ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตะวัน​ฉาย หนุ่ม​มาด​กวนเซอร์ๆ แต่​เท่ ลูก​ชาย​เศรษฐี​เจ้าของ​ตลาด​ร้อย​ล้าน เพิ่ง​เรียน​จบ​จาก​อเมริกา และ​กำลัง​เดินทาง​กลับ​ประเทศ เขา​ดวง​ดี​ที่​ได้​อัพเกรด​จาก​ชั้น​ประหยัด​มา​เป็น​ชั้น​เฟิร์สคลาส เพราะ​ความ​ผิด​พลาด​ใน​การ​ออก​ตั๋ว​ของ​พนักงาน

เขา​เดิน​ตาม​แอร์โฮสเตส​ไป​ที่​ชั้น​เฟิร์สคลาส​อย่าง​เท่ แอร์โฮสเตส​ฉีก​ยิ้ม​ให้​ตลอด​เวลา​ตาม​สโลแกน​ของ​สาย​การ​บิน​ซัน​ไช​น์​ที่​ว่า “การ​ให้​บริการ​ที่​ดี​ที่สุด เพื่อ​การ​เดินทาง​ที่​ดี​ที่สุด และ​รอย​ยิ้ม​พิมพ์ใจ”

แต่​รอย​ฉีก​ยิ้ม​ของ​แอร์โฮสเตส​ที่​ตะวัน​ฉาย​เห็น​ตลอด​เวลา​ที่​เธอ​ให้​บริการ​นั้น กลับ​ทำให้​เขา​รู้สึก​อึดอัด​ กระทั่ง​บาง​ครั้ง​สยอง​มาก​กว่า​อบอุ่นเป็น​กันเอง ดังนั้น เมื่อ​เธอ​พา​เขา​มา​นั่ง​ตาม​บอร์ด​ดิ้ง​พา​ส​และ​ฉีก​ยิ้ม​ให้​อีก​ที​ก่อน​เดิน​ไป ตะวันฉาย​มอง​ตาม​พึมพำ​แหยงๆ

“กว่า​จะ​ถึง​เมือง​ไทย​สงสัย​จะ​เหงือก​แห้ง”

แต่​ใน​ความ​โชค​ดี​ของ​ตะวัน​ฉาย ก็​มี​โชค​ร้าย​แฝง​อยู่​และ​กำลัง​คืบ​คลาน​เข้า​มา​หา​เขา...

ระหว่าง​ที่​ตะวัน​ฉาย​กำลัง​กระ​เย้​อก​ระ​แหย่​ง​ยัด​กระเป๋า​เป้​ใน​ช่อง​เก็บ​ของ​เหนือ​หัว​นั่นเอง...

รัตติกาล นัก​แสดง​สาว​สวย​ดาวรุ่ง​ในฟาก​ฟ้า​บันเทิง​ของ​ไทย ก็​เดิน​เชิด​เข้า​มา เธอ​มา​ทำ​งาน และ​กำลัง​จะ​เดินทาง​กลับ​ใน​เที่ยว​บิน​นี้​เช่น​กัน แม​รี่​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​เดิน​มา​ส่ง​ที่​ชั้น​เฟิร์สคลาส เธอ​บอก​แม​รี่​ว่า อยาก​พักผ่อน​ให้​แม​รี่​กลับ​ไป​ที่นั่ง​ของ​ตัว​เอง​ได้​แล้ว

แม​รี่​บ่น​อุบอิบ​ว่า​มา​ก็​มา​ด้วย​กัน กลับ​ก็​กลับ​ด้วย​กัน​ทำไม​ตน​ไม่ได้​นั่ง​ชั้น​เฟิร์สคลาส​ด้วย​กัน รัตติกาล​อ้าง​ว่า ตน​เหนื่อย​มาก​อยาก​พักผ่อน​ต้องการ​ความ​เป็น​ส่วนตัว​มากๆ พอดี​แอร์โฮสเตส​มา​ตาม​บอก​ว่า​ชั้น​ประหยัด​เชิญ​ทาง​นี้ แม​รี่​เลย​เดิน​หน้า​ง้ำ​ตาม​ไป

ตะวัน​ฉาย​ยัง​กระ​เย้​อก​ระ​แหย่​ง​ยัด​กระเป๋า​เป้​ใส่​ที่​เก็บ​ของ​เหนือ​หัว พอ​ยัด​ได้​สำเร็จ​ก็​จะ​นั่ง​ เป็น​เวลา​ที่​รัตติกาล​เจอที่นั่ง​ของ​ตัว​เองหย่อนตัว​จะ​นั่ง​เหมือน​กัน

“โป๊ก!!” หัวต่อ​หัว​โขก​กัน​อย่าง​จัง จน​รัตติกาล​ร้อง​โอ๊ย ส่วน​ตะวัน​ฉาย​รีบ​ขอโทษ​ตาม​แบบ​สุภาพบุรุษ แต่​คำ​ขอโทษ​ของ​เขา​ไม่ได้​ทำให้​อีกฝ่าย​รู้สึก​ดี​เลย กลับ​ด่า​มา​อย่าง​หัวเสีย​ว่า

“ตา​อยู่​ที่​ตาตุ่ม​รึ​ไง ไม่​เห็น​เหรอ​ว่า​ฉัน​ยืน​อยู่​ตรง​นี้ ซุ่มซ่าม”

ถูก​เหวี่ยง​ใส่​ขนาด​นี้ ตะวัน​ฉาย​ก็​ยัง​ใจเย็น​บอก​ว่า​ไม่​เห็น ขอโทษ​ที่​ไม่ได้​สนใจ

คำ​ว่า “ไม่ได้​สนใจ” บาด​อารมณ์​รัตติกาล​นัก ​ตวาด​ถาม​ว่า​รู้​ใช่​ไหม​ว่า​ตน​เป็น​ใคร ตะวัน​ฉาย​มอง​กวนๆด้วย​สายตา​ว่าง​เปล่า​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร​หรือ

“เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​ดาว​อังคาร​เหรอ​ยะ​ ถึง​ไม่​รู้จัก​ดารา​ดัง​อย่าง​ฉัน” รัตติกาล​หาง​ตา​ใส่​เหมือน​เห็น​เขา​เป็น​ตัว​ประหลาด แล้ว​ก็​โกรธ​จี๊ด​ขึ้น​มา​อีก​เมื่อ​เขา​บอก​ว่า​ไม่ได้​ใส่ใจ​อะไร​เรื่อง​นี้ มัน​ไร้​สาระ

รัตติกาล​หาเรื่อง​ด่า​เขา​แม้​กระทั่ง​เสื้อ​ที่​เขา​ใส่​ที่​เขียน​ไว้​ว่า “เซ็กซ์​ปลอดภัย​ปกป้อง​โลก” ว่า​สมอง​คง​คิด​แต่​เรื่อง​นี้​เลย​กล้า​ใส่​เดิน​ไป​เดิน​มา​แบบ​นี้ เลย​ถูก​ตะวัน​ฉาย​อบรม​อย่าง​เจ็บแสบ​ว่า

“ผม​สนับสนุน​เรื่อง​พวก​นี้​แล้ว​มัน​ผิด​ตรง​ไหน ถ้า​คุณ​มี​เซ็กซ์​ไม่​ระวัง ไม่​ป้องกัน​ตัว​โรค​เอดส์​ก็​ถาม​หา ยิ่ง​หน้าตา

ดีๆอย่าง​คุณย่ิง​ต้อง​ระวัง​ไม่​งั้น​ได้​พา​คน​ตาย​ตาม​อีก​เป็น​เบือ”    

รัตติกาล​เห​วอ​ไป​เลย อึ้ง​ไป​นาน​กว่า​จะ​ด่า​ออก​มา​ได้​ว่า​ไอ้​โรคจิต ประกาศ​ว่า​ตน​ยัง​เ​วอ​ร์​จิ้น​อยู่​หลุดปาก​ไป​แล้ว​รีบ​หยุด​กึก ตะวัน​ฉาย​หรี่​ตา​มอง​กวนๆทำ​เป็น​หู​ฝาด​ฟัง​ไม่​ชัด​ถาม​ว่า​อะไร​นะ​ไม่​น่า​เชื่อ ถาม​อย่าง​จงใจ​ให้​เธอ​พูด​ใหม่​ว่า “คุณ​บอก​ว่า​คุณ​เป็น​อะไร​นะ”

รัตติกาล​ตอบ​มั่ว​ไป​ว่า​ตน​เป็น​ดารา ดัง​ด้วย ตะวัน​ฉาย​ได้ที​ย้ำ​ว่า​ยิ่ง​เป็น​ดารา​ยิ่ง​ไม่​น่า​เชื่อ​ใหญ่​เลย ทำเอา​รัตติกาล​เถียง​ไม่​ออก พาล​ด่า​ว่า​โรคจิต หุบปาก​ไป​เลย ตะวัน​ฉาย​เลย​เปลี่ยน​เรื่อง​บอก​เธอ​ว่า ​เธอ​นั่ง​ที่​ของ​เขา​อยู่ รัตติกาล​มอง​เขา​แต่​หัว​จด​เท้า​ด้วย​สายตา​ที่​ดูถูก​ว่า​สาร​รูป​แบบ​นี้​หรือ​จะ​มา​นั่ง​ชั้น​เฟิร์สคลาส พอดี​แอร์โฮสเตส​เข้า​มา​ดู​บอร์ด​ดิ้ง​พา​ส​ของ​รัตติกาล​แล้ว​ผาย​มือ​เชิญ​นั่ง​ใน​ที่​ถัด​ไป

ตะวัน​ฉาย​อมยิ้ม​ขำๆกับ​ความ​วี​น เหวี่ยงของ​รัตติกาล​แต่​สุดท้าย​ก็​ต้อง​จ๋อย​เพราะ​ตัว​เอง​เป็น​ฝ่าย​ผิด ส่วน​รัตติกาล พอ​แอร์โฮสเตส​บอก​ที่นั่ง​ของ​เธอ​แล้ว เธอ​ก็​กระแทก​ตัว​ลง​นั่ง​อย่าง​หงุดหงิด​บ่น​อุบอิบ

“นี่​มัน​วัน​ดวง​ซวย​อะไร​ของ​ฉัน​เนี่ย...หือ!”

ส่วน​พวก​แอร์โฮสเตส​คน​อื่นๆที่​อยู่​แถว​นั้น คน​หนึ่ง​พูด​อย่าง​รับ​ไม่ได้​ว่า​ไม่​อยาก​เชื่อ​เลย​ว่า​นี่​คือ​เจ้าหญิง​ของ​วงการ​ตัว​จริง​เหวี่ยง​จน​น่า​หมั่นไส้ อีก​คน​บอก​ว่า

“ก็​นั่น รัตติกาล นางเอก​ที่​กำลัง​ฮอต​ไง ขึ้น​เครื่อง​มา​ไม่ทัน​ไร ชี​ก็​โวยวาย​ทะเลาะ​กับ​ผู้โดยสาร​คน​อื่น ซวย​จริงๆต้อง​มา​ดูแล​ผู้โดยสาร​แบบ​นี้”

