นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    กามเทพออนไลน์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    แองจี้หนีเตลิดออกจากห้องร้องด่าพลางมือก็เกาหน้าเพราะคันยุบยิบ วิ่งผ่านกระจกข้างลิฟต์หันมองหน้าตัวเองแล้วตกใจแผดเสียงลั่นเมื่อเห็นหน้าเห่อบวมฉึ่ง นึกได้ด่าว่าต้องเป็นฝีมือหอมแน่ๆ ไม่รู้เอาเครื่องสำอางอะไรมาแต่งหน้าให้

    ระหว่างนั้นเจอพราววิ่งร้องขอความช่วยเหลือมาอย่างตระหนก แต่เหมือนหนีเสือปะจระเข้ พอแองจี้เห็นพราวก็จะเล่นงานเพราะเป็นพวกเดียวกับหอม พราวพยายามจะกดลิฟต์ก็ถูกแองจี้จับไว้ยื้อยุดกันอยู่หน้าลิฟต์

    ไมค์ที่วิ่งตามพราวมาทุบต้นคอแองจี้จนสลบ ลิฟต์มาพอดี ไมค์พยายามลากพราวไปแต่ถูกเธอกัดมือจนต้องปล่อยพราววิ่งเข้าลิฟต์ระดมกดปิดไมค์คว้าไม่ทัน เธอจึงหนีรอดไปได้

    โรม มิ้ม ออย ตามหาพราวไม่เจอจึงจะไปดูที่ห้องจัดงานเผื่อพราวกลับไปที่นั่น พอดีลิฟต์เปิดออกโรมจะเข้าไปแต่ถูกพราวที่วิ่งพรวดออกมาชนกันโครม! พอเห็นหน้าโรมพราวร้องขอความช่วยเหลือบอกว่าไมค์กำลังตามมาจะเอาตนไปให้ได้

    โรมกอดพราวที่กลัวจนตัวสั่นบอกว่าอยู่กับตนไม่ต้องกลัว ตนจะไม่ยอมให้ไมค์ทำอะไรเธอ แล้วรีบจูงพราวไปที่ลานจอดรถ แต่ไปเจอซินดี้ที่นั่นพอดี!

    เป็นเรื่องทันที ซินดี้หาว่าโรมทิ้งตนมาหาพราว ด่าโรมว่า เพราะคำถามบ้าๆนั่นทำให้ตนคิดจนหัวแทบแตกดีแต่มีคนมาช่วยตอบตนถึงได้รู้ว่า “คนที่ร้อยเอ็ดเป็นคนอีสาน ฉันจึงรีบไปรอคุณอยู่ห้อง 101 แล้วดูสิ... ดูคุณกับนังพราวสิ”

    พราวชี้แจงว่าไม่ใช่อย่างที่ซินดี้คิด ซินดี้ด่าพราวว่าเป็นกามเทพแต่จะงาบลูกค้าเสียเอง จะเข้าเล่นงานพราว โรมเข้าห้ามก็ถูกผลักให้ไปอยู่ห่างๆ ระหว่างที่ซินดี้กับโรมผลักดันกันอยู่ ไมค์ก็โผล่มาล็อกตัวพราวไป โรมจะตามถูกซินดี้รั้งไว้บอกว่าพราวเป็นคนหาเรื่องตนก่อน

    “พอได้แล้ว!! พราวกำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าคุณยังไม่เลิกจุ้นจ้านผมเอาเรื่องคุณแน่”

    โรมตวาด ทำให้ซินดี้ชะงักเหวอ มองโรมที่ตามพราวไปจิกตาคำราม “นังพราว...เรื่องนี้ต้องถึงคุณภีมแน่!!!”

    พราวถูกไมค์ลากไปบอกว่าตนไม่ทำร้ายเธอขอแค่เธอไปกับตนดีๆ โรมวิ่งตามมาทันพุ่งเข้าชาร์จไมค์กระแทกรถอย่างแรงแล้วระดมหมัดซัดใส่ไมค์จนทรุดไป โรมซัดหมัดสุดท้ายใส่ไมค์กระหนาบว่า

    “แกไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงของฉัน!!” แล้วหันประคองพราวที่ร้องไห้อย่างตระหนก โรมประคองหน้าเธอจูบที่หน้าผากปลอบ “ไม่เป็นไรครับ คุณปลอดภัยแล้ว...ไมค์จะแตะต้องคุณไม่ได้อีก...ผมสัญญา”

