วันเสาร์ที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ดวงใจในไฟหนาว

อ่านเรื่องย่อ อ่านตอนที่ 2 ทั้งหมด

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์ (บ๊วย)

กำกับการแสดงโดย: สมจริง ศรีสุภาพ

ผลิตโดย: บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: เจมส์ มาร์, จีน่า ญีนา ซาลาส

ปิ่นมุกดราม่าทุรนทุรายจนดาวเหนือใจอ่อนยอมช่วยเรื่องเยี่ยมยุทธ ความรักและความจงรักภักดีของเธอเป็นจุดอ่อนที่ปิ่นมุกรู้ดีและใช้มันเป็นเครื่องมือเรียกร้องสิ่งที่ต้องการเสมอ

“ช่วยจองเรือ หาคนขับ หาคนดูแลให้เรียบร้อยด้วยนะ ใช้เงินสดนะ”

ดาวเหนือนิ่วหน้าไม่เข้าใจ ปิ่นมุกต้องอธิบายแบบขอไปที

“ฉันรู้จักแม่ฉันดี เขาจะตรวจบัตรเครดิตฉัน แต่ถ้าใช้เงินสดจะไม่มีใครรู้”

จบคำก็ยื่นเงินสดให้ปึกใหญ่พร้อมกำชับทิ้งท้าย

“สำคัญที่สุดคือห้ามบอกแม่ ถ้าเธอทรยศฉัน...ฉันจะฆ่าเธอ!”

ปิ่นมุกเจ้ากี้เจ้าการให้ดาวเหนือเคลียร์ทางให้ทุกอย่าง ส่วนตัวเองโทร.ไปออเซาะเยี่ยมยุทธ พ่อมดทางการเงินไม่ได้ยี่หระปิ่นมุกนัก มัวหมกมุ่นกับภาพถ่ายของครอบครัวที่แอบถ่ายไว้จากห้องอนุสรณ์ของธนาคาร

เยี่ยมยุทธนำภาพทั้งหมดไปขยาย รวบรวมเป็นข้อมูลสืบหาความจริงเมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำหลายอย่างค่อยๆฟื้นโดยเฉพาะเรื่องราวของน้องสาวคนเดียวที่เขายังจำชื่อไม่ได้

ความทรงจำวัยเด็กของเยี่ยมยุทธค่อยๆเป็นรูปร่าง แลกกับอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง แต่เขาไม่ย่อท้อพยายามทุกทางเพื่อตามหาความจริง เปลวจิตแพทย์ประจำตัวเขารับรู้เรื่องราวตลอด แม้จะห่วงไม่อยากให้หักโหมแต่เชื่อว่าคงห้ามคนใจร้อนอย่างเยี่ยมยุทธไม่ได้

เปรมจิตผิดสังเกตอาการของปิ่นมุกที่เงียบผิดปกติจึงเรียกดาวเหนือมาถาม

“เรื่องนายเยี่ยมยุทธ เธอจะเข้าข้างใคร...ฉันหรือปิ่นมุก”

ดาวเหนืออึกอักตอบไม่ถูก เปรมจิตรู้ทันดักคอ

“ปิ่นมุกไม่มีรายการใช้บัตรเครดิต ถ้าเขาแอบทำอะไรลับหลังฉันเขาจะต้องทำผ่านเธอ”

เปรมจิตไม่เงยหน้าจากเอกสารด้วยซ้ำระหว่างที่ซักไซ้เรื่องลูกสาว ดาวเหนือเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ตั้งท่าจะแก้ตัวแต่กลับต้องหุบปากฉับเมื่อถูกเปรมจิตทวงบุญคุณ

“ทุกวันนี้เธอว่ายน้ำไม่เป็นเพราะตอนเด็กๆเธอตกเรือโดยสาร น้ำสกปรกเข้าปอดต้องนอนอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน ค่ารักษาเป็นล้าน ฉันจ่ายให้เพื่อยื้อชีวิตของเธอ...จำได้ไหม”

“เป็นบุญคุณที่หนูไม่มีวันลืมค่ะ”

“เพราะฉะนั้น...บอกความจริงมา!”

ดาวเหนือยังสองจิตสองใจไม่กล้าสารภาพ เปรมจิตเลยต้องเปลี่ยนแผนกดดัน

“ฉันเห็นใจเธอนะ ทุกครั้งที่ปิ่นมุกอาละวาดเธอเป็นคนรับเคราะห์ทุกที”

เปรมจิตพูดอย่างมั่นใจเพราะรู้วีรกรรมลูกสาวดี ปิ่นมุกเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ รักแรงเกลียดแรงและขาดสติง่ายๆกับเรื่องความรัก ดาวเหนือเป็นเพื่อนสนิทไม่กี่คนที่มีแต่ก็เหมือนคนรับใช้มากกว่าเพราะต้องคอยรองรับอารมณ์รุนแรงของปิ่นมุกตลอด หลายครั้งหลายหนที่ดาวเหนือต้องบาดเจ็บหรือเอาตัวแทบไม่รอดเพราะวีรกรรมของปิ่นมุก

วีรกรรมคลั่งเพราะรักของปิ่นมุกทำให้ดาวเหนือขยาด และเปรมจิตก็ตระหนักความจริงข้อนี้ดี

“เธอกลัวใช่ไหม ถ้าไปขัดใจเขา เขาอาละวาดขึ้นมาเธอจะเจ็บตัว แต่เธอไม่มีทางเลือก...เพราะถ้าเธอช่วยเขาแล้วเกิดฉันอาละวาดขึ้นมาบ้างล่ะ...” ดาวเหนือเสียวสันหลังวาบ เปรมจิตยิ้มร้ายก่อนแกล้งขู่ “ฉันจะตัดเงินเดือนเธอ พ่อ แม่ หรือไม่ก็พักงาน เอ๊ะ...หรือทวงหนี้ที่ติดอยู่หลายแสน อืม...เอาแบบไหนดี”

เปรมจิตรู้เรื่องราวของคนในปกครองทุกอย่างและรู้ดีว่าจะใช้อะไรหรือใครแบบไหน

“ไปคิดดูนะดาวเหนือว่าจะเข้าข้างใคร เธอกลัวใครอาละวาดมากกว่ากัน!”

ooooooo

เยี่ยมยุทธทิ้งภาระเรื่องไปเที่ยวให้ปิ่นมุกกับดาวเหนือจัดการ ส่วนตัวเองตระเวนบ้านเด็กกำพร้าสืบเรื่องน้องสาวคนเดียวแต่ก็ต้องคว้าน้ำเหลวเพราะทุกแห่งยืนยันว่าไม่มีทารกเพศหญิงถูกส่งตัวในช่วงเวลาเดียวกับเขา

