ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    หางเครื่อง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ออกจากบ้านพิมุก ระหว่างเดินกลับ  เดือนถามว่า คิดว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือ ขำฟันธงชัวร์ ป้อมบอกว่าตนส้มหล่นอยู่ดีๆก็ได้เงินเดือนจากศัตรู

    “แบบนี้ พี่ชูเกียรติเขาจะไม่โกรธเหรอ ดีไม่ดีเดี๋ยวพาลไม่ช่วยพูดเรื่องชกมวยของพี่รวิล่ะ จะทำยังไง” เดือนกังวล

    “ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นฉันคิดเอาไว้แล้ว” ขำยืด แต่พอป้อมถามว่าคิดไว้ยังไงก็กลับบอกว่า “ถึงเวลาแล้วรู้เอง”

    เดือนขอร้องว่ายังไงก็อย่าบอกรวิว่าทำไมตนถึงยอมไปอยู่คอนโด ถูกป้อมบ่นว่านางเอกอีกแล้ว เดือนแยกไปทำธุระต่อนัดพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน

    ธุระ ของเดือนคือไปที่ห้องซ้อมวงของเทพ ตั้งใจจะไปบอกรวิเรื่องจะเดินทางไปกรุงเทพฯพรุ่งนี้ แต่ยืนลังเลอยู่หน้าห้องจนนภามาเจอ ถามประชดว่า

    “ทำอะไรของเธอเนี่ย จะเข้าหรือไม่เข้า จะทำอะไรก็หัดตัดสินใจให้มันเด็ดขาด นักร้องน่ะต้องกล้าทั้งบนเวทีแล้วก็นอกเวทีด้วย มัวขี้ขลาดอยู่ได้ น่ารำคาญ”

    นภาเดินแซงเข้าห้องไป เดือนจึงเดินตามเข้าไปบอกรวิว่ามีเรื่องจะคุย แล้วพากันเดินออกไปคุยข้างนอก ศิริพรมองอย่างระแวง พยายามโทรศัพท์ถึงแก้วแต่โทร.ไม่ติด

    พอรวิรู้ว่า เดือนจะไปอยู่กรุงเทพฯแม้จะมีป้อมไปอยู่เป็นเพื่อน รวิก็ยังเป็นห่วงตัดพ้อว่าไม่รับความช่วยเหลือจากตน ไม่ยอมรับเงินจากตนแต่กลับยอมไปอยู่กับหมอนั่น เดือนบอกว่าตนอยู่ที่พักสำหรับนักร้องนักแสดงในสังกัด และชูเกียรติก็ไม่ได้ไปอยู่ด้วย รวิก็ยังระแวงว่าชูเกียรติจะย่องไปหา ถึงป้อมจะไปอยู่ด้วยก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมง

    เดือนอ้างความจำเป็น ถูกรวิหาว่าอ้างโน่นอ้างนี่ที่แท้ชอบห้องหรูอยู่สบาย ทำให้เดือนน้อยใจตัดบทประชดว่า

    “ใช่ เดือนอยากอยู่แบบหรูๆ เดือนไม่อยากไปเช่าห้องกระจอกๆ อยู่หรอก ถ้าเข้าใจแล้วงั้นเดือนขอตัว”

    รวิมองเดือนที่เดินจากไป หันไปชกกำแพงทั้งโกรธทั้งเสียใจ เดือนเองก็เสียใจที่ตนทำเพื่อเขาแท้ๆกลับถูกมองผิดๆ

    ooooooo

    แก้ว หิ้วกระเป๋าเตรียมเดินทางไปกับชูเกียรติ ศิริพรมาหาแต่เช้าด่าทอต่อว่าที่โทร.มาแล้วไม่รับสายทั้งที่เงินค่าทำงานก็ เอาไปแล้ว แก้วบอกว่าโทรศัพท์เสีย

    ศิริพรควักเงินกระแทกกระทั้นให้บอกเอาไปซื้อเครื่องใหม่ ย้ำเสียงเข้มว่า

    “แล้วถ้ามีอะไรให้รายงานฉันอย่าลืมนะ อะไรที่ทำให้นังเดือนมันขายหน้าหรือเสียชื่อได้ ทำไปเลย เอาให้มันหลุดไปจากวงการได้ยิ่งดี”

    “รู้แล้วน่า ฉันไปก่อนแล้วกัน ฉันรีบ” ว่าแล้วรีบเดินออกไปกลัวกิมที่จ้องเขม็งอยู่จะมาขอแบ่งเงินที่เพิ่งได้จากศิริพร

    พอเจอกัน แก้วชิงขึ้นนั่งคู่ชูเกียรติที่เป็นคนขับ ส่วนเดือนกับป้อมนั่งเบาะหลัง ระหว่างทางเดือนนั่งนิ่งเงียบ มีแต่ป้อมกับแก้วที่จิกกัดกันไปตลอดทางจนชูเกียรติส่ายหน้าระอาใจ

    ที่ค่ายเพลง...บรรดานักข่าวมารอกันอยู่แล้ว พอรถของชูเกียรติเลี้ยวเข้าลานจอดรถ พวกนักข่าวก็ลุกขึ้นเตรียมพร้อมทันที พอเจอหน้าก็ยิงคำถามกันเป็นชุด จนชูเกียรติต้องขอเวลาเตรียมตัวสักครู่ เดือนมองนักข่าวตื่นๆ ป้อมต้องช่วยมากันนักข่าวพาเข้าไป ผิดกับแก้วที่ยิ้มร่าก๋ากั่นโพสท่าให้ถ่ายรูปและแนะนำตัวเองกับนักข่าวจ๋อยๆ

    “ชื่อแก้วค่ะ เดี๋ยวจะเป็นนักร้องค่ะ...ถ่ายเลยค่ะ

    ถ่ายเยอะๆเลยค่ะ” ป้อมหมั่นไส้เลยยันเสียหัวทิ่มไปในกลุ่มนักข่าวจนแตกกันกระจาย

    ชูเกียรติพาทั้งสามไปทางห้องประชุมค่ายเพลง ให้แก้วกับป้อมรอข้างนอกบอกว่า

    “เราจะประชุมกันก่อนแถลง เฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้องเท่านั้น” แล้วพาเดือนเข้าไป แก้วโกรธจมูกบานแทบจะกรี๊ดออกมา แต่อึดใจเดียวก็คิดอะไรได้ ค่อยๆเลี่ยงจากป้อมไปเงียบๆ

    ooooooo

    ชูเกียรติประชุมทีมงานที่เกี่ยวข้อง เขาส่งสคริปต์ให้เดือน บอกทั้งเดือนและทีมงานว่า

