ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

หอบรักมาห่มป่า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ดนัยเห็นฉวีวรรณหน้าซีดก็ยิ้มเผล่ว่าเขาล้อเล่น แขนข้างที่ถูกตีไม่เจ็บ ฉวีวรรณโมโหหยิกท้อง เขาร้องลั่นเจ็บจริง ผลักเธอออกล้มไปด้วยกัน จมูกเขาหอมที่แก้มเธอฟอด ฉวีวรรณตาเหลือก ดนัยชะงักสบตาเธออึ้งๆ ฉวีวรรณอายรีบผลักเขาออกแล้ววิ่งหนีไป

ดนัยตามมา ฉวีวรรณห้ามไม่ให้พูดถึง แล้วหันไปจับปลาต่อ สุดท้ายดนัยต้องเป็นคนช่วยจับปลาให้ โดยอ้างว่าเขาได้ยาดีแล้วชี้ที่แก้ม ฉวีวรรณทั้งเขินทั้งอายหน้าแดง...

ศิรินั่งดื่มกาแฟหน้าเต็นท์ ธานีเดินมาร่วมวง ศิริจึงถามว่าเมื่อคืนออกไปไหนกันมา ธานีอึกอักตอบไม่ถูก พลันมีเสียงปืนดังขึ้น ทั้งสองวิ่งไปดู เห็นธนวัติกำลังไล่ยิงหมีป่าที่มารื้อเต็นท์แต่ไปโดนลูกน้องตัวเองบาดเจ็บ ศิริรีบห้ามและขอให้กลับไป ธานีเก็บความไม่พอใจ ขอโทษแทนลูกชายและจะพาทั้งลูกและหลานกลับ ศิริรู้สึกตัวว่าพูดแรงไป จึงขอสั่งห้ามใช้ปืนเด็ดขาด

มื้อนี้ ฉวีวรรณได้กินปลาย่างอร่อยๆ ดนัยทำเป็นเจ็บแขนขอให้เธอช่วยป้อน ฉวีวรรณจึงแกล้งเอาพริกขี้หนูยัดไส้ป้อนให้ ดนัยร้องโอดโอยหาน้ำกินแทบแย่ พอดี แม่โทร.เข้ามือถือ ดนัยเป็นกังวลไม่อยากให้แม่รู้ว่าตนบาดเจ็บ จึงให้ฉวีวรรณคุยแทน...นงนุชโทร.มาเพราะเมื่อคืนฝันไม่ดีเป็นห่วงลูก ฉวีวรรณแก้ตัวให้ว่า ดนัยพากวางที่บาดเจ็บไปรักษา ลืมมือถือทิ้งไว้ นงนุชโล่งใจที่ลูกชายปลอดภัยดี พอวางสาย ดนัยรู้สึกผิดวิ่งออกไปร้องตะโกนระบายความอัดอั้น

“ฉันมันเลว ฉันไม่ดีเอง พอแม่โทร.มาฉันถึงคิดได้ แม่ยังเป็นห่วงฉัน แล้วพ่อเธอจะไม่ห่วงเธอได้ยังไง ฉันรู้สึกผิดจริงๆ”

“จะว่านายผิดก็ไม่ถูก ทั้งๆที่มีโอกาสแล้วฉันก็ยังตามนายมาเอง ฉันก็มีส่วนผิดพอๆกับนายนั่นแหละ อย่าคิดมากไปเลย”

ดนัยรู้สึกดีขึ้น เขาบอกฉวีวรรณว่า เขาจะซ่อมแพนี้ แล้วปล่อยล่องไปตามน้ำ อาจจะได้เจอหมู่บ้านและต่อรถเข้าเมืองได้ เขาจะพาเธอไปขอขมากับพ่อ...ระหว่างที่ช่วยกันซ่อมแพ ดนัยเอาก้อนกรวดสีชมพู ที่เขาเก็บได้ตอนหาปลา มอบให้ฉวีวรรณ ขอให้เธอเก็บเป็นที่ระลึก ว่าในเวลาที่โหดร้าย เขายังรู้สึกโชคดีที่มีเธออยู่ข้างๆ ที่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอ ฉวีวรรณตื้นตันใจ