แต่​ที่​แอร์​ทั้ง​สอง​พา​กัน​วิตก​กว่า​นั้น​คือ ข่าว​พาด​หัว​จาก​หมอดู​ตา​ทิพย์​ที่​ว่า ดวง​ของ​รัตติกาล​ถึง​คราว​เคราะห์ ต่าง​วิตก กลัว​เธอ​จะ​พา​ซวย​กัน​ยก​ลำ

ooooooo

เวลา​เดียวกัน หมอดู​ตา​ทิพย์​ที่​ไป​อัด​รายการ​เสร็จ ก็​ถูก​นักข่าว​รุม​กัน​สัมภาษณ์​ถาม​ว่า​ดวง​ของ​รัตติกาล​จะ​ถึง​เคราะห์​จริง​หรือ หมอดู​ย้อน​ถาม​ว่าหมอ​เคย​ทำนาย​ดวง​ดารา​คน​ไหน​ผิด​บ้าง นักข่าว​อีก​คน​ยิง​คำ​ถาม​ว่า รัตติกาล​ให้​ข่าว​ว่าหมอ​ตา​ทิพย์​อยาก​เกาะ​กระแส​เธอ​ดัง คราว​นี้​หมอ​ตอบ​ด้วย​เสียง​หัวเราะ

“หึๆๆๆ ฮ่าๆๆ ฮิๆๆ”

จาก​นั้น​ตอบ​ว่า “หมอ​รู้...หมอดู​ดวง​ให้​เซ​เลบดังๆมา​หลาย​สิบ​ปี ดัง​อยู่​แล้ว​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เกาะ​ใคร​ดัง​อีก ยัง​ไง​รัตติกาล​ก็​ต้อง​ตาย​แน่ๆเพราะ​ดวง​เธอ​ถึงฆาต จะ​แก้​กรรม​ก็​ทำ​ไม่ได้ ตาย​ชัวร์ๆแบบ​หา​ศพ​ไม่​เจอ​ด้วย”

นักข่าว​จอม​ซอกแซก​ถาม​อีก​ว่า​แล้ว​เมื่อ​ไหร่​ พอ​จะ​ระบุ​แบบ​เห็นจะ​จะ​ได้​ไหมหมอดู​ทำ​หน้า​ขลังตอบ​ชั​วะ “ไม่​เกิน​วัน​เกิด​ปี​นี้​แน่ หมอ​เห็น​เต็มตา!!!”

ooooooo

บน​เครื่องบิน...เมื่อ​ได้ที่​นั่ง​เรียบร้อย​แล้ว แทน​ที่​เหตุการณ์​จะ​สงบก็​มี​เรื่อง​โต้เถียง​กัน​อีก​จน​ได้​ เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​หยิบ​คู่มือ​แนะนำ​การ​เอาชีวิต​รอด​ใน​สถานการณ์​ฉุกเฉิน​ขึ้น​มา​เปิด​ดู เสียง​พลิก​กระดาษ​ทำให้​รัตติกาล​รำคาญ ดึง​ที่​ปิด​ตา​ออก บอก​ให้​เงียบ​หน่อย​ตน​อยาก​พักผ่อน ตะวัน​ฉาย​แนะนำ​ว่า​ให้​เอา​อะไร​อุด​หู​เสีย​จะ​ได้​ไม่​
หนวกหู

เธอ​ถาม​อย่าง​หงุดหงิด​ว่า​หนังสือ​แบบ​นี้​จะ​ดู​ไป​ทำไม ตะวัน​ฉาย​บอก​ว่า​เผื่อ​ฉุกเฉิน​จะ​ได้​แก้​สถานการณ์​เอา​ตัว​รอด​ได้ ส่วน​คน​ไม่​อ่าน​ก็​คง​ไม่​รอด เขา​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ​ดี​ก็​ถูก​ตบ​ผัวะ​ที่​ปาก รัตติกาล​ยิ้มเยาะ​อย่าง​สะใจ​แล้ว​ดึง​ที่​ปิด​ตา​ลง​จะ​พักผ่อน

ทันใดนั้น​ เครื่องบิน​สั่น​กระแทก​ปึงปัง รัตติกาล​ตกใจ​ร้อง​ลั่น “ว้าย​ยยยย...” เผลอ​โผ​ไป​ซบ​ตะวัน​ฉาย พอ​เงย​หน้า​ขึ้น เห็น​เขา​หัวเราะ​หึๆเพราะ​ทุก​อย่าง​เป็น​ปกติ เขา​บอก​เธอ​ว่า​แค่​เครื่องบิน​ตก​หลุมอากาศ​ก็​ร้อง​ว้าย​แล้ว เธอ​แก้เกี้ยว​ด้วย​การ​คว้า​คู่มือ​ไป​อ่าน เขา​ถาม​กวนๆว่า​กลัว​ตาย​หรือ

รัตติกาล​หาง​ตา​ขวับ​ใส่​มอง​แบบ “ฝากไว้ก่อน” แล้ว​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​เอาหน้า​รอด​ไป​คราว​หนึ่ง

ระหว่าง​ทาง​ทั้ง​คู่​ยัง​มี​เรื่อง​โต้เถียง​กัน​ตลอด​เวลา กระทั่ง​เรื่อง​รัตติกาล​ทาน​สลัด​เหลือ​มากมาย​ก็​ถูก​ตะวัน​ฉาย​อบรม​

ว่า​รู้​ไหม​ว่า​กว่า​ที่​ผัก​ต้น​หนึ่ง​จะ​โต​จน​ขนาด​นี้​ต้อง​สิ้น​เปลือง​ทรัพยากร​ไป​เท่าไร กิน​ทิ้ง​กิน​ขว้าง​แบบ​นี้​โลก​มัน​ถึง​ได้​ร้อน​อย่าง​ทุก​วัน​นี้​ไง

“ไอ้​โรคจิต​ตัว​พ่อ​ทำ​เป็น​รัก​โลก​ชอบ​ยุ่ง​เรื่อง​คน​อื่น​แบบ​นี้​ได้​ตาย​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก​แน่”

“ถึงผม​ต้อง​ตาย​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก ​แต่​ยัง​ไง​ก็​ยัง​ตาย​ช้า​กว่า​พวก​ดวง​ถึง​ฆาต​อย่าง​คุณ​แน่”