ดาวเหนือยังตัดสินใจไม่ได้เรื่องปิ่นมุก ในใจสับสนมากระหว่างความรักเพื่อนและความจงรักภักดี เยี่ยมยุทธไม่รู้เรื่องเธอถูกเปรมจิตขู่แต่อยากให้เธอช่วยเลยแกล้งซื้อครีมที่เธอขายทางออนไลน์

รายการสั่งสินค้าลอตใหญ่กลางดึกทำให้ดาวเหนือเอะใจแต่กระนั้นก็ยอมหอบหิ้วครีมหลายกระปุกไปส่ง เมื่อเห็นว่าลูกค้าปริศนาคือเยี่ยมยุทธก็ไม่พอใจจะโอนเงินคืน

เยี่ยมยุทธไม่ยอมรีบแย่งมือถือเธอไปซ่อนด้านหลัง

“เดี๋ยวๆ คุณช่วยผมเรื่องคุณปิ่นเถอะนะ”

“คุณนี่ชอบใช้เงินซื้อคนจริงๆเลยนะ”

“และผมก็โคตรเบื่อคนอย่างคุณที่ไม่ยอมให้ผมจ่าย”

“เอามือถือฉันมาเดี๋ยวนี้”

“ถ้าคุณช่วยให้ผมได้ไปล่องเรือเที่ยวกับคุณปิ่น สามสี่วันที่อยู่บนเรือผมจะทำให้เขารักงานธนาคาร”

ดาวเหนือเลิกคิ้วไม่อยากเชื่อ เยี่ยมยุทธรีบอธิบาย

“ผมอยากเข้าไปทำงานที่ธนาคาร ทุกคนจะบอกว่าผมอยากตกถังข้าวสารก็ได้แต่ผมเหมาะกับคุณปิ่นจริงๆนะ”

เยี่ยมยุทธอ้างเหตุผลมากมายเพื่อพิสูจน์ความรักที่มีต่อปิ่นมุกแต่ดาวเหนือไม่เชื่อ เขาเลยต้องเปลี่ยนมุก

“แล้วถ้าผมบอกว่า...ผมรักคุณปิ่นจริงๆ คุณหนูของคุณต้องการสามีที่ดี จากประวัติความสำเร็จของผมคุณไม่คิดหรือว่าผมเหมาะสมกับคุณปิ่น”

“แต่ในสายตาคุณเปรมจิตคุณไม่เหมาะ”

“ก็ให้โอกาสผมก่อนสิ เอางี้ ในสายตาคนสนิทอย่างคุณ คุณอยากให้คุณปิ่นมุกแต่งงานกับใคร...คนเป็นผู้นำมีความรับผิดชอบ ช่วยดูแลงานของเธอได้ ยังไงก็ดีกว่าไอ้ปอกลอกที่ไหนสักคน...ถูกไหมล่ะ”

“แต่คุณชอบโกหก”

“ก็แค่ไม่กี่เรื่อง ผมแค่หาทางให้ได้คบกับคุณปิ่นมุก ไม่ร้ายแรงสักหน่อย เชื่อเถอะ ผมนี่แหละคุณสมบัติครบ”

“สำหรับฉันสิ่งที่สำคัญสำหรับการมีชีวิตคู่คือความรัก”

“มาอีกแล้วคำนี้...ถึงไงผมก็ชนะขาดอยู่ดี คุณปิ่นมุกรักผมหรือเรียกได้ว่าคลั่งผมเลยล่ะ ผมเปลี่ยนใจเธอได้แน่ คุณจะได้เห็นคุณปิ่นมุกเป็นคนใหม่ เป็นนักบริหารหญิงคนเก่ง ผมรับรอง”

“นั่นมันรักข้างเดียว ฉันหมายถึงคุณ...คุณรักเธอไหม”

เยี่ยมยุทธผงะ อ้ำๆอึ้งๆพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

“เฮ้ย...ผมบอกทุกคนตลอด เมื่อกี้ก็เพิ่งพูด”

“คุณเป็นคนที่...อืม...ฉันเห็นแต่คุณปิ่นมุกเป็นฝ่ายโทร.หาคุณ นัดคุณ เวลาคุณเจอฉันคุณไม่เห็นสนใจถามฉันเรื่องคุณหนูเลย บอกตรงๆฉันไม่รู้สึกเลยว่าคุณรักเธอ”

ดาวเหนือพูดอย่างคนที่รู้จักปิ่นมุกดี อารมณ์รักแรงเกลียดแรงของเพื่อนสาวกึ่งเจ้านายทำให้เธอคาดเดาพฤติกรรมได้ และนั่นยิ่งทำให้เธอสังเกตเห็นพฤติกรรมของเยี่ยมยุทธด้วย

“ความรักสำหรับคุณคืออะไรคะ”

คำถามจี้จุดของดาวเหนือทำให้เยี่ยมยุทธอึดอัด ก่อนโพล่งบางอย่างโดยไม่รู้ตัว

“การฟังที่ได้ยิน...ทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ”

เยี่ยมยุทธคิดถึงภาพที่ผ่านมาของดาวเหนือ ทั้งความประทับใจแรกพบและความห่วงหาลึกๆที่ไม่เคยเกิดกับใคร แววตาเขาอ่อนแสงลงโดยไม่รู้ตัว ดาวเหนือประหม่าด้วยความเขินอายจนต้องตัดบทดื้อๆ

“ฉันขอกลับไปคิดดูก่อนละกัน”

ooooooo

ดาวเหนือคิดหนักเรื่องช่วยเยี่ยมยุทธกับปิ่นมุก เธอไม่ยอมรับเงินค่าครีมแต่หอบหิ้วกลับบ้าน เยี่ยมยุทธเป็นห่วงแอบตามไปส่งทันเจอเธอถูกขู่กรรโชกทวงหนี้ในซอยบ้าน!

