย่า​ให้​คลาด​สายตา

ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​ยิ่ง​ตกใจ รัตติกาล​ตัดสินใจ​วิ่ง​หนี ไอ้​ริ​ด​เห็น​เข้า อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​เธอ​หนี​ลง​ไป​ที่​ห้อง​ข้าง​ล่าง​ให้​รีบ​ตาม​ไป​เร็วๆ

อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​วิ่ง​ตาม​หา​รัตติกาล​ไป​ทาง​หนึ่ง ไอ้​ริ​ด​กับ​กระทิง​วิ่ง​ตาม​หา​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง ​ทั้ง​สี่​หา​รู้​ไม่​ว่าที่​แท้​รัตติกาล​แอบ​อยู่​แถว​นั้น​เอง พอ​พวก​นั้น​ไป​เธอ​ก็​โผล่​ออก​มา วิ่ง​หนี​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​ไป​จนถึง​ห้อง​มืด​ทึบ​ห้อง​หนึ่ง แว่ว​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​บอก​ว่า “รัตติกาล ฉัน​อยู่​นี่...อยู่​ทาง​นี้” รัตติกาล​ตกใจ​แต่​พยายาม​ตั้ง​สติ​แล้ว​เดิน​ตาม​เสียง​ไป เจอ​หีบ​ใส่​ของ​ใบ​หนึ่ง ลอง​เปิด​ดู​เห็น​ปิ่น​ปัก​ผม​อยู่​ใน​นั้น เธอ​หยิบ​ขึ้น​ถือ​ไว้ คุณ​หลวง​เข้า​มา​พอดี ตัดพ้อ​ว่า

“ท่านหญิง​อย่า​พยายาม​หนี​ผม​อีก​เลย ผม​ขอร้อง” พลาง​เดิน​เข้าหา​อย่าง​แสน​รัก รัตติกาล​ปฏิเสธ​ว่า​ตน​ไม่ใช่ท่านหญิง​ แต่​คือ​รั​ตติ​กาล พลาง​ถอย​มือ​ที่​ถือ​ปิ่น​ปัด​ป่าย​อย่าง​ป้องกัน​ตัว “ได้​ โปรด​ทิ้ง​มัน​ไป  ผม​ไม่ได้​มา​ทำร้าย​ท่านหญิง ทิ้งมันไป​เสีย” คุณ​หลวง​ไม่​กล้า​ตาม​ไป​เพราะ​กลัว​ปิ่น​ปัก​ผม

รัตติกาล​จับ​จุดอ่อน​ของ​คุณ​หลวง​ได้ เธอ​กำ​ปิ่น​ไว้​แน่น ​ครู่​เดียว​ร่าง​เธอ​ก็​หาย​วับ​ไป​จาก​ตรง​นั้น

“ท่านหญิง” คุณ​หลวง​อุทาน พริบตาเดียว​พวก​ผี​ก็​ปราก​ฏตัว​ขึ้น คุณ​หลวง​สั่ง “พวก​เจ้า​รีบ​ตาม​ท่านหญิง​ไป​เดี๋ยวนี้”

รัตติกาล​วิ่ง​อ้าว​ไป เห็น​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​วิ่ง​ตาม​มา​จึง​หา​ที่​หลบ บังเอิญ​ไปชน​แจกัน​เกือบ​ตก​ดี​แต่​คว้า​ไว้​ทัน​แต่​ก็​มีเสียง​ทำให้​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​พรวด​เข้า​มา​ดู แต่​ไม่​เห็น​รัตติกาล​แล้ว

แม้​จะ​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​จันทรา​ได้​แต่​เมื่อ​มา​เจอ​ป่า​จันทรา​ที่​กว้างใหญ่ เธอ​ก็​มึน​มอง​ไป​ทาง​ไหน​ก็​เหมือน​กัน​หมด จำ​ต้อง​ตัดสินใจ เลือก​ไป​ทาง​ใด​ทาง​หนึ่ง​ทั้งที่​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​เจอ​อะไร ไป​ออก​ที่ไหน