ขณะถ่อแพไปตามลำน้ำ ดนัยถามฉวีวรรณว่าเกลียดตนน้อยลงหรือยัง ไม่ทันจะตอบ ธนวัติยิงปืนใส่จากริมฝั่ง ดนัยรีบถ่อแพพาฉวีวรรณหนีไปขึ้นฝั่งอีกด้าน ธนวัติพาพวกตามล่า ดนัยหันมาขอให้ฉวีวรรณยิ้มให้ “ยิ้มให้ทีสิ จะได้มีแรง”

“อีตาบ้า ยังจะพูดเล่นอีก...ไป” ฉวีวรรณฉุดดนัยวิ่งเสียเอง

ทั้งสองวิ่งพลัดเข้ามาในเขตกองไม้เถื่อน มีเลาซากำลังคุมลูกน้องให้ช้างลาก ดนัยรีบฉุดฉวีวรรณหลบทางเดินของช้าง พวกเลาซายิงใส่ ธนวัติตามมา ดนัยเห็นจวนตัวดึงฉวีวรรณโหนเถาวัลย์หนี เธอร้องลั่นกลัวความสูง ดนัยมองธนวัติคุยกับเลาซาจึงรู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน ธนวัติยิงเปรี้ยงโดนเถาวัลย์ขาด ดนัยกับฉวีวรรณตกลงกลิ้งหลุนๆไปด้วยกัน แผลดนัยเลือดทะลักออกมาอีก เลาซากับพวกตรงเข้าจะยิงซ้ำ วินยา สาวชาวกะเหรี่ยงโหนเถาวัลย์แหวกอากาศมาเตะเลาซากับพวกกระเด็น วินยาคือลูกสาวหัวหน้าเผ่าที่ถูกกาซูฆ่าตาย จึงต้องรับหน้าที่ดูแลคนในเผ่าแทน

วินยาช่วยกันให้ดนัยกับฉวีวรรณหนีไปก่อน ดนัยเห็นเลาซาจะแทงวินยา เขาพุ่งตัวเข้าไปจับมือเลาซาบิดอย่างแรงจนมีดร่วง และช่วยวินยาต่อสู้ทั้งที่ตัวบาดเจ็บ วินยาผิวปากเรียกช้างของตนมาช่วย ฟาดงวงฟาดงาใส่ธนวัติและเลาซา ดนัยเริ่มอ่อนแรงทรุดลง ฉวีวรรณจะเข้าประคอง แต่กลับโดนวินยาแทรกประคองดนัยวิ่งไป เธอจึงต้องวิ่งตาม

ooooooo

ระหว่างเดินอยู่กลางป่า ดาหวันได้เห็นความอ่อนโยนของชลิต เขาช่วยลูกนกกลับไปคืนรังบนคบไม้ ชลิตหันมาเห็นดาหวันมองตาเยิ้ม เขาจึงบอกเธอว่า

“พี่พูดจริงๆจากใจเลยนะหวัน...พี่อยากรักษาป่าฝืนนี้ให้สมบูรณ์ ให้เป็นบ้านที่สัตว์ป่าทั้งหลายอยู่กันอย่างมีความสุข พี่จะต้องตามหาตัวไอ้นายทุนทำลายป่าคนนั้นให้ได้”

“พี่ชลิตอุดมการณ์สูงส่งดีนะ แต่ตอนนี้พี่ชลิตตามหาแหล่งน้ำก่อนได้ไหม”

ชลิตถามว่าเธอหิวน้ำหรือ ดาหวันทำจมูกฟุดฟิดเหม็นกลิ่นตัวเขา และว่าเหมือนหมาเน่า ว่าแล้วก็วิ่งหนี ชลิตนิ่วหน้าวิ่งตามอย่างเคืองๆ ดาหวันวิ่งลงไปในลำธาร ชลิตเห็นบางอย่างลอยมารีบชี้ให้เธอมอง มันคือกระเป๋าเสื้อผ้าที่เขากับเธอหอบหิ้วหนีออกมาจากบ้านทองอิน ทั้งสองดีใจลุยไปลากกระเป๋าขึ้นมา ดาหวันเปิดกระเป๋าดู เป็นเสื้อผ้าของฉวีวรรณ