คนร้ายเป็นคนจากแก๊งหมวกกันน็อกที่ถูกส่งมาทวงหนี้ที่แดนพ่อของดาวเหนือแอบไปกู้นอกระบบไว้ ดาวเหนือกลัวมากหวิดเสียท่าโชคดีที่แดนในสภาพเมาแอ๋โผล่มาช่วย

“อย่ามายุ่งกับลูกกู”

“โอ๊ยไอ้แก่ มึงซ่านักหรือ แค่ยืนยังยืนไม่ตรงเลย”

“กูเป็นคนติดหนี้มึง มึงก็มาทวงกับกูสิวะ”

“ขี้เมาอย่างมึงทำงานอาทิตย์หนึ่งสองวัน เมาอีกห้าวัน จะเอาที่ไหนมาจ่าย กูก็ต้องเก็บกับลูกสาวมึงสิ”

คำปรามาสของคนร้ายทำให้แดนรู้สึกผิดมาก ถลาเข้าหาคนร้ายประกาศกร้าว

“งั้นมึงก็มาเอาชีวิตกูไปสิ อย่ายุ่งกับลูกสาวกู มานี่ ...มาฆ่ากูเลย แต่ปล่อยลูกสาวกูไป กูเลวเอง กูมันคนขี้เมา งั้นมึงก็มาเอาเงินกะกูนี่ ปล่อยลูกกู ปล่อยเขาไป”

คนร้ายไม่รอช้ารุมกระทืบ แดนสู้ไม่ไหว ยอมเจ็บตัวเพื่อปกป้องลูกสาว

“ดาวเหนือ...พ่อขอโทษ พ่อมันเลว พ่อมันขี้เมา เอาแต่สร้างปัญหาให้ลูก...พ่อขอโทษ”

เยี่ยมยุทธร้อนใจรีบโทร.แจ้งตำรวจสายตรวจ เสียงกรีดร้องของดาวเหนือทำให้เขาปวดใจอย่างบอกไม่ถูกจนกระทั่งรถสายตรวจมาถึงจึงถลาไปหาดาวเหนือ

สภาพเลอะทั้งเลือดและดินของสองพ่อลูกทำให้เยี่ยมยุทธเบ้หน้าตามประสาคนเจ้าสำอาง ดาวเหนือมองมางงๆ ซึ้งใจที่เขามาช่วยแต่ก็อดสับสนกับท่าทางรั้งๆรอๆของเขาไม่ได้

“คุณตามตำรวจมาเหรอ”

“ใช่...ผมเดินตามคุณมา จะมาเอาครีมของผม ก็ผมซื้อคุณแล้ว พอเห็นพวกมันโผล่มาผมรีบวิ่งหนีแล้วโทร.ตามตำรวจ สายตรวจสองคนนั่นก็มาเร็วมาก...สุดยอดอ่ะ”

“อืม...พอเห็นคนมารุมฉันคุณหนีเลยเนี่ยนะ”

“โอ๊ย...ผมเป็นใคร พวกมันเป็นใคร ชีวิตคนเหมือนกันแต่ราคาไม่เท่ากันนะ คุณเองก็เหอะราคาเท่าไหร่ ได้ยินอยู่มีแค่สองร้อยกับมือถือเก่าไม่ใช่หรือ”

“ไอ้ตัวโกง ไอ้ตัวร้าย”

“เฮ้ย...ก็ช่วยได้แล้วไง ก็พระเอกอยู่ดี พระเอกมีสติไงคุณ”


เยี่ยมยุทธมีสติตลอดเวลาอย่างที่อวดอ้างจริงเพราะหลังจากนั้นเขาก็พาดาวเหนือกับแดนไปแจ้งความและให้การที่โรงพักพร้อมช่วยแนะนำวิธีแก้หนี้นอกระบบ แม้สายตาจะหมกมุ่นกับกระดานหุ้นบนแท็บเล็ตในมือแต่สมองเขาก็ทำงานอย่างเป็นระบบจนดาวเหนืออดทึ่งไม่ได้

ooooooo

แดนเหนื่อยและเมาจัดสลบเหมือดไปแล้ว

หลังแจ้งความ เยี่ยมยุทธไปส่งสองพ่อลูกถึงบ้านและถือโอกาสนี้สำรวจความเป็นอยู่ของทั้งคู่ เดือนเพ็ญแม่ของดาวเหนือรออยู่แล้ว ตื่นเต้นมากที่เห็นหน้าเยี่ยมยุทธเพราะจำได้ว่าเขาแจกเงินจากดาดฟ้าตึกธนาคารเมื่อวันก่อน

เยี่ยมยุทธไม่ยินดียินร้ายที่มีคนจำได้แต่กวาดตามองรอบบ้านครอบครัวดาวเหนือนิ่งๆ พลันก็สำเหนียกได้ว่าครอบครัวเธอมีวิถีชีวิตแตกต่างจากเขามาก ทั้งพ่อขี้เมาและแม่บ้าหวย พึ่งพาโชคชะตามากกว่าลำแข้งตัวเอง

“คาถาเศรษฐี...ไม่กู้นอกระบบ ไม่เล่นหวยด้วยเงินกู้ ไม่สนอบายมุข...บ้านนี้มีครบมันถึงจ๊นจน”

ดาวเหนือได้ยินที่เขาเปรยแล้วของขึ้น

“ตกลงจะเข้ามาด่ากันว่างั้น”

“เปล่า...คุณก็เหมือนกัน ปล่อยให้ไอ้พวกเลวรังแกอยู่ได้ หาทางแก้ปัญหาสิ มันมีศูนย์ช่วยแก้ปัญหาเงินกู้นอกระบบตั้งเยอะ รัฐบาลช่วยจริงนะครับ เคยคิดจะหาไหมครับ”

เยี่ยมยุทธไม่พูดเปล่าแต่กดมือถือหาข้อมูลส่งให้เธอ ดาวเหนือรับปากแกนๆจะรีบจัดการให้พ่อ

“คุณก็มัวแต่นั่งกลุ้ม นั่งกลัวยืนกลัว กลัวนั่นกลัวนี่ เงินมันอยู่ในมือคือทำงาน เงินมันอยู่ในหัวคือสติปัญญาหาความรู้ ทางแก้มันอยู่ที่ใจ...ใจสู้หรือไม่สู้ ต้องสู้สิคุณ...สู้ๆ”

ดาวเหนือพยักหน้า กำลังใจมาเป็นกอง เยี่ยมยุทธพอใจมากก่อนยิ้มบางๆเมื่อเห็นเดือนเพ็ญพยุงแดนในสภาพเมาแอ๋ไปนอน แม้ครอบครัวดาวเหนือจะอัตคัดแต่ก็รักกันอบอุ่น

เยี่ยมยุทธอ่อนไหวเรื่องครอบครัวมากในระยะนี้จึงไม่อยากอยู่นานกลัวหลุดฟอร์มต้องขอตัวกลับ ดาวเหนือที่เพิ่งรินน้ำให้เขาอดทักไม่ได้เมื่อเขาบอกจะกลับบ้านไปเคลียร์งาน

“คุณไม่ค่อยสบายแล้วนอนน้อยๆแบบนี้จะปวดหัวอีกไหมคะ”

ดาวเหนือถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นว่าดึกแล้วแต่เยี่ยมยุทธบ่ายเบี่ยงไม่ตอบ เปลี่ยนเรื่องดื้อๆ

“บ้านไม่ค่อยมีสมบัติ แต่จานชามบ้านสะอาดเรียบร้อย...ฝีมือคุณหรือ”