เป็น​เรื่อง​ทันที รัตติกาล​หา​ว่า​เขา​แช่ง ตะวัน​ฉาย

พยัก​เพยิด​ให้​เธอ​มอง​ไป​ที่​ผู้โดยสาร​สามี​ภรรยา​ที่นั่ง​ใกล้ๆกัน ทั้ง​สอง​กำลัง​วิพากษ์วิจารณ์​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​ว่า​ทำนาย​อะไร​ไม่​เคย​พลาด​ ทั้ง​ยัง​วิตก​ว่า​บิน​มา​กับ​คน​ดวง​ถึงฆาต​แบบ​นี้​จับพลัดจับผลู​จะ​พลอย​ซวย​ไป​ด้วย

พอ​ฟัง​จับความ​ได้ รัตติกาล​แหว​ใส่​สอง​สามี​ภรรยา​ทันที​ว่า​ให้​เคารพ​สิทธิ​ส่วน​บุคคล​ด้วย ด่า​ว่า “นินทา​เผาขน​แบบ​นี้​เขา​เรียก​ว่า​ปากตลาด”

ขณะ​เรื่อง​กำลัง​จะ​บานปลาย​นั่นเอง เครื่องบิน​ก็​มี​สัญญาณ​ไฟ​เตือน​ให้​รัดเข็มขัด แอร์โฮสเตส​เข้า​มา​บอก​ให้​ทุก​คน​กลับ​ที่นั่ง​และ​รัดเข็มขัด​ด้วย เพราะ​กัปตัน​แจ้ง​ว่า​เรา​กำลัง​บิน​เข้า​เขต​พายุ

สอง​สามี​ภรรยา​ที่​อ่าน​คำ​ทำนาย​ของ​หมอดู​ตา​ทิพย์​มอง​หน้า​กัน ฝ่าย​ภรรยา​พูด​เสียง​ดัง​ว่า

“เห็น​ไหม​คุณ...ดวง​ยัย​ดารา​นั่น​พา​เรา​ซวย​แน่”

ทันใดนั้น​เครื่องบิน​เริ่ม​สั่น สอง​สามี​ภรรยา​พนมมือ ​สวด​มนต์​ภาวนา รัตติกาล​จิก​เท้า​แน่น นั่ง​ตัว​เกร็ง ตะวัน​ฉายเหลือบ​มอง​ยิ้มๆ เธอ​รีบ​ทำ​เชิด​วางท่า​ว่า​ไม่​แยแส แต่​ที่แท้​ใจสั่น ตึกตัก...ตึก​ตัก...

ooooooo

ที่​คฤหาสน์​จันทรา เป็น​คฤหาสน์​เก่า​แก่​ทรง​ยุโรป​อายุ​ร่วม​ร้อย​ปี ตั้ง​อยู่​กลาง​ป่า​ที่​รก​ทึบ​ใน​ดง​พญาไฟ ดู​วังเวง

ที่​นี่ “หลวง​บวร​สงคราม” ชาย​หนุ่ม​หน้าตา​เคร่งขรึม​ใน​ชุด​ทหาร​ยศ​ร้อย​เอก​เมื่อ​สมัย​พุทธศักราช 2453 ยืน​อยู่​ใน​มุมมืด​มอง​ภาพ​วาด​บน​ผนัง พึมพำ​เสียง​ทุ้ม​น่า​เกรงขาม

“ท่านหญิง​ของ​ข้า ใกล้​เวลา​ที่​ท่านหญิง​จะ​กลับ​มา​หา​ข้า​เสียที ข้า​รอ​เวลา​นี้​มา​นาน​เหลือเกิน”

ครู่​หนึ่ง ​หลวง​บวร​สงคราม​ก้าว​ออก​จาก​มุมมืด ใบหน้า​ที่​หล่อเหลา​เมื่อ​ต้อง​แสงจันทร์​ที่​สาด​เข้า​มาก​ลับ​กลาย​เป็น​ใบหน้า​ของ​ผี​ตายซาก​ที่​โครงกระดูก​บน​หน้า​มี​เนื้อ​หนัง​ติด​รุ่งริ่ง​ดู​น่า​สยอง

หลวง​บวร​สงคราม คือ​นาย​ทหาร​ยศ​ร้อย​เอก​เมื่อ 100 ปี​ก่อน มี​คน​รับ​ใช้​ใกล้​ชิด​คอย​รับ​ใช้​หลาย​คน ​หนึ่ง​ใน​นั้น​คือ​กระทิง ขุน​ทหาร​คู่ใจ ผู้​บ้า​พลัง บ๊อง และ​หูตึง เพราะ​เคย​โดน​แรง​ระเบิด​กระแทก​ที่​หัว

กระทง ข้า​รับ​ใช้​ส่วนตัว​ของหลวง​บวร​สงคราม​ที่​หลง​รัก​เจ้านาย​หัวปักหัวปํา ประคอง​ถาด​แก้ว​ไวน์​สูง​ที่​มี​เลือด​สี​แดง​เข้ม​อยู่​ใน​นั้น​เข้า​มา โดย​มี​กระทิง​เดิน​ตาม​มา​ด้วย แต่​พอ​หลวง​บวรฯ​ยก​แก้ว​จะ​ดื่ม​ก็​ชะงัก​เมื่อ​ได้​กลิ่น​เลือด​ใน​แก้ว มอง​อย่าง​ไม่​พอใจ​ทำท่า​จะ​ปา​แก้ว​ทิ้ง กระทง​รีบ​คว้า​ไว้​หัน​มา​ทาง​กระทิง​ถาม​ว่า​เอา​เลือด​อะไร​มา​ให้​คุณ​หลวง