“โอ้ย เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ หวันมีเสื้อผ้าใส่แล้วถึงมันจะเป็นชุดป้าๆของพี่หวีก็เถอะ”

ชลิตดีใจรีบถอดเสื้อผ้าออก ดาหวันโวยวายเอามือปิดตา ชลิตถอดเหลือบ๊อกเซอร์โดดน้ำตูมลงไปดำผุดดำว่าย ดาหวันแอบมองทางช่องนิ้วอย่างหมั่นไส้ จึงแกล้งตะโกนว่าจระเข้มา ชลิตตาลีตาเหลือกขึ้นจากน้ำ ดาหวันหัวเราะก๊าก เขาจึงรู้ว่าเธอหลอก ชลิตเอาคืนด้วยการอุ้มดาหวันโยนลงน้ำแล้วโดดตามลงไป ทั้งสองแหย่กันเหมือนคู่รัก จนกระทั่งได้ยินเสียงลิงร้องเจี๊ยกๆ ทั้งสองหันมองเห็นลิงเอาเสื้อผ้าของชลิตจากกระเป๋าวิ่งหนีขึ้นต้นไม้ไป ทั้งสองรีบขึ้นจากน้ำวิ่งตามดาหวันล้มข้อเท้าพลิก ชลิตจึงหันมาดูแลเธออย่างห่วงใย ดาหวันดึงเท้าออกเขินๆ

“ทำไม เป็นตาปลาหรือไงถึงแตะไม่ได้” ชลิตเอ็ด

“เปล่า...แต่แบบ เท้ามันต่ำ พี่ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้”

“หึ ไว้เธอใช้หัวเดินแทนเท้าได้เมื่อไหร่ ค่อยมาบอกให้พี่ถือเรื่องสูงต่ำแบบนั้น มะ อย่าเรื่องมาก” ชลิตยื้อนวดและพันผ้าให้ดาหวันมองอย่างซาบซึ้ง ชลิตแกล้งถามว่าหน้าเขามีตัวเลขขึ้นหรือ ดาหวันเขินบอกปัดไปว่าแค่แปลกใจที่เขาดูคล่อง คงเคยพันข้อเท้าให้ผู้หญิงมาหลายคน ชลิตดักคอ

“จะมาหลอกถามว่ามีแฟนกี่คนงั้นสิ ตอบเลยว่าพี่สาวเธอเป็นแฟนคนแรกในชีวิตพี่เลย”

“จริงอ่ะ พี่หวีเป็นแฟนคนแรกของพี่เนี่ยนะ”

“หวีเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันกล้าจีบ ส่วนใหญ่ที่เหลือผู้หญิงมาจีบพี่เอง”

ดาหวันทำหน้าว่าเขาขี้โม้ ชลิตจับมือเธอและบอกว่า เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาพันข้อเท้าให้ ดาหวันใจแทบละลายมองชลิตยิ้มดูเท่บาดใจ ชลิตเห็นเธอหน้าแดงก็ล้อว่าเป็นอะไร ดาหวันรีบกลบเกลื่อนว่าปวดหัว ปวดท้อง ชลิตแย้งเอาสักโรค ดาหวันจึงโพล่งออกไปว่าตนคิดถึงฉวีวรรณ อยากให้มาอยู่ใกล้ๆชลิตอึ้งรู้สึกตัวว่าไม่ควรใกล้ชิดดาหวันขนาดนี้...