บ้านเรือนเล็กๆแต่สะอาดสะอ้านและข้าวของเป็นระเบียบทำให้เยี่ยมยุทธมองเธอแบบทึ่งๆ

“ทำงานเลขา งานอาสา งานขายของออนไลน์ ทำความสะอาดบ้านด้วย ไม่มีเวลาหาผะ...เอ้อ...สามีใช่ไหม”

“ของไม่จำเป็น ต้องมีด้วยหรือ”

คำตอบของดาวเหนือทำให้เยี่ยมยุทธพูดไม่ออก ก่อนเฉไฉเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นภาพถ่ายครอบครัวเธอ

“ตอนเด็กผมถูกครอบครัวอุปถัมภ์รับไปเลี้ยงบ่อยแต่ไม่เคยรอด”

ดาวเหนือนิ่วหน้า “ทำไมคะ”

“บ้านแรก...พอรับผมไปเลี้ยงเขาก็มีลูกใหม่ ผมอยากอุ้มน้อง ผมทำน้องหล่น พ่อเลยเอาผมไปคืนบ้านเด็กกำพร้า บ้านที่สอง...ผมไปช่วยเด็กผู้หญิงที่ถูกแกล้ง ผมต่อยกับเพื่อน ถูกครูเรียก พ่อแม่เขาก็เอาผมไปคืนอีก”

“นี่คุณเล่าเรื่องจริงหรือ...คุณโกหกอีกหรือเปล่า”

“ครอบครัวคือคนที่ให้อภัยกันได้ ไม่ว่าจะทำผิดมามากแค่ไหน สิ่งนี้แหละที่ผมไม่เคยมี”

น้ำเสียงเศร้าๆทำให้ดาวเหนือสงสาร อยากปลอบแต่เขาโพล่งขึ้นก่อนเมื่อเห็นภาพถ่ายของแดนตอนหนุ่มๆ พลันความทรงจำถึงเหล่าภาพถ่ายในห้องอนุสรณ์ก็ผุดในหัว

“พ่อคุณทำงานที่ธนานุวัตรมานานแล้วใช่ไหม”

“รุ่นก่อตั้งเลย ตอนแรกเป็นเสมียน ทีนี้ติดเหล้าเขาก็ให้ไปเป็นคนขับรถ ก็ไม่ดีขึ้น สุดท้ายตอนนี้เป็นลูกจ้างรายวัน ทำสวนที่บ้านศิลาทองของท่านประธาน”

เยี่ยมยุทธตาวาว อยากถามเรื่องพ่อแม่กับแดนทันที แต่สภาพอีกฝ่ายตอนนี้เขาคงต้องพักไว้ก่อน ยังมีเวลาอีกสักพักให้ตามหาความจริงเรื่องครอบครัว

ooooooo

เยี่ยมยุทธโอ้เอ้ถามโน่นนี่จากดาวเหนืออีกพักใหญ่จึงขอตัวกลับ หญิงสาวไปส่งหน้าบ้าน

“เช้าจนได้ เมื่อคืนแดงทุกตลาด เช้านี้แดงทั้งกระดานแน่...ผมต้องกลับไปทำงานต่อ”

“ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย”

“ไม่ต้อง...เพราะผมช่วยคุณหวังผล ท่านประธานช่วยชีวิตคุณ คุณก็เลยช่วยเขา ตอนนี้ผมก็ช่วยคุณ... เพราะฉะนั้นไปจัดการให้ผมกับคุณปิ่นมุกได้ไปลงเรือเที่ยวด้วยกัน...ไปจัดการซะ!”

ดาวเหนือมีสีหน้าลำบากใจจนเยี่ยมยุทธหงุดหงิด

“นี่...จะไม่ช่วยเราจริงหรือ”

“ฉันจะช่วยแต่ไม่ใช่เพราะฉันติดหนี้คุณนะคะ ฉันจะช่วยเพราะคุณบอกว่ารักคุณปิ่น”

เยี่ยมยุทธอึ้งไปอึดใจ แกล้งอือออตามน้ำว่ารักปิ่นมุกจริง ดาวเหนือพยักหน้าทวนคำพูดของเขา

“ความรักคือการฟังที่ได้ยิน...ทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ ฉันนึกว่าพ่อฉันเมาจนไม่เคยได้ยินความทุกข์ของฉัน แต่นี่พ่อจงใจตามออกไปช่วย แกคงได้ยินตอนฉันเปิดประตูบ้านออกไปหาคุณ”

เหตุผลนึงที่ดาวเหนือตัดสินใจช่วยเยี่ยมยุทธกับปิ่นมุกเพราะเชื่อคำพูดเขา พ่อของเธอก็คงคิดเหมือนกันจึงตามไปช่วยเธอจากพวกทวงหนี้นอกระบบ เยี่ยมยุทธแอบรู้สึกผิดเพราะความรักของเขาหมายถึงเธอมากกว่าปิ่นมุก

“คุณช่วยผมเพราะประโยคนั้นเหรอ”

ดาวเหนือพยักหน้า “ฝากคุณปิ่นมุกด้วย...ทำให้เธอกลับมาเป็นเด็กดีของท่านประธานนะคะ พวกเราฝากชีวิตไว้กับธนานุวัตร ถ้าคุณปิ่นมุกทำงานอย่างตั้งใจเราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะสบายไปด้วย”

เปรมจิตไม่ได้นิ่งนอนใจเรื่องปิ่นมุก หลังจากข่มขู่ดาวเหนือก็ส่งพีระไปสืบความเคลื่อนไหวจากบัตรเครดิตของลูกสาว ปิ่นมุกรู้จักนิสัยแม่ตัวเองดีเลยแกล้งทำเฉยไม่ยี่หระและไม่ใส่ใจงานธนาคารเหมือนเคย พร้อมประกาศกร้าวจะไม่ทำอะไรทั้งสิ้นระหว่างที่แม่กับพีระไปสัมมนาที่ต่างประเทศ

ปิ่นมุกคิดว่าตบตาแม่สำเร็จแต่ที่เธอคิดไม่ถึงคือเปรมจิตแผนสูงกว่านั้นมากตามติดดาวเหนือเพื่อสืบ

อีกทาง ดาวเหนือไม่รู้เรื่องด้วยมัววุ่นวายขึ้นโรงพักเพื่อแก้ปัญหาหนี้นอกระบบให้พ่อ

ดาวเหนือเก็บคำแนะนำของเยี่ยมยุทธไปคิดและเตรียมตัวอย่างดีเพื่อเจรจากับเจ้าหนี้แทนพ่อโดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจกับเยี่ยมยุทธช่วยเป็นพยาน จนในที่สุดเธอก็เจรจาผ่อนผันการชำระหนี้สำเร็จ

“เฮ้อ...โล่งเลย ต่อไปนี้เดินกลับบ้านดึกๆก็ไม่ต้องผวาอีกแล้ว ขอบคุณมากเลยนะคะที่ยุให้ฉันสู้”

“อย่าลืมตอบแทนผม ผมหวังผล...คำว่าฟรีไม่มีในโลก!”

