ข่าว

วิดีโอ



ไฟรักเพลิงแค้น

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: โซนิกซ์ทีม

กำกับการแสดงโดย: ชุดาภา จันทรเขต

ผลิตโดย: บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: กฤษฎา พรเวโรจน์,มทิรา ตันติประสุต

ความรักของยศสรัลทำให้น้ำแข็งในใจวีด้าละลาย หญิงสาวคิดอีกครั้งเรื่องแก้แค้นและตัดสินใจยุติทุกอย่าง ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็งอกงามตามไปด้วย ยศสรัลดีใจมากที่ได้เห็นหญิงสาวในอีกมุม ความอ่อนหวานและห่วงใยที่เธอมี ทำให้เขาแทบสำลักความสุขตาย...ไม่อยากให้ถึงเวลาที่ต้องจากกันเลย

เวลาเดียวกันที่บ้านบัญชา...คัชพลหงุดหงิดมากที่ตามหาตัววีด้ากับยศสรัลไม่พบ เสือผู้หญิงหมกตัวอยู่บ้าน ดื่มเหล้าจนเมามายไม่เป็นอันทำอะไร เมื่อบัญชาเห็นสภาพลูกชายตอนมาเยี่ยมก็ทนไม่ไหวและเปิดปากเล่าเรื่องวีด้า ว่าเป็นลูกสาวของชาติชายกับกานดาอดีตหุ้นส่วนธุรกิจ ซึ่งจงใจมาสนิทสนมกับครอบครัวเพราะต้องการล้างแค้น คัชพลอ้าปากค้าง พูดไม่ออกไปหลายนาที ความจริงดังกล่าวทำให้เครียดหนัก แค้นวีด้ามากที่กล้าตบตาเขา!

ฝ่ายวีด้าคิดใคร่ครวญเรื่องการล้างแค้นเกือบทั้งคืน กว่าจะตัดสินใจได้ในเช้าวันรุ่งขึ้นจะทำตามที่ยศสรัลขอ

“ฉันทบทวนดูแล้ว แก้แค้นกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจะยุติทุกอย่าง เลิกยุ่งเกี่ยวกับพี่ชายของคุณ เราจะต่างคนต่างไป และคุณควรจะกลับไปรักษาตัว อย่าให้ฉันรู้สึกผิดว่าคุณต้องมาเป็นอะไรเพราะฉัน”

จบคำวีด้าก็เดินจากไป ยศสรัลมองตามเศร้าๆรู้ดีว่าวีด้าต้องการตีตัวออกห่าง ไม่อยากให้เขามาเดือดร้อนด้วย

สายวันเดียวกันที่บริษัทบัญชา...คัชพลที่อารมณ์ไม่ดีเพราะคิดไม่ตกเรื่องวีด้า ต้องรับศึกหนักเมื่อแฟรงค์บุกมาทวงเงิน และถูกขู่จะตัดนิ้วเป็นของมัดจำถ้าหาเงินมาคืนไม่ได้ แฟรงค์หัวเราะร่วนเมื่อเห็นท่าทางลนลานส่วนคัชพลหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อแฟรงค์จากไปแล้วจึงตัดสินใจเทขายหุ้นของตนกับบัญชาเพื่อนำเงินไปใช้หนี้

หุ้นของบริษัทบัญชาตกระนาว แต่สินีไม่ได้ใส่ใจเพราะมัวต่อว่าลูกชายคนกลางที่เพิ่งกลับมาจากรีสอร์ตในสภาพอิดโรย ธัญกรพยายามห้ามแต่เหมือนจะไม่ได้ผล สินีไม่เห็นประโยชน์ที่ยศสรัลจะเอาตัวไปพัวพันกับวีด้า

“แกอยากช่วยด้วยการแย่งมันมาจากพี่ชายแกงั้นหรือ ตัวเองจะเป็นจะตายก็ยังจะหนีไปหามัน แล้วแม่ที่เป็นห่วงแก ทำไมแกไม่นึกถึง แกรู้ไหมว่ามันเป็นใคร มันเป็นลูกศัตรูฉัน แกเข้าข้างมัน แกยังเป็นลูกฉันอยู่หรือเปล่าสรัล!”

ขาดคำก็ตบลูกชายคนกลางหน้าหัน ยศสรัลไม่โกรธเพราะรู้ดีว่าแม่คิดเช่นไร แต่คนที่กังวลแทนคือธัญกร เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่ชายถึงไม่บอกแม่ว่าวีด้าเป็นใครและมาจากไหน รวมทั้งสาเหตุที่ต้องพาวีด้าไปเกาะ

“เล็ก...ถ้าพี่ยิ่งพูดอะไร คุณแม่คงจะไม่ฟัง และทุกอย่างจะยิ่งเลวร้าย พี่จะพยายามหยุดวีด้าเอง”

“ผมไม่คิดเลยว่าคุณวีด้าจะทำได้ขนาดนี้”

“พี่เชื่อว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้าย แต่เขาคงฝังใจเจ็บกับอดีตมากจนทำให้เขา...”

ยศสรัลหมดสติไปแล้วเพราะอาการอักเสบของบาดแผลผ่าตัด ธัญกรตกใจมาก รีบพาส่งโรงพยาบาลทันที

ฟากกำธรร้อนใจมากเมื่อเห็นราคาหุ้นของบริษัทบัญชาตกฮวบ เขารีบโทร.ไปหาลูกสาวบุญธรรม กลัวจะเป็นฝีมือของเธอ แต่ก็ได้ถอนหายใจโล่งอก เพราะวีด้าบอกว่าตัดสินใจล้มเลิกทุกอย่าง และจะจัดการปัญหาที่ก่อไว้เอง อีกคนที่ดีใจมากคือดนัย เขาได้พบกับวีด้าในบ่ายวันเดียวกัน พร้อมคำขอโทษจากปากเธอถึงเรื่องที่ผ่านมา

“ต่อไปมีอะไร ผมขอให้คุณเล่าให้ผมฟัง ขอให้ผมได้มีส่วนร่วม ถึงแม้มันจะเป็นอดีตเลวร้าย ผมก็ยินดีรับฟังและพร้อมจะยืนข้างๆคุณ คอยปลอบใจคุณ คุณต้องไว้ใจผมนะวีด้า”

วีด้ามองเขาด้วยนัยน์ตาเศร้าๆ แม้จะซึ้งใจในความรักและหวังดี แต่ก็รู้ตัวดีว่าไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของเขาได้ เกรซอยากจะบ้าตาย ดีใจที่เพื่อนล้มเลิกแผนล้างแค้น แต่ยังไม่เข้าใจเรื่องดนัย

“ดนัยคือผู้ชายดีที่สุดในชีวิตฉัน รองจากคุณอา”

“ความดีกับความรักมันไม่เกี่ยวกัน ความรักห้ามกันไม่ได้ หรือที่พี่สรัลจับตัวแกไป...อย่าบอกนะว่าแกรักเขา”

“เกรซ...พี่สรัลดีกับฉันตั้งแต่เด็ก จนปัจจุบันเขาก็ไม่เคยเกลียดฉัน ไม่ว่าฉันจะร้ายกับครอบครัวเขาแค่ไหน แต่ระหว่างเรามันเป็นความรักไม่ได้ ฉันไม่มีทางจะรักเขาได้”

