ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตะวัน​รอน​ไป​รอ​ที่​จุด​นัด​พบ​นาน​จน​ผิดสังเกต เริ่ม​กระวนกระวาย กังวล​กลัว​ตะวัน​ฉาย​จะ​เสียท่า​หนู​ดี พลัน​ก็​รู้สึก​เสียว​สันหลัง​วูบ​เมื่อ​มี​การ​เคลื่อนไหว​อยู่​ข้าง​หลัง เขา​หัน​ขวับ​ถาม “ใคร!!??”

กลาย​เป็น​ว่า คน​ที่​รอ​ไม่​มา คน​ที่มา​กลับ​เป็น​กระทิง​ที่​แยกเขี้ยว​รอ​อยู่​ข้าง​หลัง ตะวัน​รอน​ค่อยๆถอย​ไป​จน​เกือบ​ถึง​ตัว​กระทิง​ที่​กำลัง​อ้า​ปา​กเขี้ยว​โง้ง​เตรียม​จะ​งับ เขา​หัน​ขวับ​ไป​ร้อง​เสียงหลง

“หยุด...พี่​เป็น​ใคร?”

กระทิง​แยกเขี้ยว​น่า​กลัว​ยิ่ง​ขึ้น ตะวัน​รอน​หัน​หลัง​วิ่ง​อ้าว​ไป​ที่​รถ​ควาน​หา​กุญแจ พอ​เจอ​จะ​ไข​กลับ​ทำ​ตก​รีบ​ก้ม​เก็บ ครั้น​เงย​ขึ้น​ก็​แทบ​หงายหลัง​เมื่อ​เห็น​กระทิง​ยืน​แยกเขี้ยว​อยู่ ตะวัน​รอน​ชู​สอง​นิ้ว​จะ​จิ้ม​ตากลับ​ถูก​กระทิง​จับ​คอเสื้อ​เหวี่ยง​ไป​กระแทก​เสา​ใน​ลาน​จอด​รถ​จุก​แอ้ก กล่อง​ขัง​วิญญาณ​ตก​จาก​มือ

กระทิง​จะ​เข้าไป​คว้า​แต่​ตะวัน​รอน​คว้า​ได้​ก่อน​พยายาม​จะ​วิ่ง​หนี ถูก​กระทิง​ใช้​สอง​มือ​จับ​คอ​หิ้ว​ขึ้น​จน​ตัว​ลอย

แต่​ขณะ​ที่​ตะวัน​รอน​กำลัง​จะ​แย่​นั่นเอง ตะวัน​ฉาย​ก็​มา​ถึง​เขา​วิ่ง​เข้าไป​ช่วย​ทันที กระทิง​ชะงัก​กึก​ปล่อย​มือ​จาก​ตะวัน​รอน​วิ่ง​หนี​ไป

ตะวัน​ฉาย​ถาม​ถึง​กล่อง​ขัง​วิญญาณ ตะวัน​รอน​บอก​ว่า​ยัง​ปลอด​ภัย​ดี​พลาง​ชู​ให้​ดู ถาม​ว่า​แล้ว​เขา​ไล่​กระทิง​ไป​ได้​ไง

“พวก​มัน​กลัว​ดวง​มหา​อุ​จ​ของ​พี่ รอน​รอ​พี่​อยู่​ตรง​นี้​ก่อน พี่​จะ​ตาม​มัน​ไป เผื่อ​จะ​รู้​ว่า​พวก​มัน​ซ่อน​ร่าง​ของ​รติ​ไว้​ที่ไหน” ตะวัน​ฉาย​บอก​แล้ว​วิ่ง​ตาม​กระทิง​ไป ตะวัน​รอน​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

ooooooo

วิ่ง​ตาม​กระทิง​ไป​ถึง​ลาน​จอด​รถ​อีก​มุม​หนึ่ง เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​มา​แสดง​อิทธิฤทธิ์​ด้วย​การ​ทำให้​รถ​ที่​ลาน​จอด​ทั้งหมด​เปิด​ไฟ​หน้า​ติด​เครื่อง​คำราม​สนั่น​ไป​ทั้ง​ลาน ทั้ง​ยัง​ปรากฏ​ตัว​ออก​มา​ยืน​จ้อง​ตะวัน​ฉาย​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ

ตะวัน​ฉาย​ค่อยๆถอย​แต่​ถูก​หลวง​บวรฯ​ใช้​พลังจิต​บังคับ​รถ​คัน​หนึ่ง​พุ่ง​เข้า​ชน​เขา แม้​ตะวัน​ฉาย​จะ​หลบ​รถ​คัน​แรก​ได้​ แต่​คัน​ต่อ​มา​ก็​พุ่ง​เข้า​ชน​อีก

“ปล่อย​เพื่อน​ข้า​เดี๋ยวนี้​นะ​เว้ย​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง” พิชญ์​พรวด​เข้า​มา​ตะโกน พริบตา​นั้น​รถ​ที่​กำลัง​จะ​ชน​ตะวัน​ฉาย​จอด​เอี๊ยด​ห่าง​ตัว​เขา​แค่​คืบ!

พิชญ์​ชู​ปิ่น​ปัก​ผม​ขึ้น​ขู่ หลวง​บวร​ฯชะงัก​พูด​อย่าง​อาฆาต​ว่า “ฝากไว้ก่อน​เถอะ” แล้ว​หายตัว​ไป

“เป็น​ไง​วะ​เพื่อน นึก​ว่า​จะ​มา​ช่วย​แก​ไม่ทัน​เสีย​แล้ว” พิชญ์​รีบ​เข้าไป​ดู​ตะวัน​ฉาย เขา​ถาม​อย่าง​สงสัย​ว่า​ทำไม​ไอ้​ของ​แบบ​นี้​ถึง​ไล่​มัน​ไป​ได้ “เรื่อง​มัน​ยาว​ว่ะ กลับ​ไป​เรือนหอ​ของ​แก​ก่อน​แล้ว​จะ​เล่า​ให้​ฟัง​เต็มๆ”