เยี่ยมยุทธทวงข้อเรียกร้องเรื่องปิ่นมุกทันที ดาวเหนืออึดอัดใจมากเช่นเดียวกับเดือนเพ็ญที่กลัวลูกสาวจะเดือดร้อนเพราะเปรมจิตคงไม่อยู่เฉยหากรู้เรื่อง เยี่ยมยุทธทิ้งสองแม่ลูกให้ถกเถียงกันตามลำพัง ส่วนตัวเองแอบลากแดนไปซักไซ้เรื่องพ่อแม่ที่น่าจะเป็นสมาชิกก่อตั้งธนาคารธนานุวัตรรุ่นแรกๆ

ooooooo

เยี่ยมยุทธเอาภาพบนมือถือที่ตนแอบถ่ายจากห้องอนุสรณ์ของธนาคารให้แดนดู ในภาพ ประกอบด้วยสมาชิกก่อตั้งรุ่นแรกทั้งนนท์ สุดา โตมร เปรมจิต พีระ แดนและสุนทร แดนจำนนท์ได้แต่ไม่มีข้อมูลอะไรนอกจากที่อยู่บ้านที่เกิดไฟไหม้เมื่อหลายปีก่อนเพราะเขาเคยนำเอกสารไปส่ง

แดนพาเยี่ยมยุทธไปบ้านเก่าของนนท์ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปแทบไม่เหลือซากบ้านหลังเก่า

เยี่ยมยุทธรำพึงเซ็งๆ “กลายเป็นสนามเด็กเล่นไปแล้ว”

“บ้านที่มีคนไฟไหม้ตายตั้งสองคน สร้างบ้านใหม่ใครจะซื้อล่ะคุณ”

“ตกลงไม่รู้อะไรเพิ่มเลยหรือน้า”

“หลังจากถ่ายรูปนั้นได้หนึ่งเดือนบ้านก็ไฟไหม้ คุณนนท์ก็ตายแล้วจะให้รู้อะไรล่ะ...ว่าแต่คุณจะถามทำไมเนี่ย”

แดนเริ่มเอะใจ เยี่ยมยุทธต้องให้เงินปิดปากเพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเขาเวลานี้...

ในที่สุดวันนัดของเยี่ยมยุทธกับปิ่นมุกก็มาถึง ดาวเหนือตกลงช่วยโดยนัดแนะให้ทั้งสองไปเจอกันในร้านกาแฟ ปิ่นมุกดีใจน้ำตาไหลที่ได้ออกจากบ้านไปเที่ยวกับคนรัก ดาวเหนือพลอยมีความสุขและลงมือจัดการทุกอย่างเพื่ออำนวยความสะดวกให้เพื่อนกึ่งเจ้านายตามประสาคนที่รู้จักนิสัยและฤทธิ์เดชดี

เยี่ยมยุทธจัดให้ปิ่นมุกไปเดตด้วยกันบนเรือยอชต์สุดหรู ดาวเหนือเข้าไปจัดแจงด้วยตัวเองจนทุกอย่างพร้อมสรรพ ปิ่นมุกพอใจมากแต่ไม่ทันก้าวขึ้นเรือก็ต้องลมแทบจับเมื่อคนของแม่มาตามกลับบ้าน!

ดาวเหนือหน้าซีดตกใจมาก ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยแต่ปิ่นมุกก็อาละวาดใส่เพราะสติแตก

“นังดาวเหนือ นังเพื่อนทรยศ แกทรยศฉัน!”

ขาดคำปิ่นมุกก็กระโจนไปผลักดาวเหนือลงน้ำ คนของเปรมจิตไม่รอช้าปรี่ไปคว้าตัวปิ่นมุกกลับบ้าน เยี่ยมยุทธละล้าละลังไม่รู้จะช่วยใครก่อน สุดท้ายก็ตัดสินใจกระโดดไปช่วยดาวเหนือเพราะจำได้ว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็น

เยี่ยมยุทธพาดาวเหนือกลับฝั่งด้วยความทุลักทุเล หญิงสาวหมดสติจนเขาใจเสียต้องช่วยผายปอดแบบปากประกบปาก ดาวเหนือสำลักน้ำพรวดหลังจากนั้น สีหน้าเขินอายปนตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนช่วยชีวิต

ไม่ใช่แค่ดาวเหนือที่ประหม่า เยี่ยมยุทธก็อายรีบตะโกนขอน้ำเกลือจากเจ้าหน้าที่พยาบาลซึ่งเรียกมารอกลั้วคอ ดาวเหนือทำหน้าไม่อยากเชื่อ ทุกอย่างเกือบจะดีอยู่แล้วถ้าเยี่ยมยุทธจะไม่กวนประสาท!

ooooooo

ปิ่นมุกอาละวาดบนรถจนคนของเปรมจิตแทบกระเจิง ไฮโซสาวพยายามโทร.หาแม่ซึ่งยังสัมมนาที่ต่างประเทศแต่ปลายสายปิดเครื่อง กระนั้นเธอก็ไม่สนตะโกนฝากข้อความทิ้งไว้

“ถ้าจะทำแบบนี้กับหนูให้หนูเกิดมาทำไมตั้งแต่แรก ให้หนูเกิดมาทำไม ถ้าไม่ให้หนูได้ใช้ชีวิต ไม่ให้รู้จักความสุข ฮือ...ถ้าไม่ให้หนูรู้จักความสุข ให้หนูเกิดมาทำไม!”

