ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ห้องหุ่น

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: "ห้องหุ่น" เวอร์ชั่นนี้ได้ "ท็อป จรณ" ประกบ "เต้ย จรินทร์พร"

ที่กุฏิหลวงตา...สันติจัดเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว พอหลวงตาจะเริ่มสวดมนต์ภาวนา สันติรีบถามว่าแล้วตนต้องทำอย่างไรบ้าง

“วันพรุ่งนี้ให้เข้าไปที่บ้านสัตยาภา ทำตัวเป็นปกติ หากพิธียังไม่เสร็จสิ้นอย่าให้ใครเคลื่อนย้ายหุ่นเป็นอันขาด”

ฝ่ายอัมรายังงงๆ นึกอะไรไม่ออก ทันใดเสียงพรรณรายก็แว้ดเข้ามาถามว่าทำร้ายตนกับคุณแม่พิไลทำไม มีตำรวจเดินตามเข้ามาด้วย อัมราทั้งตกใจทั้งงง บุญเรือนโต้แทนว่าเป็นไม่ได้ ตนไม่เชื่อว่าอัมราจะทำร้ายใคร ทั้งพิไลและพรรณรายแย่งกันเล่าเหตุการณ์ ดำเกิงทนฟังไม่ได้ พูดแทรกขึ้น

“เดี๋ยวๆ ตกลงนี่มันอะไรกัน ผมได้ยินเสียงพวกคุณร้องกันลั่นบ้านเลยรีบมาดู แต่ก็มาเจอหนูอัมสลบอยู่แล้ว คุณจะบอกว่าหนูอัมราตบตีพวกคุณได้ยังไง”

พิไลหาว่าอัมราเล่นละคร พรรณรายช่วยยืนยันว่าเรื่องที่พิไลพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เทิดเสนอตัวเป็นพยานอีกคน บอกว่าตอนนั้นอัมราอาละวาดเหมือนคนเสียสติ ตำรวจจึงเชิญอัมราไปโรงพักข้อหาทำร้ายร่างกาย

“ฉันไม่ได้ทำนะคะ พี่ออย คุณลุงช่วยอัมด้วยค่ะ อัมไม่ได้ทำ” อัมราตกใจจนจะร้องไห้ อาทรบอกว่าตนไม่ยอมให้เอาตัวน้องอัมไปเด็ดขาด ดำเกิงรีบปรามว่า

“ใจเย็นๆออย แค่ไปสอบปากคำก่อน หนูอัมไม่ต้องกลัวนะ ลุงกับตาออยจะไปด้วย”

“ไม่เป็นไรนะน้องอัม พี่จะอยู่ข้างๆน้องอัมตลอดเวลา” อาทรให้กำลังใจ ทำให้อัมราใจชื้นขึ้น

พิไล เทิด และพรรณราย สบตากันอย่างสะใจที่แผนการของพวกตนสำเร็จโดยง่าย

เสียงสวดมนต์ของหลวงตาแว่วมาใกล้ๆ หุ่นท่านเจ้าคุณบอกเดชกับอารีย์ว่าหลวงตาเริ่มพิธีแล้ว

อารีย์บอกว่าตนยังทำใจให้สงบไม่ได้เลย

“พวกเราเข้าใจค่ะ แต่หลวงตาบอกแล้วว่าพิธีครั้งนี้จะสำเร็จได้พวกเราต้องร่วมใจกัน จะขาดใครสักคนไม่ได้” หุ่นนางรำย้ำเตือน

“ถ้าอยากช่วยอัมรา ก็ต้องข่มใจให้สงบให้ได้ ถ้าพวกเราผ่านด่านอาคมไปไม่ได้ เราก็ช่วยอัมราไม่ได้อยู่ดี” หุ่นท่านเจ้าคุณบอกทุกคน เดชเห็นด้วยบอกว่าเราต้องพยายาม อารีย์จึงพยายามเต็มที่

หุ่นทุกตัวเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ประสานมือกัน หุ่นท่านเจ้าคุณพอใจ พยักหน้าให้หุ่นทุกตัวแล้วเริ่มทำสมาธิอีกครั้ง

ooooooo

เช้ามืดวันนี้ ขณะสันติกำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง จุ๊บก็มาเคาะประตูอย่างเร่งร้อน บอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว อัมราโดนจับไปโรงพัก อาทรโทร.บอกตนเพราะติดต่อเขาไม่ได้ เร่งให้รีบไปโรงพักกันเถอะ