กระทิง​ยก​ถุง​เลือด​ให้​ดู​อ้าง​ว่า​วัน​นี้​หา​เหยื่อ​หลง​ป่า​เข้า​มา​ไม่ได้​เลย​เอา​เลือด​บริจาค​มา​แทน คุณ​หลวง​โกรธ​จัด ทำให้​เขี้ยว​ค่อยๆงอก​ยาว​ออก​มา กระทง​ตกใจ​รู้​ว่า​คุณ​หลวง​กำลัง​ไม่​พอใจ​รีบ​ขอโทษ

“ขอโทษ​เจ้า​ค่ะ​คุณ​หลวง   ต่อ​ไป​นี้ ดิฉัน​จะ​ให้​พวก​มัน​ไป​เอา​เลือด​มนุษย์​สดๆมา​ให้​เจ้า​ค่ะ และ​จะ​ห้าม​เอา​เลือด​บริจาค​มา​ให้​เจ้า​ค่ะ” พูด​แล้ว​กระทง​รีบ​ลากกระทิง​ออก​ไป

คุณ​หลวง​จ้อง​จิก​ตาม​ไป​นัยน์ตา​แดง​ก่ำ​เขี้ยว​งอก​ออก​มา​ยาว​ทำให้​ดู​ยิ่งน่า​​กลัว...

เมื่อ​ออก​มา​ข้าง​นอก กระทง​พา​กระทิง​ไป​หา​อี​สี​ดวง​และ​ไอ้​ริ​ด​สมุน​ของ​กระทง​และ​กระทิง สั่ง​ให้​รีบ​ไป​หา​เลือด​มนุษย์​มา​ให้​คุณ​หลวง​เดี๋ยวนี้ มิ​ฉะนั้น​จะ​ถูก​คุณ​หลวง​ลงโทษ ตบ​หัว​กระทิง​ที่​ยืน​มึน​อยู่​ให้​ตาม​ไป​ช่วย​หา​เลือด​มนุษย์​มา​ให้​คุณ​หลวง​ด้วย

ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​คฤหาสน์​จันทรา​นี้ คือ​มนุษย์​เมื่อ 100 ปี​ก่อน ที่​เวียน​ว่าย​รอ​คอย​วัน​แห่ง​ความ​หวัง

ooooooo

พายุ​ฝน​กระหน่ำ​ลง​มา​อย่าง​แรง ทำให้​เครื่องบิน​สั่น​สะเทือน​ไป​ทั้ง​ลำ รัตติกาล​นั่ง​ตัว​เกร็ง​เริ่ม​นับ...ลูก​แกะ​ตัว​ที่​หนึ่ง...ลูก​แกะ​ตัว​ที่​สอง...นับ​ไป​จน​เกือบ​ถึงตัว​ที่​สิบ ตะวัน​ฉาย​มอง​งงๆ พยายาม​เรียก​ให้​รู้สึก​ตัว​ก็​ไม่ได้​ยิน เลย​ตะโกน​กรอก​หู

“คุณ​ณณณณณ”

รัตติกาล​สะดุ้ง​โหยง​ตะคอก​ถาม​ว่า​มา​ตะโกน​ใส่​หู​ตน​ทำไม ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​กลัว​ตาย​จน​สติ​แตก​เลย​หรือ รัตติกาล​ไม่​ยอม​รับ​อ้าง​ว่า​ตน​อยาก​พักผ่อน​นอน​หลับ​สบาย​สัก​ตื่น เดี๋ยว​กัปตัน​ก็​พา​เรา​บิน​ผ่าน​พายุ​ได้

ทันใดนั้น​เอง เครื่องบิน​สั่น​และ​กระแทก​อย่าง​แรง รัตติกาล​ร้อง​ลั่น​หัน​ไป​ซบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ไม่​รู้ตัว พอ​รู้สึก​ตัว​ก็​ผละ​ออก​หัน​หน้า​หนี​แล้ว​เริ่ม​นับ​ลูก​แกะ​ต่อ ทำท่า​ผยอง​อย่าง​ไม่​ยอม​เสีย​ฟอร์ม

ผัว​เมีย​ที่นั่ง​ที่​ใกล้​กัน ต่าง​ตกใจ​หน้าซีด​ปาก​สั่น ฝ่าย​เมีย​กลัว​จน​สติ​แตก​หัน​ไป​ด่า​รัตติกาล​ว่า

“ฉัน​ไม่​น่า​จะ​ต้อง​มา​ซวย​แบบ​นี้​เลย เพราะ​เธอ​คน​เดียว...ดวง​​เธอ​กำลัง​จะ​ทำให้​พวก​เรา​ตาย​ทั้ง​ลำ”

เสียง​ด่า​ดัง​ลั่น​จน​ผู้โดยสาร​พา​กัน​หัน​มอง​ด้วย​สายตา​ที่​กล่าวโทษ​ว่า​เธอ​เป็น​ตัว​ซวย รัตติกาล​หน้าเสีย รีบ​หลับตา​นับ​ลูก​แกะ​ไม่​หยุด นับ​ไป​จน​เกือบ​ถึง​ตัว​ที่​ห้า​ร้อย ตะวัน​ฉาย​ทน​ไม่​ไหว​บอก​ว่า​หัน​หน้า​มา​คุย​กับ​ตน​ดี​กว่า​บางที​อาจจะ​ทำให้​เธอ​หาย​กลัว​ได้ แต่​รัตติกาล​ไม่​สนใจ​หลับตา​นับ​ลูก​แกะ​ต่อ

ส่วน​คู่​โดยสาร​ผัว​เมีย​นั่ง​เกร็ง​หน้าซีด​ปาก​สั่น เมีย​พร่ำ​ถาม​อย่าง​รับ​ไม่ได้​ว่า​เรา​จะ​ต้อง​ตาย​จริงๆแล้ว​หรือ ฝ่าย​ผัว​ปลอบ​ใจ​ว่า​ให้​ทำใจ​เสีย​เพราะ​เรา​ทำ​ประกันชีวิต​ไว้ ถ้า​เรา​ตาย​ลูก​เรา​เป็น​มหา​เศรษฐี​แน่ๆ