    “ก็ตกลงกันตามนี้นะครับ เราจะให้เดือนตอบตามสคริปต์ที่เราร่างไว้ให้ และขอให้ทุกคนทำความเข้าใจให้เหมือนกันด้วยนะครับ” เดือนนั่งดูสคริปต์ถามว่าตนต้องตอบตามนี้เลยหรือ “ใช่จ้ะ เดือนมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

    “คือเดือนอ่านดูแล้ว มันไม่ใช่เลยนะคะ ที่บอกว่าแกล้งถ่ายเล่นกันกับเพื่อน แล้วอาจจะหลุดไปตอนเอาโทรศัพท์ไปศูนย์ซ่อมเนี่ย...เดือนว่า มันเป็นข้ออ้างเก่ามากนะคะ”

    “เดือน...บางเรื่องเราก็ต้องสร้างสถานการณ์ขึ้นมานะ ขืนเราบอกไปว่ามีคนแอบถ่าย พวกนักข่าวเขาก็ต้องโจมตีอีกว่าระบบเราเป็นยังไง หรือคนของเราเป็นยังไงถึงเกิดเรื่องแบบนี้”

    “แต่เดือนว่า...”

    “เอาตามนี้ล่ะนะ เดี๋ยวเดือนไปแต่งหน้าแต่งตัวก่อนเลย เดี๋ยวพวกพี่ขอประชุมอะไรกันต่ออีกหน่อย” ชูเกียรติตัดบท เดือนจำต้องลุกขึ้นเดินตามช่างแต่งหน้าทำผมไปอย่างไม่เต็มใจ

    แก้วแว่บออกไปหาพวกนักข่าวตีหน้าเศร้าให้สัมภาษณ์ว่าตนกับเดือนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก เดือนอยากเป็นนักร้องตั้งแต่เด็กแล้ว ใส่ไฟว่าเดือนเคยพูด
    ว่าถ้าอะไรที่ทำให้ดังได้เขาก็จะทำ พอนักข่าวถามย้ำ ก็ทำทีพูดออกตัวว่า

    “แต่นี่แก้วไม่ได้หมายความว่าเดือนเขาจงใจถ่ายเองปล่อยเองอะไรเลยนะคะ ไม่เลยค่ะ แก้วไม่มีทางพูดเยี่ยงนั้นแน่ แก้วรักเพื่อนค่ะ”

    ไม่เพียงเท่านั้น แก้วยังใส่ไฟว่า เพราะเรื่องคลิปนี้ทำให้แม่ของเดือนอับอายผู้คนทนไม่ไหวถึงกับตัดสินใจที่จะฆ่า...แก้วพูดได้แค่นั้นก็ถูกป้อมเอามือปิดปากล็อกคอลากออกไป พลางหันบอกพวกนักข่าวที่พากันงงว่า

    “โฮะๆๆ ขอโทษนะคะ คือคนนี้เขาเป็นแดนเซอร์น่ะค่ะ แต่พอดีแอ็กซิเดนท์นิดหน่อย ระหว่างซ้อมหัวไปฟาดพื้นน่ะค่ะ ตั้งแต่นั้นสติก็ไม่ค่อยดี ชอบมโนสร้างเรื่องเอง อย่าไปสนใจนะคะ หุๆหิๆ” ว่าแล้วลากแก้วเข้าข้างในเลย

    ooooooo

    ถึงเวลาออกไปที่ห้องแถลงข่าว ชูเกียรติย้ำกับเดือนอีกครั้งว่า อย่าลืมพูดตามสคริปต์

    พอชูเกียรติพาเดือนออกไปปรากฏตัว ทั้งการถ่ายทอดสดและนักข่าวที่รอสัมภาษณ์ ก็ทำงานทันที ชูเกียรติขยับมาดให้ดูดีก่อนเริ่มแถลงว่า

    “ครับ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณสื่อมวลชนทั้งหลายที่ให้ความสนใจนะครับ จากกรณีที่คลิปหลุดของนักร้องเราออกไป วันนี้เราก็จะชี้แจงให้ทุกกรณีเลยนะครับ แล้วหลังจากนั้นใครมีคำถามก็เชิญเลยนะครับ”

    เดือนตื่นเต้นจนบีบมือตัวเองแน่น ดีแต่มีป้อมยืนส่งสายตาให้กำลังใจพร้อมๆกับคุมแก้วที่ยืนหน้าบูดอยู่

    “จริงๆแล้วเรื่องราวที่เกิดขึ้น เราขอยอมรับว่าเป็นศิลปินของเราจริงๆ แต่สาเหตุมาจากการหยอกล้อกันโดยไม่ได้ตั้งใจมากกว่า...เรื่องรายละเอียด ผมให้ทางคุณเดือนเป็นผู้ตอบคำถามเองเลยดีกว่าครับ” ชูเกียรติพยักหน้าให้เดือน เดือนขยับตัวอย่างตื่นเต้น เลื่อนสคริปต์มาตรงหน้า พูดไปดูสคริปต์ไปด้วย ชูเกียรติมองอย่างเบาใจว่าเดือนจะพูดตามสคริปต์

    “สวัสดีค่ะ ดิฉัน เดือน งามพร้อม เป็นนักร้องหน้าใหม่ของที่นี่ค่ะ สำหรับกรณีที่เกิดขึ้น ก่อนอื่นเดือนขอยอมรับว่า ผู้หญิงที่อยู่ในคลิปนั้น คือตัวเดือนจริงๆค่ะ ส่วนที่มีการถ่ายและหลุดออกไปนั้น ก็เพราะ...เพราะ...”

    เดือนพูดทิ้งจังหวะ ในความคิดต่อสู้อย่างหนักว่าจะพูดตามสคริปต์หรือพูดความจริงดี ในที่สุดเดือนตัดสินใจโพล่งไปว่า “เพราะมีคนจงใจแอบถ่ายเดือนค่ะ!!”

    ชูเกียรติที่นั่งวางมาดอยู่ถึงกับสะดุ้งมองเดือนขวับ นักข่าวพากันซุบซิบ ในขณะที่เดือนยังคงพูดต่อไปอย่างสงบ...

    “วันนั้น...เดือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จะมาฟิตติ้งค่ะ เดือนไม่รู้ว่าใครเป็นคนถ่าย แต่เชื่อว่าเป็นคนในค่ะ...”

    “ผมว่าคงมีการเข้าใจผิดกันนะครับ” ชูเกียรติขัดขึ้นแล้วกระซิบ “เดือน! ทำไมไม่พูดตามสคริปต์!”