“ปากแกบอกฉัน แต่ฉันว่าใจแกสวนทางกับคำพูดแล้วล่ะ...ดีแล้วที่แกยุติทุกเรื่อง และถ้าแกยังกลับไปหาดนัยทัน ฉันก็อยากให้แกลองดู เพราะฉันก็ไม่อยากให้ดนัยเสียใจ และมันคือสิ่งถูกต้องที่สุดสำหรับแก”

ooooooo

คัชพลหาเงินมาคืนแฟรงค์จนได้ พร้อมกับแผนการตลบหลังวีด้า โทษฐานกล้าตบตาเขามานาน วีด้าซึ่งมาร่วมประชุมในโครงการที่ทำร่วมกับเขา แปร่งหูไม่น้อยเมื่อเขาพูดเหมือนไปรู้อะไรมา

“ผมหาเงินมาชำระค่าหุ้นให้คุณได้เรียบร้อยแล้ว และเราจะร่วมทุนกันต่อ สรุปทุกอย่างตามนี้นะครับวีด้า...คุณอย่าเพิ่งกลับนะ ผมมีเรื่องจะเซอร์ไพร์สคุณด้วย” 

วีด้าเสียวสันหลังวาบ ไม่ไว้ใจว่าที่คู่หมั้นว่าต้องการอะไรจากเธอ คัชพลไม่ปล่อยให้ลุ้นนาน  เขาตกลงใจมอบแหวนและขอเธอแต่งงานอีกครั้ง วีด้าหน้าเสียและปฏิเสธ โดยอ้างว่ายังไม่พร้อม อยากคิดเรื่องงานมากกว่า

“อยากคิดเรื่องงาน หรือความจริงคุณไม่ได้อยากแต่งงานกับผมอยู่แล้วกันแน่” เขาถลามากอดรัดเธออย่างแรง “วีด้า...คุณฟังผมนะ ผมรักคุณ เราจะแต่งงานกัน ผมไม่มีวันขายหุ้นโรงแรม และเราจะร่วมทุนกันตลอดไป”

ในขณะที่วีด้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ยศสรัลใจไม่ดีเรื่องราคาหุ้นของบริษัท เขาตัดสินใจออกจากโรงพยาบาลเร็วกว่ากำหนดและตรงไปหาพี่ชายที่บริษัท แต่กลับต้องเจอภาพคัชพลกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับวีด้า บังคับเคี่ยวเข็ญให้เธอแต่งงานด้วย ยศสรัลพยายามห้ามแต่คัชพลไม่สนใจ ดึงวีด้ามาเผชิญหน้าและประกาศกร้าว

“ผมรักคุณนะวีด้า ผมไม่อยากทำร้ายคุณ และผมจะให้โอกาสคุณเลือกแต่งงานกับผม หรือจะทำให้คนที่คุณรักต้องเดือดร้อนอีกฮึ...น้องแพร”

วีด้าตกใจมาก ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะรู้เรื่องเธอแล้ว เช่นเดียวกับยศสรัลที่หน้าซีดเผือด กลัวแทนหญิงสาวว่าจะเจอดีจากพี่ชาย...พี่ใหญ่ เรื่องทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว ทำไมพี่ถึงไม่ยอมให้มันจบ!

ฟากสินีค้านหัวชนฝาไม่ยอมให้ลูกชายคนโตแต่งงาน คัชพลไม่ยี่หระ ยืนกรานจะทำตามความต้องการ

“ตาใหญ่...แกจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว แกรู้ไหมว่านังวีด้ามันเป็นใคร ถ้าแกยังไม่รู้ แม่จะบอกให้แกตาสว่าง”

“ผมรู้แล้วครับแม่ ผมรู้ว่าวีด้าเป็นใคร มาจากไหน และเข้ามาในครอบครัวเราเพราะต้องการอะไร และเพราะเขากล้าใช้ผมเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น กล้าทำให้ผมเจ็บ...ผมก็จะเอาคืนบ้าง”

“ด้วยการแต่งงานกับมันเนี่ยเหรอ”

“ครับ...และแม่ก็ไม่ต้องมาห้ามผมอีก เพราะไม่ว่าแม่หรือใครหน้าไหนก็ห้ามผมไม่ได้!”

คัชพลหุนหันออกไปแล้ว สินีแค้นใจมาก ตัดสินใจโทร.หามือปืนที่รู้จักให้ไปยิงวีด้า มือปืนเริ่มสะกดรอยตามในวันต่อมา เมื่อวีด้าออกไปพบดนัยที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดนัยพยายามชวนวีด้าให้ยกเลิกทุกอย่างและไปอยู่เมืองนอกกับเขา วีด้าขอเวลาตัดสินใจ แต่ไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ดนัยก็ถูกยิงแทนเธอเสียก่อนที่หน้าร้านอาหารนั่นเอง วีด้ารีบพาส่งโรงพยาบาล แต่ก็สายเกินไป... ดนัยจากโลกนี้ไปแล้วตลอดกาล

ยศสรัลทราบเรื่องจากเกรซก็รีบไปห้องฉุกเฉิน วีด้ากำลังร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก ความรู้สึกผิดถาโถมที่ทำให้ดนัยต้องมารับเคราะห์เพราะการกระทำของเธอ ยศสรัลพยายามจะปลอบใจแต่เธอไม่ฟัง อาละวาดโวยวายผลักไสเขาจนสลบไป เมื่อฟื้นขึ้นมาก็จะถอดสายน้ำเกลือเพื่อกลับบ้าน ไม่อยากรับรู้เรื่องใดๆอีก

“ฉันคิดจะหยุดจองเวรกับครอบครัวคุณ และนี่คือสิ่งที่ฉันได้รับ ทำไมคนร้ายถึงทำงานพลาดล่ะ ทำไมไม่ยิงให้ฉันตาย ทำไมต้องเป็นดนัย...ทำไม...กลับไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ!”

ooooooo

วีด้ายังทำใจไม่ได้เรื่องดนัย ส่วนยศสรัลโกรธมาก คิดเอาเองว่าเป็นฝีมือของพี่ชายคนโต แต่คัชพลปฏิเสธไม่รู้เรื่อง แถมตกใจอีกต่างหากที่ว่าที่คู่หมั้นสาวถูกลอบยิง สินีแอบฟังลูกชายทั้งสองคุยกันจึงตัดสินใจแสดงตัว เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับคัชพลจึงสารภาพง่ายๆ ว่าเป็นคนจ้างวานฆ่าวีด้า

คัชพลอึ้งไปอึดใจ เมื่อรวบรวมสติได้ก็โวยลั่นที่แม่ทำอะไรโดยพลการ สินีไม่สะทกสะท้าน บอกว่าทำได้ทุกอย่างให้เขาเลิกยุ่งกับวีด้า คัชพลหัวเสียมากที่แม่ทำอะไรเกินกว่าเหตุ ไม่กลัวติดคุกติดตารางเลย

“ถ้าฉันกลัว ฉันอยู่กับพ่อแกไม่ได้หรอก แกนึกว่าฉันไม่รู้หรือไง ฉันรู้ทุกเรื่อง...ยิ่งกว่าแกเสียอีก ใครที่มันเป็นศัตรูของฉัน มันไม่มีวันจะอยู่เป็นสุข ฉันไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่”