    ระหว่างนั้นไมค์ลุกขึ้นมาได้เขากำมีดพกพุ่งเข้าใส่โรม แต่ถูกลูกน้องชยินทร์ยิงเสียก่อน กระสุนเฉี่ยวแขนทำให้มีดร่วง ไมค์เห็นลูกน้องชยินทร์ตามมาจึงตัดสินใจวิ่งหนีไป ลูกน้องชยินทร์วิ่งตาม ทิ้งโรมกับพราวตกใจมึนงงอยู่ตรงนั้น

    ไมค์ไปซ่อนตัวในซอกหลังโรงแรม เห็นลูกน้องชยินทร์ผ่านไปแล้วจึงโผล่ออกมาคำรามอย่างอาฆาต

    “ฉันไม่หยุดแค่นี้แน่...พราวต้องเป็นของฉันคนเดียว” แล้วดึงฮูดเสื้อคลุมคลุมหัว มือกุมแผลที่แขนเดินออกไป

    ooooooo

    กลับมาถึงออฟฟิศของโรม เขาโทร.คุยกับเชอรี่ว่าตนปลอดภัยดี ถ้าคุณพ่อเธอได้ข่าวไมค์ช่วยบอกด้วย แล้วปลอบพราวว่าอยู่กับตนที่นี่เธอปลอดภัยแล้ว ตนจะไม่ยอมให้ไมค์เข้าใกล้เธออีก

    เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้พราวซึ้งใจว่าผู้ชายคนนี้ คือคนที่พร้อมปกป้องชีวิตเธอ ความรู้สึกต่อต้านเกลียดชัง ที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เธอยกมือแตะแผลมุมปากโรมที่ถูกไมค์ชก โรมเจ็บจนสะดุ้งเธอรีบเอามือออกและขอโทษ

    โรมกุมมือพราวไว้มองตากันอย่างซึ้งใจ ใบหน้าค่อยเคลื่อนเข้าหากันด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจฉุดรั้งไว้ได้...

    แต่ขณะที่ริมฝีปากจะสัมผัสกันนั่นเองเสียงโทรศัพท์ของพราวก็ดังขึ้น ต่างชะงักหลุดจากภวังค์ผละออกจากกัน

    โรมขอโทษพราว เธอไม่ตอบแต่รีบหยิบโทรศัพท์ปลีกตัวไปรับสาย

    เป็นสายจากพร้อมพลโทร.มาด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่าพราวปลอดภัยและอยู่กับโรมก็หายห่วง บอกว่าอย่าเพิ่งกลับมาเสี่ยงเจอกับไอ้โรคจิตอีกเลย พราวถามว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง พร้อมพลก็คุยโวว่าปลอดภัยและสบายดี ทั้งที่ปากเจ่อตาเขียวและเลือดกำเดายังไหลไม่หยุด

    พราวกังวลว่าซินดี้กับแองจี้คงต้องตามไปบึ้มออฟฟิศตนแน่ พร้อมพลบอกว่าช่างเถอะคืนนี้ให้พราวพักกับโรมก่อนพรุ่งนี้ตนจะไปรับ บอกว่าเดี๋ยวจะโทร.เล่าให้หอมฟัง หอมจะได้อธิบายให้บอสฟังว่าเกิดอะไรขึ้น บอกให้พราวพักผ่อนเสีย

    คืนนี้...โรมเอาเสื้อผ้าไปให้พราวเปลี่ยนที่ห้องรับแขกแต่ไม่เห็นเธอจึงวางไว้แล้วเดินหา ชนเข้ากับพราวที่กำลังหยิบหนังสือกฎหมายของเขาดู พอพราวหันมาตัวเองก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของโรมแล้ว ต่างเคลิ้มไปชั่วขณะ แต่รีบผละจากกันก่อนที่อารมณ์จะเตลิด

    พราวบอกว่าตนนอนไม่หลับเลยมาค้นตำรากฎหมายของเขาดู โรมฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ บอกตัวเองว่าต้องลอง ไม่ลองก็ไม่รู้...โรมเข้ามาอีกครั้งเมื่อพราวทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วมานั่งดูทีวีที่โซฟาห้องรับแขก โรมจะให้เธอนอนในห้อง ตนจะนอนตรงนี้เอง

    “ไม่เป็นไรหรอก ฉันนอนตรงนี้แหละ ไปได้แล้ว ฉันจะดูทีวี” แต่พอโรมจะไปเธอนึกได้ร้องถาม “เดี๋ยว...ที่คุณบอกฉันว่าจบงานแล้วฉันติดค้างคุณอยู่เรื่องนึง ตกลงเรื่องอะไร”

    “ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่ต้องการสร้างเงื่อนไขกดดันบ้าง คุณจะได้ไม่กล้าบงการผมได้ตามใจ”

    “หัวหมอ!!”