    แต่เดือนไม่สนใจ ยังคงพูดต่อไปอย่างมั่นใจ “เดือนคิดว่ามีใครจงใจแกล้งเดือน อาจจะมีคนนอกที่ไม่หวังดีกับเดือนรวมอยู่ด้วยก็ได้ ซึ่งคนพวกนั้นเดือนคิดว่าเดือน พอจะรู้ว่าเป็นใคร แต่ยังไม่มีหลักฐานเลยไม่ขอพูดชื่อ

    ดีกว่า แต่อยากบอกให้เขารู้ว่า บาปกรรมมันมีจริง ทำอะไรไว้ก็ได้แบบนั้น”

    ศิริพรดูการถ่ายทอดสดอยู่จ้องเดือนในทีวีเขม็ง ปักมีดที่กำลังปอกผลไม้ลงอย่างแรง!

    ooooooo

    นักข่าวยังเจาะประเด็นคลิปหลุดต่อไป ถามเดือนว่าคลิปนั้นหลุดไปได้อย่างไร

    เดือนบอกว่าตนไม่ทราบ แต่มั่นใจว่ามีคนจงใจปล่อย นักข่าวถามอีกว่าเป็นแผนโปรโมตหรือเปล่า ชูเกียรติขัดขึ้นว่า

    “พูดอะไรอย่างนั้นครับ ค่ายเพลงของเรามีงบ ประมาณในการโปรโมตเหลือเฟือนะครับ เสี่ยเอง ท่านก็ทุ่มไม่อั้นครับถ้าเพื่อการโปรโมต”

    “เอาล่ะค่ะพี่ๆทุกคน เดือนไม่ทราบว่าตอนนี้เรื่องของเดือนลือกันไปถึงไหนแล้ว เดือนไม่อยากจะแก้ตัวอะไรให้มาก ตอนนี้ทุกคนอาจจะรู้จักเดือนในฐานะนักร้องคลิปหลุด นักร้องโปรโมต หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่นับจากนี้เป็นต้นไป เดือนจะทำให้ทุกคนจำได้แค่ว่า เดือนคือนักร้องคุณภาพที่มีความสามารถ ไม่มีดีแค่หน้าตา...”

    รวินั่งดูทีวีอยู่ที่บ้าน ทีแรกก็ตึงเครียด แต่พอฟังเดือนพูดความตั้งใจมุ่งมั่นของตนก็ยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ แล้วก็ยิ่งภูมิใจมากขึ้นเมื่อเดือนพูดกับนักข่าวต่อไปอย่างมั่นใจว่า

    “ตอนนี้ทุกคนอาจจะรู้จักเดือนในฐานะนักร้องคลิปหลุด นักร้องโปรโมต หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่นับจากนี้เป็นต้นไป เดือนจะทำให้ทุกคนจำได้แค่ว่า เดือนคือนักร้องคุณภาพที่มีความสามารถ ไม่ใช่มีดีแค่หน้าตา เดือนจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นเองค่ะ”

    บรรดานักข่าวพากันมองเดือนอึ้ง มีนักข่าวคนหนึ่งปรบมือขึ้นก่อน ทุกคนเลยปรบมือกันเกรียว แก้วหน้า บอกบุญไม่รับ ชูเกียรติถอนใจซับเหงื่อโล่งอก ทำเป็นยิ้มแย้มปรบมือผสมโรงไปด้วย

    เดือนยิ้มให้บรรดานักข่าวที่ปรบมือให้กำลังใจ เพียงวันแรกที่ได้ออกสื่อก็ทำให้เธอภูมิใจในตัวเองไม่น้อย

    เมื่อแถลงข่าวจบ ชูเกียรติเตือนขณะเดินออกมาด้วยกันว่าคราวหน้าคราวหลังอย่านอกบทอีก เดือนบอกว่าตนไม่อยากโกหก ชูเกียรติย้ำเตือนว่าถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมามันจะเดือดร้อนกันไปหมด

    “ถ้าเราไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดกัน ทำไมเราต้องกลัวล่ะคะ” เดือนถาม

    ชูเกียรติไม่ตอบ แต่เร่งเดือนให้ทยอยเก็บของเพราะอีกไม่กี่วันก็ต้องลงมาอยู่แล้ว เดือนฟังแล้วจ๋อยลงไปอีก

    ooooooo

    กว่าจะกลับถึงบ้านก็ค่ำแล้ว รวิมานอนรอที่แคร่หน้าบ้าน เกือบถูกเดือนเอาไม้ฟาด พอรู้ว่าเป็นรวิเดือนถามว่ามานอนอะไรอยู่ตรงนี้ มีอะไรหรือเปล่า

    รวิชมว่าวันนี้เดือนพูดได้ดีมาก แล้วพูดถึงเรื่องที่เดือนต้องไปอยู่กับชูเกียรติ ขอร้องให้เปลี่ยนใจเสียตนยอมที่จะขี่มอเตอร์ไซค์ไปกลับกรุงเทพฯให้เดือนทุกวันแต่เดือนก็อ้างความจำเป็นของตน รวิน้อยใจหาว่าเดือนเห็นแก่ความสบาย ลุกเดินกลับไป เดือนมองตามน้ำตาคลอ พึมพำอย่างน้อยใจว่า...

    “เหตุผลอย่างเดียวของเดือนที่สำคัญ...คือเดือนจะไม่ยอมเสียพี่ไปอีกคนต่างหาก...พี่รวิ...”

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเดือน ป้อม และขำ ไปเดินตลาด ก็ถูกชาวบ้านชี้ชวนกันดูว่าเป็นนักร้องที่ให้สัมภาษณ์ออกทีวีเมื่อวานนี้

    บรรดาแม่ค้าที่เคยขายของด้วยกันก็ทักเดือนแสดงความยินดีกับเดือนที่จะได้เป็นนักร้องแล้ว กิมทนฟังไม่ได้พูดเรื่องคลิปหลุดขึ้นมาทำลายภาพพจน์เดือน ซ้ำยังเหยียดเย้ยว่าถ้าตนมีลูกแบบนี้ก็คงชิงตายไปก่อนเหมือนกันนั่นแหละ

    “งั้นก็คงต้องรีบตายเสียตอนนี้เลยนะ” นภาเอ่ยแทรกขึ้น พอกิมหันมองก็เชิดหน้าพูดต่อ “เพราะไอ้ที่ลูกสาวสุดที่รักทำน่ะ มันเละเทะยิ่งกว่านี้เป็นร้อยเท่า”

    “แกอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ อีนักร้องตกกระป๋อง” กิมหันด่าทันที นภาถามว่าจะเอาเรื่องไหน เอาตั้งแต่สมัยอยู่ที่วงที่ไปกับเสี่ยอะไรบ้างไหม กิมกลัวแก้วจะถูกสาวไส้เลยไม่กล้าท้า บรรดาแม่ค้าในตลาดก็พากันซุบซิบอย่างรู้กัน นภาจิกตามองกิมแล้วเดินเชิดไปเจอเดือนกับป้อมและขำยืนงงอยู่ ก็พูดใส่เดือนว่า