ขณะที่คนฝ่ายอัมราทุกข์ร้อนกันอย่างหนักนั้น พวกพิไลกำลังไชโยโห่ฮิ้วกันอย่างสะใจ พรรณรายถามพิไลว่าแน่ใจหรือว่าวิธีนี้กำจัดอัมราได้แน่

“แน่ใจสิ ป่านนี้มันยังไม่กลับมา แม่ว่าคงโดนตำรวจเอาตัวเข้าคุกไปแล้วล่ะ ฮ่ะๆๆ”

ทันใดนั้นเพทายปรากฏร่างขึ้นกลางวง ทุกคนตกใจวงแตก

“เก่งแค่คอยสุมหัวคิดร้ายคนอื่น!” เพทายแสยะยิ้มน่ากลัว

ทั้งสามวิ่งเตลิดไปหยุดที่หลังบ้าน พิไลถามทั้งที่ยังหอบอยู่ว่า ตกลงเป็นยังไงกันแน่ ทำไมเพทายไม่เลิกรังควานเราสักที พรรณรายเร่งเทิดให้รีบไปตามเวทย์มาเอาเพทายลงหม้อไปเลยดีกว่า

“แกคิดจะเอาฉันลงหม้อเลยเหรอ” เพทายคำรามพลางขยับเข้าหา เทิดขู่ว่าขืนทำอะไรพวกตน เวทย์ไม่เอาไว้แน่ “นายให้ฉันมาคอยคุ้มครองพวกแก อย่ามาทำปอดแหกไปหน่อยเลย ฉันจะมาบอกว่าถ้ามีอะไร

ก็เรียกแล้วกัน” เพทายแยกเขี้ยวใส่อย่างหมั่นไส้แกมสมเพชก่อนหายวับไป

“นังผีบ้า แล้วก็ไม่บอก จู่ๆก็โผล่มา หัวใจจะวาย” พิไลด่า

“เฮ้อ...แล้วไป พวกเราไปฉลองให้นังอัมรากันต่อเถอะ” เทิดเสนอ แล้วทั้งสามก็พากันเดินกลับเข้าบ้านอย่างโล่งอก

ความเป็นห่วงอัมราของอารีย์ทำให้ไม่อาจทำใจให้สงบได้ ส่งผลต่อการสวดมนต์ของหลวงตา ธูปในกระถางเล็กๆแปดดอกที่ปักไว้ยังไม่ติดไฟ หลวงตาลืมตามองธูปแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วหลับตาทำสมาธิเริ่มสวดมนต์ใหม่อีกครั้ง

ooooooo

สันติเป็นห่วงอัมรามากรีบไปที่โรงพัก เจอ

อาทรประคองอัมราลงจากโรงพักมีดำเกิงตามหลัง อาทรสบตาสันติทำนองว่าเรียบร้อยแล้ว ทำให้เขาสงบลง

ดำเกิงถามสันติว่ามาที่นี่ทำไม เขาแก้ตัวว่าจุ๊บทำของหายเลยชวนมาแจ้งความแล้วรีบขอตัวไปเกรงจะมีพิรุธ ดำเกิงบ่นกับอาทรว่าน่าเสียดาย แต่ก่อนมองสันติว่าเป็นเด็กดีไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ อาทรไม่อยากให้อัมรากระทบกระเทือนใจมากกว่านี้ ชวนรีบกลับกันดีกว่าอัมราคงเหนื่อยและอยากพักผ่อนแล้ว

จุ๊บบ่นสันติว่าเกือบไปแล้วไหมล่ะ เตือนเท่าไรก็ไม่ฟัง เขาขอโทษที่ลืมตัวเพราะเป็นห่วงอัมรา อยากเห็นกับตาว่าเธอเป็นอย่างไร จุ๊บบ่นว่าก็บอกแล้วว่าลุงดำเกิงจะจัดการเอง แล้วรำพึงอย่างน้อยใจว่า

“ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นอาร์ตร้อนใจอะไรขนาดนี้เลย น่าอิจฉาน้องอัมจังที่มีคนรักขนาดนี้”

“อย่าอิจฉาเลย จุ๊บก็เป็นเพื่อนที่เรารักมากที่สุดเหมือนกัน” จุ๊บใจแป้วแต่ทำท่าร่าเริงว่าก็ยังดีแล้วชวน “เพื่อน” กลับกันดีกว่า สันติบอกว่า “จุ๊บกลับไปก่อนนะ อาร์ตยังมีงานสำคัญต้องทำ”