เมื่อ​คุณ​หลวง​รู้​จาก​ไอ้​ริ​ด​ว่า​รัตติกาล​หนี​ออก​จาก​คฤหาสน์​ได้​แล้ว ก็​สั่ง​เหี้ยม​ให้​ไป​ตาม​กลับ​มา​ให้​ได้​และ​ที่​สำคัญ​ต้อง​แย่งเอา​ปิ่น​คืน​มา​ด้วย เมื่อ​พวก​ผี​พา​กัน​วิ่ง​ไป​แล้ว คุณ​หลวง​คร่ำครวญ...

“ท่านหญิง...ทำไม...ทำไม​ท่าน​ถึง​คิด​แต่​จะ​หนี​ไป​จาก​ชีวิต​ผม”

ooooooo

ขณะ​ที่​รัตติกาล​มึนงง​อยู่​กลาง​ป่า​ไม่​รู้​จะ​ไป​ทาง​ไหน​อีก​นั่นเอง ได้ยิน​เสียง​สมุน​ของ​คุณ​หลวง​ไล่​ตาม​มา​จึงต้อง​หา​ที่​หลบ​ ได้ยิน​กระทง​สั่ง​ไอ้​ริ​ด​กับ​อี​สี​ดวง​

ให้​ไป​ทาง​หนึ่ง​ ตน​กับ​กระทิง​จะ​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง

กระทิง​บอก​กระทง​ว่า​ไม่​ต้อง​กังวล​ยัง​ไง​รัตติกาล​ก็​หนี​ไป​จาก​ป่า​จันทรา​ไม่ได้ กระทง​แย้ง​ว่า​อย่า​ชะล่าใจ​ไป​เพราะ​รัตติกาล​มี​ปิ่น​ติดตัว​ไป​ด้วย นอกจาก​มัน​จะ​ทำให้​คุณ​หลวง​เข้า​ใกล้​ไม่ได้​แล้ว​ยัง​มี​เรื่อง​สำคัญ​คือ “ปิ่น​นั่น​มัน​สามารถ​ช่วย​ทำให้​คุณรติกลับ​เข้า​ร่าง​ตัว​เอง​ได้​อีก​ครั้ง”

รัตติกาล​มอง​ปิ่น​ใน​มือ​อึ้ง เผลอ​ถอย​ไป​เหยียบ​กิ่ง​ไม้หัก​ ดัง​เป๊าะ กระทง​กับ​กระทิง​หัน​ขวับ เธอ​ตัดสินใจ​วิ่ง​หนี​สุด​ชีวิต กระทง​กับ​กระทิง​วิ่ง​ไล่​ตาม​สุด​ชีวิต​เช่น​กัน

ความ​ตกใจ เหนื่อย​อ่อน ทำให้​รัตติกาล​วิ่ง​มา​ถึง​ริม​ลำธาร​ ทำ​ปิ่น​ตกลง​ใน​ลำธาร เธอ​ตกใจ ​เสียใจ ​แต่​หา​เท่า​ไร​ก็​ไม่​เจอ เมื่อ​เห็น​กระทง​กับ​กระทิง​ไล่​ตาม​มา​จึง​หนี​เอา​ตัว​รอด​ไป​ก่อน

ooooooo

เณร​พา​ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​เข้าไป​ใน​กุฏิ​ แอบ​เอา​ตำรา​ที่​ซ่อน​อยู่​ใน​ปลอก​หมอน​ออก​มา สองหนุ่ม​ มอง​อย่าง​มี​ความ​หวัง แต่​พอดู​จริงๆกลาย​เป็น​การ์ตูน​โค​นัน​ยอด​นักสืบ​จิ๋ว ทั้ง​สอง​เซ็ง​จน​บอก​ไม่​ถูก พิชญ์​ตัดสินใจ​ลาก​เณร​ให้​ไป​ด้วย​กัน พา​ไป​ที่​หน้า​พระประธาน พิชญ์​พูด​ขึงขัง