    พราวพูดงอนๆ มองโรมที่กำลังเดินออกไปอย่างหมั่นไส้

    ooooooo

    โรมออกมานอกห้องรับแขกแต่ไม่กลับห้องนอน เขาเพียงหลบพ้นสายตาพราวแล้วเริ่ม “ลอง” สิ่งที่เขาอยากรู้ทันที...โรมเอาสมาร์ทโฟนออกมากดเข้าแอพคิวปิด แล้วแชตหาลูกเป็ดขี้เหร่ พอกดส่งก็จับตาดูปฏิกิริยาของพราว

    หลังจากทักทายเย้าแหย่กันตามปกติแล้ว โรมถามว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน พราวบอกว่าตนมีเหตุจำเป็นต้องมาค้างบ้านเพื่อนแต่เพื่อนเข้านอนแล้ว โรมถามว่าทำอะไรอยู่ เธอบอกว่าดูทีวี เขาถามอีกว่าดูเรื่องอะไร พอพราวบอกเขาสวนทันที

    “อ๋อ...เรื่องนั้นลุงเคยดู แล้วตอนนี้หนูดูถึงฉากไหนแล้วล่ะ” โรมถามพลางแอบดูทีวีไปด้วย พอพราวบอกโรมอึ้งไปทันที เมื่อรู้ชัดๆว่า ที่แท้ลูกเป็ดขี้เหร่ก็คือพราวนั่นเอง! โรมตัดสินใจที่จะบอกความจริงกับพราวว่าที่แท้ลุงแพนด้าคือตน

    ตัดสินใจแล้วโรมเดินเข้าไปในห้องรับแขก พราวงงนึกว่าเขาไปนอนแล้ว โรมบอกว่านึกได้ว่ามีเรื่องสำคัญที่ตนเพิ่งรู้ความจริงและต้องคุยกับเธอให้ได้ โรมกำลังจะบอก เสียงสัญญาณกันขโมยจากรถก็ดังลั่นขึ้น!

    โรมเดินไปดูพราวตามไปด้วย ปรากฏว่ารถโรมถูกทุบกระจก พราวบอกให้แจ้งตำรวจคนร้ายอาจจะยังหนีไปไม่ไกลโรมบอกให้พราวเข้าไปข้างในก่อน ทางนี้ ตนจัดการเอง โรมสำรวจของในรถก็อยู่ครบ ก้มมองที่พื้นเห็นมีเลือดหยดเป็นทาง โรมเดินตามรอยเลือดไป ฉุกคิดได้ว่าการทุบกระจกรถคงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากพราว

    “ฉลาดมาก...แต่สายไปแล้วไอ้โรม” เสียงไมค์สะใจแทรกขึ้น พอโรมหันมอง ไมค์ก็ฟาดไม้เบสบอลเข้าแสกหน้าเขาทันที!

    เมื่อจัดการโรมจนหมดสติไปแล้ว ไมค์ตรงเข้าไปในบ้าน ฉุดลากพราวออกไป พราวพยายามร้องให้โรมช่วย

    “ไม่ต้องเรียกมันให้เสียเวลาหรอก มันไม่มีโอกาสมาขวางทางผมอีกแล้ว...คุณจะไม่มีโอกาสได้เจอมันอีกแล้ว”

    พราววิ่งออกไปเจอโรมนอนหมดสติอยู่ เธอผวาเข้าหาเขา ไมค์พุ่งเข้าข้างหลังเอาผ้าชุบยาสลบโปะพราวจนหมดสติแล้วอุ้มเธอเดินผ่านร่างโรมที่ยังหมดสติอยู่ที่พื้น

    ooooooo

    รุ่งขึ้นเชอรี่มาพบโรมหมดสติอยู่หน้าออฟฟิศจึงพาเข้าไปนอนที่โซฟาและดูแลเขาอยู่ไม่ห่าง จนโรมรู้สึกตัว เขาถามหาพราวทันทีและพยายามจะลุกไปหา เชอรี่บอกว่าไม่มีใครอยู่แล้ว

    โรมอึ้งบอกว่าไมค์ได้ตัวพราวไปแล้ว ขอให้เชอรี่ติดต่อคุณพ่อเธอเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม ตนต้องการความช่วยเหลือ ตนต้องหาไมค์ให้เจอ

    แต่ไมค์พาพราวไปถึงสังขละแล้ว พราวเห็นไมค์ไปติดต่อเรือจ้าง จึงหนีไปขอความช่วยเหลือกับชาวบ้าน แต่ไมค์ไปบอกชาวบ้านว่า ตนเป็นสามีเธอ ภรรยาตนไม่ค่อยสบาย ขอบคุณที่ช่วยเธอ แล้วทำหวานเข้าโอบแต่บีบไว้แน่นแล้วชวน