ดำเกิงพาอัมรากลับไปที่บ้านตน บุญเรือนเข้ามากอด อัมราบอกว่าหมดทุกข์หมดโศกแล้วนะลูก อัมราบอกว่าถ้าไม่มีลุงดำเกิงช่วยตนคงแย่ ดำเกิงบอกว่าตนก็แค่ช่วยเสียค่าปรับ เรื่องทะเลาะวิวาทกันไม่ใช่คดีความใหญ่โตอะไร อัมรายืนยันว่าตนไม่ได้ทำจริงๆ

“ไม่มีใครคิดว่าคุณอัมทำหรอกค่ะ ยัยพิไลคง

วางแผนจะกำจัดคุณอัมออกจากบ้าน” ชิ้นฟันธง อาทรเป็นห่วงว่าถ้าอัมรากลับเข้าไปอีกคงต้องโดนพิไลเล่นงานอีกแน่ๆ

“ตาออยพูดถูก” บุญเรือนมองหน้าดำเกิงเสนอ “ฉันว่าคุณพี่ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะค่ะ เพื่อที่แม่พิไลจะได้ไม่กล้ารังแกหนูอัมอีก”

ทุกคนมองหน้าดำเกิงลุ้นๆ ดำเกิงนิ่งคิดใคร่ครวญ

ooooooo

เพทายที่ถูกเวทย์สั่งให้มาเฝ้าบ้านเดช นั่งเซ็งอยู่ที่สนามข้างบ้าน ได้ยินเสียงหัวเราะร่าของพิไล พรรณรายและเทิดที่แกล้งอัมราได้สำเร็จ เพทายมองตามเสียงไปพึมพำอย่างเจ็บใจ

“ทำไมฉันต้องมานั่งเฝ้าคอยรับใช้คนเลวพวกนี้ด้วยนะ หึ! นี่ถ้าไม่ติดนายท่าน ฉันจะฆ่าพวกมันให้หมด”

เพทายหันมองไปทางหน้าบ้าน เห็นสันติกำลังเดินเข้ามา เพทายยิ้มมีเลศนัย ก้มมองตัวเอง พอเงยขึ้น หน้าเพทายกลายเป็นอัมราไปแล้ว เพทายมองสันติ

ตาวาววับ ลุกเดินไปหาทันที

เพทายที่ปลอมเป็นอัมราโผกอดสันติอย่างยั่วยวน สันติตกใจพยายามดันเธอออกถามว่าเป็นอะไรไป?! เพทายอ้อนว่าตนคิดถึงเขาขอให้กอดตนแน่นๆ พลางดึงแขนสันติให้โอบเอวกอดตน ไม่เพียงเท่านั้นยังขอให้จูบด้วย

“อย่าครับ...นี่เกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวใครมาเห็นน้องอัมจะเสียหายนะครับ...อย่าครับ...น้องอัม...อย่า...” สันติพยายามดันเธอออก พลันทั้งคู่ก็ชะงัก เมื่อเสียงพรรณรายตวาดเรียกอัมราแทรกเข้ามา พรวดเข้าไปถามอัมราว่าทำบ้าอะไรของเธอ!

สันติกับอัมราผละจากกัน พรรณรายเงื้อมือตบอัมราสุดแรงแต่อัมราหลบอย่างเร็ว ทำให้พรรณรายเสียหลักล้มลง อัมรารีบวิ่งเข้าบ้านไป พรรณรายลุกจะวิ่งตามถูกสันติดึงตัวไว้แต่เธอก็สะบัดหลุดวิ่งตามไปอย่างบ้าคลั่ง สันติพึมพำงงๆว่า

“น้องอัมเป็นอะไรไป ทำไมท่าทางแปลกๆ เหมือนไม่ใช่น้องอัม”

พรรณรายวิ่งเข้าไปมองหาอัมราแต่ไม่เจอ พิไลถามว่าอัมรากลับมาแล้วหรือ เทิดแปลกใจที่อัมราไม่ติดคุก

“ติดอะไรล่ะคะ มันกลับมาแล้วยังมายั่วอาร์ตอีก ดีนะที่พรรณออกไปเห็น จะตบมันสักฉาดมันก็วิ่งหนีเข้ามาในบ้าน”

พิไลยืนยันว่าตนกับเทิดนั่งอยู่ตรงนี้ยังไม่เห็นอัมราเข้ามาเลย พรรณรายยืนยันว่าอัมราวิ่งเข้าบ้าน ตนต้องหาให้เจอ จะตบสั่งสอนที่บังอาจมายุ่งกับแฟนของตน แล้วจะไปตามหาอัมรา สันติดึงแขนไว้ขอร้องอย่าให้เป็นเรื่องกันเลย พรรณรายจะโต้ แต่ชะงักทันทีเมื่อเห็นอัมราเดินเข้ามากับอาทร ดำเกิง และอ๊อด