คัชพลตกใจมาก ไม่เคยเห็นสีหน้าโหดเหี้ยมแบบนี้ของแม่มาก่อน ส่วนยศสรัลไปหาวีด้าถึงคอนโด พยายามชี้แจงว่าไม่ได้เป็นฝีมือคนในครอบครัวเขา แต่อาจเป็นศัตรูของดนัยที่เธอไม่รู้ก็ได้ วีด้าเบ้หน้าบอกว่าแจ้งความคดีของดนัยไปแล้ว และประกาศกร้าวจะไม่ปล่อยให้คนในครอบครัวเขาลอยนวล

“คุณกำลังดูถูกครอบครัวผมนะ และพี่ใหญ่ก็ไม่ได้ทำเรื่องนี้ คุณมีศัตรูอื่นหรือเปล่า ผมเป็นห่วงคุณนะ”

“ฉันสูญเสียครอบครัวไปจนหมด และวันที่ฉันฟังคุณ ฉันตัดสินใจหยุดเรื่องทั้งหมดเพื่อเลิกยุ่งกับครอบครัวคุณ แต่พวกคุณกลับพรากดนัยไปจากฉัน แล้วฉันจะมีเหตุผลอะไรจะฟังคุณอีก...กลับไปซะ ฉันขอร้อง กลับไป”

ยศสรัลจำต้องกลับอย่างเสียไม่ได้ เมื่อถึงที่ทำงานก็ต้องเครียดกว่าเดิม เพราะหุ้นบริษัทตกฮวบจนแทบไม่เหลืออะไร แต่ที่ทำให้ประสาทเสียสุดก็เมื่อสินีบังคับให้เขาแต่งงานกับมณฑิตา

ยศสรัลยืนกรานไม่แต่งงานเพราะรู้ใจตัวเองดีแม้สินีจะโวยวายทึ้งหัวตัวเองเท่าไหร่ เขาก็ไม่สนใจ  สุดท้ายสินีเลยต้องคิดแผนแกล้งเอาเศษแก้วเชือดข้อมือตัวเอง เรียกร้องความเห็นใจจนยศสรัลต้องยอมรับปากแต่งงาน ไม่อยากให้แม่ต้องคิดมากและทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก

ธัญกรเห็นเหตุการณ์ตลอด อดหนักใจไม่ได้เพราะไม่เคยเห็นแม่ทำตัวร้ายกาจขนาดนี้มาก่อน เช่นเดียวกับรัชนาที่มาเยี่ยมและลอบสังเกตอาการสินี ถึงกับบ่นเบาๆว่าแม่เขาเหลี่ยมจัดจนน่ากลัว ธัญกรยอมรับโดยดี เหนื่อยใจเหลือเกินที่ต้องรับมือกับอารมณ์ร้อนแรง เจ้าคิดเจ้าแค้นของแม่

นอกจากเครียดเรื่องต้องแต่งงานกับมณฑิตา ยศสรัล ยังกังวลเรื่องหุ้นบริษัท เขาตัดสินใจบอกพี่ชายเรื่องปีเตอร์ขายหุ้นให้แก่วีด้า ทำให้ตอนนี้หญิงสาวกลายเป็นหุ้นใหญ่ของบริษัท

“ถ้าพี่ขายหุ้นโรงแรมและศูนย์การค้าออกไป ผมคิด ว่าเขาน่าจะยอมขายหุ้นบริษัทให้เรา ถือเป็นการยุติ”

คัชพลโกรธมากจะไม่ยอมจบ “มันง่ายไป...ฉันจะไม่ขายหุ้นนั่นเด็ดขาด และฉันก็ต้องได้วีด้าด้วย!”

ความแค้นเรื่องหุ้นทำให้คัชพลขาดสติ เขาดื่มเหล้าจนเมามายย้อมใจ และบุกถึงคอนโดวีด้าในคืนเดียวกัน

วีด้าปฏิเสธไม่ให้เขาเข้าห้องเพราะไม่ไว้ใจ แต่เขาใช้กำลังที่เหนือกว่าผลักตัวเองเข้าไปจนได้และลงมือปลุกปล้ำทันที วีด้าคว้าปืนมายิงขู่ เสียงดังเอะอะทำให้รปภ.แห่กันมา คัชพลเลยถูกหิ้วปีกไปข้างนอก โดยมีวีด้ามองตามเครียดๆ...ตัดสินใจเด็ดขาดต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่ให้ตัวเองเป็นเบี้ยล่างแบบนี้อีก

วีด้าจัดการแก้เกมด้วยการเปิดประชุมใหญ่ที่บริษัทของบัญชา ประกาศตัวอย่างเป็นทางการว่าเป็นหุ้นใหญ่และขอใช้สิทธิ์ปลดคัชพลออกจากตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร คัชพลถูกเชิญตัวจากห้องประชุม นักข่าวที่ทราบเรื่องในเวลาไม่นานหลังจากนั้นก็ประโคมข่าวใหญ่โตถึงสาเหตุแท้จริงว่าเกิดจากความขัดแย้งระหว่างเขากับว่าที่คู่หมั้นสาวหรือไม่ แต่วีด้าก็มืออาชีพพอ ตีหน้าซื่อบอกว่าไม่เกี่ยวกับเหตุผลส่วนตัว แต่เป็นปัจจัยทางธุรกิจเท่านั้น

เมื่อสินีทราบเรื่องเย็นวันเดียวกันก็ประสาทเสียมาก ปราดไปดักหน้าลูกชายคนโตที่เมาแอ๋มาจากข้างนอก

“แกไปพลาดท่าให้มันได้ยังไงตาใหญ่ แกไม่เคยโง่ให้ใครเอาเปรียบแกได้ แล้วทำไมมันถึงเป็นแบบนี้”

“ใช่...ผมมันบ้า ผมโดนผู้หญิงคนนี้หลอก ผมมันโง่...ผมไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว”

คัชพลผลุนผลันออกไปแล้ว ทิ้งสินีให้เต้นผางคนเดียวด้วยความแค้นใจ...ฉันต้องทำให้แกตายให้ได้นังวีด้า!

ooooooo

แผนเอาคืนของวีด้ายังไม่จบแค่ปลดคัชพลจากตำแหน่ง หญิงสาวยังจัดแจงขายโครงการที่ทำร่วมกับเขาในเช้าวันต่อมา โดยส่งทนายไปทำเรื่องและให้สิทธิ์ดำเนินการเต็มที่ คัชพลจะไม่ยอม ทนายเลยโต้เสียงนิ่ง

“ขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมต้องเรียนว่าอำนาจตัดสินใจอยู่กับทางเรา และกรรมการทุกท่านก็เห็นด้วย”

“พวกคุณไปตกลงกันเองแบบนี้ได้ยังไง ทำไมไม่แจ้งผม”

“ถ้าคุณคัชพลไม่เห็นด้วย คุณคัชพลคงต้องแต่งตั้งทนายเพื่อฟ้องทางเราครับ”

การประกาศขายโครงการทำให้พนักงานในบริษัทแตกตื่น วีด้าสะใจมาก เธอไปหาแม่ที่โรงพยาบาลในบ่ายวันเดียวกัน แต่โชคไม่ดีเจอสินีมาดักรอ เลยได้รู้ความจริงว่าสาวใหญ่เป็นคนส่งมือปืนไปยิงเธอ สินีไม่สะทกสะท้าน แถมโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของวีด้ากับกานดา

“แม่แกคือคนที่ฉันเกลียดเข้ากระดูกดำ เพราะมัน...ทำให้คุณบัญชาไม่เคยรักฉัน...รักแต่มัน และพวกลูกชายไม่เอาไหนของฉันยังพามาหลงรักแก พวกแกมันร้ายทั้งแม่ทั้งลูก สมควรแล้วที่แม่แกต้องกลายเป็นแบบนี้”

วีด้าจะเอาเรื่อง แต่สินีไม่หวั่น ท้าให้แจ้งความจับอีกต่างหาก ถ้าไม่กลัวว่าจะตายไม่ดี วีด้าประสาทเสียมาก ระแวงทุกอย่างรอบตัวจนเกรซเริ่มกังวล อยากให้เพื่อนรักถอนตัวจากเรื่องบ้าๆสักที วีด้าไม่ทันจะรับปาก ก็ต้องรีบไปโรงพยาบาล เมื่อพยาบาลโทร.มาแจ้งว่ากานดาหายตัวไป!