“ผม​ว่า​ถึง​เวลา​ที่​เณร​จะ​ต้อง​ช่วย​พวก​ผม​จริงๆซะ​ที” เณร​ถาม​ว่า​ช่วย​ยัง​ไง “ก็​ญาณ​วิเศษ​ของ​เณร​ไง​ครับ”

เณร​เกี่ยง​ว่า​ตน​ไม่​ใช่พระ​เก​จิ​อย่าง​หลวง​ตา ตะวัน​ฉาย​ ยืนยัน​ว่าที่​เณร​บอก​พิชญ์​ให้​เตือน​รัตติกาล​ใน​วัน​แต่งงาน​ว่าจะ​ต้อง​ตาย​มัน​ก็​เป็น​ความ​จริง เณร​ทำ​หน้า​แปลก​ใจ​บอก​ว่า​คง​เป็น ​เรื่อง​บังเอิญ​มาก​กว่า

เมื่อ​หว่านล้อม​แล้ว ​เณร​ก็​พูด​เป็น​นํ้า​กลิ้ง​บน​ใบบอน​ไป​เรื่อย​เช่น​นี้ พิชญ์​ตัดสินใจ​ขอ​ให้​เณร​ลอง​ดู บอก​ให้​นั่ง​ทำ​สมาธิ เพ่ง​กระแสจิต เณร​ทำ​ตา​ปริบๆ ยอม​ลอง​ทำ​ดู เลย​นั่ง​สมาธิ​หลับตา​ปี๋

ขณะ​เณร​กำลัง​นั่ง​สมาธิ​นั่นเอง ใบหน้า​ถมึงทึง​ของหลวง​บวร​สงคราม​ก็​โผล่​ขึ้น​มา​ตรง​หน้า เณร​กระโดด​แผล็ว​ขี่​หลัง​พิชญ์​ ร้อง​โวยวาย​ว่า​เห็น​ผี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ผี​หน้าตา​เป็น​อย่างไร

“ไม่​เห็น​หน้า​หรอก​จ้ะ เห็น​แต่​เขี้ยว​ยาวๆ ตา​แดงๆ แค่​นี้​เณร​ก็​สยอง​ขนลุก​แล้ว​จ้า”

พิชญ์​เอะใจ​ว่า​อาจ​เป็น​พวก​ผี​เจ้ากรรม​นายเวร​ที่มาขู่​ ไม่​ให้​เรา​เข้าไป​ยุ่ง​เรื่อง​นี้ ตะวัน​ฉาย​หน้า​เครียด​ทันที ถามว่า​เรา​ไม่​มี​ทาง​ช่วย​รัตติกาล​ได้​เลย​หรือ ถ้า​เรา​ไม่​มี​ศพ​รัตติกาล​ไป​ทำ​พิธี วิญญาณ​ของ​เธอ​จะ​เป็น​อย่างไร

“เท่า​ที่​เณร​รู้​มา ก็​คง​ต้อง​เป็น​วิญญาณ​เร่ร่อน​ไป​เรื่อยๆ จนกว่า​จะ​หา​ศพ​เจอ​จ้า”

ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ฟัง​แล้ว​ยิ่ง​สงสาร​รัตติกาล​จับใจ ครู่​หนึ่ง​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​คุกเข่า​กราบ​พระประธาน ​พนมมือไหว้​ อธิษฐาน​ด้วย​จิต​ตั้ง​มั่น

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​หนี​กระทง​กับ​กระทิง​ไป​จนถึง​นํ้าตก หลวง​บวร​สงคราม​ตาม​มา​ทัน​พยัก​หน้า​ให้​กระทง​กับ​กระทิง​เข้าไป​หา​รัตติกาล​เพราะ​ตัว​เอง​ยัง​กลัว​ปิ่น​อยู่ ร้อง​บอก​รัตติกาล​ว่า