กลางป่า วินยาประคองดนัยซึ่งหมดสติเดินดุ่มๆเข้ามาพักในถ้ำ เธอลงมือจะกรีดแผลเขาเพื่อเอาหนองออก ฉวีวรรณตกใจจะห้ามแต่พอวินยาถามว่าอยากให้เขาโดนตัดแขนเพราะแผลเน่าหรือ เธอจึงยอมให้วินยาทำ แถมโดนใช้ไปหาฟืนมาให้ วินยาดูแลทำแผลให้ดนัยจนฉวีวรรณรู้สึกขุ่นเคืองสะบัดหน้าเดินออกไปจากถ้ำ...

อาบน้ำเสร็จ ดาหวันใส่เสื้อผ้าของฉวีวรรณบ่นกระปอด กระแปดว่าเหมือนคุณป้า แต่พอมองไปเห็นชลิตใส่เสื้อสูทขาวเข้ามาก็ขำกลิ้ง เพราะลิงเอาเสื้อผ้าเขาไปหมดเหลือไว้เพียงเสื้อกล้ามกับสูทตัวเดียว ชลิตเอ็ดให้ดาหวันหยุดหัวเราะ เธอทำตาแดงๆชลิตใจแป้ว

“หวัน พี่แค่ล้อเล่นเองนะ ร้องไห้ทำไม พี่พูดอะไรผิดเหรอ”

“เปล่า พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด หวันแค่นึกถึงเรื่องบางเรื่องแล้วมันอยากร้องไห้”

ดาหวันเล่าว่า ตนเคยชี้ให้ดนัยดูหุ่นโชว์ร้านเวดดิ้ง เจ้าบ่าวใส่สูทขาวคู่กับเจ้าสาว ตนชอบมากแต่ดนัยไม่ได้สนใจกลับไปยืนมองรถมอเตอร์ไซค์ที่ร้านข้างๆ ดาหวันพรั่งพรูความในใจ

“พูดง่ายๆก็คือ ในวันแต่งงานของหวัน หวันอยากให้ เจ้าบ่าวใส่สูทชุดขาว เต้นรำด้วยกันมันคงเป็นอะไรที่หวันมีความสุขมากที่สุด แต่ฝันนั้นคงไม่มีวันเป็นจริง เพราะพี่ดนัยกับหวันไม่เคยชอบอะไรเหมือนกันเลย หนำซ้ำหวันชวนพี่ดนัยไปเรียนเต้นรำกี่ครั้งๆ พี่ดนัยก็บ่ายเบี่ยงไม่เคยว่างไปเลยสักครั้ง...”

ชลิตอินรู้สึกสงสารดาหวัน บ่นว่าดนัยที่ไม่รู้จักแบ่งเวลาให้แฟน แถมตัวเขาก็เคยฝันแบบเดียวกับเธอ เขาจึงดึงเธอมาเพื่อสอนเต้นรำให้ ดาหวันเหยียบบนเท้าชลิตล่องลอยไปตามจังหวะเพลงที่เขาจินตนาการขึ้น เคลิบเคลิ้มท่ามกลางธรรมชาติ หลังจากนั้น ชลิตก็หาใบบัวอันใหญ่มาให้เธอบังแดดแทนร่ม และยังให้เธอขี่หลังเขาเดินทางต่อไป

ooooooo

เมื่อเกรงว่าดนัยกับชลิตจะรู้ว่าพวกตนลักลอบตัดไม้ ธานีจึงพากาซูกับเลาซามาที่แคมป์อ้างกับศิริว่าเป็นพรานป่าที่หามาแทนอาหลู่ แต่แล้วคืนนั้น ทั้งอุ๊บอิ๊บ แจ๋ บุญทิ้ง และกิมจิก็เจอกับอสุรกายของกาซู กำลังกินคนงานคนหนึ่ง ทั้งสี่คนพยายามบอกศิริแต่ธานีแก้ต่างว่าพวกเด็กๆเพ้อเจ้อไปเอง ธนวัติ