“เหรอ...งั้น​ฉัน​ขอ​สารภาพ​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ใช่​ลูก​คุณ” ตา​ผัว​ตกใจ​ร้อง​เสียงหลง​ถาม​ว่า​ว่า​ยัง​ไง​นะ ยัย​เมีย​เลย​ทำ​หน้าจ๋อย​สารภาพ​ว่า “ฉัน​ขอโทษ ก็​คุณ​ไม่ค่อย​ชอบ​ทำ​การบ้าน​กับ​ฉัน ถ้า​ไม่ได้​คุณ​ประกิต​ฉัน​คงต้อง​เฉา​แน่ๆ”

“ไอ้​ประกิต...ทนาย​เรา​น่ะ​เหรอ”

ยัย​เมีย​ร้องไห้​ฮือๆ รับ​ว่า​ใช่ ตา​ผัว​เลยรับ​สารภาพ​บ้าง​ว่า ที่​ตน​ไม่​ชอบ​ทำ​การบ้าน​กับ​เธอ​เพราะว่า​ตน​ก็​เป็น​เมีย​คุณ​ประกิต​เหมือน​กัน ยัย​เมีย​มอง​หน้าตา​ผัว​เห​วอๆคิด​ไม่​ถึง​ว่า​ใช้​ผู้ชาย​คน​เดียวกับ​ผัว​มา​ตั้ง​นาน...

ส่วน​แอร์โฮสเตส​สอง​คน คน​หนึ่ง​บอก​ว่า​ตน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย​เพราะ​พรุ่งนี้​จะ​ถึง​วัน​แต่งงาน​กับ​กัปตัน​อยู่​แล้ว เขา​เพิ่ง​เอ่ย​ปาก​ขอ​ฉัน​เมื่อ​เช้า​นี้​เอง แอร์​อีก​คน​แผด​เสียง​ใส่​ว่า​ไม่​จริง​เพราะ​กัปตัน​เป็น​ผัว​ตน ถาม​ว่า​มา​อ่อย​ผัว​ตน​ใช่ไหม

“เปล่า​นะ เขา​บอก​ว่า​เธอ​มัน​แอร์​กี่ เขา​อยาก​ได้​แอร์​ใหม่​อย่าง​ฉัน​มาก​กว่า”

เมีย​กัปตัน​กระโจน​เข้า​บีบ​คอ​เพื่อน​แอร์​ที่​คิด​มา​แย่ง​ผัว​ตน พอดี​เครื่อง​สั่น​โคลงเคลง​จน​ทุก​คน​สะดุ้ง แต่​ลม​เพชรหึง​ถือ​คติ​ว่า​เสีย​ทอง​เท่า​หัว​ไม่​ยอม​เสีย​ผัว​ให้​ใคร ทำให้​แอร์​กี่​ยัง​คง​บีบ​คอ​เพื่อน​แอร์​จน​หน้า​เขียว

รัตติกาล​หลับตา​ปี๋​นับ​ลูก​แกะ​รัว​เร็ว​จี๋​พริบตาเดียว​ก็​นับ​ถึง 499 แล้ว​ก็​หลุด​ตะโกน​ว่า​ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย หัน​ไป​ซบ​อก​ตะวัน​ฉาย​ภาวนา​ขอ​ให้​พ่อ​ช่วย​ด้วย ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​ปลอบ​ใจ​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว อยู่​ใกล้​ตน​รับรอง​ว่า​ปลอดภัย​แน่ แต่​รัตติกาล​ก็​ยัง​ตัว​สั่น​เทิ้​มอ​ยู่​กับ​อก​เขา ตะวัน​ฉาย​เลย​บอก​เตือนสติ​ว่า

“ไม่​ใช่​คุณ​คน​เดียว​หรอก​ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​ทำนาย​ดวง​เอา​ไว้”

รัตติกาล​เงย​หน้า​มอง​เขา​อย่าง​สงสัย ตะวัน​ฉาย​เลย​เล่า​ถึง​อดีต​เมื่อ 25 ปี​ก่อน​ตอน​ที่​ตน​กำลัง​จะ​เกิด​ให้​ฟัง​ว่า

ภัท​รา​คุณ​แม่​ของ​เขา​ได้​ไป​ให้​หมอดู​ตา​ทิพย์​ทำนาย​ขณะ​ที่​ท้อง​แก่​ใกล้​คลอด ภัท​รา​เล่า​ให้​หมอดู​ตา​ทิพย์​ฟัง​ว่า ตน​เจ็บท้อง​เหลือเกิน​ไม่​รู้​จะ​อั้นไว้​ตาม​ที่​หมอดู​ตาทิพย์บอก​ได้​นาน​แค่​ไหน

“ต้อง​ไหว เด็ก​คน​นี้​เป็น​เด็ก​พิเศษ คุณหญิง​ต้อง​ให้​เขา​เกิด​ตาม​เวลา​ที่​ฟ้า​ส่ง​เขา​มา​เท่านั้น ตาม​ลัค​นา​ราศี​ที่​เด็ก​คน​นี้​จะ​เกิด สวรรค์​ส่ง​เขา​มา​เพื่อ​ให้​คุณ​บิดา​มารดา ดวง​ของ​เขา​จะ​ส่งเสริม​ตัว​เอง​และ​ส่งเสริม​บุคคล​ใกล้​ชิด​ให้​พบ​แต่​โชค​ลาภ เป็น​อภิ​มหาชาตบุตร​แน่​นอน ​หมอ​เห็น​เต็มตา...”