พิชญ์​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ยัด​ใส่​มือ​ตะวัน​ฉาย​ที่​มอง​ปิ่น​อย่าง​ไม่​หาย​สงสัย

ooooooo

กลับ​ถึง​บ้าน​ที่​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ​ของ​ตะวัน-ฉาย​แล้ว เขา​เอา​กล่อง​ขัง​วิญญาณ​มา​เปิด ควัน​พวยพุ่ง​ออก​มา​แล้ว​ค่อยๆรวม​กัน​กลาย​เป็น​ร่าง​ของ​รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า สอง​พ่อ​ลูก​ดีใจ​มาก หาญ​กล้า​บอก​ว่า​ต้อง​จัด​ขอบคุณ​ไอ้​ลูกเขย​ชุด​ใหญ่​เสีย​แล้ว

“นั่น​มัน​หน้าที่​ของ​เขา​อยู่​แล้ว​ที่​ต้อง​ช่วย​เรา เพราะ​แม่​เขา​เป็น​คน​เล่น​งาน​เรา” รัตติกาล​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​พ่อ​ หาญ​กล้า​ไม่ทัน​พูด​อะไร ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​ก็​โต้เถียง​กัน​เสีย​แล้ว โดย​รัตติกาล​โทษ​ว่าที่​ตน​กับ​พ่อ​ต้อง​ถูก​ขัง​เพราะ​แม่​เขา ตะวัน​ฉาย​ก็​สวน​ไป​ว่า​ถ้า​เธอ​กับ​พ่อ​ไม่​ไป​หลอกหลอน​แม่​ตน​ก็​คง​ไม่​ทำ​แบบ​นี้

หาญ​กล้า​ต้อง​เข้า​มา​หย่า​ศึก รัตติกาล​หยุด​ด่า​แต่​แอบ​ไป​ข้าง​หลัง​ตบ​บ้องหู​ตะวัน​ฉาย ทำให้​เขา​โมโห​บอก​ว่า​ต่อ​ไป​จะ​ไม่​ช่วย​เธอ​กับ​พ่อ​อีก​แล้ว เก่ง​นัก​ก็​ช่วย​ตัว​เอง​ไป​แล้วกัน

“ไม่ได้​นะ​คะ” แม​รี่​เข้า​มา​แทรก​ขึ้น “ถ้า​คุณ​วางมือ​ก็​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​น้อง​รติ​จาก​ผี​คุณ​หลวง​ได้​อีก​แล้ว” พูด​แล้ว​แม​รี่​หัน​ไป​เห็น​หาญ​กล้า​จ้อง​อยู่​ก็​ตรง​เข้าไป​กราบ​งามๆ “สวัสดี​ค่ะ​คุณ​พ่อ​ที่รัก​และ​น้อง​รติ​ที่​คิดถึง”

หาญ​กล้า​แค้น​ใจ​พรวด​เข้าไป​จ้อง​แม​รี่​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ แม​รี่​ตกใจ​ขอ​เวลา​อธิบาย​เรื่อง​เก่า​ที่​เกิด​ขึ้น พลาง​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ตะวัน​ฉาย รัตติกาล​หัน​ขวับ​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​เขา ​อย่า​ยุ่ง​เด็ดขาด พลาง​หาญ​กล้า​ก็​ก้าว​เข้าหา​แม​รี่ เธอ​วิ่ง​หนี

“คุณ​พ่อ...อย่า​ทำ​อะไร​พี่​แมร์​นะ​ครับ” ตะวัน​ฉาย​ร้องขอ รัตติกาล​หัน​ขวับ​ถาม​ว่า​เขา​ปกป้อง​คน​ที่​ฆ่า​พ่อ​ตน​หรือ “เรื่อง​มัน​ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​คุณ​เข้าใจ​หรอก​รติ”

หาญ​กล้า​ไล่​ตาม​ไป​ดัก​แม​รี่​บีบ​คอ​จน​ดิ้น​พราดๆ ตะวันฉาย​ขอร้อง​ให้​ปล่อย​ก็​ไม่​ยอม​ปล่อย เขา​จึง​หัน​ไป​ขอ​ให้​รัตติกาล​ปล่อย​แม​รี่​และ​ฟัง​คำ​ชี้แจง​ของ​แม​รี่​ก่อน​เพราะ​แม​รี่​โดน​ผี​คุณ​หลวง​เข้า​สิง​ถึง​ได้​ทำ​อะไร​ไป​โดย​ไม่​รู้ตัว เห็น​รัตติกาล​ไม่​สนใจ เขา​ชู​ปิ่น​ปัก​ผม​ขึ้น​บอก​เธอ​ว่า

“ที่​ผม​ช่วย​ไล่​ผี​คุณ​หลวง​ไม่​ให้​ได้​ตัว​คุณ​ไป เพราะ​พี่​แมร์​เอา​ไอ้​นี่​มา​ให้​ผม” พอ​รัตติกาล​จำ​ปิ่น​ได้​เขา​เร่ง “รีบ​บอก​ให้​คุณ​พ่อคุณ​ปล่อย​พี่​แมร์​เดี๋ยวนี้”

“พ่อ...ปล่อย​พี่​แมร์​ก่อน​ค่ะ” รัตติกาล​ตัดสินใจ​ร้อง​บอก​พ่อ หาญ​กล้า​ชะงัก​ค่อยๆคลาย​มือ​ออก

ooooooo

แม​รี่​บีบน้ำตา​เล่า​ว่าที่​ตน​วางยา​หาญ​กล้า​เพราะ​ถูก​ผี​คุณ​หลวง​เข้า​สิง หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ รัตติกาล​ขอ​ให้​แม​รี่​เล่า​เรื่อง​ปิ่น​ปัก​ผม แม​รี่​รีบ​รับปาก​แล้ว​เล่า​เป็น​คุ้ง​เป็น​แคว​ว่า

“หลังจาก​ที่​พวก​มัน​สิง​พี่​ใช้​ให้​ฆ่า​คุณ​พ่อ​แล้ว มัน​ก็​จับ​พี่​ไป​ที่​คฤหาสน์​ของ​พวก​มัน พี่​กำลัง​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ค่ำ​ของ​พวก​มัน พี่​ก็​เลย​ต้องหา​ทาง​หนี โชค​ดี​ที่​พี่​ไป​เจอ​ปิ่น​อัน​นี้​เข้า พี่​ถึง​ได้​รู้​ว่า​ใช้​จัดการ​พวก​มัน​ได้​เลย​รอด​กลับ​มา”

หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ แต่​รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​พวก​มัน​กลัว​ปิ่น​อัน​นี้​จริงๆ ตน​เคย​หนี​จาก​ที่​นั่น​มา​ได้​เพราะ​ปิ่น​อัน​นี้​มา​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ช่วย​ยืนยัน​อีก​คน​ทั้ง​ยัง​รับรอง​ว่า​แม​รี่​คง​ไม่ได้​โกหก​เรื่อง​นี้

“ค่ะ” แม​รี่​ดีใจ​ชู​นิ้ว​ขึ้น “ด้วย​เกียรติ​ของ​เนตร​นารี พี่​แมร์​ ไม่​มี​ส​ตรอเบอ​รี่​แน่ นอกจาก​นี้​พี่​แมร์​ยัง​ได้ยิน​พวก​มัน​คุย​กัน​เรื่อง​เก็บ​ซ่อน​ร่าง​ของ​รติ​ไว้​ที่​คฤหาสน์​อีก ถ้า​คุณ​ตะวัน​ฉาย​เอา​ปิ่น​นี้​ไป​จัดการ​พวก​มัน​ รับรอง​ว่า​น้อง​รติ​ต้อง​ได้​กลับ​มา​มี​ชีวิต​อีก​แน่นอน”

หาญ​กล้า​ยัง​ไม่​ไว้ใจ​แม​รี่​นัก​แต่​ท่าที​อ่อน​ลง​มาก ทำให้​แม​รี่​เห็น​ผลสำเร็จ​อยู่​รำไร แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​แต่​พอ​ตะวัน​ฉาย​เหลือบ​มอง​เธอ​ก็​บีบน้ำตา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​ทันที

ตะวัน​ฉาย​กับ​รัตติกาล​เดิน​ตาม​ไป​คุย​กับ​หาญ​กล้า​จน​เขา​บอก​รัตติกาล​ว่า

“ถ้า​พ่อ​สามารถ​ช่วย​ให้​ลูก​พ่อ​พ้น​จาก​เวร​กรรม​ของ​ไอ้​ผี​คุณ​หลวง​ได้ จะ​ให้​พ่อ​ตก​นรก​ไม่ได้​ผุด​ไม่ได้​เกิด​พ่อ​ก็​ยอม”

รัต​ติ​กาล​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ ตะวัน​ฉาย​ช่วย​พูด​ให้​ความ​มั่นใจ​ว่า

“ดวง​มหา​อุ​จของ​ผม​บวก​กับ​ปิ่น​ปัก​ผม​ที่​พวก​มัน​กลัว รับรอง​เลย​ครับ​ว่า​ผม​จะ​พา​รติ​กลับ​เข้า​ร่าง​ได้​แน่นอน”

“ถ้า​เป็น​แก ฉัน​ก็​ไว้ใจ” หาญ​กล้า​เอ่ย​แล้ว​หาย​วับ​ไป

แม​รี่​มา​แอบ​ฟัง​อยู่ เธอ​ยิ้ม​ร้าย​เมื่อ​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​แผน​ของ​ตัว​เอง จาก​นั้น​รีบ​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​รายงาน​หลวง​บวร–​สงคราม คุย​อวด​ผล​งาน​แล้ว​ก็​อ้อมแอ้ม​ขอ​สินน้ำใจ หลวง​บวรฯ​จึง​ให้​กระทง​เข้าไป​หยิบ​หีบ​ออก​มา​ใบ​หนึ่ง ใน​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง

แม​รี่​ดีใจ​มาก​หยิบ​ชิ้น​โน้น​ชิ้น​นี้​ขึ้น​มา​ดู​บอก​ว่า​ของ​แท้​ทั้งนั้น​เลย

“แก้ว​แหวน​เงิน​ทองใน​นั้น​จะ​เป็น​ของ​แก​ทั้งหมด​แน่ ข้า​สัญญา แต่​แก​จะ​ได้​ทั้งหมด​ไป​ก็​ต่อ​เมื่อ​ไอ้​ตะวัน​ฉาย​ตาย​ด้วย​น้ำมือ​ข้า​แล้ว​เท่านั้น” หลวง​บวร​สงคราม​บอก​ย้ำ​ด้วย​สีหน้า​ร้ายกาจ

ooooooo

ฝ่าย​ภัท​รา​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ​เมื่อ​รู้​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ปล่อย​ผี​รัตติกาล​กับ​หาญ​กล้า​ออก​มา​แล้ว แต่​ยัง​ทำ​ปากแข็ง​วาง​ฟอร์ม​ต่อหน้า​บอย​ฮ่ะกับ​คิตตี้​และ​สมชาย​ว่า คน​อย่าง​ตน​ไม่​มี​ทาง​ยอม​ให้​ผี​ไอ้​เฒ่า​มา​หลอก​ซ้ำๆซากๆหรอก ภัท​รา​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​มีเสียง​ของ​ตก​แตก​ดัง​เพล้ง คิต​ตี้​กับ​สมชาย​ผวา​กอด​กัน​กลม หัน​มอง​คุณหญิง​ปรากฏ​ว่า​เปิด​แน่​บ​ไป​แล้ว

ภัท​รา​วิ่ง​อ้าว​ไป​ที่​ห้อง​พระ ยัง​ไม่ทัน​ถึง​ก็​เจอ​หาญ​กล้า​ออก​มา​ขวาง ภั​ทราย​ก​มือ​ไหว้​ปลกๆอ้อนวอน​อย่า​ทำ​อะไร​ตน​เลย​อยาก​ได้​อะไร​อยาก​กิน​อะไร​จะ​ทำบุญ​ไป​ให้