มาเตือนกาซูกับเลาซาให้ระวังตัวบ้างและจัดการส่งอสุรกายกลับไป

ในถ้ำ ฉวีวรรณได้ยินเสียงดนัยครางเพราะพิษไข้ มองไปไม่เห็นวินยา จึงหาน้ำมาเช็ดตัวให้ วินยากลับไปที่หมู่บ้านเพื่อเอายามารักษาดนัย เธอบอกสางโป ผู้อาวุโสประจำเผ่าว่า เธอต้องกลับไปช่วยคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ สางโปเตือนให้ระวังจะเป็นพวกกาซู แต่วินยาว่าไม่ใช่แน่เพราะตอนที่เจอกัน เขากำลังถูกพวกเลาซาไล่ล่า

ขณะเดียวกัน ชลิตแบกดาหวันเดินป่ามาจนมืดค่ำ ดาหวันคอยเช็ดเหงื่อบนหน้าเขา ชลิตรู้สึกวูบวาบในใจ เผลอพูดว่าอยากให้เธอเช็ดหน้าให้ตลอดชีวิต ดาหวันชะงักมองเขาอึ้งๆ

“ล้อเล่นน่ะ หวันทำให้พี่คิดถึงหวีมากเลยนะ พี่อยากให้หวีมาคอยดูแลเอาใจใส่พี่แบบนี้บ้างจัง หวัน...หวันคิดว่าหวีเขาจะคิดถึงพี่บ้างไหม” ชลิตกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ

“ไม่รู้ หวันไม่ใช่พี่หวี คงตอบและทำอะไรๆแทนใครไม่ได้” ดาหวันฉุนอย่างไร้เหตุผลขว้างผ้าเช็ดหน้าใส่หน้า

ให้เขาเช็ดเอง แล้วสะบัดหน้าเดินกะเผลกไป

ชลิตรีบถามว่าจะไปไหน ดาหวันตอบสะบัดๆว่าจะหาที่พัก ชลิตเห็นแสงไฟรีบฉุดมือเธอ ชี้ว่ามีบ้านคนอยู่ทางนั้น... ทั้งสองวิ่งมาที่กระท่อม พบสองผัวเมียออกมาต้อนรับและจัดห้องพักให้อยู่ด้วยกัน...ชลิตออกไปอาบน้ำ กลับมาเห็นดาหวันนอนเอาผ้าห่มห่อตัวเหมือนดักแด้ก็ขำรู้ว่าเธอกลัวเขาปล้ำ แต่แล้วเมื่อชลิตผล็อยหลับไป เขารู้สึกตัวขึ้นมาพบว่า ทั้งเขาและดาหวันนอนหลับอยู่บนพื้นกลางป่า “เฮ้ย...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย หวัน ตื่นเร็ว”

ชลิตเขย่าปลุกดาหวัน เธองัวเงียตื่นมาพอเห็นว่าอยู่กลางป่าก็ตกใจหาว่าชลิตแกล้ง ทุบตีเขายกใหญ่ ไม่ทันไร สองผัวเมียเดินมาใบหน้าถมึงทึงดูน่ากลัว ชลิตรีบเข้าไปถามไม่พอใจอะไรพวกตนถึงให้ออกมานอนอยู่ตรงนี้

“ไม่หรอก พวกข้าดีใจที่เจอเอ็งสองคน”

“เนื้อพวกเอ็งต้องอร่อยแน่” สองผัวเมียแสยะยิ้มแล้วกลายร่างเป็นเสือสมิงคำรามกึกก้อง

ดาหวันร้องกรี๊ด ชลิตดึงเธอวิ่งหนี เสือสมิงกระโจนเข้าใส่ สองคนหลบล้มกลิ้งลงเนินไปสลบอยู่เบื้องล่าง...