ภัท​รา​เจ็บท้อง​คลอด​จน​บิด​ตัว​ไป​มา แต่​ก็​กัดฟัน​เม้มปาก​แน่น อั้น​ไว้​เพื่อ​ให้ “เกิด​ตาม​เวลา​ที่​ฟ้า​ส่ง​เขา​มา​เท่านั้น” ตาม​ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​บอก​ไว้

และ​เมื่อ​เขา​อายุ​ได้ 3 ขวบ​ก็ได้​รับ​บาดเจ็บ​เพราะ​ถูก​รถ​สิบ​ล้อ​ชน​หมด​สติ​ไป​หลาย​วัน

ภัท​รา​ต่อว่า​หมอ​ที่​บอก​ว่า​ลูก​ตน​ดวง​ดี​สวรรค์​ส่ง​มา​เกิด​ทำไม​จึง​ยัง​ได้​รับ​บาด​เจ็บ​จน​ไม่ได้​สติ​หลาย​วัน​เช่น​นี้ หมอดู​ติง​ว่า “โดน​สิบ​ล้อ​ชน​นะ​คุณหญิง ไม่​ใช่​สะดุด​ก้อน​หิน​ล้ม”

เห็น​ภัท​รา​สีหน้า​ทุกข์​หนัก หมอบ​อก​ว่า​ยัง​ไง​ลูก​ชาย​คุณหญิง​ก็​ต้อง​รอด  ​เพราะ​นอกจาก​จะ​มีด​วง​มหา​เฮง​แล้ว​เด็ก​คน​นี้​ยัง​มีด​วง​มหา​อุ​จอีก​ด้วย ดวง​มหา​อุ​จนี้​ตก​น้ำ​ไม่​ไหล​ตก​ไฟ​ไม่​ไหม้ ตก​เครื่องบิน​ไม่​ตาย อายุยืน​แม้แต่​ผี​ยัง​ไม่​กลัว หมอ​เห็น​เต็มตา” ว่า​แล้ว​หมอ​ถอด​แว่น​ดำ​ออก​เผย​ให้​เห็น​ดวงตา​ขาว​ขุ่น​ที่​บอด​สนิท​ไม่​เห็น​ตา​ดำ​เลย

พอ​ตะวัน​ฉาย​เล่า​จบ รัตติกาล​ยิ่ง​โวยวาย​ว่า​ถ้า​เช่น​นั้น​ตน​ก็​ต้อง​ตาย​เพราะ​หมอดู​ทำนาย​ไว้​ว่า​ดวง​ตน​ถึงฆาต

“มัน​ก็​ต้อง​เสี่ยง​ดู​ คน​ดวง​ดี​กับ​คน​ดวง​ซวย​มา​เจอ​กัน ผล​มัน​จะ​ออก​มายัง​ไง​เดี๋ยว​ก็​รู้ กอด​ผม​ไว้​แน่นๆแล้วกัน”

ระหว่าง​นั้น​เครื่องบิน​สั่น​อย่าง​แรง เสียง​ผู้โดยสาร​กรีด​ร้อง​กัน​สนั่น รัตติกาล​กอด​ตะวัน​ฉาย​ไว้​แน่น​ พร่ำ​บอก “ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย...ฉัน​ยัง​ไม่​อยาก​ตาย”

อึดใจ​ต่อ​มา เสียง​กัปตัน​ก็​ประกาศ​แจ้ง​ว่า ขณะ​นี้​เรา​ได้​บิน​ผ่าน​เขต​พายุ​มา​อย่าง​ปลอดภัย​แล้ว บรรยากาศ​คลาย​เครียด​ใน​พริบตา  กลาย​เป็น​ความ​กระอักกระอ่วน​ใจ​เข้า​แทน​ที่ ผัว​เมีย ​คู่​นั้น​มอง​หน้า​กัน​ไม่​สนิท​ตา แอร์​กี่​คลาย​มือ​ที่​บีบ​คอ​แอร์​สาว​ที่​กำลัง​หน้า​เขียว​ออก ส่วน​รัตติกาล​ก็​ยิ้ม​เรี่ยราด​ทำ​หน้า​ไม่​ถูก​ที่​กลัว​จน​กอด​ตะวัน​ฉาย​ไว้​เต็ม​แขน  สะบัด​หน้า​ไป​ทาง​อื่น​อย่าง​รู้สึก​เสีย​ฟอร์ม ตะวัน​ฉาย​เห็น​แล้ว​ยิ้ม​ขำๆ

ooooooo

ที่​สนาม​บิน...

หาญ​กล้า พ่อ​ของ​รัตติกาล อดีต​เคย​เป็น​เสนาธิการ​ทหาร​ฝ่าย​วาง​แผนการ​รบ มา​รอ​รับ​ลูก​สาว​ที่​สนาม​บิน​กับ​จ่า​ติ๊ก​ทหาร​คน​สนิท หาญ​กล้า​กระวนกระวาย​ใจ​เมื่อ​รอ​จน​เมื่อย​ตุ้ม​เครื่อง​ก็​ไม่​ลง​สัก​ที

แต่​แล้ว​ความ​กระวนกระวาย​ก็​หาย​เป็น​ปลิด​ทิ้ง เมื่อ​หัน​ไป​เห็น​แอร์โฮสเตส​สาว​สวย​เดิน​ผ่าน​ไป หาญ​กล้า​จับ​แต่ง​เสื้อ​ผ้า​เช็ก​ความ​หล่อ​แล้วเดิน​ตาม​แอร์โฮสเตส​สาว​สวย​ไป ลืม​เรื่อง​รอ​รับ​ลูก​ไป​ชั่ว​ขณะ

ที่​สนาม​บิน​เดียวกัน ภัท​รา แม่​ของ​ตะวัน​ฉาย มา​รอ​รับ​หนู​ดี หรือ​พิไล​พร ​เกิด​คัน​จมูก​จน​ทน​ไม่ได้​จาม​ฮัดเช้ย...ออก​มา​ลั่น ซ้ำร้าย​คือ​จาม​ใส่​หน้า​บอย​ฮ่ะ เลขาฯ​ส่วนตัว​เข้า​เต็มๆ บอย​ฮ่ะ​ไม่ได้​สนใจ​หน้า​ตัว​เอง แต่​รีบ​ควัก​ผ้าเช็ดหน้า​ให้​คุณหญิง​สั่ง​น้ำมูก คุณหญิง​รับ​ไป​สั่ง​ดัง​พรืด บ่น​เสียง​จมูก​บี้​เพราะ​เป็น​หวัด​ว่า