ใช้เวลาไม่นานวีด้าก็ทราบว่าสินีเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมด เพราะอยากแก้แค้นที่ทำให้ครอบครัวล่มจม วีด้าขอร้องไม่ให้ทำอันตรายกานดา สินีหัวเราะร่วนเหมือนคนบ้า สวนกลับเสียงระรื่นเหมือนกำลังทำเรื่องสนุก

“ทำเหรอ...ฉันไม่ทำคนบ้าอย่างแม่แกให้เสียมือหรอก แค่อยากปั่นหัวแก เหมือนที่แกปั่นหัวลูกชายฉันไง เอาเป็นว่า...รีบหาแม่แกให้เจอแล้วกัน ก่อนที่จะมีคนมาเข็นมันไปเป็นขอทานซะก่อน”

สินีวางสายไปแล้ว วีด้าโทร.เช็กให้วุ่นวาย จนรู้ว่าแม่ถูกนำไปทิ้งไว้กลางสี่แยกใหญ่ใจกลางเมือง หญิงสาวรีบไปรับแม่และพาไปพักที่บ้านกำธร เกรซเฝ้าดูด้วยความเป็นห่วง เตือนให้จบเรื่องทุกอย่างโดยเร็วที่สุด กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีกับคนที่วีด้ารักเหมือนที่เกิดกับกานดาและดนัย วีด้าคิดหนัก สุดท้ายเลยจองตั๋วเครื่องบินไปหากำธรในเช้าวันถัดมา ระบายทุกอย่างและตัดสินใจจะเอาคืนครอบครัวบัญชาให้สาสม

“วีด้าเอาอะไรมาวัดว่าเราเสียมากกว่าเขา หรือเขาเสียน้อยกว่าเรา”

“ก็ที่พวกมันเสียก็แค่เงิน”

“งั้นคุณบัญชาก็ต้องตาย คุณสินีต้องเป็นบ้า หนึ่งในสามพี่น้องต้องตายชดใช้ให้ดนัยใช่ไหม วีด้าถึงจะพอใจ ต่อให้วีด้าได้มากกว่านี้ ได้ทำให้ทุกคนตายไปจากโลกนี้ วีด้าของอาก็จะไม่มีความสุข เพราะอะไรรู้ไหม ...เพราะสิ่งที่วีด้าต้องการจริงๆ มันคือการแก้ไขอดีตที่วีด้าไม่พยายามทำใจยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว”

วีด้าพูดไม่ออก อาหนุ่มไม่เคยดุหรือทำเสียงเข้มใส่สักครั้ง กำธรถอนหายใจหนักหน่วงแล้วเตือนสติ

“วีด้า...ถ้าหลานไม่ทิ้งอดีตแล้วจะเดินหน้าได้ยังไง ตั้งแต่หลานเข้าไปคลุกคลีกับคนพวกนั้น หลานเห็นพวกเขามีความสุขจริงๆสักคนไหม เพราะสิ่งที่พวกเขาทำมันไม่ใช่ความดี ปัจจุบันถึงเขามีเงินทองแต่ก็ไม่มีความสุข เพราะเขาบริหารเป็นแต่เงินทอง แต่บริหารความดีในใจไม่เป็น และตอนนี้วีด้าก็กำลังจะเป็นแบบพวกนั้น”

กำธรพยายามกล่อมให้ลูกสาวบุญธรรมเริ่มต้นชีวิตใหม่ วีด้าอึ้งไปอึดใจ คิดไม่ตกจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ใจหนึ่งก็อยากปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป แต่อีกใจก็ยอมไม่ได้จะปล่อยคนชั่วลอยนวล!

ooooooo

ยศสรัลยังไปทำงานตามปกติเพราะมีตำแหน่งและหุ้นเหลือในมือ แต่คัชพลซึ่งหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ตัดสินใจล้างแค้นวีด้าด้วยการส่งคนไปลักพาตัวจากหน้าคอนโด แต่โชคเข้าข้างเพราะเกรซได้ยินเสียงทุกอย่างผ่านโทรศัพท์ เลยรีบบอกยศสรัลให้ตามไปช่วยวีด้าจากโกดังสินค้านอกเมือง

คัชพลมองหน้าวีด้านิ่งๆ ยื่นข้อเสนอให้ยอมรับรักและแต่งงานกับเขาเหมือนเดิม แลกกับการปล่อยให้เธอรอดชีวิต วีด้าไม่ยอมเลยเกิดการปลุกปล้ำกัน ยศสรัลมาถึงทันเวลาและพยายามเข้าขวางเต็มกำลัง ทำให้คัชพลโมโหมากจนอยากจะฆ่าทิ้งทั้งคู่ วีด้าเอาตัวบังยศสรัล ประกาศกร้าวจะไม่ให้เขาเดือดร้อนเพราะเธออีก

“ถ้าคุณต้องตายเพราะฉัน ฉันก็จะตายพร้อมกับคุณ”

คัชพลโกรธจัดแหวลั่น “รักกันมากใช่ไหม พวกแกรักกันมากใช่ไหม อยากตายพร้อมกันใช่ไหม”

ยศสรัลกับวีด้ายังกอดกันแน่น คัชพลเล็งปืนไปทางสองหนุ่มสาว แต่แล้วก็ทำใจไม่ได้ ปล่อยให้กลับไปก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ วีด้าเลยพายศสรัลไปทำแผลและพักที่บ้านกำธร พร้อมกับเอ่ยปากขอโทษเป็นครั้งแรก ยศสรัลดีใจมาก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหญิงสาวจะคิดได้และยอมสงบศึกอย่างที่เขาต้องการ

ในขณะที่ความสัมพันธ์ของยศสรัลกับวีด้าดีขึ้นเรื่อยๆ ต่างแสดงออกความรู้สึกที่สั่งสมมานานจนบรรยากาศอบอวลไปด้วยความรัก ยศสรัลก็มีโอกาสได้เจอหน้ากานดาอีกครั้ง เขาลงมือปรนนิบัติและดูแลเธออย่างดี วีด้าเฝ้ามองด้วยความประทับใจ ตื้นตันมากที่ชายหนุ่มไม่รังเกียจแม่ที่มีอาการทางจิตของเธอ

วีด้าจัดให้ยศสรัลนอนในห้องพักแขก เธอขนผ้าห่มไปให้แต่กลับถูกเขายื้อไว้ให้นอนด้วยกันบนเตียง

“ผมเป็นห่วงคุณ ไม่อยากให้คุณอยู่ไกลตัวผม”