หาญ​กล้า​เดิน​เข้าหา​ทั้ง​ขู่​ทั้ง​หลอกหลอน​ว่า​คิด​จะ​กำจัด​ตน​ไม่​ง่าย​หรอก เพราะ​ยัง​ไง​เรา​ก็​ต้อง​จอง​เวร​กัน​ไป​ทั้ง​ชาติ​นี้​และ​ชาติ​หน้า หาญ​กล้า​หลอกหลอน​จน​ภัท​รา​ร้อง​กรี๊ดๆแล้ว​หมด​สติ​ไป เขา​หัวเราะ​สะใจ​ก่อน​หาย​ไป

เวลา​เดียวกัน ตะวัน​รอน​ไป​หา​หนู​ดี​ที่​บ้าน​เพื่อ​จะ​ขอโทษ​ที่​เอา​กระ​ทะ​ฟาด​เมื่อ​คืน หนู​ดี​ยัง​ไม่​หาย​แค้น​ไล่​ทุบตี​กระ​ทั่ง​บีบ​คอ​จน​ตะวัน​รอน​หน้า​แดง​แต่​ไม่​สู้ หนู​ดี​คว้า​มีด​ปอก​ผล​ไม้​มา​ทำท่า​จะ​แทง ถูก​รัตติกาล​มา​ยึดมือ​ตรึง​ไว้​กลาง​อากาศ​แต่​เธอ​ไม่​ปรากฏ​ตัว​ให้​ใคร​เห็น

“คุณ​รติ...นั่น​คุณ​ใช่​ไหม” ตะวัน​รอน​ถาม หนู​ดี​จึง​รู้​ว่า​วิญญาณ​ของ​รัตติกาล​ถูก​ปล่อย​ออก​มา​แล้ว ​เท่านั้น​เอง เธอ​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​หนี ถูก​รัตติกาล​ขัด​ขา​จน​หัว​ทิ่ม​ไป​กระแทก​เสา เลย​ด่า​กราด​ส่งเดช​ไป​รอบ​ตัว​ว่า

“หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ​นัง​รติ คิด​ว่า​แก​เป็น​ผี​แล้ว​จะ​ทำ​อะไร​ฉัน​ได้​ตลอด​เหรอ แน่​จริง​ก็​โผล่​มา​ตบ​กัน​ซึ่งๆหน้า​เลย​สิ” ร้อง​ท้า​พลาง​ตั้ง​การ์ด​พร้อม​สู้ ชก​ออก​ไป​รอบ​ตัว​วืด...วืด...

สุดท้าย​เหวี่ยง​สุด​แรง​วืด​ไป​ชน​เอา​เสา​เข้า​เต็มๆ หนู​ดี​ร้อง​เสียงหลง รัตติกาล​จิก​ผม​ขึ้น​มา​บอก​ว่า​วัน​นี้​จะ​มา​คิด​บัญชี​ที่​เธอ​เอา​ตน​กับ​พ่อ​ไป​แช่​แข็ง ​ยกมือ​ขึ้น​จะ​ตบ ตะวัน​รอน​รีบ​เข้า​มา​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ทำ​อะไร​หนู​ดี​เลย รัตติกาล​บอก​ว่า​ต้อง​สั่งสอน​เสีย​บ้าง​ต่อ​ไป​จะ​ได้​ไม่​กล้า​มา​ยุ่ง​กับ​ตน​อีก

“ผม​ทราบ​ครับ​ว่า​คุณ​หนู​ดี​ทำ​ไม่​ดี​ไว้​กับ​คุณ แต่​พี่​ตะวัน​ฉาย​ทำบุญ​ให้​คุณ​เพราะ​ต้องการ​ให้​คุณ​ได้​บุญ​กุศล​ไม่​ใช่​ให้​คุณ​เอา​มา​ใช้​ทำ​บาป”

รัตติกาล​นิ่ง​ไป​อึดใจ​ ลด​มือ​ลง บอก​หนู​ดี​ก่อน​หาย​วับ​ไป​ว่า

“เธอ​ยัง​โชค​ดี​นะ ที่​ยัง​มี​คน​ที่รัก​เธอ​เหลือ​อยู่​บ้าง”

พอ​รัตติกาล​หาย​วับ​ไป หนู​ดี​ก็​เข่า​อ่อน​ดี​แต่​ตะวัน​รอน​มา​ประคอง​ไว้​ทัน ​เขา​มอง​เธอ​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​จน​หนู​ดี​ชะงัก​ไป​นิดหนึ่ง​กับ​สายตา​คู่​นั้น

ฝ่าย​รัตติกาล​ลิ่ว​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย​ที่​บ้าน​เขา​โผล่​พรวด​ไป​โดย​ไม่ทัน​ตั้งตัว​กลับ​ตกใจ​นึก​ว่า​เจอ​ผี ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ผี​ยัง​จะ​กลัว​ผีอีก​หรือ

“หยุด​นะ...ฉัน​ยัง​ไม่​ตาย วิญญาณ​ฉัน​แค่​ออก​จาก​ร่าง​เฉยๆ”

“แล้ว​ถ้า​ฉัน​ปฏิเสธ​ไม่​ช่วย​จัดการ​กับ​เจ้ากรรม​นายเวร​ของ​เธอ คิด​ว่า​เธอ​จะ​มี​โอกาส​ได้​กลับ​เข้า​ร่าง​เป็น​คน​เหมือน​เดิม​อีก​หรือ” ตะวัน​ฉาย​ถาม​ฉุนๆ ถูก​รัตติกาล​หา​ว่า​ไม่ทัน​ไร​ก็​ทวง​บุญคุณ​กัน​แล้ว ยกมือ​ตบ​เขา​แต่​วืด​จน​ตัว​เอง​งง “ไม่​ต้อง​ตกใจ​หรอก วัน​นี้​ฉัน​งด​ทำบุญ​ให้​เธอ เพราะ​ไอ้​รอน​เพิ่ง​โทร.​มา​บอก​ว่า​เธอ​ไป​เล่น​งาน​หนู​ดี​มา”

รัตติกาล​มี​เหตุผล​ว่า​ถ้า​ตน​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​หนู​ดี​ก็​จะ​มา​รังควาน​ตน​ไม่​เลิก ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​ตน​ก็​จะ​เลิก​ทำบุญ​ให้​เธอ​อย่าง​ถาวร ​ดู​ซิ​ว่า​ยัง​จะ​สวย​สยอง​ได้​อีก​ไหม