ดาวเหนือรู้สึกดีขึ้นมากหลังได้รับการปฐมพยาบาลจากเจ้าหน้าที่ซึ่งเยี่ยมยุทธเรียกมาช่วย เยี่ยมยุทธฮัมเพลงคิดถึงเรื่องเก่าๆรออยู่แล้ว และอดไม่ได้จะถามถึงคนทำแผนแตก

คำถามของเยี่ยมยุทธทำให้ดาวเหนือถอนใจหนักหน่วง มั่นใจว่าเป็นเดือนเพ็ญเพราะแอบเห็นแม่คุยโทรศัพท์ท่าทางพิรุธตอนเธอกำลังออกจากบ้านเมื่อเช้านี้

ปิ่นมุกพยายามโทร.หาเพื่อขอให้ช่วยพาหนีอีกรอบแต่ดาวเหนือไม่รับสายเพราะยังเคืองเพื่อนกึ่งเจ้านายที่โมโหจนเผลอทำร้ายเธอเกือบตาย เยี่ยมยุทธเข้าใจความรู้สึกเธอ เป็นเขาก็คงโกรธปิ่นมุกมาก

“ปิ่นมุกเข้าใจผิด ส่วนคุณน้อยใจเธอที่โตมาพร้อมกับปิ่นมุกแต่ปิ่นมุกกลับลืมไปว่าคุณว่ายน้ำไม่เป็น”

ดาวเหนือร้องไห้ ช้ำใจมากที่ปิ่นมุกไม่เคยปฏิบัติต่อเธอเหมือนเพื่อนคนนึง


“เราอยู่ด้วยกันสามคนตั้งแต่เด็ก...ฉัน คุณหนูและคุณจินดา เราอายุเท่ากัน ฉันมีหน้าที่ดูแลคุณหนูตั้งแต่เด็ก”

ภาพในอดีตฉายชัดในหัว ดาวเหนือหลับตาอย่างขมขื่นเมื่อคิดถึงวัยเด็ก ปิ่นมุกเป็นคุณหนูเอาแต่ใจตั้งแต่เธอจำความได้ ทุกเช้าและทุกเย็นเธอจะต้องเคี่ยวเข็ญให้อีกฝ่ายตื่นไปโรงเรียนและทำการบ้าน

“ถ้าคุณหนูไม่ไปท่านประธานจะตัดเงินพ่อแม่ดาวเหนือค่ะ...ไปเถอะค่ะ”

ดาวเหนือเวลานั้นพยายามทำหน้าที่ของตนสุดความสามารถแต่ปิ่นมุกก็ไม่ให้ความร่วมมือแถมใช้ความได้เปรียบที่มี ทั้งบุญคุณของแม่ที่มีต่อดาวเหนือและความอยากได้อยากมีตามประสาเด็กๆเป็นเครื่องมือกดดัน

“งั้นเธอก็ทำการบ้านให้ฉันสิ นี่ดาวเหนือ...ฉันให้เธอ เสื้อชุดนี้ฉันใส่แค่ครั้งเดียว นี่อีก...เธออยากได้ใช่ไหมเป้อันใหม่ เอาไป...เอาไปให้หมดเลย ทำการบ้านให้ฉันที”

“โธ่คุณหนู”

“งั้นฉันก็ไม่ไป พ่อแม่เธอแย่แน่คราวนี้”

ปิ่นมุกมีลูกล่อลูกชนตั้งแต่เด็ก ทั้งหว่านล้อมข่มขู่จนดาวเหนือปฏิเสธไม่ได้สักครั้ง เยี่ยมยุทธรับฟังด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจพลางคิดถึงเรื่องตัวเองที่แทบไม่ต่างกัน

“ชีวิตคุณไม่ต่างจากผมสินะ...ใช้ของเก่าของคนอื่นมาตลอดชีวิต”

“ฉันต้องทำการบ้านให้คุณหนูจนไม่มีเวลาทำการบ้านของตัวเอง ฉันได้เล่นทุกอย่างแต่ต้องเล่นกับคุณหนูและต้องแพ้เท่านั้นไม่งั้นคุณหนูจะร้องไห้เสียใจ”

เยี่ยมยุทธรู้สึกเจ็บไปด้วยและเผลอระบายเรื่องตัวเอง “ผมตั้งใจเรียน สอบได้ที่หนึ่ง ไม่เคยเสียเวลาเล่นไร้สาระ ผมต้องชนะคนทุกคน ชีวิตผมเกิดมาเพื่อตัวเอง...เพื่อตัวผมคนเดียว”

“ทำเพื่อตัวเองหรือ...หึ...ชีวิตฉันอยู่มาได้เพราะคุณปิ่นมุก มันจึงเป็นของคุณปิ่นมุกมาตลอด แม้กระทั่งวันนี้...ฉันเกือบตายเพราะเขา”

“จะทนอยู่แบบนี้ทำไม จำคำของผมได้ไหม...คนรวยใช้เงินซื้อใจคน เขาซื้อใจคุณและคุณก็ยอมให้เขาซื้อ”

ooooooo

ปิ่นมุกมาถึงบ้านด้วยอารมณ์เสียสุดขีด เดือนเพ็ญมารอรับตามหน้าที่แม่บ้านพร้อมเหล่าสาวใช้แต่ไฮโซสาวก็พาลพาโลจนแตกกระเจิงทั้งบ้าน คนของเปรมจิตตามประกบและถ่ายทอดคำสั่ง

“ท่านประธานสั่งว่าคุณจะไปไหนก็ได้แต่ห้ามไปพบกับคุณผู้ชายคนนั้น และท่านยังสั่งให้พวกเราเฝ้าคุณหนูอยู่ที่นี่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ”

“ไอ้บ้า! ฉันไม่ใช่นักโทษ ไม่ใช่คนร้าย มาทำแบบนี้กับฉันทำไม”

คำสั่งของเปรมจิตทำให้ปิ่นมุกฟิวส์ขาดอาละวาดด่ากราดจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด ดาวเหนือไม่ได้สนใจและไม่ได้รับสายเพื่อนกึ่งเจ้านายอีก เยี่ยมยุทธเข้าใจดีและยอมอยู่เงียบๆมาส่งเธอถึงหน้าบ้าน

“คุณช่วยชีวิตฉัน ฉันขอบคุณมากนะคะ”

“จำหนี้บุญคุณนี้ไว้ คุณเป็นคนแบบนี้ไม่ใช่หรือ เอาชีวิตทั้งชีวิตยกให้คนที่มีบุญคุณ”

เยี่ยมยุทธแกล้งขยับไปใกล้ ดาวเหนือใจสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะหน้าตึงเมื่อเขาย้ำทิ้งท้าย

“เอาไว้ผมจะมาทวงคืนหนี้ชีวิตครั้งนี้...อย่างสาสม!”

ท่าทีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเยี่ยมยุทธทำให้ดาวเหนือสับสน ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไรกันแน่ เพราะบางครั้งเขาก็ดีเหมือนเทพบุตร แต่บางคราก็ร้ายราวกับเป็นมารกลับชาติมาเกิด

เดือนเพ็ญรออยู่แล้ว เมื่อเห็นสภาพปลอดภัยครบสามสิบสองประการของลูกสาวก็โถมตัวกอด พร่ำโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุให้ลูกสาวตกน้ำเกือบตาย ดาวเหนือไม่โกรธเพราะรู้ดีว่าแม่ขัดคำสั่งเปรมจิตไม่ได้ ทุกอย่างเป็นเพราะความใจอ่อนของเธอที่ยอมให้ปิ่นมุกกดขี่จนเสียคนแบบนี้

เยี่ยมยุทธไม่ละความพยายามสืบเรื่องพ่อแม่และน้องสาว นอกจากให้เงินปิดปากแดนยังมุ่งหน้าไปบ้านเด็กกำพร้าในวันต่อมาเพียงเพื่อจะพบว่าไฟล์ข้อมูลเกี่ยวกับทารกเพศหญิงที่ถูกส่งตัวช่วงปีเดียวกับเขาถูกขโมย!