“อยู่นี่เอง” พรรณรายตรงรี่ไปตบอัมราที่ไม่ทันตั้งตัวจนล้มลงแล้วตามไปกระชากผมขึ้นมาจะตบอีก ถูกดำเกิงยึดมือไว้พูดเสียงดังมากว่า

“หยุดนะพรรณราย มันจะเกินไปแล้ว ถ้ายังรังแกกันโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ ลุงเห็นจะต้องใช้อำนาจศาลเข้าจัดการจริงๆแล้วล่ะ”

พรรณรายชะงัก พิไลตกใจรีบเข้ามาดึงพรรณรายออกไป อาทรจึงประคองอัมราขึ้นมา

สันติได้แต่ยืนมองอัมราด้วยความสงสารจับใจ ทรมานใจที่ในภาวะนี้ ตัวเองไม่อาจช่วยอะไรเธอได้เลย

เวลาเดียวกัน ที่ห้องหุ่น บรรดาหุ่นทุกตัวรวมทั้งอารีย์ ต่างสงบมีสมาธิ หลวงตายังสวดมนต์ไม่หยุด แล้วจู่ๆธูปในกระถางทั้งแปดดอกก็ติดไฟขึ้นมาพร้อมกัน หลวงตาลืมตามอง พยักหน้าอย่างพอใจแล้วหลับตาทำสมาธิสวดมนต์ต่อไป

ooooooo

พิไลเรียกพรรณรายกับเทิดไปสุมหัวกันที่ห้องนอน พิไลเป่าหูพรรณรายว่าอัมราคงคิดเอาคืน ดีที่มนต์น้ำมันพรายยังไม่เสื่อมสันติจึงไม่เล่นด้วย

พรรณรายเจ็บใจที่ดำเกิงเข้าข้างอัมรา ถามว่าถ้าฟ้องร้องกันจริง เราจะแพ้ไหม พิไลฟันธงว่าแพ้แน่ ทรัพย์สินจะถูกแบ่งเป็นสามส่วน พรรณรายก็จะได้เพียงส่วนเดียว เทิดเสนอว่าถ้าอย่างนั้นจะปล่อยให้ฟ้องทำไม เราจัดการกับตัวหารเสียก็สิ้นเรื่อง พรรณรายตกใจถามว่าจะฆ่าอัมรากับอ๊อดหรือ!

“เฮ้ย จะทำแบบนั้นให้ติดคุกทำไม มีวิธีอื่นตั้งเยอะใช่ไหมพิไล”

“พี่เทิดพูดถูก ไอ้อ๊อดน่ะไม่เท่าไร คนที่เราต้องจัดการก่อนก็คือยัยอัมรา ขอบใจนะพี่เทิดที่พูดให้ฉันคิดอะไรออก”

พรรณรายถามว่าจะทำอย่างไร พิไลบอกให้ทำตามตนแนะก็พอ แต่เรื่องนี้อย่าให้สันติรู้ เพราะเราไม่รู้ว่าน้ำมันพรายจะเสื่อมเมื่อไร กันไว้ดีกว่าแก้ พรรณรายพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เมื่อพรรณรายลงมาโต๊ะสนามหน้าบ้านที่สันตินั่งอยู่ เขาถามว่าพิไลเรียกเธอไปปรึกษาเรื่องอะไรหรือ พรรณรายบอกว่าเรื่องที่ลุงดำเกิงจะฟ้องแบ่งสมบัติให้อมรากับอ๊อด สันติติงว่าเรื่องในครอบครัวไม่น่าถึงกับต้องฟ้องร้องกัน

“นั่นสิคะ พรรณก็คิดเหมือนอาร์ต เนี่ยพรรณก็กำลังกล่อมคุณแม่อยู่ ที่จริงถึงแบ่งกัน สมบัติคุณพ่อก็มีมากมาย ยังไงก็กินไม่หมด พรรณเองก็เริ่มเบื่อแล้วล่ะ รำคาญกับปัญหาจุกจิกทุกวัน”

สันติถามว่าแล้วพิไลเห็นด้วยไหม พรรณรายบอกว่าตนกำลังกล่อมอยู่ เลยจะชวนไปนั่งรถเล่นหาอะไรอร่อยๆกินกัน บางทีพิไลอาจจะอารมณ์ดีจะได้เกลี้ยกล่อมได้ง่าย เสนอให้สันติช่วยขับรถพาไปกินลมนอกเมืองกัน เราไปด้วยกันทั้งหมดเลย สันตินิ่งไป คิดถึงหน้าที่ที่หลวงตาสั่งไว้เมื่อคืนว่าให้เฝ้าหุ่นไว้ให้ดีอย่าให้ใครเคลื่อนย้ายหุ่นเป็นอันขาด แต่ก็คิดอีกแง่ว่า