เจอ​ไม้​นี้​เข้า​รัตติกาล​ก็​สิ้น​พยศ​อ้าง​ว่า​เขา​เป็น​สามี​จะ​มา​ทำ​กับ​ตน​อย่าง​นั้น​ไม่ได้ ตะวัน​ฉาย​เลย​ขู่​ว่า​ถ้า​รับ​ตน​เป็น​สามี​คืน​นี้​ก็จะ​ทำ​หน้าที่​สามี​เสียที คืน​นี้​จะ​นอน​คอย รัตติกาล​ทั้ง​เขิน​ทั้ง​โกรธ​จะ​เข้าไป​ทุบ​แต่​ร่าง​ตัว​เอง​กลับ​ค่อยๆจาง​ลง เธอ​สั่ง​ก่อน​ร่าง​หาย​ไป​ว่า “ทำบุญ​ให้​ฉัน​เดี๋ยวนี้​นะ​นาย​ตะวัน...”

แม​รี่​เข้า​มา​พอดี เธอ​มา​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​จัดการ​ผี​คุณ​หลวง ก่อน​ที่​พวก​มัน​จะ​โผล่​มา​เล่น​งาน​พวก​เรา ตะวัน​ฉาย​ขอ​เวลา​จัดการ​กับ​นิสัย​เสีย​ของ​รัตติกาล​ก่อน แม​รี่​เตือน​ว่า​อย่า​ให้​รอ​นาน

“เรา​มี​ปิ่น​ที่​พวก​มัน​กลัว​อยู่ มัน​ไม่​กล้า​หรอก​ครับ​พี่​แมร์” ตะวัน​ฉาย​พูด​อย่าง​มั่นใจ

ooooooo

หนู​ดี​ได้​รับ​การ​ดูแล​อย่าง​ดี​จาก​ตะวัน​รอน​ จน​เมื่อ​เขา​ไป​แล้ว​เธอ​ก็​อด​หวั่น​ไหว​ไม่ได้ ​ยิ่ง​เมื่อ​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​รัตติกาลที่​ว่า “เธอ​ยัง​โชค​ดี​นะ​ที่​ยัง​มี​คน​ที่รัก​เธอ​เหลือ​อยู่​บ้าง” ก็​ยิ่ง​รู้สึก​ดี​กับ​ตะวัน​รอน​มาก​ขึ้น


แต่​ก่อน​ที่​จะ​อารมณ์​เคลิ้ม​ไป​กว่า​นั้น เธอ​เรียก​ประ​ไพ​ให้​โทรศัพท์​หา​พ่อ​เดี๋ยวนี้ เธอ​คุย​กับ​พ่อ​ให้​เร่งรัด​หนี้สิน​ของ​ภัท​รา​ฐาน​ที่​ให้​ลูก​ชาย​ปล่อย​วิญญาณ​รัตติกาล​มา​หลอกหลอน​ตน

ภัท​รา​แทบ​ช็อก​เมื่อ​เห็น​ตัวเลข​หนี้​พร้อม​ดอกเบี้ย​ที่​หนู​ดี​ยื่น​ให้​ดู ขอร้อง​ว่า​อย่า​เพิ่ง​เร่ง​รัด​เลย​ขอ​เวลา​อีก​หน่อย หนู​ดี​ไม่​แยแส​สะบัด​หน้า​จะ​กลับ​ไป ภัท​รา​เครียด​จัด​นิ่ง​คิด​ครู่​หนึ่ง​ก็​อุทาน​อย่าง​ดีใจ

“รู้​แล้ว...บวชชี...ใช่​แล้ว...”

พอ​หนู​ดี​ชะงัก ภัท​รา​ก็​รีบ​เข้าไป​บอก​ว่า​ตน​รู้​แล้ว​ว่าจะ​จัดการ​กับ​ผี​รัตติกาล​ยัง​ไง​ รับรอง​ว่า​สถานการณ์​จะ​ต้อง​พลิกผัน​เรา​จะ​ต้อง​กลับ​มา​เป็น​นางเอก​ผู้​ใจบุญ หนู​ดี​ถาม​อย่าง​ไม่แน่ใจ​ว่า​หมายความ​ว่า​ไง

“ถ้า​หนู​ดี​เชื่อ​ป้า ใจเย็นๆแล้ว​อดทน​รอ​อีก​สักนิด ป้ารับรอง​ค่ะ​ว่า​จะ​ช่วย​กัน​กำจัด​ผี​นัง​รติ​ให้​พ้น​ไป​จาก​ชีวิต​ตะวัน​ฉาย​ได้​แน่นอน”

หนู​ดี​ชะงัก​มอง​หน้า​ภัท​รา​อย่าง​สนใจ

ooooooo

หลังจาก​ขู่​รัตติกาล​ว่า​จะ​ไม่​ทำบุญ​ให้​เธอ​อีกแล้ว แต่​พอ​ตก​กลางคืน​ยิ่ง​ใกล้​เที่ยง​คืน​ซึ่ง​เป็น​เวลา​เกิด​ของ​รัตติกาล​ถ้า​เธอ​ไม่ได้​รับ​บุญ​เพิ่ม​ก็​ต้อง​ลำบาก​แน่ๆ ตะวันฉาย​ก็​รอ​อย่าง​กระวนกระวาย​ใจ

ฝ่าย​รัตติกาล​ก็​ทิฐิ​ไม่​ยอม​ไป​หา​ตะวัน​ฉาย จน​หาญกล้า​เตือน​ลูก​อย่าง​เป็น​ห่วง​ว่า

“ลูก​อาจจะ​ไม่​อยาก​ฟัง​ไอ้​หมอ​นั่น แต่​ฟัง​พ่อ​บ้าง​ก็ดี นะ​ลูก การ​ที่​รติ​ต้อง​มา​เป็น​แบบ​นี้​จะ​ไป​โทษ​ว่า​เป็น​เพราะ​กรรม​เก่า​ใน​ชาติ​ที่​แล้ว​อย่าง​เดียว​ก็​ไม่​ถูก ถ้า​ชาติ​นี้​รติ​หมั่นขยัน​ทำบุญ​เยอะๆ ลดละ​นิสัย​ที่​ทำให้​คน​อื่น​ไม่​ชอบ​เรา​ลง​บ้าง บางที​รติ​อาจจะ​ไม่​ต้อง​ลำบาก​แบบ​นี้”