“ไฟล์หาย...เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”

“เรื่องนานตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว ใครจะไปทราบล่ะคะ พวกเรายังไม่มีใครมาทำงานที่นี่ ไม่มีใครรู้หรอก”

“เขาเป็นน้อง...ญาติคนเดียวของผม ผมจะฟ้องพวกคุณทุกคน!”

เจ้าหน้าที่บ้านเด็กกำพร้ากลัวหัวหด อ่อนเสียงลง “ขอร้องเถอะค่ะ...พวกเราตั้งใจทำงานเพื่อเด็ก ถ้าคุณฟ้องคุณก็ไม่เจอน้องแถมทำให้พวกเราที่ไม่มีความผิดลำบากไปด้วย”

ความจริงที่ค้นพบในบ้านเด็กกำพร้าทำให้เยี่ยม–ยุทธปักใจว่าพ่อแม่ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และต้องมีใครสักคนปกปิดความจริงเกี่ยวกับน้องสาวของเขา...แต่จะเป็นใครล่ะ

ooooooo

ระหว่างที่เยี่ยมยุทธสืบเรื่องน้องสาว ปิ่นมุกประชดแม่เก็บตัวในบ้านไม่กินไม่นอน แต่วีนแตกจนทุกคนเหนื่อยใจ เปรมจิตรับรู้ฤทธิ์เดชของลูกสาวตัดสินใจโทร.หาในเย็นวันนึง

ปิ่นมุกเห็นชื่อแม่บนมือถือก็กดรับ แหวลั่น

“ตัดทิ้งหนูไปจากกองมรดก ตัดทิ้งหนูออกจากชีวิตแม่เลยสิคะ หนูไม่แคร์หรอก!”

“ฉันแค่จะบอกแกว่าต่อให้แกติดปีกหนียังไงแกก็หนีฉันไม่พ้น พรุ่งนี้แกต้องไปทำงาน เลิกบ้าผู้ชายเสียที”

สวนจบก็วางสาย ทิ้งปิ่นมุกให้เต้นผางด้วยความโกรธจัด

“พอกันทีกับการร้องไห้คร่ำครวญ ถึงเวลาแล้ว... พอกันที!”

ปิ่นมุกไม่กลัวแม่ วางแผนตลบหลังด้วยการแต่งตัวสวยไปงานปาร์ตี้บ้านเพื่อน คนของเปรมจิตตามประกบแต่ไฮโซสาวก็อาศัยความสนิทสนมกับเจ้าของบ้านแอบไปหาเยี่ยมยุทธจนได้

เยี่ยมยุทธกำลังปวดหัวเพราะพยายามฟื้นความทรงจำในอดีต เมื่อเจอปิ่นมุกบุกบ้านก็ตั้งรับไม่ถูก ปิ่นมุกในสภาพเมากรึ่มโถมตัวกอดคอเขาพร้อมประกาศกร้าว

“พอกันทีกับนามสกุลศิลาทอง ฉันจะแต่งงานกับคุณ จะได้ออกจากกรงทองนั่นเสียที...แต่งงานกันนะคะ”

ปิ่นมุกไม่พูดพล่ามเดินเข้าห้องนอนเขาหน้าตาเฉย เยี่ยมยุทธจะห้ามแต่เธอไม่ฟัง

“ไม่รู้แหละคืนนี้ฉันจะนอนนี่ ถึงไม่มีเรือ ไม่มีทะเล เราก็มีความสุขกันได้”

ขาดคำก็ดึงตัวเยี่ยมยุทธมากอด ลูบไล้กายแกร่งพลางสารภาพความในใจอย่างหลงใหล

“ฉันคิดถึงคุณจัง เรารู้จักกันแค่สองสามอาทิตย์แต่ทำไมนะฉันถึงรักคุณขนาดนี้”

เยี่ยมยุทธไม่มีทางเลือกทิ้งปิ่นมุกไว้ในห้องแล้วรีบไปรับดาวเหนือมาอยู่ด้วย เดือนเพ็ญเป็นคนรับหน้าและบอกว่าลูกสาวไม่อยู่ไปตามแดนที่ไม่รู้ไปเมาแอ๋ที่ไหน

เยี่ยมยุทธแอบรู้สึกผิดที่ให้เงินแดนไปซื้อเหล้าเมาไม่กลับบ้าน เขาตระเวนขับรถตามหาจนเจอดาวเหนือในสภาพน่าสงสาร สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเพราะห่วงพ่อ

ท่าทางร้อนรนของดาวเหนือทำให้เยี่ยมยุทธลังเลจะเผชิญหน้า ได้แต่สะกดรอยเงียบๆและแอบถ่ายภาพเธอไว้ ดาวเหนือไม่รู้ตัวว่าถูกตาม วิ่งหาพ่อจนเจอในกองขยะข้างทาง เยี่ยมยุทธอยากช่วยแต่แขยงกลิ่นขยะต้องไปซื้อเสื้อกันฝนและผ้าคาดจมูกในร้านสะดวกซื้อจึงโผล่ไปหา

เยี่ยมยุทธให้แดนขี่หลังพากลับบ้าน ดาวเหนือทึ่งมาก แม้จะเคืองที่เขาสวมเสื้อกันฝนเพราะรังเกียจกลิ่นขยะแต่ก็ไม่ถือสา...อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจมาช่วยแบกพ่อขี้เมาของเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย

เดือนเพ็ญมองมาหน่ายๆ รับไม้ต่อพาแดนไปอาบน้ำนอน เยี่ยมยุทธจึงได้เข้าเรื่องชวนดาวเหนือไปค้างด้วย ดาวเหนือตั้งท่าจะปฏิเสธแต่ก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อได้ยินว่าปิ่นมุกอยู่ที่บ้านเขา

ดาวเหนืออ่อนใจกับความดื้อรั้นของปิ่นมุกมาก แม้ไม่หายโกรธเรื่องอีกฝ่ายผลักเธอตกน้ำแต่ความห่วงใยตามประสาเพื่อนกึ่งเจ้านายที่มีมานานก็ทำให้ดูดายไม่ได้

“คุณหนูเคยหนีออกจากบ้านหลายครั้ง แต่หนีไปได้วันสองวันก็โดนตามกลับมาค่ะ”