    “ไปกันเถอะที่รัก ผมติดต่อเรือได้แล้ว ไปถึงที่พัก แล้วคุณจะได้นอนพักผ่อน”

    ฝ่ายโรมร้อนใจถามเชอรี่ว่าคุณพ่อเธอได้ข่าวไมค์ หรือยัง เมื่อรู้ว่ายัง โรมอยากคุยกับคุณพ่อเธอโดยตรงเพื่อเล่ารายละเอียดให้ฟังเผื่อจะเป็นเบาะแสสั่งลูกน้องได้ เชอรี่บอกว่าตอนนี้คุณพ่อติดประชุมกับผู้ใหญ่อยู่ ถามโรมว่าแล้วทางอดีตเจ้านายเขาล่ะ?

    “ผมไม่อยากให้เขารู้ เพราะถ้าเขารู้เรื่องนี้เขาจะยิ่งกันไม่ให้ผมเข้าไปยุ่ง แล้วถ้าเขาเกิดเจอไมค์ เขาก็จะพาไมค์หนีหายไปอีก ต่อให้เกิดอะไรขึ้นกับพราวเขาก็จะไม่สนใจด้วย” เชอรี่ให้แจ้งตำรวจ? “ช้าไป...กว่าตำรวจจะตามสืบผมได้เสียพราวไปแน่ โธ่เอ๊ย!! ทั้งที่ผมสัญญาแล้วว่าจะปกป้องเธอ แต่ผมกลับช่วยเธอไม่ได้”

    ความร้อนใจเป็นห่วงพราวอย่างมากของโรม ทำให้เชอรี่สงสัยถามว่า “คุณชอบพราวใช่ไหม?”

    “เปล่า...ผมไม่ได้แค่ชอบคุณพราว แต่ผมรักเธอและผมต้องช่วยเธอกลับมาให้ได้” พูดแล้วคว้าแจ็กเกตออกไปเลย

    “โรม!!!” เชอรี่พึมพำอึ้ง...

    ooooooo

    ไมค์จ้างเรือหางยาวพาไปที่บ้านพักริมลำน้ำซองกาเลียซึ่งเป็นบ้านพักส่วนตัวตบแต่งสวยงาม พราวยังพยายามขัดขืน เลยถูกเขาจับมัดเอาผ้าปิดปากล่ามไว้กับราวข้างกำแพงบังคับให้นั่งเฉยๆ ขู่ว่าถ้าไม่หยุดจะไม่รับรองความปลอดภัย

    พราวจำต้องนิ่ง เงียบ น้ำตาคลอ เห็นไมค์ออกไปคุยกับคนขับเรือหางยาว เธอพยายามเงี่ยหูฟัง

    ไมค์ให้เงินคนขับเรือหางยาวห้าหมื่นบอกว่าถ้าทำงานให้ตนพอใจก็จะให้เพิ่ม คนขับเรือหางยาวเห็นเงินก้อนใหญ่ก็ตาโต ถามว่าจะให้ตนเป็นหูเป็นตาให้ใช่ไหม ยื่นมือจะรับเงินแต่ไมค์ยังไม่ปล่อย

    “เดี๋ยว...แค่เป็นหูเป็นตายังไม่พอ ฉันอยากได้คนพร้อมอาวุธมาเฝ้าแถวนี้สักสองคน ถ้าพบใครเดินอยู่แถวนี้ให้รีบโทร.บอกฉันทันที”

    “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

    คนขับเรือหางยาวรับเงินกลับไปอย่างดีใจที่ได้เงินก้อนโตมาง่ายๆ พราวแอบดูแอบฟังอยู่ยิ่งหนักใจว่าคงยากที่จะมีใครตามมาเจอและช่วยตนได้...

    แต่โรม พร้อมพล และกุ๊กไก่ กำลังเครียดกับการหาทางที่จะตามหาพราวให้เจอ แต่ก็มืดแปดด้านเพราะไม่ได้เบาะแสอะไรเลย จนกระทั่งเสริมสุขที่โรมจ้างให้คอยเป็นหูเป็นตาให้ตนตอนที่ลาออกจากบริษัทโทร.บอกโรมว่าก่อนที่ไมค์จะหายตัวไป ทีมวิศวกรของท่านประธานเอาคอมพ์ของไมค์ไปเช็ก พบว่าไมค์จ่ายเงินก้อนใหญ่ให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่งในเมืองกาญจน์ ตอนนี้ท่านประธานกำลังส่งคนไปตรวจสอบว่าอยู่ที่ไหน