    “เอาเวลาเศร้าไปทำตัวให้ดูดี ดีกว่าไหม...โลกนี้ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าหรอก ถ้าอยากให้แม่ที่จากไปหมดห่วงก็เลิกทำตัวไม่รู้จักโตเสียทีเถอะ” พูดแล้วทำท่าจะเดินไปนึกอะไรได้หันมาพูดอีก “อ้อ...ที่ฉันพูดเนี่ย ก็แค่หมั่นไส้ ไม่ชอบเห็นใครมาทำตัวอ่อนแอ แต่ยังไงๆสำหรับเธอแล้วก็เป็นแค่นักร้องหน้าใหม่ ไม่มีทางมาเทียบกับมืออาชีพอย่างฉันได้หรอกน่ะ”

    นภาเดินเชิดไปแล้ว ป้อมกับขำหันบอกกันว่านภาพูดเมื่อกี๊เหมือนจะแอบสอนเดือนอยู่นะ ส่วนเดือนฟังนภาแล้วนิ่งคิดก่อนยิ้มออกมาอย่างเข้าใจเจตนา

    แล้วกลางวันนี้เอง เดือน ขำ และป้อมก็พากันไปเดิน ตลาดในตัวเมือง เดือนซื้อเครื่องสำอางทุกอย่าง ซื้อกระทั่งที่ขัดผิวและเสริมอึ๋ม จนป้อมถามว่านึกยังไงมาซื้อของพวกนี้ ปกติเห็นแป้งกระป๋องยังไม่ค่อยจะทาเลยถ้าไม่ได้ออกงาน

    “ก็อย่างที่พี่นภาบอกนั่นแหละ เอาเวลาเศร้ามาดูแลตัวเองดีกว่า ฉันจะต้องดังให้ได้ไวๆ จะได้มาจัดการเรื่องแม่ให้เรียบร้อยสักที”

    ซื้อของจนเสร็จแล้วป้อมจึงนึกได้ว่าขำหายไป เดือนมองออกไปหน้าร้านเห็นขำไปยืนพลิกนิตยสารอยู่หน้าแผงขายหนังสือ พอเดินไปเรียก ขำถึงกับสะดุ้งเฮือกเพราะแอบดูหนังสือประเภทวับๆแวมๆอยู่ รีบบอกแก้เกี้ยวว่าในนี้มีเรื่องของเดือนด้วย แล้วรีบวางพากันเดินกลับไป

    แต่พอขำวางหนังสือลง ก็มีอีกมือหนึ่งมาหยิบไปพลิกดูหน้าที่มีข่าวเดือน...โรจน์นั่นเอง!!  โรจน์จิกตามองตามเดือนไปอย่างโกรธแค้น

    ส่วนชูเกียรติ หลังจากจัดแถลงข่าวเรื่องเดือนไปไม่กี่วัน พนักงานก็เอารายชื่อลูกค้าที่ติดต่อเข้ามาให้เดือนไปออกงานอีเวนต์มากมาย ชูเกียรติดูรายการแล้วยิ้มแววตาเจ้าเล่ห์ พึมพำว่ายังไม่ทันทำเพลงก็มีงานเข้ามาเสียแล้วบอกลูกน้องว่าเดี๋ยวตนจะโทร.ไปคุยกับลูกค้าเอง ย้ำกับพนักงานว่า

    “ทีนี้ถ้ามีงานของเดือนให้โทร.เข้าเบอร์ฉันโดยตรงเลยนะ”

    พอพนักงานคนนั้นออกไป ชูเกียรติก็เอาสัญญาว่า จ้างผู้จัดการส่วนตัวที่ระบุว่าต้องแบ่งจ่ายตามเปอร์เซ็นต์ที่ได้รับค่าจ้าง 30% ดูสัญญาพึมพำอย่างพอใจ...

    “ขอเป็นผู้จัดการแบ่งสามสิบนะ กันเอง...ตัวทำเงินให้จริง หึๆ สาวน้อยของฉัน”

    ooooooo

    ก่อนเดือนจะออกเดินทาง รวิตั้งอกตั้งใจทำพวงกุญแจและทำป้ายไฟเชียร์เดือน ศิริพรมาเห็นก็ไม่พอใจ พูดประชดว่าไม่รบกวนแล้ว เชิญตามสบาย

    คืนนี้ เดือนมองกระเป๋าที่เตรียมเดินทาง หยิบรูปช้อยมากอด บอกกล่าวแม่ว่า

    “แม่จ๋า...พรุ่งนี้เดือนต้องเข้าไปอยู่กรุงเทพฯแล้วนะจ๊ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะ มีพี่ป้อมไปอยู่กะเดือนด้วยอีกไม่นานหรอก เดือนจะกลับมาจัดงานของแม่ให้ยิ่งใหญ่เลยจ้ะ”

    รุ่งขึ้น เดือนไปพบชูเกียรติที่ท่ารถ ปรากฏว่าแก้ว ไม่ได้ไปด้วย เขาบอกว่าจะให้ตามไปทีหลัง ตอนนี้มี แต่งานของเดือนที่เข้ามาด่วน

    ขณะกำลังจะก้าวขึ้นรถนั่นเอง ขำก็ร้องเรียกมาแต่ไกล เดือนหันมามองเห็นขำซ้อนมอเตอร์ไซค์รวิถือป้ายไฟชูหรามาด้วย เดือนขอตัวกับชูเกียรติไปพบ ต่อว่าขำว่าทำอะไรอย่างนี้อายคนอื่นเขา

    รวิเดินเข้าหาเดือน ป้อมกับขำเลี่ยงไปอย่างรู้หน้าที่ รวิมอบพวงกุญแจที่ตั้งใจทำให้เดือนบอกให้เก็บไว้ดีๆ ถ้ายังมีความรู้สึกดีต่อกัน แต่ถ้าวันไหนไม่มีอะไรกันแล้วก็ทิ้งมันไปเสีย

    “จะเอาเข็มมาจิ้มทำคุณไสยซะเลย” เดือนยังงอนๆ ทั้งที่ใจอาลัยที่ต้องจากไป บอกรวิว่าไปถึงแล้วจะโทร.หา แล้วเดินเขินๆไป ไม่ทันดูดีไปขึ้นรถคนอื่นเข้า ต้องรีบลงมาพูดแก้เกี้ยวว่าเบาะนิ่มดี มีเงินก็จะซื้อแบบนี้แหละ รวิมองเดือนทั้งขำทั้งเอ็นดู

    ooooooo

    สถานที่จัดงานชกมวย...