“กระผม​สัญญา​ครับ​ท่านหญิง กระผม​จะ​ไม่​ทำให้​ท่านหญิง​ต้อง​กลัว​อีก”

“ไม่...ฉัน​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก” รัตติกาล​พูด​พลาง​ถอย​พลาง​จน​ไม่​มี​ทาง​หนี​อีก ระหว่าง​นั้น​คุณ​หลวง​กับ​กระทง​และ​กระทิง​ก้าว​ตาม​เข้า​มา​อย่าง​คุกคาม รัตติกาล​ตกใจ​สุดขีด​ ร้อง​ตะโกน “พ่อ...ช่วย​รติ​ด้วย”

เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​ตะวัน​ฉาย​นั่ง​อธิษฐาน​อยู่​หน้า​องค์​พระประธาน​พอดี พริบตา​นั้น​ที่​ตัว​รัตติกาล​เกิด​แสงสว่าง​วาบ​ขึ้น​ แล้วเธอ​ก็​หาย​วับ​ไป​ต่อหน้า​คุณ​หลวง​ที่​มอง​อย่าง​เจ็บปวด เสียใจ​อย่าง​ที่สุด

ooooooo

ที่​บ้าน​หาญ​กล้า ขณะ​เจ้าตัว​กำลัง​เอา​ภาพ​จาก กล้อง​วีดิโอ​ที่​ถ่าย​ใน​งาน​ฉลอง​วัน​เกิด​ของ​รัตติกาล​มา​เปิด​ดู​อยู่​นั้น จู่ๆทีวี​ก็​เกิด​ติดๆดับๆขึ้น​มา

พริบตา​นั้น รัตติกาล​ลืมตา​ขึ้น พบ​ว่า​ตัว​เอง​มา​อยู่​ที่​บ้าน​แล้ว เห็น​พ่อ​ใน​สภาพ​ทรุดโทรม​นั่ง​ดู​ทีวี​อยู่ รัตติกาล​ร้อง​เรียก​พ่อ หาญ​กล้า​ก็​พึมพำ “รติ​ลูก​พ่อ...พ่อ​คิดถึง​ลูก​เหลือเกิน” พลาง​จ้อง​รัตติกาล​ใน​จอ​ทีวี แล้ว​ลุก​ขึ้น​โผ​เข้า​กอด​ลูก แต่​ผ่าน​วิญญาณ​รัตติกาล​ไป​กอด​ทีวี​ ครํ่า​ครวญ

“รติ​ลูก​พ่อ พ่อ​คิดถึง​ลูก​เหลือเกิน ทำไม​ลูก​ต้อง​ทิ้ง​พ่อ​ไป พ่อ​อยู่​คน​เดียว​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​ลูก​อยู่​ด้วย โฮๆๆๆ”

รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​ตน​อยู่​ตรง​นี้​แต่​หาญ​กล้า​ไม่​รับ​รู้ ขณะ​นั้น​เอง​แม​รี่​เดิน​เข้า​มา​ร้อง​อย่าง​ตกใจ เมื่อ​เห็น​หาญ​กล้าถือ ​แก้ว​เหล้า​อยู่ เธอ​เข้าไป​เอา​ออก​จาก​มือ เมื่อ​หาญ​กล้า​ครํ่าครวญคิดถึง​ลูก เธอ​ปลอบ​ใจ​ว่า

“พวก​เรา​ทุก​คน​ก็​คิดถึง​น้อง​รติ​กัน​ทั้งนั้น แต่​คุณ​พ่อ ต้อง​ทำใจ​ว่า​น้อง​รติ​ไป​ที่​ชอบ​ที่​ชอบ​แล้ว เลิก​ดื่ม​เถอะ​ค่ะ​คุณ​พ่อ กลิ่น​เหล้า​หึ่ง​เต็มตัว​แบบ​นี้ แมร์​ว่า แมร์​พา​คุณ​พ่อ​ไป​พัก​ดี​กว่า”