    โรมบอกพร้อมพลกับกุ๊กไก่ว่างานนี้ตนต้องไปถึงก่อนคนของท่านประธาน เพราะถ้าพวกเขาไปพบไมค์ เขาจะไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพราว เขาจะพาไมค์กลับไปและตั้งทีมทนายไว้ปกป้องไมค์เต็มที่ พร้อมพลกับกุ๊กไก่จึงขอไปด้วย

    ooooooo

    พราวถูกมัดมือมัดปากและล่ามไว้ในบ้านพัก เธอทั้งเจ็บใจและหวาดกลัว จนไมค์เข้ามาบอกว่าจะปล่อยเธอแต่ให้เธอสัญญาว่าจะไม่ขัดใจตน ไมค์ขู่บังคับจนพราวกลัวจำต้องพยักหน้ารับ ไมค์พอใจเอามีดมาตัดเชือกที่มัดเธอไว้

    เมื่อถึงเวลากินข้าว ไมค์บอกกินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยมาคุยกันว่าเราจะทำอะไรกันต่อดี พราวมานั่งที่โต๊ะเขาบอกว่า

    “แค่คุณทำตัวน่ารัก ไม่ขัดใจผม ผมจะให้คุณทุกอย่าง ดูสิ...ผมทำอาหารอร่อย ๆไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ ถ้าคุณกินหมดผมจะดีใจมาก”

    “จริงหรือ...งั้นฉันขอออกไปเดินเล่นข้างนอก

    ได้ไหม ฉันไม่เคยเห็นบ้านพักริมน้ำที่มีวิวสวยแบบนี้มาก่อนเลย นะไมค์...ขอฉันออกไปเดินเล่นข้างนอกนะ...”

    ไมค์ไม่ตอบ แต่ตามองไปข้างหน้าอย่างไร้เป้าหมายแววตาแข็งกร้าว...เจ็บปวด เมื่อนึกถึงอดีตของตัวเอง...

    เวลานั้นไมค์ในวัย 7-8 ขวบหน้าตาน่ารัก แต่ตก อยู่ในอาการหวาดกลัวอยู่เบื้องหน้ามาร์ค ไมค์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารที่มีอาหารเหมือนกับที่อยู่ตรงหน้าพราวเวลานี้

    มาร์คดุด่าไมค์อย่างดุดันสั่งให้กินข้าวให้หมด ไมค์ร้องไห้บอกว่าตนไม่หิว ตนอยากไปเล่นเหมือนคนอื่น มาร์คไม่ให้ไปจนกว่าจะกินข้าวให้หมดแล้วขึ้นไปอ่านหนังสือ ขู่ว่า

    “ถ้าผลสอบแกออกมาไม่ได้ที่หนึ่งแกรู้ไหมว่าฉันจะทำอะไรแก” ไมค์ร้องไห้ประสาเด็กบอกว่าตนไม่อยาก อ่านหนังสือ ตนอยากออกไปเล่น มาร์คตรงเข้าฉุดกระชากไมค์จากโต๊ะกินข้าวลากไปที่ห้องเก็บของใต้บันใด บอกว่า ขัดใจตนจะต้องถูกลงโทษ ไมค์ดิ้นรนตะโกนว่าตนไม่อยากเรียน ตนอยากไปวิ่งเล่น...

    “แกอยากโง่นักใช่ไหม ถ้าแกโง่ดักดานฉันจะไม่เลี้ยงแก จะส่งแกกลับไปอยู่บ้านเด็กกำพร้านั่นอีกเอาไหม!” ไมค์บอกว่าไม่เอาไม่กลับไป “ถ้าแกไม่อยากกลับไปอยู่ที่นั่นแกก็ต้องไม่ขัดใจฉันอีก ไป! เข้าไป ต่อไป แกจะได้หลาบจำ”

    ไมค์ถูกผลักเข้าไปในห้องเก็บของที่มืดทึบแล้วปิดประตูล็อกทันที

    “คุณอา...ปล่อยผม...ผมกลัว ผมไม่ชอบถูกขัง...ผมกลัว...ปล่อยผม...ปล่อยผม!!!” ไมค์ร้องไห้ตะโกนน่าเวทนา

    ไมค์นึกถึงอดีตตกอยู่ในภวังค์ พราวเรียกก็ไม่ได้ยิน พราวเห็นโทรศัพท์วางอยู่ก็เอื้อมมือจะไปหยิบ ถูกไมค์คว้ามือหมับตวาดว่าจะทำอะไร พราวแก้ตัวว่าตนอยากได้เกลือ พราวทวงถามไมค์กลัวๆกล้าๆว่า เขายังไม่ได้ตอบตนเลยว่าถ้าตนไม่ขัดใจ เขาจะให้ออกไปเดินเล่นข้างนอกหรือไม่