“ที่นี่มันบ้านฉันนะ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกค่ะ”

“แต่คุณอยู่ใกล้ๆแบบนี้...ผมอุ่นใจกว่า”

ยศสรัลไม่สนใจ กอดเธอแน่นให้สมกับความรักที่ล้นอก วีด้าเขินแต่ก็ยอมให้เขากอดจนผล็อยหลับไป

ฝ่ายสินีหัวเสียมากที่ทุกอย่างพังไม่เป็นท่า ลูกชายสามคนก็ไปคนละทาง ไม่มีใครสนใจเธอเลย ความโกรธแค้น ทำให้พาลไปลงกับบัญชาที่โรงพยาบาล หนุ่มใหญ่อดแขวะภรรยาไม่ได้ที่หายหน้าไปนานจนนึกว่าลืมไปแล้ว สินียิ้มบางๆ ไม่ถือสาแต่สวนกลับด้วยคำพูดที่ทำให้บัญชาตาเบิกโพลง

“คุณรู้ไหมวันนี้ฉันเจอใครมา ฉันไปเจอนังกานดามา ใช่...คุณฟังไม่ผิดหรอก ฉันตามนังวีด้าจนไปเจอแม่ของมัน ถึงได้รู้ว่ามันเป็นบ้า นังกานดามันเป็นบ้าไปแล้ว”

“เธอไปหากานดาทำไม เธอจะทำอะไรเขา”

“ขนาดมันเป็นบ้า คุณก็ยังเป็นห่วงมัน ขนาดลูกสาวมันทำลายครอบครัวเราจนต้องเสียบริษัทที่คุณทุ่มเทสร้าง คุณก็ยังเป็นห่วงมัน ยังไม่พอนะ...นังวีด้ามันปั่นหัวตาใหญ่ ยั่วตาสรัลจนตาใหญ่ยิงตาสรัลเกือบตาย ตาใหญ่เกือบต้องติดคุก เป็นยังไง...คุณภูมิใจกับผลงานการแก้แค้นของลูกสาวนังกานดาไหม”

บัญชาน้ำตาไหลช้าๆ พูดไม่ออกเพราะความจริงที่กองตรงหน้าทำให้แทบจุก สินียิ้มหยันพร้อมเยาะ

“เสียใจเหรอคะ...เจ็บปวดมากไหม ไม่เป็นไรนะคะ ฉันจะแก้แค้นมันแทนคุณเอง รับรองว่าฉันจะทำให้มันเจ็บยิ่งกว่าที่คุณเจ็บหลายร้อยเท่า”

สินีบีบแขนสามีแน่นด้วยความคับแค้นใจ บัญชาคิดมากจนแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก ร้อนถึงหมอกับพยาบาลต้องเข้ามาดูอาการให้วุ่นและตัดสินใจส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินทันที!

ooooooo

ความแค้นของสินีทำให้บัญชาอาการเพียบหนัก ความจริงทุกอย่างทำให้หนุ่มใหญ่สะเทือนใจ หมอพยายามจะยื้อชีวิตเขาไว้ แต่เหมือนจะสายเกินไปเพราะตับของเขาแข็งจนไม่ยอมรับเลือด คัชพล ธัญกรและยศสรัลมาถึงทันดูใจพ่อ ทั้งสามเศร้าเสียใจมากและสัญญาจะดูแลตัวเองกับครอบครัวให้ดีที่สุด

ด้านวีด้า...ดูข่าวการเสียชีวิตของบัญชาอย่างเฉยชา แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะลงตัว ทั้งเรื่องหุ้นบริษัทบัญชา อาการของแม่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่หญิงสาวก็ยังไม่มีความสุขหรือสะใจอย่างที่ควรจะเป็น กำธรเป็นห่วงลูกสาวบุญธรรมมาก อยากกลับไปหาแต่ติดภาระงานรัดตัวจนแทบขยับไปไหนไม่ได้

ฟากยศสรัลทุกข์ใจไม่แพ้กัน เขาไม่ได้เจอหน้าหรือได้ยินข่าวของวีด้าอีกเลย หลังจากที่แยกจากเธอมาดูใจพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ธัญกรมองอาการเซื่องซึมของพี่ชายคนกลางด้วยความเห็นใจ รู้ดีว่ายศสรัลคิดถึงวีด้ามากเลยยุให้ไปหา ยศสรัลคิดหนัก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว แล่นไปดักรอหน้าบ้าน เมื่อเห็นหน้าเธอก็สารภาพเสียงอ่อน

“ผมเป็นห่วงคุณมาก...และคิดถึงคุณมากด้วย ขอผมขับรถตามไปส่งคุณนะ”

วีด้ามองมาด้วยแววตาสงสาร ใจไม่แข็งพอจะไล่กลับ เลยได้แต่ยอมให้เขาขับไปส่งถึงหน้าออฟฟิศ

ยศสรัลมาทำงานอย่างซังกะตาย แล้วก็ต้องเซ็งมากขึ้น เมื่อมณฑิตามาหาและใช้สิทธิ์ว่าที่เจ้าสาวชวนไปลองชุดแต่งงาน แต่ท่าทางเหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อ

กับตัวของเขาก็ทำให้เธออดกระแนะกระแหนไม่ได้ ยศสรัลส่ายหน้าเบื่อหน่าย ตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าว่าเธอกดดันเขามากเกินไป แถมยังให้เขาตีหน้ามีความสุขทั้งที่พ่อเพิ่งเสีย

“แล้วที่มณยอมแต่งงานกับคุณ ทั้งที่ครอบครัวคุณกำลังเหลือแต่ตัว นี่มันไม่ผิดที่ผิดเวลากว่าหรือคะสรัล”

“นั่นเพราะคุณอยากเอาชนะผม จริงๆถ้าคุณไม่อยากแต่ง เรายกเลิกได้นะครับ”

คำพูดของเขาทำให้มณฑิตาช็อก แต่ไม่ทันตอบโต้ก็เป็นลมหมดสติไปเสียก่อน ยศสรัลถลาไปประคองด้วยความเป็นห่วงและรีบนำเธอส่งโรงพยาบาล แล้วความจริงจากปากหมอก็ทำให้ตกใจกว่าเดิม เมื่อผลตรวจออกมาว่ามณฑิตาตั้งท้องได้หลายสัปดาห์แล้ว หญิงสาวหน้าซีด ร้องไห้โฮอย่างไม่อาย พร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษจนยศสรัลพูดไม่ออก ได้แต่นั่งกุมมือปลอบใจ  สงสารหญิงสาว เหลือเกินที่ต้องเจอเรื่องแย่ๆเช่นนี้

เรื่องการท้องของมณฑิตารู้ถึงหูสินีไม่กี่วันต่อมา แน่นอนว่าหญิงสาวยืนกรานว่าพ่อของเด็กคือคัชพล

ยศสรัลตามมาเป็นพยานด้วย สินีมองมาด้วยสายตาบางอย่าง พร้อมเอ่ยถามเสียงเรียบว่าแน่ใจได้ยังไง

“เท่าที่คนเขาคุยกันในวงสังคม หนูมณก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา”

“ใครจะพูดถึงมณยังไงก็ช่าง แต่มณก็ไม่ใช่ผู้หญิงมั่วซะจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร พี่ใหญ่พูดอะไรบ้างสิคะ”