คืนเดียวกัน ฉวีวรรณพยายามก่อกองไฟให้ดนัยคลายหนาว แต่ทุบหินจนมือถลอกก็ไม่เกิดประกายไฟ ดนัยครางหนาวๆฉวีวรรณน้ำตาไหลพรากสงสารเขาจับใจ

“ฉันจะช่วยนายยังไงดี...นายเคยบอกว่ากอดของฉันอุ่นกว่าผ้าห่ม หายหนาวขึ้นบ้างไหม นายต้องรีบหายนะ ดนัย” ฉวีวรรณตัดสินใจช้อนตัวดนัยขึ้นมากอดแนบอก

วินยาเข้ามาเห็น ดันฉวีวรรณออกแล้วแตะตัวดนัยเห็นว่าตัวร้อนก็ต่อว่าฉวีวรรณดูแลประสาอะไร ฉวีวรรณทั้งห่วงทั้งโกรธ ระเบิดอารมณ์ออกมา

“ฉันควรจะถามเธอมากกว่านะ ว่าเธอหายหัวไปไหนมา ไหนว่าเก่งนักหนา มียาดีก็รักษาเขาให้หายสิ รักษา เลย” พูดจบฉวีวรรณวิ่งหนีออกไปจากถ้ำ

วินยาแปลกใจว่าฉวีวรรณเป็นอะไรกับดนัยกันแน่...

ฉวีวรรณออกมาร้องไห้ด้วยความอัดอั้น พร่ำว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง ช่วยอะไรดนัยก็ไม่ได้ สักพัก วินยาตามออกมาดึงมือฉวีวรรณที่ถลอกมาทายา ฉวีวรรณดึงกลับไล่ให้ไปดูแลดนัย วินยาตอบว่าดนัยหลับไปแล้ว

“ผิวเธอนี่บางสมกับเป็นลูกคุณหนูแท้ๆเลยนะ มิน่า ทำอะไรก็เก้งก้างไปหมด คงไม่เคยทำงานหนักล่ะสิ”

“ไม่จริง  เธอไม่ให้ฉันช่วยต่างหาก อยากพยาบาลเขา คนเดียวก็บอกมาเถอะ”

“เธอพูดเหมือนกับหึงฉันอย่างนั้นแหละ ไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้เขาหรือไง”

“จะบ้าเหรอ ฉันจะหึงเขาทำไม นายนั่นเป็นแฟนน้องสาวฉัน”

วินยาสังเกตท่าทางไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น ฉวีวรรณกลบเกลื่อนว่าตนกับดนัยเกลียดกันจะตาย วินยายิ่งสงสัยทำไมฉวีวรรณต้องโกรธขนาดนี้...สุดท้าย คืนนี้ทั้งคืน ฉวีวรรณ เฝ้าดูแลเช็ดตัวให้ดนัย วินยากลับไปหมู่บ้านเพื่อเอายามาเพิ่ม ฉวีวรรณแปลกใจที่วินยาทำตัวลับๆล่อๆ

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ศิริกับพวกจะเข้าป่าไปตามหาฉวีวรรณกับดาหวันอีก สุภาพรายงานศิริว่าคนงานหายไปคนหนึ่ง เข้าใจว่าคงหนีกลับฟาร์ม ธานีกับลูกทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่รู้แก่ใจว่าโดนอสูรกายกินไปแล้ว สุภาพถามถึงแจ๋ บุญทิ้ง และกิมจิ ธนวัติบอกว่าเขาให้คนงานไปส่งที่ฟาร์ม

ด้วยยังห่วงเพื่อน แจ๋กับพวกหลอกให้คนงานจอดรถลงไปเก็บของว่าทำหล่น แล้วขโมยรถขับเข้าป่าไปกันเอง แต่แล้วเกิดยางแตก ทั้งสามต้องเดินเท้าเข้าป่าอย่างทุลักทุเล จนมาเจอเข้ากับผัวเมียเสือสมิง กำลังหลอกพาไปพักที่กระท่อม ชลิตกับดาหวันโผล่มาร้องเตือนให้เพื่อนๆหนี เสือสมิงทั้งสองจึงกลายร่างวิ่งตามชลิตกับดาหวันไปอีก สองคนหนีมาสุดหน้าผา มองหน้ากันว่าจะทำอย่างไรดี โดดก็ตาย ไม่โดดก็โดนกิน พลันมีเสียงปืนดังขึ้นสองนัด เสือสมิงล้มลงเลือดโทรมกาย แล้วร่างก็สลายไป ชลิตกับดาหวัดตะลึง ใครมาช่วย