    “ไม่!! คุณจะออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น คุณจะต้องอยู่แต่ในบ้านพัก ห้ามขัดใจผมเด็ดขาดไม่งั้นผมต้องลงโทษคุณ”

    ไมค์กำส้อมกับมีดบนโต๊ะ พราวกลัวรีบบอกว่า ตนไม่ออกไปก็ได้ ตนจะไม่ขัดใจเขา ไมค์จึงวางส้อมกับมีด พูดเสียงอ่อนลงว่า

    “ดีมาก...คุณพราว...ผมรักคุณก็ตรงนี้แหละ คุณต้องไม่ขัดใจผม”

    ไมค์เปลี่ยนเป็นกุมมือพราวอย่างอ่อนโยน แต่พราวกลับกลัวยิ่งกว่า...

    ooooooo

    โรม พร้อมพลและกุ๊กไก่ช่วยกันสืบ โดยโรมสืบ ข้อมูลจากบริษัทซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ พร้อมพลกับกุ๊กไก๋เอารูปพราวในมือถือเที่ยวถามชาวบ้านว่าเห็นคนนี้ไหม ทุกคนดูแล้วก็ส่ายหน้า

    โรมได้ข้อมูลจากบริษัทซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ว่าไมค์โอนเงิน 10 ล้านซื้อบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่งไว้ที่สังขละบุรี พร้อมพลคาดว่าไมค์หายตัวไปไม่มีใครตามเจออาจไปกบดานที่นั่นก็ได้ ต้องลองตามไปดู

    แต่พวกโรมก็เจอลูกน้องของมาร์คใส่ชุดดำนั่งรถมาสองคัน คุกคามโรมว่าท่านประธานสั่งให้โรมถอนตัวจากเรื่องนี้ พร้อมพลกับกุ๊กไก่เห็นสถานการณ์คับขันก็ขยับถอย โรมบอกว่าถ้าสองคนไม่ไหวก็หนีไปเลยแต่ตนจะตามหาพราวให้เจอ

    พร้อมพลทำปากกล้า แต่พอเจอพวกมันเอาจริงก็โกยแน่บ โรมเลยเบนความสนใจพวกมันวิ่งไปอีกทางเพื่อให้กุ๊กไก่หนี เลยกลายเป็นชายชุดดำแยกกันวิ่งตามไปสามทาง พร้อมพลถูกมันเล่นงานจนเห็นดาวเลือดกำเดาไหล กุ๊กไก่วิ่งไปถึงร้านอาหารตามสั่ง ถูกมันพุ่งเข้าใส่ก็คว้ากระทะที่กำลังต้มน้ำเดือดๆสาดใส่มันจนร้องลั่น

    ฝ่ายโรมถูกลูกน้องมาร์คสองคนรุมจึงวิ่งหนีเข้าไปในโรงงานน้ำแข็งเล่นงานมันที่ตามเข้ามาจนหมดสติแล้ววิ่งออกไปตามหาพร้อมพลกับกุ๊กไก่

    พร้อมพลถูกเล่นงานจนคางเหลือง กุ๊กไก่ตามมาจะช่วย ถูกชายชุดดำรุมเล่นงาน แต่โชคดีที่โรมขับรถเข้ามากระแทกมันกระเด็นแล้วเรียกพร้อมพลกับกุ๊กไก่ขึ้นรถหนีไป

    ooooooo

    พราวถูกขังอยู่ในห้องนอน ไมค์เข้ามาอย่าง คุกคาม ตวาดว่าไหนบอกว่าจะไม่ขัดใจตน พราวบอกว่าตนรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากตน ถือโคมไฟขู่ไม่ให้เข้ามาใกล้

    “ในเมื่อคุณรู้ว่าผมชอบคุณ รับความรักจากผมไป ไม่ขัดใจผม ผมสัญญาจริงๆว่าจะไม่ทำคุณเจ็บ”

    “คุณบังคับให้คนอื่นรักคุณไม่ได้หรอกไมค์!! ความรักต้องเกิดจากคนสองคน ฉันขอร้อง หยุดทำแบบนี้เถอะ เพราะผลที่ตามมาจะทำให้คุณต้องติดคุก แล้วจะไม่เหลือใครที่รักคุณอีกเลย”

    “ผมมีเงิน...ผมมีความฉลาด ผมเป็นอัจฉริยะ ใครทำอะไรผมไม่ได้”

    ไมค์พุ่งเข้าหาพราว เธอคว้าโคมไฟฟาดถูกแผลที่แขนเขาพอดี ไมค์เจ็บจนชะงัก พราวถือโอกาสนั้นวิ่งหนีออกไป ไมค์ตามไปทันที่ห้องโถงก็บีบคอเธอแน่นตะคอก...