“คนที่จะย้ายหุ่นก็คงมีแต่คุณน้าพิไล ลุงเทิด แล้วก็คุณพรรณ ถ้าเราพาทั้งสามคนออกไปจากบ้านได้ก็

ยิ่งเป็นเรื่องดี” คิดแล้วบอกพรรณรายว่า “ได้ครับ ถ้าอย่างนั้น ผมจะเป็นสารถีให้เองดีไหม”

“ดีมากๆเลยค่ะ งั้นพรรณไปบอกคุณแม่กับลุงเทิดก่อนนะคะ” พรรณรายวิ่งเข้าบ้านผ่านอัมราที่แอบฟังอยู่แต่ไม่เห็น พอพรรณรายวิ่งขึ้นชั้นบนไปแล้ว อัมราจึงแอบโทรศัพท์ไปบอกอาทร

ooooooo

อาทรคุยกับอัมราแล้วบอกบุญเรือนว่าท่าทางพิไลกับพรรณรายจะกลัวถูกคุณพ่อฟ้องจริงๆ เห็นว่ากำลังคิดกันหนัก และดูเหมือนพรรณรายจะเริ่มเบื่ออยากให้แบ่งๆสมบัติกันไป แต่ปัญหาติดอยู่ที่พิไล

“แม่คนนี้ล่ะค่ะตัวแสบ ตัวยุแยงตะแคงรั่วให้พี่น้องเขาแตกกัน จริงๆคุณพรรณอาจจะเอาแต่ใจแต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดจะตัดพี่ตัดน้องหรอกค่ะ ที่เป็นอย่างนี้เพราะแม่พิไลคอยเสี้ยม” ชิ้นเชื่อเช่นนั้น

อาทรเล่าว่าพรรณรายจะพาพิไลกับเทิดไป

กินข้าวนอกบ้าน คงไปกล่อมกันกระมัง ชิ้นฟังอยู่เสนอว่าตนขออนุญาตไปหาอัมราได้ไหมอยากไปช่วยทำงานบ้านก่อนที่พิไลจะกลับมา ทำเสร็จแล้วจะรีบกลับ บุญเรือนอนุญาตแต่ให้รีบไปรีบกลับ

อัมรารีดผ้ากองพะเนินอยู่ในบ้าน เพทายมองอย่างสมเพชว่าช่างเป็นนางเอกเสียจริงๆ ถ้าเป็นตนจะฉะพรรณรายให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย

อ๊อดทำการบ้านเสร็จ อัมราถามน้องว่าหิวแล้วใช่ไหม อ๊อดบอกว่าไม่เป็นไรรอให้พี่รีดผ้าเสร็จก่อนก็ได้ อัมราจะวางมือจากรีดผ้าไปทำอะไรให้อ๊อดกินก่อน ก็พอดีชิ้นมาถึง อัมราจึงให้ไปทำอาหารให้อ๊อดเพราะบ่นมาหลายวันแล้วว่าคิดถึงฝีมือทำกับข้าวของน้าชิ้น

“ฉันคงมีงานต้องทำแล้วสินะ” เพทายจับตาดูอยู่ แสยะยิ้มอย่างน่ากลัวแล้วตามไปหลอกหลอนชิ้นในครัว ชิ้นจะหยิบอะไรก็แกล้งเลื่อนหนี จนกระทั่งปรากฏตัวแสยะยิ้มใส่จนชิ้นตกใจเป็นลมล้มตึงในห้องครัวนั่นเอง

สันติขับรถมีพรรณรายนั่งคู่ที่เบาะหน้า พิไลนั่งเบาะหลังกับเทิด แอบพยักหน้าให้เทิดอย่างรู้กัน พลันเทิดก็ร้องบอกสันติให้จอดรถตนเจอเพื่อนรักที่ไม่ได้พบกันนาน พอสันติจอดรถเทิดก็รีบลงไปทันที

พิไลทำทีพูดขำๆ ว่าลองเทิดเจอเพื่อนเก่าแบบนี้ยาวแน่ เผลอๆคืนนี้จะไม่กลับบ้านด้วย บอกสันติเรา

ไปต่อกันเลย พรรณรายเห็นด้วย ทั้งสองแอบสบตายิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย

ooooooo

เวลาเดียวกันที่ห้องหุ่น หุ่นทุกตัวยังประสานมือกันทำสมาธินิ่งมาก ส่วนหลวงตาก็ทำสมาธิสงบ มีลำแสงสีทองแผ่กระจายจากตัวหลวงตา

แสงสีทองจากหลวงตาค่อยๆแผ่เข้ามาที่ห้องหุ่นทุกทิศทาง แต่ถูกม่านอาคมสีดำแผ่คลุมหุ่นทั้งหมดไว้ เสียงหลวงตากังวานก้องในห้องหุ่น...