เยี่ยมยุทธฟังแล้วไม่เบาใจขึ้นเลย “แล้วท่านประธานจะส่งคนมาฆ่าผมไหม คุณต้องเป็นพยานให้ผมนะว่าผมไม่ได้ทำอะไรเธอ คุณติดหนี้ผม...เพราะฉะนั้นชดใช้ด้วยการเป็นพยานให้ผม ช่วยผมพูดเข้าใจไหม!”

ooooooo

ดาวเหนือยังไม่ต้องช่วยเรื่องเปรมจิตอย่างที่เยี่ยมยุทธนึกหวั่น แต่ต้องรับมือปิ่นมุกที่อาละวาดจะทำร้ายเมื่อเห็นว่าเธอมาพร้อมกับเยี่ยมยุทธ

เยี่ยมยุทธทนเห็นดาวเหนือถูกทำร้ายไม่ไหวปรี่มาช่วย ปิ่นมุกตะลึงมากลำเลิกบุญคุณดาวเหนือทันที

“คุณหาว่าฉันใจร้ายเหรอ ตั้งแต่เด็กๆ ฉันเล่าทุกอย่างให้ดาวเหนือฟัง ฉันร้องไห้กับเขาทุกเรื่อง ทุกอย่างที่ฉันมี เสื้อผ้า กระเป๋า เงิน ฉันให้เขาหมดแต่เขาก็ยังทรยศฉันได้”

ปิ่นมุกโวยวาย ดาวเหนือต้องข่มอารมณ์ไม่ให้เต้นตามก่อนอธิบายอย่างใจเย็น

“ฉันไม่ได้บอกท่านประธาน ที่มานี่ก็ไม่ได้บอกใคร คุณเยี่ยมยุทธไปตามให้มาดูแลคุณ กลัวคุณจะเสียชื่อ”

“เธอไม่ได้เป็นคนไปบอกคุณแม่หรือ”

“ถ้าไม่เชื่อ ไม่ไว้ใจกัน ฉันกลับก็ได้”

ดาวเหนือทำท่าจะกลับจริงๆ ปิ่นมุกหน้าเสียเปลี่ยนท่าทางเป็นดราม่าวิ่งไปกอดเพื่อนกึ่งคนใช้ทันที เยี่ยมยุทธตะลึงมากแต่คงไม่เท่าดาวเหนือที่เห็นปิ่นมุกฟูมฟายขนาดนี้

“ฉันขอโทษ ฉันใจร้อน ฉันเครียด ก็เธอเป็นเพื่อน เป็นผู้ช่วย เป็นทุกอย่าง แล้วถ้าเธอทรยศชีวิตฉันจะเหลือใคร ...คราวนี้ฉันหนีออกจากบ้านจริงๆ ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่กลับไปอีก ฉันจะใช้ชีวิตที่นี่ จะเริ่มใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา เธอต้องอยู่กับฉันนะดาวเหนือ...เธอต้องช่วยฉันนะ”

ดาวเหนือใจอ่อนยอมช่วยปิ่นมุกอีกครั้ง เยี่ยมยุทธแอบเซ็งอย่างบอกไม่ถูกแต่บ่นกับใครไม่ได้ต้องแวะไประบายกับเปลวจิตแพทย์ประจำตัวในเช้าวันต่อมา

“อาทิตย์นี้ดราม่ามาเป็นลังต้มกินแทบไม่ทัน พวกชอบเสพดราม่านี่เขาคิดอะไรครับ ใช่ไบโพลาร์ไหม... เดี๋ยวโมโห เดี๋ยวก็ร้าย เดี๋ยวก็ดีหน้ามือเป็นหลังมือ”

“คนธรรมดาก็มีครับ แค่เจ้าอารมณ์ อย่าไปเที่ยวว่าใครว่าไบโพลาร์นะครับ โรคนี้มีรายละเอียดของมันอยู่... คนที่ชอบดราม่า...ข้อเสียคือใช้อารมณ์นำการตัดสินใจ อารมณ์ที่ถูกใช้ออกมาอย่างมากมายและรวดเร็วทำให้ขาดสติ ตัดสินใจผิดพลาด ข้อนี้คือสิ่งที่ต้องเตือนเขาครับ”

“งั้นก็ต้องเตือนทั้งสังคมครับ เปิดโซเชียลขึ้นมาก็มีแต่ดราม่ากันทั้งประเทศ...ชอบกันจริงๆ”

เปลวหัวเราะหึๆก่อนเปลี่ยนไปถามถึงฝันร้ายของคนไข้หนุ่ม เยี่ยมยุทธพยักหน้าขื่นๆเมื่อคิดถึงความฝันถึงบ้านที่เกิดเพลิงไหม้เมื่อหลายปีก่อน เสียงร้องของน้องสาวและความตายของพ่อแม่ทำให้เขาปวดใจ

“ยิ่งรักก็ยิ่งห่วง ยิ่งอยากช่วยเหลือ ความรักเป็นทุกข์อย่างนี้นี่เอง...โดยเฉพาะความรักในครอบครัว... ทำเอาผมไม่อยากผูกพันกับใครเลย เป็นแบบผมคนเดิมที่สนใจแต่เอาชนะตลาดหุ้น สนใจแต่ตัวเลขในพอร์ตของผม ตกเป็นทาสของเงินเหมือนเดิมน่าจะดีกว่านะครับ”

“เราเสียเวลาสองในสามต่อวันทำงานหาเงิน เราคิดว่าเจ้านายเราคือเงิน  แต่ผู้บงการแท้จริงคือความรักต่างหาก”

“แม้แต่เด็กกำพร้าที่ไม่เคยรักใครอย่างผมหรือครับ”

“คุณหาเงินเพื่อให้คนยอมรับหรือเปล่า ถ้าใช่ก็แปลว่าคุณถูกความรักบงการเหมือนคนส่วนใหญ่ในโลกนี้”

“ผมเนี่ยนะถูกความรักบงการ ไม่มีใครบงการผมได้หรอก”

“ปล่อยให้ความรักบงการไปเถอะครับ แล้วคุณจะได้เห็นพลังของมันว่ายิ่งใหญ่แค่ไหน ตอนนี้คุณเริ่มเปิดใจแล้ว คุณจะได้เห็นพลังของความรักเร็วๆนี้แหละ ถึงเวลานั้น...ใช้มันให้เป็นประโยชน์นะครับ”

ooooooo


ละครดวงใจในไฟหนาว ตอนที่ 2 อ่านดวงใจในไฟหนาวติดตามละครดวงใจในไฟหนาว ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย เจมส์ มาร์, จีน่า ญีนา ซาลาส 18 ส.ค. 2561 12:32 2018-08-07T00:27:11+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