    “ผมบอกคุณแล้วอย่าขัดใจผม ทำไมคุณไม่ฟัง!!” พราวร้องไห้อ้อนวอนอย่าทำอะไรตนเลย “ผมไม่ปล่อยคุณไปหรอก คุณสวยจนผมอดใจไม่ไหวอีกแล้ว”

    พราวกลัวสุดขีด เมื่อขอร้องไม่ได้ผลจึงเล่าความจริงว่าตนคือแก้วหน้าม้าที่เขาเคยด่าว่าอัปลักษณ์จนไม่อยากมอง ไมค์ไม่เชื่อ จนพราวบอกว่าตนคือแก้วหน้าม้าที่เตรียมช็อกโกแลตให้เขาในวันวาเลนไทน์ เรานัดเจอกันที่โรงยิม ไมค์พอนึกออกเลาๆ แต่ยังปฏิเสธเสียงแข็ง จนกระทั่งพราวพูดเรื่องจดหมายที่เขายัดใส่มือตนวันนั้น ไมค์ก็ยังไม่เชื่อ พราวจึงท่องข้อความในจดหมายที่เจ็บปวดฝังใจเธอมาจนทุกวันนี้ให้ฟัง แต่ไมค์ก็ยังปฏิเสธ

    “ไม่จริง...เธอไม่ใช่นังอัปลักษณ์โรคจิตนั่น”

    “เป็นฉันจริงๆ ฉันคือแพรวพราว นังแก้วหน้าม้าคนนั้นจริงๆ”

    ไมค์แผดเสียงร้องเหมือนคนบ้าวิ่งเตลิดออกไปคว้ากระถางต้นไม้ทุ่มอย่างบ้าคลั่งปากก็ตะโกน “โธ่เว้ย ไม่เชื่อ!!” พราวเห็นความบ้าคลั่งของไมค์ก็ยิ่งกลัว กลัวเขาจะย้อนกลับมาเล่นงานตนอีก

    ขณะนั้นเองมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พราวมองหาจึงรู้ว่าโทรศัพท์อยู่ในลิ้นชักแต่ลิ้นชักใส่กุญแจ เธอจึงเอามีดหั่นสเต๊กบนโต๊ะอาหารมางัดลิ้นชักจนเปิดได้ เธอทำทุกอย่างแข่งกับเวลาเพราะกลัวไมค์จะมาเจอ เป็นสายจากคนขับเรือหางยาว พราวไม่กล้าส่งเสียงกลัวถูกจับได้ พอกดรับคนขับเรือหางยาวก็รีบพูด

    “คุณ...นั่นคุณใช่ไหม คุณครับ ที่คุณสั่งให้ผมคอยเป็นหูเป็นตาให้ ตอนนี้ผมเห็นมีคนมาตามหาคุณที่ท่าเรือ”

    พราวตัดสินใจถามว่าเห็นใครมาตามหาพวกตนหรือ คนขับเรือชะงักถามว่าแล้วคุณผู้ชายล่ะ พราวปดว่ากำลังยุ่งอยู่เลยให้ตนมารับสายแทน พราวถามว่าตกลงคนที่มาตามหาตนหน้าตาเป็นอย่างไร

    ฟังจากคนขับเรือแล้วพราวรู้ทันทีว่าคือโรม ทันใดนั้นไมค์เข้ามาแย่งโทรศัพท์จากพราว ตะคอกว่า เธอหลอกตน เธอต้องถูกลงโทษ นังแก้วหน้าม้า!! ไมค์สั่งให้ลูกน้องล็อกตัวพราวไว้ เธอดิ้นเขาเลยชกท้องจนจุกแล้วให้ลากตัวออกไป

    โรมบอกพร้อมพลกับกุ๊กไก่ว่าได้เรื่องพราวกับไมค์แล้วเราต้องรีบเดินทางไปเดี๋ยวนี้ แต่ต้องนั่งเรือเข้าไป

    ระหว่างนั้นคนขับเรือที่ไมค์จ้างไว้เป็นสายเข้ามา บอกว่าเรือพร้อมแล้ว โรมบอกว่าตนมีธุระสำคัญต้องรีบไปที่นั่น

    ooooooo

    ไมค์ให้คนงานพยุงพราวที่ถูกชกท้องจุกเข้าไปวางไว้ในบ้านแล้วให้ไปเตรียมเรือพาตนออกจากที่นี่โดยด่วน

    พราวยังพยายามทบทวนความจำของไมค์ว่าตนคือแก้วหน้าม้า ไมค์บอกว่าตอนนั้นตนเกลียดหน้าอัปลักษณ์ของเธอที่สุดแต่ต้องยอมทำงานกับเธอเพราะตนต้องการเป็นที่ 1 ของการแข่งขัน ยอมรับว่า