    ศิริพรพาแก้วไปเดินข้างเวที พูดลอยๆกับพิมุกที่เดินตรวจเวทีอยู่ว่า “รู้สึกจะทุ่มทุนสร้างงานครั้งนี้จังเลยนะ”

    “มันแน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะทำให้คนทั้งอำเภอ...ไม่สิ ...ทั้งจังหวัดรู้จักค่าย พ.พิมุก ว่าไม่เคยแพ้ใคร” พิมุกโว

    ศิริพรดักคอว่าด้วยการไปกว้านซื้อแชมป์มาแล้วจ้างคู่ต่อสู้ล้มมวยหรือ พิมุกมองขวับตาขวางพูดประชดว่า

    “รู้สึกเธอจะรู้ดีไปหมดทุกเรื่องเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องของชาวบ้านเนี่ย”

    “แหม...จริงๆ มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันหรอกนะ แต่ฉันก็แค่อยากมาเตือน กลัวว่ามัวแต่สนมวย จนอดมีเมียหรือไม่ก็โดนคนอื่นคาบไปกิน!”

    พิมุกชะงัก คุยโวว่าตนจ้างป้อมไปอยู่เป็นเพื่อนเดือนแล้ว ศิริพรพูดเย้ยว่าระวังให้ดีฝากปลาย่างไว้กับแมวยังไงก็ไม่รอด พูดแล้วศิริพรพาแก้วสะบัดไปพิมุกเริ่มกังวลกลัวจะเสียเดือนไปจริงๆ

    ฝ่ายชูเกียรติเดินหน้ารุกเดือน รวบรัดให้เดือนเซ็นสัญญาให้ตนเป็นผู้จัดการส่วนตัว อ้างว่าวันก่อนเซ็นยังไม่ครบ เดือนรู้ไม่เท่าทันเซ็นให้โดยง่าย ชูเกียรติรีบเก็บเอกสารยิ้มเจ้าเล่ห์กับแผนเกาะเดือนหากินของตน

    เดือนต้องซ้อมอย่างหนัก ซ้อมทั้งร้องทั้งเต้นเข้าห้องโน้นออกห้องนี้จนบ่นกับป้อมว่าทำอะไรกันเยอะอย่างนี้

    มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย ป้อมปลุกใจให้สู้ๆ เดี๋ยววันนี้ ก็เสร็จแล้ว

    หลังจากซ้อมเสร็จ ชูเกียรติมารับเดือนไปคอนโดกัน พาเข้าไปดูห้อง เดือนชมว่าสวยมากคงแพงมากใช่ไหม

    “ก็ไม่เท่าไหร่หรอกจ้ะ ทีแรกก็คิดว่าจะซื้อไว้เล่นๆ

    น่ะจ้ะ แต่คิดอีกทีเอาไว้เป็นที่พักเด็กในสังกัดด้วยเลย”

    ขณะนั้นเอง เดือนเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลที่พื้น พอก้มหยิบก็ถูกชูเกียรติเข้ามาดึงไปอย่างเร็วแล้วยัดใส่กระเป๋าทันที บอกว่าเป็นจดหมายพวกเด็กที่อยากเป็นนักร้อง แล้วพาไปดูห้องนอน ป้อมแกล้งกระโดดขึ้นไปกลิ้งบนเตียง ชูเกียรติฉุนมากพึมพำลอดไรฟัน “ที่นอนกู! หน็อยอีกะเทยควาย!!” แล้วขอตัวออกไปเอาของที่รถประเดี๋ยว พอออกจากห้องก็คำรามแค้น

    “ฉันต้องหาวิธีจัดการแยกอีกะเทยนั่นออกไปให้ได้...เดือน...เธอไม่รอดจากฉันแน่ คอยดู...”

    เดือนถามป้อมอย่างกังวลว่าถ้าวันไหนป้อมไม่อยู่ตนจะทำอย่างไร ป้อมเอารูปช้อยในกรอบมาวางบอกว่าตอนนี้ก็พึ่งป้าช้อยไปก่อน พอดีชูเกียรติเข้ามา เดือนขออนุญาตเอารูปแม่มาแขวน เขาอนุญาต ตอบขำๆทำนองว่าจะช่วยอะไรได้...

    “วันนี้เดี๋ยวพี่กลับก่อนดีกว่านะจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่มารับ” ชูเกียรติบอก เหลือบมองรูปช้อยแว่บหนึ่งแล้ว รีบออกไปเลย

    เดือนกับป้อมเห็นอาการของชูเกียรติแล้วพากัน

    หัวเราะชอบใจ

    ooooooo

    ที่แผงหนังสือในตลาด...รวิเดินผ่านมาเห็นนภากำลังยืนพลิกนิตยสารอยู่พอดี เลยเข้าไปทัก

    “พี่นภา ซื้อหนังสือเหรอครับ” นภาบอกว่าก็พลิกเพลินๆไปงั้นเอง “หนังสือดารานักร้องสินะครับ อืม...เห็นแล้วคิดถึงเดือน อีกหน่อยคงได้ลงแบบนี้” รวิคาดหวัง

    “ก็น่าจะได้อยู่” นภาบอก รวิถอนใจบ่นว่าอีกหน่อยพอโด่งดังเดือนก็คงอยู่ไกลจากตนไปเรื่อยๆ นภาวางนิตยสารบอกรวิว่า “เขาคงไม่ทิ้งเธอไปไหนหรอก” นภามองหน้ารวิ พูดทิ้งไว้ก่อนเดินไปว่า “อยู่ในจุดนั้นน่ะมันเหงากว่าที่คิดนะ”

    เป็นช่วงเวลาที่เดือนกำลังพยายามที่จะก้าวไปยังจุดที่นภาบอกว่า “มันเหงามาก” และวันนี้เธอก็ได้ทำ ซิงเกิลแรกสำเร็จแล้ว

    “เยี่ยมมากเดือน...เดี๋ยวเราจะส่งให้ดีเจคลื่นต่างๆ เปิดอาทิตย์หน้าเลยนะ เตรียมตัวไว้ได้เลยนะเดือน พอปล่อยซิงเกิลแรกแล้ว พี่จะพาเดือนเดินสายสัมภาษณ์ในรายการต่างๆ คราวนี้รับรองดังแน่”

    เดือนกังวลไม่รู้เขาจะชอบเพลงของตนหรือเปล่า ป้อมบอกว่าอย่าคิดมาก ให้เชื่อมั่นตัวเองหน่อย

    “ใช่ๆ อย่าคิดมาก เป็นเด็กของพี่...เอ่อ...พี่หมายถึงเป็นเด็กในสังกัดของพี่ไม่ต้องห่วง รับรองอนาคตซุปตาร์ชัวร์”

    เดือนยิ้มโล่งใจ หยิบพวงกุญแจที่รวิทำให้ขึ้นดู ยิ้มกับพวงกุญแจอย่างมีความสุข

    คืนนี้ เดือนโทรศัพท์นอนคุยกับรวิ บอกเขาว่าอาทิตย์หน้าเพลงของตนก็จะได้เปิดในรายการวิทยุแล้ว บอกรวิให้รอฟังด้วย รวิถามว่าคลื่นไหน พอเดือนบอกก็ร้องอ๋อ เพราะตนฟังประจำอยู่แล้ว

    ทั้งสองคุยกันจนกระทั่งเดือนหลับไปคาโทรศัพท์ รวิยังคุยอย่างมีความสุข แต่เดือนหลับไปแล้ว เขาคิดอะไรบางอย่างที่จะทำในวันที่ดีเจสถานีต่างๆเปิดเพลงของเดือน...