“พวกเจ้าจงปล่อยวาง ทำจิตให้ว่างเปล่า ไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่อาฆาต เพื่อรับพลังแห่งพุทธคุณ สร้างบารมีแห่งธรรม ทำลายม่านอาคมที่สะกดพวกเจ้าไว้ให้สลายไป ณ บัดนี้”

หุ่นทุกตัวสงบนิ่ง ลำแสงสีทองแผ่เข้ามาเรื่อยๆ จนปะทะกับม่านอาคม แต่ลำแสงสีทองเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนเริ่มต้านม่านอาคมไม่ได้...

ooooooo

อ๊อดนั่งรอชิ้นทำอาหารอยู่นาน เริ่มชะเง้อไปทางห้องครัว อัมราเห็นน้องหิวจะเดินไปที่ห้องครัว ถูกเทิดขวางไว้

เทิดย้อนกลับมาหมายข่มขืนอัมราตามแผนของพิไลกับพรรณราย อัมราตกใจมากร้องเรียกน้าชิ้นให้ช่วยด้วย

“ใครก็ช่วยแกไม่ได้หรอกนังอัมรา” เทิดเดินเข้าหาหน้าตาหื่น เหี้ยม สันติพาพิไลกับพรรณรายไปที่ร้านอาหารชานเมือง พิไลกับพรรณรายนั่งสบายอารมณ์ สันติถามว่าไม่สั่งอาหารกันหรือ พรรณรายพูดเป็นนัยว่าให้เขาสั่งเถิด วันนี้กินอะไรก็อร่อย สันติฉุกคิดสงสัยว่าหมายความว่าอย่างไร พรรณรายเฉไฉว่า

“ก็...เรามากินพร้อมหน้าพร้อมตากัน ไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไรก็ต้องอร่อยแน่ๆ พรรณหมายความว่าแบบนั้นค่ะ”

สันติมองท่าทางสองแม่ลูกอย่างสงสัย เผอิญเห็นทั้งสองสบตาและยิ้มให้กัน ทำให้เขายิ่งแปลกใจ แต่ก็สั่งอาหารบอกบริกรว่าเอาแค่นี้ก่อน ขณะนั้นเองพิไลขอไปห้องน้ำ ชวนพรรณรายไปด้วย แต่พรรณรายไม่ไป พอพิไลลุกไป สันติแกล้งถอนใจดังๆ พรรณรายถามว่าเป็นอะไร

สันติแกล้งบอกว่าพรรณรายไม่ได้รักตนจริง มีอะไรก็ไม่บอกต้องโกหกปิดบังตน พรรณรายกลัวสันติไม่รัก บอกว่าตนก็อยากบอกแต่ติดที่พิไล สันติบอกว่าไม่เป็นไร เพราะรู้พิไลไม่ชอบหน้าตน ให้เธอเชื่อคุณแม่เถอะอย่าไว้ใจเด็กวัดอย่างตนมากนักเลย ตนไม่เสียใจ พรรณรายถามว่าเขายังรักตนอยู่ไหมและยังรักอัมราอยู่หรือเปล่า

“โธ่...ผมบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าผมรักน้องอัมเหมือนน้องสาว”

พรรณรายบอกว่าแสดงว่ามนต์น้ำมันพรายยังไม่เสื่อม ถึงเขารู้เรื่องที่พวกตนกำลังทำก็คงไม่รู้สึกอะไร จึงตัดสินใจเล่าให้ฟัง แต่พอสันติรู้เรื่องเขาวิ่งไปที่รถทันที พรรณรายร้องเรียกเสียงดังจนพิไลที่ออกจากห้องน้ำได้ยิน รีบมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

พรรณรายบอกว่าสันติจะกลับ เพราะเขารู้เรื่องที่เราให้ลุงเทิดกลับไปจัดการอัมราแล้ว พิไลดุว่าแล้วไปบอกเขาทำไม! พรรณรายวิ่งไปยืนขวางรถไม่ให้ไป แต่เขาก็ขับหลบเธอพ้นแล้วขับพุ่งไปทันที พิไลดุว่าทำบ้าอะไรถ้าถูกชนจะทำยังไง

“อาร์ตเขารักพรรณ เขาไม่ชนพรรณหรอกค่ะ”