รัตติกาล​ซาบซึ้ง​ใจ​ที่​เห็น​แม​รี่​ดูแล​พ่อ​อย่าง​ดี ยิ่งเมื่อ​ เห็น​แม​รี่​พา​หาญ​กล้า​เข้าไป​ใน​ห้อง​นอน​แล้ว​เอา​ซุป​อุ่นๆ ป้อน​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จะ​จัด​โชว์​ชุด​พิเศษ​ให้​ดู​ด้วย รัตติกาล​โล่ง​อกสบายใจ​ที่​แม​รี่​ดูแล​พ่อ​อย่าง​ดี

แม​รี่​ป้อน​ซุป​บำรุง​กำลัง​แล้ว​หัน​ไป​ห่ม​ผ้า​ให้ เรียกเบาๆ แล้ว​ค่อย​ดัง​ขึ้น...ดัง​ขึ้น จน​แน่ใจ​ว่า​หาญ​กล้า​หลับ​สนิท​แล้ว เธอ​มอง​อย่าง​สมเพช​ขณะ​พูด​ว่า

“ไอ้​แก่...นี่​ฉัน​ทน​ป้อน​ข้าว​ป้อน​นํ้า​ให้​แก ไม่ได้​พิศวาส​แก​หรอก​นะ ฉัน​พิศวาส​สมบัติ​แก​มาก​กว่า”

“พี่​แมร์​พูด​อะไร​ออก​มา​น่ะ” รัตติกาล​ตกใจ เมื่อ​รู้​ถึง​จุด​มุ่งหมาย​แท้จริง​ของ​แม​รี่ เธอ​เป็น​ห่วง​พ่อ​มาก นึกถึง​ตะวัน-ฉาย​ขึ้น​มา​ทันที

ooooooo

เพียง​รัตติกาล​นึก​เท่านั้น เธอ​ก็​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ในพ​ริบ​ตา ไป​เจอ​จอห์น​วู​คน​เฝ้า​บ้าน​กำลัง​ดู​ทีวี​อยู่ เธอ​เข้าไป​ทัก จอห์น​วู​ได้ยิน​เสียง​ตกใจ​รีบ​ปิด​ทีวี​หัน​มอง​มา​ทาง​รัตติกาล เธอ​ดีใจ​ถาม​ว่า​เห็น​ตนหรือ แต่​พอ​จอห์น​วู​ยกมือ​ไหว้​กลับ​ทัก​ว่า

“สวัสดี​ครับ​คุณหญิง”

รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​เห็น​ภัท​รา​เดิน​เข้า​มา​กับ​หนู​ดี​มี​สมชาย​กับ​คิตตี้​เดิน​ตาม​มา​หน้าตา​เอาเรื่อง

ภัท​รา​สั่ง​ให้​สมชาย​ไป​เอา​รูป​ของ​รัตติกาล​มา​เผา​ให้​หมด เพราะ​บ้าน​นี้​เป็น​บ้าน​ของ​คน​เป็น​อยู่ ขู่​จน​สมชาย​รีบ​ทำ​ตาม รัตติกาล​พยายาม​ร้อง​ห้าม​แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน

“เสร็จ​จาก​รูป​นี้​แล้ว​ก็​จัดการ​รูป​นั้น​แล้ว​ก็​รูป​โน้น​ด้วย เอา​ไป​กอง​ไว้​ที่​สนาม ฉัน​อยาก​จะ​เห็น​มัน​เป็นกอง​ขี้เถ้า” ภัทรา ​สั่ง​เข้ม

ส่วน​หนู​ดี​ก็​เข้าไป​วางอำนาจ​ทำ​ก​ร่าง​สั่ง​จอห์น​วู​ให้เปิด​ ห้อง​ตะวัน​ฉาย คิตตี้​เข้าไป​เอา​เสื้อ​ผ้ารัตติกาล​จะ​เอา​ไปเผา รัตติกาล​เข้า​มา​ร้อง​ห้าม​อีก แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน ได้​แต่​มองดู​ การ​กระทำ​ของ​หนู​ดี​อย่าง​แค้น​ใจ ครั้น​จะ​ทำ​ผีหลอก​ให้​หัวโกร๋น​ ก็​ทำ​ไม่ได้​อีก เลย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​เจ็บใจ