พอ​เห็น​ลูก​นิ่ง​ไม่​เถียง หาญ​กล้า​หว่านล้อม​ว่า

“คิด​ดู​นะ​รติ ถ้า​ไม่​มี​ตะวัน​ฉาย​สัก​คน ป่านนี้​ลูก​จะ​เป็น​ยัง​ไง ลำพัง​พ่อ​ก็​เป็น​แค่​ผี​ธรรมดา​ ถ้า​ลูก​ได้กลับคืน​ร่าง​เป็น​คน พ่อ​คง​ทำ​หน้าที่​พ่อ​ดูแล​ลูก​ไม่ได้​อีก...ถ้า​รติ​ได้​กลับ​เป็น​คน​อีก​ครั้ง และ​ได้​เริ่ม​ชีวิต​ใหม่​ที่​ดี​กว่า​เดิม​พ่อ​ก็​จะ​ได้​จาก​ไป​อย่าง​สบายใจ เพราะ​มี​คน​ที่รัก​ลูก​ได้​เท่ากับ​พ่อ”

ooooooo

รุ่ง​ขึ้น ตะวัน​ฉาย​ทน​ไม่ได้​ไป​ทำบุญ​ที่​วัด ถูก​พิชญ์แซว​ว่า ตกลง​เมื่อ​คืน​คอย​รัตติกาล​เก้อ​ใช่​ไหม​ตะวัน​ฉาย​อ้าง​ว่า​ตน​ไม่ได้​คอย​แต่​ทำ​งาน​อยู่​จน​ดึก พิชญ์​เลย​ถาม​ดักคอ​ว่า

“ถาม​หน่อย ไหน​แก​บอก​ว่า​จะ​ดัด​นิสัย​คุณ​รติ แล้ว​ทำไม​วัน​นี้​ถึง​ได้​โผล่​มา​ทำบุญ​แต่​เช้า...อด​คิดถึง​คุณ​รติ​ไม่​ไหว​ล่ะ​สิ​ ฮ่าๆๆๆ”

ตะวัน​ฉาย​เขิน​เลย​เอา​นิ้ว​จิ้ม​ตา​พิชญ์​จน​ร้อง​จ๊าก ทันใดนั้น​เอง​เณร​เปี๊ยก​เข้า​มา​ทัก​ว่า

“มา​ทำบุญ​ให้​โยม​พี่​รติ​เหรอ​จ๊ะ​โยม​พี่”

จาก​นั้น​ก็​พา​กัน​เข้าไป​ถวาย​สังฆทาน​แล้ว​ให้​เณร​สวด​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​รติ ตะวัน​ฉาย​กรวดน้ำ​เสร็จ​เณร​บอก​ว่า​ป่านนี้​โยมพี่​รติ​คง​ได้​รับ​บุญ​แล้ว โยม​พี่​กลับ​ไป​ก็คง​จะ​ได้​เจอ​กัน

ตะวัน​ฉาย​ทัก​ว่า​วัน​นี้​ดู​เณร​นิ่ง​ขึ้น เณร​ตอบ​สีหน้า​ขรึมๆว่า

“ช่วง​นี้​เณร​ไม่ค่อย​อยาก​ซน​เพราะ​เณร​อยาก​ทำตัวดีๆ

ให้​หลวง​ตา​ชื่น​ใจ​บ้าง อยาก​ให้​หลวง​ตา​หาย​ไวๆ”

พอดี​พระพี่เลี้ยง​มา​ตาม​บอก​ว่า​หลวง​ตา​อยาก​ให้​ไปหา​ที่​โรงพยาบาล ตะวัน​ฉาย​เร่ง​ว่า

“ผม​ว่า​เณร​รีบ​ไป​เถอะ​ครับ หลวง​ตา​คง​จะ​มี​ธุระ​สำคัญ​กับ​เณร​ถึง​ต้องการ​ให้​มา​ตาม”

ooooooo

พอ​ตะวัน​ฉาย​ทำบุญ​กรวดน้ำ​ไป​ให้ รัตติกาล​ก็​มี​แรง​ขึ้น​มา​ทันที พูด​อย่าง​กระหยิ่ม​ว่า

“โธ่​เอ๊ย...นึก​ว่า​จะ​แน่ อด​คิดถึง​ฉัน​ไม่ได้​น่ะ​สิ”

พอ​มี​แรง​ก็​ลิ่ว​ไป​ที่​บ้าน​เขา เจอ​คิตตี้​กำลัง​ทำ​ความ​สะอาด​ห้อง​อยู่​ก็​เอาเรื่อง​ทันที​ที่​คิตตี้​ทำตัว​เป็น​นกสองหัว​หลอก​ตน คิตตี้​ตกใจ​แทบ​ช็อก​อ้อนวอน​อย่า​ทำ​อะไร​ตน​เลย​ตน​กลัว​แล้ว รัตติกาล​แยกเขี้ยว​ร้อง​แฮ่...เข้าใส่ คิตตี้​ร้อง​ลั่น วิ่ง​จู๊ด​ออก​จาก​ห้อง​ไป

รัตติกาล​หัวเราะ​ชอบใจ พอดี​หาญ​กล้า​เข้า​มา​ถาม​อย่าง​ตำหนิ​ว่า​ไหน​รับปาก​พ่อ​ว่า​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นี้​อีก เธอ​บอก​ว่า​ก็​แค่​ขำๆ แก้​เซ็ง​เท่านั้น พลัน​เธอ​ก็​รับ​รู้​ได้​ด้วย​จิต​บอก​พ่อ​ว่า​มี​คน​มา​หา