“รักบ้าบออะไรเนี่ย มันรีบกลับไปช่วยนังอัมราก็แสดงว่ามนต์น้ำมันพรายมันเสื่อมแล้ว” พรรณรายวิ่งออกไปทันที บอกพิไลให้รีบเรียกรถรับจ้าง ตนจะตามสันติไปเดี๋ยวนี้ พรรณรายส่ายหน้าบ่น “ลูกนะลูกไม่น่าโง่เลย เวรของฉันจริงๆ”

เทิดวิ่งไล่ปล้ำอัมรา เธอนึกได้วิ่งไปที่ห้องหุ่น ปิดประตูเอาตัวยันไว้ เทิดไล่ตามไป พูดอย่างย่ามใจว่า หนีตนไม่พ้นหรอก แล้วเอาตัวกระแทกประตูทำให้อัมรากระเด็นตกลงไปหมดสติที่ปลายบันได

“ยังไม่ทันได้เหงื่อเลย หมดฤทธิ์ซะแล้วเหรอนังอัมรา” เทิดแสยะยิ้มเดินเข้าหาเป็นเวลาที่ม่านอาคมสู้พลังแห่งธรรมไม่ได้ แตกสลายหายไปในอากาศ วิญญาณที่ซ้อนอยู่ในหุ่นกะพริบตามองกันอย่างดีใจสุดๆ

เทิดกำลังลูบไล้ใบหน้าอัมราอย่างหื่นจัด พล่ามว่าหวังจะให้หุ่นช่วยหรือ อย่าหวังเลยเพราะหุ่นเองก็ช่วยตัวเองไม่ได้

ทันใดนั้นเกิดลมพัดอย่างแรงในห้องหุ่น เคียวของหุ่นชาวนาปลิวเฉียดหน้าเทิดไปปักที่ผนังห้อง เทิดตะลึงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันไม่มีโอกาสทำอะไร บรรดาหุ่นก็รุมกันเล่นงานมัน เทิดตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหุ่นมีชีวิตทั้งที่โดนเวทย์สะกดไว้แล้ว

“ไอ้คนชั่ว อยู่ไปก็รกโลก” หุ่นท่านเจ้าคุณด่าเทิด แล้วพยักหน้าให้หุ่นทับ หุ่นทับยกดาบฟันฉับเดียว หัวเทิดก็ขาดกระเด็น ร่างเทิดสั่นระริกก่อนล้มตึงลง ร่างเทิดนอนแน่นิ่งที่พื้นเป็นผีหัวขาด!

ห่างจากร่างเทิดไปไม่ไกล หัวเทิดที่พื้นตายังเหลือกค้างอย่างน่าสยดสยอง!

ooooooo

สันติขับรถไปอย่างร้อนใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พึมพำภาวนา...

“น้องอัมต้องไม่เป็นอะไร ขอให้คุณพระคุณเจ้าโปรดคุ้มครองน้องอัมด้วยนะครับ”

อัมรายังหมดสติอยู่ที่ปลายบันได แต่เธอก็ยังฝันดีว่าได้เจอคุณพ่อคุณแม่ เธอร้องขอให้คุณพ่อคุณแม่ช่วยตนด้วย อารีย์บอกว่าลูกปลอดภัยแล้ว แต่เธอก็ยังกลัวว่าเทิดต้องมาทำร้ายตนแน่ เดชรับรองว่ามันไม่กลับมาทำร้ายลูกอีกแล้ว อารีย์เช็ดน้ำตาให้ ปลอบว่าพ่อกับแม่จะคอยช่วยลูกเสมอ

“คุณพ่อคุณแม่...อย่าไป อย่าทิ้งอัมไปค่ะ...อย่า...” อัมราร้องเรียกผวาหาเดชกับอารีย์

เมื่อเริ่มรู้สึกตัว อัมราพยายามจะลุกแต่ลุกไม่ได้เพราะเจ็บร้าวไปทั้งตัว มองไปรอบๆแล้วเธอก็ตกใจเมื่อเห็นร่างเทิดนอนหัวขาดอยู่ใกล้ๆ มองไปอีกเธอแทบช็อกเมื่อเห็นหัวเทิดเบิกตาโพลงอย่างสยดสยองจนต้องเอามือปิดปาก มองตะลึง

ooooooo

สันติขับรถกลับมาถึงบ้านเดช เขาวิ่งเข้าบ้านไปอย่างเร็วพลางตะโกนเรียก น้องอัม...น้องอัม...