ภัท​รา​เอา​ไม้ขีดไฟ​มา​จุด รัตติกาล​เข้าไป​เป่า​ไฟ​ก็​ไม่ดับ ขอ​ให้​เกิด​พายุ​ฝน​ฟ้าผ่า​ก็​ไม่​สัมฤทธิผล

ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เห็น​รถ​ภัท​รา​จอด​อยู่ ถาม​จอห์นวู​ ว่า​แม่​มา​หรือ จอห์น​วู​รายงาน​ว่า​กำลัง​จะ​เผา​ข้าวของ​ของรัตติกาล ​อยู่​หลัง​บ้าน เขา​ตกใจ​มาก​วิ่ง​พรวด​ไป​ทันที

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​ครับ​แม่” ร้อง​ห้าม​แม่​แล้ว​สั่งสม​ชาย​กับ​คิตตี้​ให้​เอา​ของ​รัตติกาล​ไป​คืน​ที่​ให้​หมด

ภัท​รา​สั่ง​ไม่​ต้อง​ยุ่ง​ใคร​ขัด​คำสั่ง​ตน​จะ​ไล่​ออก​ให้​หมด ตะวัน​ฉาย​ถาม​แม่​ว่า​นี่​เป็น​ของ​รัตติกาล​แม่​จะ​เอา​ของ​ของ​คน​อื่น​ไม่ได้ ภัท​รา​ตวาด​ว่า​คน​ตาย​ไป​แล้ว​จะ​เอา​ไว้​รอ​ให้​ผี​มัน​มา​หลอก​หรือ​ไง

“ผม​ก็​รอ​ให้​รติ​เขา​กลับ​มา​เหมือน​กัน​ครับ”

“นี่​นาย​พูด​จริง​เหรอ นาย​รอ​ให้​ฉัน​กลับ​มา​หา​นาย​จริงๆเหรอ​ตะวัน​ฉาย” รัตติกาล​ดีใจ​มาก

หนู​ดี​ไม่​พอใจ​ที่​ตะวัน​ฉาย​ยัง​จะ​รอ​ให้​รัตติกาล​กลับ​มา ภั​ทราบ​อก​ว่า​ไม่​ต้อง​ห่วง พอ​เรา​เผา​ข้าวของ​พวก​นี้​หมด​ตะวัน-ฉาย​ก็​จะ​ไม่​เหลือ​อะไร​ให้​จดจำ​ถึง​ผู้หญิง​คน​นั้น​อีก พูด​แล้ว​จุด​ไม้ขีดไฟ​อีก

“นัง​นั่น​มัน​ตาย​ไป​แล้ว แก​ต้อง​ลืม​มัน​ให้​ได้ เพราะ​แก​ควร​อยู่​กับ​คน​เป็น​ไม่​ใช่​คน​ตาย”

“อย่า​นะ​ครับ​แม่...”

ไม่ทัน​สิ้น​เสียง​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ก็​โยน​ไม้ขีดไฟ​ลง​ไป ไฟ​ลุก​พรึ่บ​เพราะ​ราด​น้ำมัน​ไว้​แล้ว

รัตติกาล​หัน​ไป​มอง​ภัท​รา​ด้วย​สีหน้า​โกรธ​แค้น​มาก

ooooooo

รัตติกาล​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​เห็น​เขา​เปิด​เพลง​ฟัง​อย่าง​สบายใจ​ก็​โกรธ​ที่​ไม่​ช่วย​ตน  ​เข้าไป​ต่อว่า​มากมาย แต่​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​ยิน​เขา​เปลี่ยน​ชุด​เตรียม​ไป​อาบ​น้ำ รัตติกาล​เห็น​เขา​โป๊​ก็​ทน​ดู​ไม่ได้ ปิด​ตา​วิ่ง​ออก​ไป เจอ​จอห์น​วู​กับ​คิตตี้​ที่​กำลัง​ปิ๊ง​กัน​นั่ง​ดู​ทีวี​อยู่