หาญ​กล้า​ถาม​ว่า​ใคร เธอ​ยิ้ม​ร้าย​ขณะ​บอก​พ่อ​ว่า “โจทก์​เรา​ไง​คะ”

ooooooo

ที่​หน้า​บ้าน​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​นุ่ง​ขาว​ห่ม​ขาว​เดิน​อย่าง​สำรวม​เข้า​มา​ใน​บ้าน​มีเสียง​ระฆัง​ดัง​หง่าง​เห​ง่ง​แว่ว​มา​ด้วย ภัท​รามา​บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า​จะ​มา​อยู่​ด้วย ตน​มา​อย่าง​สันติ​ธรรม เอา​บุญ​เอา​กุศล​มา​เผื่อแผ่​ให้​ลูกสะใภ้​กับ​พ่อตา​ของ​เขา จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​สงบ​สุข ได้​เป็น​ครอบครัว​ที่​อบอุ่น​เสียที

ตะวัน​ฉาย​ยอม​ให้​แม่​กับ​หนู​ดี​มา​อยู่​ด้วย ยัง​ความ​ไม่​พอใจ​แก่​รัตติกาล​มาก เธอ​ประกาศ​ไม่​อนุญาต​ให้​แม่​เขา​มา​อยู่ร่วม​ชายคา​เดียว​กับ​ตน คน​อย่าง​ตน​เจ็บ​แล้ว​จำ บอก​ตะวัน​ฉาย​ว่า

“แม่​นาย​คิด​จะ​ขัง​ลืม​ฉัน เพราะฉะนั้น ​ไม่​มี​ทาง​หรอก​ที่​จะ​มา​ดี​จน​น่า​ใจหาย​แค่​ไม่ทัน​ข้าม​วัน”

“ก็​เพราะ​คุณ​คิด​อยู่​แค่​เจ็บ​แล้ว​จำ ใคร​ร้าย​มา​ฉัน​ร้าย​ตอบ ใคร​พูด​ไม่​เข้า​หู​ฉัน​ต้อง​วี​น ชีวิต​คุณ​ถึง​ไม่​มี​ใคร​รัก​คุณ​จริง​สัก​คน​ไง รัตติกาล...”

“เ​พี​ยะ!” รัตติกาล​ตบ​หน้า​เขา​ฉาด​ใหญ่​พูด​ใส่​หน้า​ว่า​ตน​ไม่ได้​อยาก​ให้​คน​อื่น​มา​รัก​สัก​หน่อย​  ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​ว่า​ถ้า​อย่าง​นั้น​ก็​สมควร​ที่​เธอ​จะ​อยู่​คน​เดียว​เป็น​ผี​แบบ​นี้​ก็​เหมาะสม​ที่สุด​แล้ว

รัตติกาล​โวยวาย​ว่า​เขา​ผิด​สัญญา​เพราะ​เคย​รับปาก​ว่า​จะ​ช่วย​ตน ตะวัน​ฉาย​ยืนยัน​ว่า​ตน​ไม่ได้​ผิด​สัญญา​รับรอง​ว่า​ช่วย​แน่ แต่ “ต้อง​หลังจาก​ที่​คุณ​พิสูจน์​ตัว​เอง​ก่อน​ว่า​คุณ​เป็น​คน​ดี​ได้ ผม​ถึง​จะ​ยอม​ช่วย”

พูด​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ออก​จาก​ห้อง​ไป​อย่าง​ไม่​แยแส รัตติกาล​เต้น​เร่าๆ พูด​อาฆาต​ว่า​ต้อง​เจอ​ดี​แน่ๆ

ไว​เท่า​ความ​คิด รัตติกาล​กระโดด​ขี่​หลัง​ตะวัน​ฉาย​จน​เขา​เดิน​เป๋​ไป​เป๋​มา เขา​บอก​ให้​ลง​จาก​หลัง​ตน​เดี๋ยวนี้ รัตติกาล​ไม่​ยอม​ลง​จนกว่า​เขา​จะ​พา​ตน​ไป​เข้า​ร่าง ตะวัน​ฉาย​ยืนกราน​ไม่​ช่วย​จนกว่า​เธอ​จะ​เปลี่ยน​เป็น​คน​ดีแล้ว​เท่านั้น

“ไอ้​บ้า...ฉัน​เป็น​คน​ดี​กว่า​นาย​เยอะ นี่แน่ะๆ” รัตติกาล​ขย่ม​สุด​แรง​จน​ตะวัน​ฉาย​ล้ม​ลง  ตัว​เธอ​ที่​อยู่​บน​หลัง​ล้ม​ลงไป​ด้วย​แต่​ตัว​เอง​กลับ​ทับ​อยู่​บน​ตัว​เขา ซ้ำ​หน้า​ต่อหน้า​จ่อ​กัน​จน​จมูก​เกือบ​ชน​กัน

ลม​หายใจ​ผ่า​วๆของ​กันและกัน ทำเอา​ทั้ง​คู่​ต่าง​มอง​กัน​นิ่ง​อึ้ง ใจ​หวิว กำลัง​จะ​เคลิ้ม​เสียง​ภัท​รา​กับ​หนู​ดี​ที่​เดิน​เข้า​มา​เห็น​วี้ดว้าย​ขึ้น จน​ทั้ง​คู่​ตกใจ​ผละ​จาก​กัน

หนู​ดี​ตีโพยตีพาย​ทน​ดู​ไม่ได้ ภัท​รา​ขอ​ให้​ใจเย็นๆจำ​คำ​บาทหลวง​ปีเตอร์​บอก​ได้​ไหม

“จำ​ได้​ค่ะ ถ้า​เรา​ทำลาย​ร่าง​ของ​นัง​รติ​ได้ วิญญาณ​มัน​ก็​จะ​กลับ​เข้า​ร่าง​ไม่ได้​อีก” หนู​ดี​จำ​แม่น

“ถูกต้อง​จ้ะ ตอน​นี้​เรา​ถึง​ต้อง​ปล่อย​ให้​นัง​รติ​ออดอ้อน​ออเซาะ​ตะวัน​ฉาย​ไป​ก่อน พอ​มัน​ตายใจ​เมื่อ​ไหร่ มัน​จะ​ไม่​มี​ทาง​ได้​กลับ​มา​เป็น​คน​อีก ถึง​เวลา​นั้น​ป้า​สัญญา​ว่า​ป้า​จะ​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​หนู​ดี​กับ​ตะวัน​ฉาย​เอา​ให้​เป็น​ทอ​ล์​กอ​อฟ​เดอะ​ทาวน์​เลย”