สินีชะงักที่ถูกย้อน คัชพลมีท่าทางอึกอักจนสินีทนไม่ไหว ประกาศกร้าวให้มณฑิตาไปเอาเด็กออก

“เรื่องมันจะได้จบ แล้วหนูมณก็จะได้แต่งงานกับยศสรัลเหมือนเดิม”

“คุณแม่คิดได้ยังไง เด็กคนนี้อาจจะเป็นหลานแท้ๆ ของคุณแม่ก็ได้นะครับ” ยศสรัลค้าน

“และมันก็อาจจะไม่ใช่หลานของฉันได้เหมือนกัน แกไม่ต้องมาโยกโย้นะสรัล แม่รู้นะที่แกพยายามยัดเยียดหนูมณให้ตาใหญ่ เพราะแกอยากจะกลับไปหานังวีด้าใช่ไหม”

ยศสรัลส่ายหน้าปลงๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะมองโลกในแง่ร้ายขนาดนี้ มณฑิตาโกรธจนตัวสั่น

“พอเถอะค่ะสรัล ไม่ต้องพูดแล้ว มณจะไม่ทำร้ายลูกตัวเอง แม้ว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อจะไม่รับผิดชอบก็ตาม”

มณฑิตาผลุนผลันไปแล้ว สินีแยกกลับห้องอย่างไม่แยแส คัชพลตั้งท่าจะตามแต่ยศสรัลรีบไปขวาง และพยายามเกลี้ยกล่อมให้พี่ชายยอมรับความจริงว่ามณฑิตาไม่ได้โกหก

“แกพยายามยัดเยียดฉันให้ยายมณเพื่อแกจะได้สมหวังกับวีด้าใช่ไหม”

“ผมไม่เถียงว่าผมรักวีด้า เพราะวีด้าคือน้องแพร...

คนที่ผมรักตั้งแต่ยังเด็ก แต่ตอนนี้ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะรักเธอ หรือเรา...ควรจะรักกันไหม ผมไม่อยากให้เธอมีอันตรายเพราะครอบครัวของเราอีก ความรู้สึกของผมตอนนี้มันแย่จนบรรยายไม่ถูก พี่ใหญ่อาจจะโกรธผมที่พูดแบบนี้ แต่มันคือความจริงที่ผมก็ไม่รู้จะโกหกพี่ใหญ่ไปทำไม”

สีหน้าและท่าทางจริงจังของน้องชายทำให้คัชพลนิ่งคิดตาม ยศสรัลเห็นพี่ชายอ่อนลงเลยตัดสินใจพูดบางอย่าง

“ผมรักพี่ใหญ่ รักทุกคนในครอบครัวมาก แต่ผมก็รักวีด้าและสงสารน้องแพร จนผมตอบตัวเองไม่ได้สักทีว่าผมจะเลือกปกป้องใคร แต่พี่ใหญ่เลือกได้ครับ...เลือกจะเริ่มต้นใหม่ได้ ผมเชื่อว่าพี่ต้องเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง เพื่อมณกับลูก”

ยศสรัลแยกไปแล้ว ทิ้งคัชพลให้ครุ่นคิดเรื่องทุกอย่างคนเดียวเงียบๆ...หรือว่าเขาต้องยอมรับความจริงเสียที!

ooooooo

หลังการจากไปของบัญชา ยศสรัลหมั่นไปเฝ้าหน้าบ้านวีด้าเสมอ และมักขับรถตามไปส่งเธอที่ทำงานเกือบทุกวันจนคล้ายเป็นความเคยชิน วีด้าไม่เคยนึกรังเกียจ ลึกในใจเธอก็แอบยอมรับกับตัวเองว่าอุ่นใจที่เขามาวนเวียนใกล้ๆ แต่สภาพเซื่องซึมของเขาหลายวันที่ผ่านมาก็ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้

จนแล้วจนรอด วีด้าก็ไม่มีโอกาสถามว่ายศสรัลเศร้าหรือทุกข์ใจเรื่องอะไร หญิงสาวทุ่มเทให้กับงานและเก็บตัวที่บ้านกำธร ดูแลกานดาที่อาการดีขึ้นมากอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนแทบจะลืมเรื่องล้างแค้นเสียด้วยซ้ำ

ส่วนยศสรัลอึดอัดใจไม่หายที่แม่ทำตัวเจ้ากี้เจ้าการ พี่น้องก็แตกแยกคนละทางตั้งแต่บัญชาเสียชีวิต แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไปทำงานอย่างสม่ำเสมอ ลงทุนลงแรงทุกอย่างให้กิจการฟื้นตัวอีกครั้ง ในที่สุดความตั้งใจดีของเขาก็สัมฤทธิ์ผล สภาพคล่องของบริษัทดีขึ้นมากจนเหล่าพนักงานชื่นชมไม่ขาดปาก

แต่ความสำเร็จเรื่องงานก็ไม่ทำให้ยศสรัลมีความสุข จนต้องหนีไปปลีกวิเวกที่กระท่อมบนเกาะส่วนตัว สถานที่แห่งความทรงจำดีๆที่เขาเคยมีกับวีด้า พุฒิกับแก้วยิ้มหน้าบานที่ได้เห็นเจ้านายหนุ่มอีกครั้ง แต่ก็อดมองตามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ เพราะท่าทางยศสรัลเหมือนคนกำลังอกหักรักคุด

“ฉันก็แค่อยู่ในสภาวะกลับไม่ได้ไปไม่ถึง มันทำให้แน่นอึดอัดและลำบากใจ ฉันแค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างจะจบลงเสียที...แล้วเรื่องของฉันกับวีด้าจะ

จบลงยังไงก็ไม่รู้”

ยศสรัลมองเหม่อไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

พุฒิกับแก้วส่ายหน้าเซ็งๆ...สงสารนายที่ต้องผิดหวังในรัก

หลายวันต่อมาที่บ้านกำธร...เกรซมาช่วยวีด้าแต่งตัวเตรียมไปงานประกาศรางวัลนักธุรกิจหญิงยอดเยี่ยมแห่งปี ท่าทางซังกะตายของเพื่อนรักทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้ วีด้าถอนใจเบาๆแล้วเปรยเสียงเรียบ

“ความสำเร็จที่มาจากการทำลายคนอื่นมันไม่ได้น่าภูมิใจเลย ฉันไม่มีความสุข”

“ฉันดีใจที่แกกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว แกรู้ไหมว่าที่ผ่านมา แกเดินตามรอยนายบัญชา ศัตรูที่แกเกลียดโดยไม่รู้ตัว เป็นเพราะความแค้นของแกนั่นแหละ กว่าจะรู้ตัวอีกทีแกก็สูญเสียอะไรไปหลายอย่างแล้วเหมือนกัน”

ฝ่ายสินีนั่งดูข่าวที่บ้านด้วยความคับแค้นใจ ยิ่งเห็นข่าววีด้าจะได้รับรางวัลนักธุรกิจหญิงยิ่งเจ็บใจ ความโกรธทำให้ขาดสติยั้งคิด โทร.สั่งมือปืนเจ้าเดิมไปดักยิงวีด้าที่งานประกาศรางวัล ยศสรัลแอบได้ยินโดยบังเอิญ เสียใจและผิดหวังมากที่แม่อาฆาตพยาบาทไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ เขาพยายามขอร้องให้แม่ยกเลิกทุกอย่าง แต่สินียืนกรานไม่ยอม ยศสรัลเลยต้องออกจากบ้านไปยับยั้งและช่วยวีด้าให้ทันเวลา