พอ​รัตติกาล​วิ่ง​เข้า​มา​ทีวี​ก็​เปิดๆดับๆ จอห์น​วู​บ่น​ว่า​ไม่​รู้​เป็น​อะไร​มัน​เป็น​แบบ​นี้​ตั้งแต่​ตอน​กลางวัน​แล้ว รัตติกาล​เอะใจ​เลย​ลอง​เดิน​เข้าๆออกๆ อยู่​หน้า​จอ​ทีวี ภาพ​บน​จอ​ดับๆ ติดๆ จน​เธอ​เริ่ม​สงสัย​ตัว​เอง

พลัน​ก็ได้​ยิน​คิตตี้​บอก​จอห์น​วู​ว่า​รู้สึก​แปลกๆ อาการ​แบบ​นี้​สงสัย​ว่า​มี​ผี​อยู่​แถว​นี้ จอห์น​วู​ถาม​ว่า​ผี​ที่​ไหน คิต​ตี้​บอก​ว่า “ก็...ก็ผี​คุณ​รติ​ไง” พูด​แล้ว​เบียด​กระแซะ​จอห์น​วู​แน่น

ส่วน​รัตติกาล​ก็​ยิ่ง​สงสัย​ตัว​เอง​มาก​ขึ้น จนกระทั่ง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ตะวัน​ฉาย​อีก​ครั้ง เสียง​เพลง​ก็​ยัง​เปิด​อยู่​เลย​ลอง​เพ่ง​ที่​เครื่อง​เสียง​อึดใจ​เดียว​เครื่อง​เสียง​เงียบ​ไป เธอ​ร้อง​อย่าง​ดีใจ​ว่า

“ได้​ผล​จริงๆด้วย ฉัน​ทำได้​แล้ว ไชโย...รติ​เก่ง​ที่สุด ทีนี้​ล่ะ​นาย​อาร์ต​ตัว​พ่อ ​นาย​ได้​เจอ​สวย​สยอง​ของ​จริง​แน่” พูด​แล้ว​จ้อง​เครื่อง​เสียง​อีก​ที เครื่อง​เสียง​ก็​เกิด​ดัง​ขึ้น​มา​อีก เลย​ลอง​เพ่ง​เร่งวอล​ลุ่ม​ก็​ทำได้​สำเร็จ​อีก คราว​นี้​เลย​เร่ง​ดัง​ขึ้น​เรื่อยๆ จน​ลั่น​ไป​หมด

ตะวัน​ฉาย​สงสัย​ว่า​มี​ใคร​อยู่​ข้าง​นอก ออก​มา​ดู​ก็​ไม่​เห็น​ใคร แต่​ถูก​รัตติกาล​แกล้ง​ทำ​กรอบ​รูป​ตกลง​มา เขา​เอะใจ​ถาม​ว่า

“รติ...นั่น​เธอ​ใช่​ไหม หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​ฉัน​บอก​ให้​หยุด​ไง หยุด​นะ​รติ!!”

อาราม​โกรธ ตกใจ ทำให้​ผ้า​ขนหนู​ที่​ห่อตัว​หลุด รัตติกาล​เห็น​เข้า​เต็มตา​ร้อง​กรี๊ดๆ พอ​ตะวัน​ฉาย​คว้า​ผ้า​ขนหนู​ขึ้น​นุ่ง​เงย​หน้า​มอง ก็​เห็น​รัตติกาล​ยืน​เอา​มือ​ปิด​ตา​ร้อง​กรี๊ดๆอยู่

“รติ...” ตะวัน​ฉาย​อุทาน

แต่​พอ​เขา​เข้าไป​หา ร่าง​รัตติกาล​ก็​หาย​วับ​ไป​ทันที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 15:05 น.