สันติไปเจออัมรานั่งตัวสั่นอยู่ที่ปลายบันไดห้องหุ่นใกล้ศพหัวขาดของเทิด พอเห็นสันติเข้ามา อัมราเรียกด้วยความดีใจสุดๆ สันติถลาไปกอดเธอไว้ถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

“ลุงเทิดไล่ปล้ำอัม” อัมราเล่าด้วยเสียงตระหนก “อัมหนีเข้ามาในห้องหุ่น ลุงเทิดก็ตามมา แต่พออัมตกบันไดลงมาแล้วจากนั้นอัมก็จำอะไรไม่ได้อีก พออัมฟื้นขึ้นมาก็เห็น...ลุงเทิดเป็นแบบนี้แล้วค่ะ อัมกลัว...พี่อาร์ตช่วยอัมด้วยนะคะ”

อัมรากอดสันติไว้แน่น เขากอดเธอไว้อย่างปกป้องปลอบใจว่า “ไม่ต้องกลัวนะครับน้องอัม พี่อยู่ตรงนี้แล้ว พี่จะปกป้องน้องอัมด้วยชีวิตของพี่ พี่จะไม่ทิ้งน้องอัมไปไหน”

ทันใดนั้น พิไลกับพรรณรายวิ่งลงบันไดมาในห้องหุ่นอย่างเอาเรื่อง พลันก็ชะงักเมื่อเห็นเทิดนอนเป็นผีหัวขาดอยู่ที่พื้น ทั้งสองตกใจช็อก!

พิไลหาว่าอัมราฆ่าเทิด อัมราปฏิเสธเสียงสั่นว่าตนไม่ได้ฆ่า กระนั้นพิไลก็ยังบอกว่าเธอฆ่าและจะเอาเธอเข้าคุกให้ได้

“อัมราไม่ได้เป็นคนฆ่าไอ้สารเลวนั้น” เสียงเดชดังขึ้น ทุกคนชะงักหันมอง เห็นหุ่นทุกตัวขยับเคลื่อนไหว ทุกคนตะลึง หุ่นเดชก้าวลงจากแท่นเดินมาหา พิไลถอยกรูด เดชจ้อง พูดอย่างเจ็บใจ “เธอเลวมากที่คิดทำร้ายลูกฉัน” อารีย์พูดอย่างผิดหวังว่า ตนให้โอกาส แต่ความโลภความอิจฉาริษยาทำให้เธอทำเรื่องที่ตนจะไม่มีวันอภัยให้เด็ดขาด

“ไม่จริง...เป็นไปไม่ได้ นี่ฉันต้องฝันไปแน่ๆ พวกแกโดนสะกดไว้แล้วนี่นา”

“คาถามนต์ดำที่เธอให้ไอ้หมอผีมันสะกดพวกเรา มันเสื่อมไปหมดแล้ว” หุ่นท่านเจ้าคุณบอก พิไลยังไม่เชื่อ หุ่นทับยืนยันว่าจริง ไม่อย่างนั้นตนจะฆ่าเทิดได้หรือ พลางลับมีดดาบเสียงน่ากลัว พิไลร้องกรี๊ดวิ่งหนีออกจากห้อง พรรณรายร้องเสียงหลงให้คุณแม่รอด้วย...บรรดาหุ่นมองตามอย่างชิงชัง

เดชกับอารีย์หันมองอัมรา เธอลุกขึ้นกราบพ่อกับแม่ร้องไห้ เดชกับอารีย์กอดอัมราไว้ สามพ่อแม่ลูกกอดกันด้วยความรัก สันติที่ยืนมองอยู่ ยิ้มออกมาอย่างตื้นตันใจ

พวกหุ่นตามพิไลกับพรรณรายไป แต่พิไลวิ่งหนีเอาตัวรอด พรรณรายวิ่งตามพลางร้องบอกให้คุณแม่รอด้วย หุ่นนางรำ หุ่นพยาบาล และหุ่นพีทเดินมามอง พรรณรายที่วิ่งตามพิไลไม่ทันและหกล้มกองกับพื้น พรรณรายเห็นสามหุ่นยืนจ้องก็ตกใจหมดสติไป หุ่นทั้งสามจ้องพรรณราย แล้วหุ่นนางรำก็เอ่ยขึ้น...

“เพราะเธอเป็นลูกคุณอารีย์ พวกเราจะปล่อยเธอสักครั้ง”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ต้นข้าว อาร์สยาม” สนุก ร้ายมีมิติ รับประสบการณ์น้อย พร้อมพัฒนา

“ต้นข้าว อาร์สยาม” สนุก ร้ายมีมิติ รับประสบการณ์น้อย พร้อมพัฒนา
16 ต.ค. 2562
12:15 น.