    “เพราะฉันแพ้ไม่ได้ ฉันต้องเป็นที่ 1 ตลอดเวลา ถ้าฉันแพ้ฉันจะถูกลงโทษ เขาจะไม่พอใจ เขาจะจับฉันไปขัง ฉันเกลียด ฉันไม่ชอบ ฉันต้องไม่ขัดใจเขา เธอเข้าใจไหม!! เธอเข้าใจไหม!!!”
    ไมค์บีบไหล่พราวจนเธอร้องเจ็บ ไมค์ว่าแค่นี้ยังน้อยไป ที่เขาทำกับตนน่ากลัวกว่านี้อีก เขาจับตนขังไว้ในห้องเก็บของใต้บันไดที่มืด เหม็นอับ มีแต่เสียงหนูเสียงแมลงสาบ!

    “ใจเย็นๆ นะไมค์...ฉันไม่ใช่เขา ฉันจะไม่ทำกับเธอแบบนั้น เราค่อยๆคุยกันนะไมค์ ฉันขอร้อง ฉันพูดจริงๆนะ คราวนี้ฉันจะไม่ขัดใจเธออีกแล้ว นะไมค์...เราค่อยๆคุยกัน” เห็นไมค์ผ่อนคลายลง พราวพยายามหว่านล้อมว่า “ฉันสัญญาว่าจะไม่มีใครทำร้ายเธออีก ฉันจะช่วยเธอนะไมค์ ฉันจะไม่ให้ใครพาเธอไปขังไว้ในห้องมืดๆนั่นอีก เชื่อฉันนะไมค์”

    ไมค์สงบลงถามว่าเธอจะช่วยตนจริงๆหรือ เมื่อพราวยืนยัน ไมค์ย้ำว่าอย่าให้เขาจับตนไปขัง อย่าให้เขาทำอย่างนั้นกับตนอีกเด็ดขาด แต่พอพราวสัญญา ไมค์กลับชักสีหน้าดุดันน่ากลัวอีก ตวาดลั่น

    “ไม่จริง!!! ฉันเชื่อเธอไม่ได้ เธอหลอกฉัน เธอหลอกว่าเป็นกามเทพแสนสวย ให้ฉันหลงรักเธอ แต่ที่จริงแล้วเธอก็คือนังแก้วหน้าม้า นังอัปลักษณ์นั่น!! เธอหลอกฉัน!!!” ไมค์ผลักพราวจนเซแล้วพุ่งเข้าไปบีบคอ ตะคอก “เธอต้องถูกลงโทษ ไอ้โรมจะมาเอาเธอไปจากฉันไม่ได้เด็ดขาด”

    พราวหน้าเสีย ตกอยู่ในความกลัวอีกครั้ง...คนขับเรือหางยาวที่ได้รับเงินก้อนโตจากไมค์ ทำทีรับจ้างโรมขับเรือไปที่บ้านพักของไมค์ แต่กลับพาไปผิดบ้านเพื่อถ่วงเวลาให้ไมค์พาพราวหนี โรมรู้ทันสั่งให้ขับไปที่บ้านไมค์ จับไมค์ได้ทันก่อนที่เขาจะพาพราวหนีไป

    โรมบุกเข้าไปใช้ปืนขู่ไมค์ให้ปล่อยพราว ไมค์เข้าตาจน ขู่โรมว่าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวพราวถูกหักคอแน่!

    โรมหว่านล้อมไมค์ว่าเขาหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้วยอมให้เรื่องจบโดยไม่ต้องมีใครเจ็บดีกว่า ถูกไมค์ตวาดให้หุบปาก ตนเป็นอัจฉริยะไม่มีทางทำตามคำสั่งพวกหน้าโง่อย่างเขา ทันใดนั้นกุ๊กไก่กับพร้อมพลก็เอาแจกันทุบไมค์จากข้างหลังจนฟุบไป

    พราวหลุดจากไมค์ โรมถลาเข้าประคองเธอไว้อย่างปกป้อง...ทั้งสองสบตากันอย่างซาบซึ้ง....

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พร้อมเสิร์ฟตอนใหม่ “กระเช้าสีดา” ฟังคำตอบ "นุ่น" หลัง "ก๊อต" สารภาพรัก

    พร้อมเสิร์ฟตอนใหม่ “กระเช้าสีดา” ฟังคำตอบ "นุ่น" หลัง "ก๊อต" สารภาพรัก
    17 ต.ค. 2564

    03:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 17 ตุลาคม 2564 เวลา 04:09 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์