    เพลงของเดือนเปิดไม่กี่วันก็ติดหูชาวบ้าน บ้างร้องบ้างเต้นกันอย่างสนุกสนาน เดือนไปนั่งอยู่กับดีเจคุยกับแฟนเพลง

    รวิพยายามโทร. กดมือเป็นระวิงกดผิดกดถูก

    กว่าจะติดก็กดจนเมื่อย พอติดก็ดีใจร้องบอกขำอย่างตื่นเต้น พอพิธีกรกับเดือนคุยด้วย รวิตื่นเต้นจนพูดตะกุกตะกักติดอ่าง...

    “อยาก...อยากบอกว่ารัก...เอ้ย ไม่ใช่สิ อยากบอกว่าชอบผลงานของน้องเดือน แล้ว...แล้วก็จะเป็นกำลังใจให้ตลอดไปครับ” พอเดือนขอบคุณและถามชื่อ รวิกลับบอกว่า “ผมชื่อ...ชื่อ สเตฟานครับ!” แต่เดือนจำเสียงได้ขอบคุณแล้วกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

    สายต่อมา พิธีกรถามว่าจะบอกอะไรกับน้องเดือนคะ ปลายสายบอกว่า “อยากจะบอกน้องเดือนว่าคิดถึงมาก

    ถ้าน้องเดือนว่างก็กลับมารำลึกความหลังกับวงของเรา บ้างนะ แต่ถ้าน้องเดือนไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะไปหาน้องเดือนเร็วๆนี้”

    “แหม...ท่าทางจะเป็นคนรู้จักกันจริงๆด้วย ว่าแต่คุณพี่ชื่ออะไรคะเนี่ย”

    “หึๆ โรจน์ครับ!”

    เดือนหน้าเครียดทันที ไม่รู้ว่าโรจน์จะมาไม้ไหน และต้องการอะไร?!

    ooooooo

    เดือนนั่งเครียดมาในรถของชูเกียรติ เขาถามว่าโรจน์ที่โทร.มาเป็นหัวหน้าวงเก่าของเธอหรือ เดือนบอกว่าเป็นวงแรกที่ตนเคยอยู่

    “พี่ว่าคุ้นๆอยู่นะ รู้สึกจะเป็นลูกหนี้พิมุกด้วยใช่ไหม แล้วเขามีธุระอะไรเหรอ เห็นพูดแปลกๆ” ป้อมตอบแทนว่า สงสัยอยากให้เดือนกลับไป ชูเกียรติโวยวายทันทีว่า “ไม่ได้นะเดือน เราเป็นศิลปินระดับนี้แล้วจะลดตัวลงไปกับพวกวงกระจอกๆไม่ได้นะ” แล้วบอกเดือนว่า “วันนี้เดี๋ยวไปอีก 2 ที่นะเดือน”

    ป้อมติงว่าตกลงเดือนไม่ได้พักเลยหรือ คิวแน่นเอี้ยดทุกวัน ชูเกียรติบอกว่าช่วงนี้กำลังขึ้นโกยได้ก็ต้องโกยไว้ก่อน แล้วอ่อยเดือนว่า “งานยิ่งเยอะ เดือนก็จะยิ่งมีเงินเยอะไง ไม่ดีเหรอ” ป้อมพูดลอยๆว่าก็คงเยอะถ้าไม่โดนหักนู่นหักนี่ ชูเกียรติสะอึกไปนิดหนึ่งก่อนพูดออกตัวอย่างระแวงว่า

    “นี่พี่ก็ไม่ได้อะไรมากมายเลยนะ แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้บริษัทแล้วพี่ก็ให้เดือนเต็มๆเลย”

    เดือนยิ้มเจื่อนๆ แม้จะคิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

    ooooooo

    เพราะรวิต้องขึ้นชกมวย เลยถูกก้องพูดเหน็บว่าคงต้องหาใครมาเป่าแซคแทนเสียแล้ว รวิขอโทษเทพที่ทำให้วุ่นวาย บอกว่าชกเสร็จตนมาเล่นต่อให้ก็ได้

    “เอาเหอะ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาแล้ว ทีนี้ที่ฉันอยากจะบอกก็คืองานนี้ช่วยกันให้เต็มที่หน่อยแล้วกัน ถ้าเจ๋งรับรองมีงานมารออีกยาว” เทพเอ่ย

    ก้องเสนอให้เอาเดือนมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษรับรองว่าช่วยโปรโมตวงเราได้เยอะเลย นภาเข้ามาพอดี พูดเหน็บว่า

    “เขาเป็นนักร้องระดับนั้นแล้ว จะมาซี้ซั้วขึ้นร้องเองตามใจชอบได้ยังไง”

    “ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ เดือนเขาก็ต้องมาดูรวิอยู่แล้ว นายช่วยพูดให้ได้ไหมรวิ ไหนๆก็เบี้ยวงานแล้ว ช่วยวงเราเรื่องแค่นี้คงไม่ยากเกินไปใช่ไหม” ก้องถาม รวิชี้แจงว่า

    “มันไม่ใช่เรื่องให้ใครมาช่วยพูดให้ แต่มันเป็นเรื่องของสัญญา จะไปร้องเพลง จะไปออกงานไหน ก็ต้องให้ต้นสังกัดเขาอนุญาตก่อน”

    “เอาเหอะๆ เดี๋ยวไงผมจะลองถามเดือนดูให้แล้วกัน” รวิตัดบทก่อนที่เดือนจะถูกค่อนแคะมากกว่านี้

    ooooooo

    ที่ห้องอัดค่ายเพลงใหญ่ ชูเกียรติเข้าไปนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แก้วเข้ามาเห็นเขาอยู่คนเดียวก็ไปนั่งไขว่ห้างถลกกระโปรงขึ้นสูง พอชูเกียรติเดินมาถามว่าทำอะไร แก้วก็ดึงเสื้อเขาออกจากกางเกง

    พอดีเดือนกับป้อมเข้ามา เดือนรีบขอโทษ ชูเกียรติทักว่ามาเตรียมซ้อมหรือ เดือนบอกว่าไม่เป็นไรเชิญตามสบายแล้วชวนป้อมออกไป ชูเกียรติทำหน้าไม่ถูก หันมาอีกทีแก้วก็ทำปากเซ็กซี่หลับตาพริ้มรอจูบอยู่แล้ว...