ยศสรัลขับรถอย่างเร่งรีบ เดินฝ่าผู้คนในงานจนเห็นวีด้ายืนกล่าวคำขอบคุณที่กลางเวที เขากวาดตามองหามือปืน และตัดสินใจกระโจนถึงตัววีด้าในอีกไม่กี่อึดใจ

ต่อมา มือปืนรีบกราดกระสุนใส่จนสองหนุ่มสาวกลิ้งตกเวที ก่อนจะวิ่งหนีหายไปท่ามกลางฝูงชน วีด้าตกใจมาก แต่เมื่อรวบรวมสติได้ก็ถึงกับเป็นลมเพราะเพิ่งเห็นว่าตัวเองถูกยิง!

ooooooo

วีด้าถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลไม่นานหลังจากนั้น โดยมียศสรัลกับเกรซเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินไม่ห่าง ส่วนสินีรับฟังข่าวอย่างหัวเสีย เจ็บใจมากที่มือปืนลอบยิงไม่สำเร็จ แต่เมื่อความโกรธลดลงจึงได้สติ เก็บกระเป๋าเดินทางอย่างลนลานเพราะกลัวตำรวจจะสาวถึงตัว คัชพลผ่านมาเห็นเลยตัดสินใจรับผิดแทนแม่

สินีอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าลูกชายคนโตจะทำเพื่อตน มณฑิตาอึ้งไม่ต่างกัน แต่เมื่อตั้งสติได้ก็ขอตามไปด้วย เพราะถือว่าตัวเองเป็นคนในครอบครัวเขาแล้ว คัชพลไม่ปฏิเสธ รู้ดีว่ามณฑิตาใจแข็งและคงไม่เปลี่ยนใจ สินีเฝ้ามองทุกอย่างเครียดๆ แต่ไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย ความรักตัวกลัวตายและความเห็นแก่ตัวทำให้แอบโล่งใจที่ไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องเลวร้ายที่ก่อขึ้น แถมตีบทแตกหลอกตำรวจอีกต่างหากว่าลูกชายคนโตเป็นคนบงการ

ฝ่ายยศสรัลประสาทเสียมากเมื่อทราบจากแม่ว่าคัชพลยอมรับผิดแทน และเครียดหนักกว่าเมื่อวีด้าฟื้น พร้อมอาการความจำเสื่อมจำใครไม่ได้ แม้แต่กำธรและเกรซที่คลุกคลีเลี้ยงดูเธอตั้งแต่เด็ก วีด้าก็จำไม่ได้ มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่ทำให้ยศสรัลพอมีความหวัง...คือหญิงสาวจำได้ว่าตัวเองชื่อแพร

กำธรกับเกรซมีท่าทางหนักใจ แม้หมอจะแจ้งว่าอาการความจำเสื่อมจะเป็นแบบชั่วคราว ก็ทำใจไม่ได้อยู่ดีเพราะกลัววีด้าเป็นอันตราย ต่างจากยศสรัลที่พยายามมองโลกในแง่ดี คิดว่าเป็นโอกาสครั้งใหม่ของวีด้า

“วีด้าจะได้ลืมเรื่องราวร้ายๆบ้าง พี่ดีใจที่คนที่พี่รักพ้นจากความทุกข์ต่างๆ...แค่ชั่วคราวก็ยังดี และพี่ก็จะใช้เวลานี้สร้างความทรงจำใหม่ให้วีด้า ทำให้วีด้ามีความสุขที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

ยศสรัลมาเยี่ยมและดูแลวีด้าทุกวัน สินีโกรธมากและต่อว่าที่เห็นคนอื่นดีกว่าแม่แท้ๆ ยศสรัลไม่สนใจและไม่อยากเถียงด้วยเพราะรู้ว่าแม่คงไม่สำนึก เขาพยายามเดินหนีแต่สินีไม่ยอม พุ่งไปขวางและโพล่งออกไปว่าคัชพลต้องหมดอนาคตเพราะวีด้า ยศสรัลถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ตัดสินใจตอกกลับเสียงเข้ม

“พี่ใหญ่หมดอนาคตเพราะใครกันแน่ครับ คุณแม่ลองคิดดีๆ และผมต้องไปเฝ้าเขาเพื่อชดใช้สิ่งที่คุณแม่ทำ”

“ฉันไปทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรมัน แต่แกนั่น แหละอยู่ข้างมัน”

“ผมอยู่ข้างความถูกต้องครับ คุณแม่...หยุดก่อกรรมเสียทีเถอะครับ”

ยศสรัลบอกว่าวีด้ามีอาการความจำเสื่อมและคงจะลืมเรื่องทุกอย่างแล้ว ขอให้แม่เลิกสงสัยและจองเวร สินีไม่เชื่อ ความโกรธฝังใจทำให้ประกาศกร้าวไม่ให้ลูกชายคนกลางไปเยี่ยมวีด้าอีก

“แกก็รู้ว่าฉันเอาจริง ถ้าแกยังกล้าโผล่ไปหามัน แกจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีกต่อไป”

“คุณแม่ใช้วิธีนี้กับผมไม่ได้แล้ว เพราะผมรู้ว่าคุณแม่รักแต่ตัวเอง ไม่งั้นคุณแม่คงไม่ให้พี่ใหญ่รับผิดแทนหรอก”

สินีอึ้งไปที่ถูกลูกย้อน แต่ทำอะไรไม่มาก ต้องเต้นผ่างคนเดียวเพราะไม่มีใครสนใจ ส่วนยศสรัลผลุนผลันออกจากบ้าน เมื่อเจอกำธรที่โรงพยาบาลก็อาสาดูแลวีด้าด้วยความเต็มใจ

“ถ้าทำเพราะรู้สึกผิด อาบอกเลยนะว่าไม่จำเป็น เพราะหลานไม่ได้ทำอะไรผิด คนเรารับผิดชอบแทนกันไม่ได้”

“ผมไม่ได้ทำเพราะรู้สึกผิดอย่างเดียวครับคุณอา ผมทำเพราะผมรักวีด้า ผมรักเธอ และยินดีดูแลเธอตลอดไป”

“อาไม่มั่นใจว่าวีด้าจะยอมรับสรัลได้หรอกนะ”

“อย่างน้อยก็ขอให้ผมได้พยายาม ได้ดูแลเธอในเวลานี้”

กำธรชอบใจมาก ยอมให้เขาดูแลลูกสาวบุญธรรมจนกว่าจะอาการดีขึ้น ยศสรัลทำตามที่พูดได้จริงๆ เขาหมั่นมาหาและเอาใจวีด้าทุกอย่างจนเธอเริ่มคุ้นเคยและผูกพันกับเขามากขึ้น กำธรเฝ้ามองความสัมพันธ์ของทั้งคู่ห่างๆ แม้จะยังเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นว่ายศสรัลทำได้ดีเลยไม่ขัดขวาง และเมื่อเขามาขออนุญาตพาวีด้าไปบ้านพักตากอากาศที่เกาะส่วนตัว เลยไม่ลังเลใจจะตอบตกลง...ลูกสาวบุญธรรมจะได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง

พุฒิกับแก้วเตรียมการต้อนรับด้วยใจจดจ่อ ดีใจที่เจ้านายหนุ่มจะมาพร้อมแฟนสาวที่ลุ้นให้ลงเอยกันมาตลอด แต่เสียงพลุที่สองคนงานตั้งใจยิงฉลองทำให้วีด้าหน้าซีดเผือด ภาพความทรงจำลางๆทำให้ปวดหัวจนเกือบเป็นลม ยศสรัลเป็นห่วงมากกลัวเธอเป็นอันตราย เอ็ดสองคนงานเสียงเข้มที่เล่นอะไรไม่รู้จักเวล่ำเวลา!

ooooooo

แต่ถึงจะเจอสิ่งของกระตุ้นความทรงจำ วีด้าก็จำอะไรไม่ได้มาก หญิงสาวเพลิดเพลินกับกิจกรรมที่ยศสรัลหมั่นหามาให้จนแทบไม่อยากกลับไปเผชิญหน้ากับความจริง ยศสรัลโล่งใจมากที่หญิงสาวไม่มีอาการน่าเป็นห่วง แต่อดกังวลลึกๆไม่ได้ว่าหากเธอฟื้นความจำเมื่อไหร่ เขาคงต้องเดินออกจากชีวิตของเธอตลอดกาล

วีด้าผูกพันกับยศสรัลมาก และยอมให้เขาเข้ามาอยู่ในหัวใจในที่สุด แต่เหมือนความสุขจะอยู่ด้วยไม่นาน เมื่อเธอได้ยินเสียงพลุอีกครั้ง ตอนยศสรัลจัดงานฉลองวันเกิดให้ วีด้าตกใจหน้าเสีย ความทรงจำหลั่งไหลกลับมาอีกครั้ง โดยเฉพาะภาพเหตุการณ์ถูกยิงที่งานประกาศรางวัล ยศสรัลต้องโอบปลอบทั้งคืน และพากลับไปตรวจที่โรงพยาบาลในเช้าวันถัดมา กลัวหญิงสาวจะเป็นอันตรายหรือคลุ้มคลั่งเพราะความแค้นในอดีต

ยศสรัลกลับบ้านในวันเดียวกัน สินีอดค่อนแคะไม่ได้ที่ลูกชายหายหน้าไปนาน ไม่สนใจไยดีว่าแม่จะเป็นเช่นไร ยศสรัลคร้านจะเถียงและเลี่ยงหนีเหมือนเคย สินีเต้นผ่าง ธัญกรผ่านมาเห็นเลยพยายามปลอบ

“ถ้าคุณแม่ฝังใจกับความแค้น ทำบาปทำกรรม แล้วทำให้ทุกคนต้องมาเจ็บปวดไปด้วย ผมถามคำเดียว คุณแม่มีความสุขเหรอครับ ปล่อยพี่สรัลไปเถอะครับ ปล่อยให้เขามีชีวิตของเขาเอง แม่อยากเห็นพวกผมมีแต่ความทุกข์หรือครับ ถ้าแม่ยังเป็นแบบนี้ วันหนึ่งแม่จะไม่เหลือใครเลย...แม้กระทั่งผม”

ฝ่ายวีด้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลจนความจำคืนมาทั้งหมด ความแค้นทั้งหลายจางหายจนแทบไม่เหลือ แต่ความรักที่มีต่อยศสรัลยังอยู่จนอดหนักใจไม่ได้ ความละอายใจกับความผิดก่อนหน้านี้ ทำให้หญิงสาวตัดสินใจหนีกลับบ้าน ไม่ยอมพบหน้าและปฏิเสธจะติดต่อเขาทุกทาง กำธรไม่เห็นด้วยและพยายามเตือนสติให้คิดถึงความสุขของตัวเองบ้าง อย่าให้อดีตเป็นตัวถ่วงหรือรั้งให้จมปลักกับความทุกข์

คำพูดของกำธรทำให้วีด้ากลับไปทบทวนเรื่องทุกอย่างอีกครั้ง ในที่สุดก็ค้นพบว่าความสุขแท้จริงคือการให้อภัยและอยู่กับปัจจุบัน หญิงสาวไปหาแม่และสัญญาจะดูแลตลอดชีวิต นอกจากนี้ยังตัดสินใจโอนหุ้นบริษัทบัญชาคืนทั้งหมด ยศสรัลรีบไปพบเธอทันทีที่ทราบเรื่อง แต่วีด้าไม่ยอมพบหรือเจรจาด้วย เหมือนอยากให้ทุกอย่างจบลงจริงๆ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้ และตั้งใจจะรอจนกว่าเธอจะใจอ่อน

ในที่สุดโอกาสก็มาถึง เมื่อกำธรโทร.บอกให้เขาตามไปปรับความเข้าใจกับวีด้าที่รีสอร์ตชายทะเล หญิงสาวมีท่าทีห่างเหินเหมือนเดิม แต่ยศสรัลไม่ยอมแพ้ ประกาศจะรอจนกว่าเธอจะยอมให้เขาดูแล วีด้าต้องต่อสู้กับใจตัวเองอย่างหนัก ภาพในอดีต ทั้งความรักความหวังดีของเขาทำให้อยากละทิ้งทุกอย่าง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา แต่ความละอายใจและความรู้สึกผิดก็ทำให้เธอต้องหยุดความคิดนั้นไว้

วีด้าตัดสินใจได้ในเช้าวันต่อมา แม้เธอจะรักเขาแค่ไหนก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้อยู่ด้วยกัน ยศสรัลไม่เข้าใจ อยากให้เธอมองที่เขา ไม่ใช่ครอบครัวหรือปัจจัยอื่น แต่วีด้ายืนกรานตามความตั้งใจเดิม

“ฉันรักคุณไม่ได้หรอกค่ะ...ฉันแค่อยากขอโทษในสิ่งที่ทำกับครอบครัวคุณ และขอให้คุณอภัย”

“แสดงว่าคุณให้อภัยครอบครัวผมแล้ว ผมอยากให้เราก้าวผ่านเรื่องทั้งหมด ถ้าคุณยินดีให้ผมเคียงข้าง เราจะใช้ความรักเยียวยาแล้วเดินไปข้างหน้าด้วยกัน

ผมสัญญาจะดูแลคุณ เพราะผมรักและเป็นห่วงคุณนะ...น้องแพร”

วีด้ายอมให้เขากอด แต่ก็ปลดมือเขาออกหลังจากนั้น “ฉันมาเพื่อบอกลาคุณและขอให้เราอภัยให้กัน เราจะได้ไม่มีเรื่องติดค้างกันอีก และขอบคุณที่รักฉัน...ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับคุณ วีด้ามีความสุขมาก”

ยศสรัลยิ้มเศร้า หมดปัญญาจะรั้งหรือเปลี่ยนใจเธอ เขายอมรับการตัดสินใจและขอกอดอำลาเป็นครั้งสุดท้าย วีด้ายอม ทั้งเพื่อตามใจปรารถนาและซึมซับความอ่อนหวานให้มากที่สุด ก่อนที่เขาและเธอจะต้องจากกันตลอดกาล...

ooooooo

–อวสาน–


ละครไฟรักเพลิงแค้น ตอนที่ 11(ตอนจบ) อ่านไฟรักเพลิงแค้น ติดตามไฟรักเพลิงแค้น ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย กฤษฎา พรเวโรจน์,มทิรา ตันติประสุต 12 พ.ค. 2557 08:35 2014-05-20T02:17:37+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