“ขอบใจ ฉัน​ล่ะ​รำคาญ​จริงๆ เมื่อ​ไหร่​มัน​จะ​หาย​เสียที​ไอ้​หวัด​เนี่ย” บอย​ฮ่ะ​ติง​ว่า​ก็​คุณหญิง​ไม่​ไป​หา​หมอ คุณหญิง​บ่น​ต่อว่า “เป็น​แค่​หวัด​ไป​ให้​หมอ​ฟัน​ค่า​รักษา​เป็น​พัน​ทำไม ซื้อ​ยา​หมอ​ตี๋​หน้า​ปาก​ซอย​มา​กิน​ก็​พอ ​แล้วนี่​ได้​เวลา​ทาน​ยา​ฉัน​รึ​ยัง”

บอย​ฮ่ะหยิบ​ยา​ออก​มา​แล้ว​ตกใจ เพราะ​ลืม​เอา​น้ำ​มา รีบ​วิ่ง​ไป​ซื้อ​น้ำ ได้ยิน​เสียง​คุณหญิง​จาม​ติดๆกัน​อีก​หลาย​ครั้ง จน​คน​รอบ​ข้าง​หัน​มอง​เป็น​ตาเดียว​กัน คุณหญิง​เดิน​เหนียมๆ เลี่ยง​ไป​สั่ง​น้ำมูก​ใส่​ผ้าเช็ดหน้า​พรืด...พรืด

ooooooo

หาญ​กล้า​จ้ำ​อ้าว​ตาม​แอร์โฮสเตส​สาว​ไป จน​เห็น​สอง​สาว​ขึ้น​แท็กซี่​  ทั้ง​ยัง​หัน​มา​โบก​มือ​ยิ้ม​ให้ หาญ-​กล้า​ใจ​เต้น​ตึกตัก​คิด​ว่า​สอง​สาว​ทอดสะพาน เห็น​ผ้าเช็ดหน้า​ขยุ้มๆตก​อยู่​ที่​พื้น​ยิ่ง​ดีใจ​นึก​ว่า​สอง​สาว​คง​ทิ้ง​เบอร์​โทรศัพท์​ไว้​ให้​แน่ๆ รีบ​คว้า​มา​คลี่​ออก​ดู กลาย​เป็นขี้มูก​เหนียว​เขียว​อื๋อ​ก้อน​เบ้อเริ่ม

หาญ​กล้า​ขว้าง​ผ้าเช็ดหน้า​ลงพื้น ​ใช้​เท้า​เขี่ย​ไป​ไกลๆอย่าง​รังเกียจ พลัน​ก็​สะดุ้ง​โหยง

“หยุด! หยุด​เดี๋ยวนี้​นะ” เสียง​ภัท​รา​เขียว​ยิ่ง​กว่า​ขี้มูก​แผด​ขึ้น เพราะ​เธอ​ทำ​ผ้าเช็ดหน้า​หล่น​เลย​เดิน​ย้อน​กลับ​มา​หา

หาญ​กล้า​หัน​มอง​ พอ​สบตา​กัน​เต็มๆ เห็น​หน้า​กัน​จะจะ​ต่าง​ก็​อุทาน​เหมือน​ถูก​ผีหลอก

“พี่​หาญ!”

“น้อง​ภัท!”

พริบตาเดียว ทั้ง​คู่​ก็​ด่า​สาด​ใส่​กัน​อย่าง​เผ็ดร้อน

หาญ​กล้า​ด่า​คุณหญิง​ว่า​ยัย​คุณหญิง​หนัง​เหนียว คุณหญิง​ก็​ด่า​หาญ​กล้า​ว่า​ตา​แก่​ตัณหา​กลับ

ขณะ​ภัท​รา​ด่าๆๆ นั่นเอง​ เกิด​คัน​จมูก​จาม​ใส่​หน้า​หาญ​กล้า​เข้า​เต็มๆ พอ​ตั้ง​หลัก​จะ​ด่า​กัน​ต่อ จ่า​ติ๊ก​ก็​มา​บอก​หาญ​กล้า​ว่า​เครื่องบิน​ของ​รัตติกาล​ลง​แล้ว ส่วน​บอย​ฮ่ะ​วิ่ง​มา​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้นหรือ​ บอก​มา​ได้​เลย​ตน​จะ​จัดการ​ให้

“ไม่​ต้อง รีบ​ไป​จัดการ​ธุระ​ให้​เสร็จ​เถอะ ไอ้​พวก​โรคจิต​สันดาน​เจ้าชู้​แบบ​นี้ สัก​วัน​กรรม​ต้อง​ตามทัน​มัน​แน่”

ส่วน​หาญ​กล้า​เดิน​หงุดหงิด​ผละ​ไป ยก​ผ้าเช็ดหน้า​ขึ้น​เช็ดหน้า  เจอ​ขี้มูก​ก้อน​โต​เข้าถึง​กับ​ทำท่า​สยอง พาล​โกรธ​ภัท​รา พูด​อาฆาต

“เว้ย​ยยย...​ฝากไว้ก่อน​เถอะ ยัย​แก่​หนัง​เหนียว”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

อุบัติร้ายอุบัติรัก EP.15 ธเรศ เข้าบริหารงานแทน ทิศผาติ ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย

อุบัติร้ายอุบัติรัก EP.15 ธเรศ เข้าบริหารงานแทน ทิศผาติ ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย
7 พ.ค. 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 7 พฤษภาคม 2564 เวลา 22:18 น.