    เดือนกับป้อมออกจากห้องไปไม่ทันเดินพ้นประตู แก้วก็ถลาหัวทิ่มเหมือนถูกถีบออกมา

    “ว้าย...ไอ้พี่เกียรติบ้า...ไอ้บ้า!! โว้ยยย!!” แก้วก้มเก็บกระเป๋าเดินกระฟัดกระเฟียดไป เดือนพึมพำอย่างสมเพชว่า...

    “เฮ้อ...แก้วเองจริงๆก็เป็นคนสวยนะ ไม่น่าทำอะไรแบบนี้เลย”

    “เดือนเอ๊ย...ความสวยมันจะหมดไปทันทีนะ ถ้าไม่รู้จักคำว่า ยางอาย!” ป้อมลอยหน้าจีบปากจีบคออย่างดูถูก

    แต่พอแก้วเดินมาแถวร้านกาแฟภายในค่าย เพื่อนร่วมงานถามว่าวันนี้ไม่ซ้อมหรือ เลยถูกแก้วแหวใส่ว่าไม่มีอารมณ์ ไล่จะไปไหนก็ไป พลันแก้วก็ชะงักเมื่อเห็นชายคนหนึ่งที่นอกร้าน ชายคนนั้นดูภูมิฐานได้รับความเคารพนบนอบจากพนักงานก็มองเป๋ง ถามคนแถวนั้นว่า คนนั้นเป็นใคร

    “อ๋อ...เสี่ยวาทิน เจ้าของค่ายเพลงนี้ไง ทำไมหรอ”

    แก้วสนใจจี๋ รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองให้ดูเซ็กซี่ แล้วเดินลอยหน้าไปทางเสี่ยวาทิน ทำเป็นล้มตรงหน้าเสี่ยพอดี!

    เสี่ยสั่งให้ลูกน้องพยุงแก้วขึ้นรถแล้วขับออกไปเลย

    ooooooo

    รวิซ้อมมวยเอาจริงเอาจัง เผลอเหยียบเชือกผูกรองเท้าตัวเองล้มคะมํา พอลุกขึ้นได้ก็มองซ้ายมองขวา โล่งใจที่ไม่มีใครเห็น แต่ที่แท้ถูกเทพเอามือถือถ่ายไว้ขำๆแล้ว

    เทพมาคุยกับรวิให้เขาช่วยพูดให้เดือนมาขึ้นเวที เผื่อจะช่วยโปรโมตให้วงเราได้ รวิบอกว่าตนพอจะพูดได้ แต่ก็อย่างที่นภาบอกเรื่องสัญญาของเดือนกับทางค่าย เทพขอให้รวิช่วยคุยกับเดือนเผื่อเป็นไปได้ แล้วเอามือถือโชว์บอกรวิขำๆ ว่าคลิปเมื่อกี๊จะส่งไปให้เดือนดู

    ขณะเดือนกับป้อมดูคลิปที่รวิหัวคะมำแล้วหัวเราะกันคิกคักนั่นเอง ชูเกียรติมาเจอ เขาไม่พอใจเมื่อเดือนพูดเรื่องจะไปดูรวิชก เขาหาเหตุกันท่า อ้างว่าพอดีลูกค้าเชิญไปงานด้วยถึง 2 งาน

    ที่แท้เป็นแผนของชูเกียรติที่จะแยกป้อมออกไปและตนจะได้เคลมเดือน โดยสั่งป้อมว่าพรุ่งนี้เย็นให้เอาเอกสารกับกระเช้าไปให้ลูกค้า ส่วนเดือนไปกับตนอีกที่หนึ่ง แม้เดือนจะรู้สึกแปลกๆ แต่กลัวจะไม่ได้ไปดูรวิชกเลยรับปากไปก่อน

    ป้อมเอาเอกสารและกระเช้าไปหาที่อยู่ลูกค้าตามที่จดไว้แต่ไม่เจอ เป็นห่วงเดือนเลยโทร.บอกขำว่า

    “ไอ้ขำ...ข้าสงสัยเป็นอย่างที่พวกเราคาดการณ์ไว้แล้วล่ะ เอ็งจัดการสั่งเด็กเอ็งได้เลย เออๆเดี๋ยวข้าจะรีบกลับ”

    ส่วนชูเกียรติหลังจากแกล้งแยกป้อมไปทำงานแล้ว ตัวเองก็เดินฮัมเพลงเข้าไปในห้องทำงาน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถามว่า รู้เรื่องที่เสี่ยโทร.มาเมื่อเช้าหรือยัง ชูเกียรติถามงงๆว่าเรื่องอะไร

    “ก็เสี่ยเขาโทร.มาอยากให้ดันนักร้องใหม่ เห็นว่าจะให้ฟีทเจอริ่งกับเดือนเลยด้วยนะ” ชูเกียรติถามงงๆ ว่านักร้องใหม่ที่ว่าเป็นใครหรือ “จะว่าใหม่ก็ไม่ใหม่หรอกพี่ ก็เด็กพี่อีกคนนั่นแหละ นั่นไงมาพอดี”

    “ฝากตัวอีกครั้งนะคะ พี่เกียรติ!” แก้วนั่นเอง

    เพราะหลังจากแก้วแกล้งล้มและถูกอุ้มขึ้นรถเสี่ยวาทินไปคืนเดียว แก้วก็กลับมาอย่างมีปลอกคอแข็งเลยทีเดียว

    แม้ชูเกียรติจะโทร.คุยกับเสี่ยว่าพื้นฐานแก้วสู้เดือนไม่ได้เลย แต่เมื่อเป็นความต้องการของเสี่ยวาทินเจ้าของค่ายเพลง ชูเกียรติก็ต้องรับปากว่าจะจัดการให้ โดยให้แก้วไปคุยกับโปรดิวเซอร์ก่อน เพราะวันนี้ตนยุ่งมาก รอตนกลับจากต่างจังหวัดกับเดือนก่อนเราค่อยคุยกัน

    ooooooo

    เดือนรออยู่ที่คอนโดเพื่อไปงานกับชูเกียรติตามที่เขาบอก แต่พอเขามาหากลับบอกว่าตนไปงานมาเรียบร้อยแล้ว บอกว่าตนช่วยพูดกับพิมุกแล้วคราวนี้ถึงตาเดือนต้องทำตามสัญญาบ้าง