“เป็นไง ซาบซึ้งในพระคุณฉันมากไหม...” พาณิชย์เดินเข้ามากับกาซูและสมุน “หึๆกระสุนอาคมได้ผลเกินคาด เยี่ยมมากกาซู”

“นอกจากใช้ยิงภูตผีปีศาจแล้ว ยิงคนก็ตายเหมือนกัน” กาซูบอกพาณิชย์

พาณิชย์เล็งปืนไปที่ชลิต แจ๋ บุญทิ้ง และกิมจิใช้กล้องถ่ายรูปและมือถือช่วยกันถ่ายภาพทุกคน พร้อมตะโกนบอกว่าเอาไว้เป็นหลักฐานให้ตำรวจ พาณิชย์โกรธสั่งลูกน้องจับทุกคนไว้

ด้านดนัย ค่อยๆฟื้นร้องขอน้ำดื่ม ฉวีวรรณเห็นในกระติกน้ำหมด จึงบอกดนัยให้รอเดี๋ยวตนจะไปตักน้ำมาให้ ดนัยนอนกระสับกระส่ายสักพักลืมตาขึ้น เห็นว่าตนนอนอยู่ในถ้ำคนเดียวก็แปลกใจ พยายามลุกเดินแต่ไม่มีแรง วินยากลับ มาเข้าประคอง ดนัยขอน้ำดื่ม เธอจึงเอากระติกในย่ามรินน้ำ ให้เขาดื่ม และดูแลทำแผลให้ใหม่ ดนัยถามว่าเธอเป็นคนช่วยเขาไว้หรือ

“ไม่ต้องมาคุณๆผมๆหรอก ตามสบายเถอะ ฉันชื่อวินยา...” วินยาเอาข้าวและยาให้เขา

ฉวีวรรณกลับมาถึง เห็นวินยากับดนัยดูมีความสุข ก็เสียใจน้อยใจที่ตนอุตส่าห์ลุยไปหาน้ำมาให้ เธอทิ้งกระติกลงแล้ววิ่งร้องไห้ออกไป ดนัยกินข้าวกินยาแล้วนึกได้ ถามหาฉวีวรรณ

“อ๋อ ผู้หญิงคนนั้น ไม่รู้สิ เมื่อเช้าฉันให้เขาเฝ้าเธอไว้ แต่พอกลับมาก็ไม่เห็นแล้ว”

ดนัยฉุกคิด “แสดงว่าคนที่เฝ้าฉันเมื่อเช้า เป็นหวีเหรอ แล้วเขาหายไปไหน”

วินยารั้งดนัยที่จะวิ่งออกไป ดนัยแกะมือเธอออก เขาต้องไปตามหาฉวีวรรณ วินยาให้นอนพักตนจะไปตามเอง แต่ ดนัยไม่ยอม เขาร้องตะโกนเรียกฉวีวรรณแล้ววิ่งโซเซออกมา เจอกระติกน้ำหล่นอยู่หน้าถ้ำ เขายิ่งใจหายกลัวเธอเป็นอันตราย

ดนัยวิ่งไปร้องเรียกฉวีวรรณไป วินยาวิ่งตามเตือนให้ใจเย็น ฉวีวรรณอาจแค่เดินเล่น

“แต่ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาล่ะ ฉันจะตามหาเขาให้เจอ”

“แต่ร่างกายนายยังต้องการการพักผ่อนนะ”

“ช่างมัน แต่ฉันไม่ยอมให้หวีเป็นอะไรไปแน่” ดนัยเสียงเฉียบขาด...