ฟัง​แล้ว​ภัท​รา​ก็​ยิ้ม​หวาน​อย่าง​มี​ความ​หวัง​กับ​ภัท​รา​ที่​หัวเราะ​หึๆใน​ลำ​คอ

ooooooo

กลับ​จาก​ไป​กราบ​หลวง​ตา​ที่​โรงพยาบาล​แล้ว เณร​เปี๊ยก​เปลี่ยนแปลง​ไป​อย่าง​มาก เข้า​โบสถ์​ตั้งใจ​สวด​มนต์​ให้​หลวง​ตา​จริงจัง เพราะ​หมอบ​อก​ว่า​หลวง​ตา​ต้อง​อยู่​โรงพยาบาล​อีก​นาน ไม่​รู้​ว่า​จะ​กลับ​วัด​ได้​อีก​เมื่อ​ไหร่

พิชญ์​ทัก​ตำรา​สวด​มนต์​ว่า​เหมือน​ของหลวง​ตา​เลย

“ใช่จ้ะ หลวง​ตา​ให้​เณร​มา​และ​กำชับ​ว่า​เณร​ต้อง​ท่องจำ​ให้​หมด​ให้​ได้​ยิ่ง​เร็ว​เท่า​ไหร่​ยิ่ง​ดี”

พิชญ์​เลย​ไม่​รบกวน​ไหว้​ลา​เณร​แล้ว​ออก​จาก​โบสถ์​ไป พอ​เณร​เปิด​ตำรา​ออก​ก็​สะดุ้ง​เมื่อ​มี​แสง​เรืองรอง​ส่อง​กระทบ​หน้า เณร​ตกใจ​รีบ​ปิด​ตำรา​แล้ว​คลาน​ไป​ตั้ง​หลัก​สีหน้า​หวาดๆงงๆ

เวลา​เดียวกัน หลวง​บวร​สงคราม​อยู่​ที่​คฤหาสน์​จันทรา​เมื่อ​ดื่ม​เลือด​จาก​เหยื่อ​สาว​จน​ตาย​คา​มือ​แล้ว​หัน​ขวับ​นิ่ว​หน้า​เหมือน​ได้​รับ​รู้​ถึง​พลัง​ที่​กล้า​แกร่ง​บาง​อย่าง กระทง​ถาม​ว่า​มี​อะไร​หรือ

“มี​พลัง​บาง​อย่าง​ที่​มัน​กล้า​แกร่ง​เกิน​กว่า​พลัง​ของ​ข้า ข้า​รู้สึก​ถึง​มัน​ได้” พูด​แล้ว​เห็น​กระทง​ทำ​หน้า​งงๆ คุณ​หลวง​เดิน​เข้า​มา​พูด​ตรง​หน้า​กระทง​ว่า “ผู้​มี​บุญ​ที่​จะ​ควบคุม​พลัง​นั้น​กำลัง​ถือ​กำเนิด​ขึ้น​มา​แล้ว ข้า​จะ​ปล่อย​ให้​มัน​มา​ทำลาย​ข้า​ไม่ได้​เด็ดขาด”

“ถ้า​มี​คน​ที่​สามารถ​ทำ​แบบ​นั้น​ได้ มัน​เป็น​ใคร​หรือ​เจ้า​คะ” กระทง​ถาม คุณ​หลวง​ไม่​ตอบ​ได้​แต่​นิ่ง​สีหน้า​ร้ายกาจ​อาฆาต​แค้น

ที่แท้ ผู้​มี​บุญ​นั้น​คือ​เณร​เปี๊ยก​นั่นเอง เณร​มุมานะ​เปิด​ตำรา​อีก​ครั้ง​แม้​จะ​มี​แสง​สี​ทอง​อร่าม​ส่อง​กระทบ​ใบหน้า​แต่​เณร​ก็​ไม่​หวั่นไหว ยกมือ​พนม​กราบ​ตำรา​อย่าง​ตั้งใจ

“ผม​สัญญา​ครับ​หลวง​ตา ผม​จะ​ตั้งใจ​ศึกษา​เล่าเรียน​พระธรรม โต​ขึ้น​ผม​จะ​ได้​เป็น​พระ​ที่​น่า​เคารพ​นับถือ และ​ช่วย​ปลดทุกข์​ให้​กับ​สรรพ​สัตว์​ทั้งหลาย”

ตั้ง​ปณิธาน​แล้ว เณร​ตั้ง​จิต​แน่วแน่​จน​แสง​สี​ทอง​อร่าม​นั้น​ค่อยๆจาง​ลง เณร​จึง​เปิด​ตำรา​อ่าน​อย่าง​มี​สมาธิ​แน่วแน่

คืน​นี้​ แม​รี่​อยู่​ใน​ชุด​วาบ​หวิว​เตรียม​นอน จู่ๆก็​ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​บุก​เข้า​มา​จับ​ตัว​ไป บอก​ว่า​คุณ​หลวง​มี​เรื่อง​จะ​คุย​ด้วย แม​รี่​ถูก​จับ​ตัว​ไป​ที่​คฤหาสน์​จันทรา หลวง​บวร​สงคราม​สั่ง​ให้​แม​รี่​จับตา​ดู​เณร​เ​ปี๊ยก​ให้​ดี แม​รี่​รับปาก​แต่​ถาม​เรื่อง​สินน้ำใจ​เพราะ​งาน​นี้​นอกเหนือ​จาก​งาน​ที่​ตกลง​กัน​ไว้

“สันดาน​โลภ​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด​ของ​แก พวก​ข้า​รู้​ดี แก​จะ​ไ​ด้​มากก​ว่าที่​แก​คิด​เอา​ไว้เยอะ...​หึๆๆ”

“งั้น​ก็​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​เลย​ค่ะ แค่​เด็ก​ตัว​กระ​เปี๊ยก​สบาย​แฮร์​อยู่​แล้ว” แม​รี่​หน้าบาน​อารมณ์​ดี

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด
23 มิ.ย 2564

11:45 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 14:08 น.