    ชูเกียรติรุกเข้าหาเดือนทันที เดือนถอยพลางหาทางเอาตัวรอด ปะเหลาะว่าเขาเพิ่งมาเหนื่อยๆ ตนไปเอานํ้าให้ดื่มก่อนดีกว่า ชูเกียรติมองตามเดือนหื่นๆ พลางหยิบแผงยาจากกระเป๋าพึมพำกับตัวเอง

    “คืนนี้ล่ะ พ่อจะไม่ให้ได้หลับได้นอนเลย...โอ๊ย...คึกโว้ยยย...” ว่าแล้วก็ฉีกแผงหยิบยาใส่ปากทำท่าคึกเต็มที่ แต่รีบเกินไปยาติดคอกระเดือกอย่างไรก็ไม่ลง พอเดือนเอานํ้ามาให้ก็คว้าไปดื่ม แล้วชวนเดือนมาทำตามสัญญากันเลย

    เดือนหาทางหลบหลีกบอกให้เขาไปอาบนํ้าก่อน ตนจะไปรอในห้องนอน เดือนหาทางถ่วงเวลาไปเรื่อย เพราะแอบโทร.ไปหาป้อมแล้ว ป้อมบอกว่าอีก 5 นาที

    ตัวช่วยจะมาถึง

    ระหว่างรอใจคอไม่ดีนั่นเอง โทรศัพท์ของเดือนดังขึ้น เดือนรีบกดรับแล้วเดินไปดูตาแมวที่ประตู เห็นสาวประเภท 2 หน้าสวยยืนอยู่ เดือนรีบเปิดประตู ทำท่าถามว่าเฉาะหรือยัง เสียงตอบห้าวใหญ่จนเดือนสะดุ้งว่าเรียบร้อยแล้ว เดือนย้ำว่าห้ามออกเสียงเด็ดขาดให้ทำอย่างเดียว

    เดือนพาสาวนางนั้นไปนอนรอที่เตียง ดับไฟแง้มประตูไว้ พอชูเกียรติอาบน้ำเสร็จเข้าห้องมาเห็นบรรยากาศสลัว ก็ผิวปากพึมพำอารมณ์ดีว่า

    “แหมเตรียมพร้อมเลยนะเดือน ไหนมาให้พี่ชื่นใจก่อนสักทีสิ...อื้มมมม...ชื่นใจ” แล้วนัวเนียบรรเลงอย่างห่ืนจัด จนเดือนที่แอบฟังอยู่ทำหน้าสยองแล้วรีบเลี่ยงออกไป

    ooooooo

    เดือนกับป้อมหนีไปดูศึกชกมวยที่รวิขึ้นชกกับพิมุกจนได้ ทั้งสองไปหารวิที่บ้านก่อน เดือนบอกรวิว่าเป็นห่วงเขา รวิบอกว่าไม่ต้องห่วง ตนมีของขลังช่วย

    ของขลังที่รวิเอามาอวดคือพวงกุญแจตุ๊กตาที่เขาทำให้เดือนและตัวเองคนละชุดนั่นเอง บอกเดือนว่า

    “เชื่อพี่นะ พี่จะไม่เป็นอะไร...พี่มีเด็กบ๊องๆคนนี้ที่ยังต้องดูแลอีก จะเป็นไรได้ไง”

    ทั้งสองมองกันซึ้ง จนป้อมกับขำอินไปด้วย นั่งบิดกระมิดกระเมี้ยนไปมา

    เมื่อพากันไปที่เวทีมวย เดือนใจคอไม่ดีเป็นห่วงรวิจนเดินตามแจ รวิบอกให้เดือนเดินเล่นก่อน ตนจะเข้าไปในที่พักนักมวย ถามเดือนว่าเป็นอะไรวันนี้ตามติดเป็นตังเมเลย

    “เปล่า...ก็แค่สังหรณ์ใจแปลกๆ”

    เทพเดินมาเจอเดือนกับรวิพอดี รวิเพิ่งนึกได้เรื่องที่เทพขอให้คุยกับเดือน เขาบอกเดือนว่า เทพจะขอให้เดือนช่วยขึ้นไปร้องที่วงสักเพลงสองเพลงจะได้ไหม

    “จริงๆทางโน้นเขาก็ห้ามไว้อยู่หรอก แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ใช่ไหมพี่ป้อม” เดือนหันไปถามป้อม ป้อมบอกว่าถ้าพวกเราไม่มีใครพูดแถมชูเกียรติก็ไม่ได้มา ไม่น่าจะมีปัญหา “งั้นก็ได้ค่ะคุณเทพ แต่ยังไงขอให้พี่รวิชกเสร็จก่อนนะคะ”

    “จ้ะ...ไม่มีปัญหา ขอบใจเดือนมากนะจ๊ะ” เทพดีใจมาก

    ooooooo

    พิมุกมาเห็นเดือนอยู่กับรวิก็เข้ามาก่อกวนว่า

    “ไง พ่อนักดนตรี คิดว่าจะหนีไปซะแล้ว” รวิตอบอย่างทันกันว่า คิดเหมือนกันเลย “ปากดีไปเหอะ นี่น้องเดือนวันนี้พี่จะยอมให้เดือนมาเกาะแกะอยู่กับมันก่อนนะ เพราะหลังจากคืนนี้ไป เดือนคงไม่มีโอกาสเห็นหน้ามันแล้ว ไปเว้ยไอ้เตี้ยไอ้บ่าง ปล่อยเขาไว้อาลัยกันให้พอ”

    เป็นคำขู่ที่ทำให้เดือนยิ่งเป็นห่วงรวิ และรวิเองก็อดหวั่นใจการขึ้นชกครั้งนี้ไม่ได้เหมือนกัน

    ขำถามรวิว่าเขาชกเป็นคู่ที่เท่าไหร่ พอรู้ว่าคู่เอก ปิดท้ายเลย ขำยักไหล่พูดอย่างสมเพชว่า

    “เฮียพิมุกแกเข้าใจคิด คงอยากเด่นมาก”

    ส่วนก้องอยากเรียกแฟนเพลงโปรโมตวง ขึ้นเวทีประกาศว่าคืนนี้หลังมวยคู่เอกแล้ววงเทพ ฟ้าประทานจะมีเซอร์ไพรส์ให้ทุกคน เป็นแขกพิเศษนักร้องดาวรุ่งพุ่งแรง เดือน งามพร้อม อดใจรออย่ารีบหนีไปไหนเสียก่อน เทพฟังแล้วไม่พอใจ

    “ก้อง นายนี่ใจร้อนจริงๆ ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาด เดือนเขาขึ้นมาร้องไม่ได้ ไม่หน้าแตกกันทั้งวงหรือ”

    “คุณเทพไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เราก็จะได้ดูน้ำใจของอดีตนักร้องวงเราไงคะ” ศิริพรแทรกเข้ามาอย่างมีแผน

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:14 น.