ขณะที่ฉวีวรรณเดินมาเห็นแสงไฟรถ รีบวิ่งมาโบกขอความช่วยเหลือ พอเห็นว่าเป็นรถธนวัติก็ตกใจจะวิ่งหนี แต่โดนล้อมจับ ดนัยกับวินยาเข้ามาช่วย เลาซาแปลกใจ ที่เจอวินยา ทั้งสองจึงสู้กัน ธนวัติให้ลูกน้องจับดนัยกับฉวีวรรณ เธอร้องกรี๊ด ศิริเดินลุยป่ามากับธานี ได้ยินจำได้ว่าเป็นเสียงลูกสาว รีบตามมา ธนวัติกำลังปลุกปล้ำฉวีวรรณ ดนัยเอาไม้ฟาดกลางหลังธนวัติ ศิริเห็นพอดีเข้าใจผิดไปอีก สุภาพกับอาหลู่เข้าจับตัวดนัย ฉวีวรรณร้องห้าม

“ปล่อยเขาได้แล้ว อย่าทำแบบนั้น...พ่อคะ ดนัยไม่ผิดนะคะ หวี...”

“เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ลูกจะมาแก้ต่างแทนใคร พ่อจะจัดการไต่สวนสองคนนั้นด้วยตัวเอง”

“พ่อหมายความว่าไงคะ สองคนนั้น”

สุภาพบอกว่า พาณิชย์จับตัวชลิตได้เหมือนกัน ศิริโอบฉวีวรรณเดินกลับแคมป์ที่พัก ดาหวันวิ่งเข้ามากอดศิริกับฉวีวรรณ อุ๊บอิ๊บเห็นดนัยดีใจวิ่งเข้าไปกอด ธนวัติหมั่นไส้ลากน้องสาวออกไป แจ๋ บุญทิ้ง และกิมจิเดินเข้ามาเกาะกลุ่มกับฉวีวรรณและดาหวันเป็นห่วงดนัยกับชลิต

สองหนุ่มพยายามจะหนี ทั้งที่ถูกมัดมือ ธนวัติโมโหชักปืนยิงไปที่พื้นขู่ ฉวีวรรณกับดาหวันตกใจ ต่างวิ่งเข้าไปขวาง ฉวีวรรณปกป้องดนัย และดาหวันปกป้องชลิต

“อย่านะ อย่ายิง”

แจ๋กับพวกและอุ๊บอิ๊บแปลกใจที่ทำไมสลับคู่กันแบบนั้น ศิริเห็นท่าไม่ดี สั่งห้ามธนวัติใช้ปืน ควรส่งตัวสองคนให้ตำรวจ ทั้งดนัยและชลิตรีบบอกว่าดีพวกเขาก็อยากเจอตำรวจ เพื่อบอกเรื่องไม้เถื่อนในดงผีฟ้า ธานีหน้าเจื่อนแก้ตัวกับศิริว่าสองคนพยายามจะสร้างเรื่อง ศิริจึงเตือนว่าจะกล่าวหาอะไรต้องมีหลักฐาน ดนัยกับชลิตสงบลงเพราะพวกเขายังไม่มีหลักฐานอะไร...ธานีร้อนใจ เลาซาเสนอตัวจะจัดการสองคนนั้นให้ ธนวัติเยาะว่าปล่อยอสูรกายออกมาให้คนจับได้อีกหรือ เลาซาไม่พอใจจะเอาเรื่อง ธานีต้องห้ามไม่ควรมาแตกคอกันเอง

พออยู่กันเอง ฉวีวรรณกับดาหวันพยายามบอกศิริว่า ดนัยกับชลิตไม่ผิด และพวกธานีเป็นคนไม่ดี แต่ศิริไม่ฟัง ฉวีวรรณ จึงคิดว่าจะต้องหาหลักฐานมายืนยันกับพ่อให้ได้...คืนนั้น ทั้งฉวีวรรณและดาหวันเป็นห่วงชลิตกับดนัย ฉวีวรรณแอบเอา กล่องยาจะมาทำแผลให้ดนัย ดาหวันเอายาทากันยุงมาให้ชลิต ขณะเดียวกัน สองหนุ่มช่วยกันแก้มัดให้กันและกันได้สำเร็จ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ
9 พ.ค. 2564

03:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม 2564 เวลา 09:50 น.