กามเทพออนไลน์
ตอนที่ 7
โรมเงียบไปนานจนพราวสงสัยว่าเป็นอะไรจู่ๆก็เงียบไป พลันก็มีข้อความของลุงแพนด้าเด้งขึ้นมา ขอโทษที่ให้รอนานเพราะพยาบาลมาเรียกให้กินยา การสนทนาผ่านสมาร์ทโฟนจึงดำเนินต่อไป
โรมที่สวมรอยลุงแพนด้า ถามลูกเป็ดขี้เหร่ว่าถ้าสงสัยว่าคนที่เราคุยด้วยบ่อยๆ เขาชอบเราไหม หนูมีวิธีสังเกตอย่างไร พราวตอบว่าความรู้สึกรักชอบมันปิดไม่มิดหรอกถ้าอยากรู้ว่าเรารู้สึกยังไง การมองตาเขาน่าจะ เป็นคำตอบที่ดีที่สุด
“มองตา...” โรมอ่านแล้วพิมพ์ถามว่า “แล้วถ้าเป็นการคุยกันโดยไม่เห็นหน้าล่ะ จะรู้ได้ยังไง?” พิมพ์แล้วฉุกคิดกลัวพราวจับได้เลยลบออก พิมพ์ใหม่ว่า “หมอสั่งให้ลุงนอนพักแล้ว ขอบใจหนูมากนะ” กดส่งแล้วปิดหน้าจอสมาร์ทโฟน สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง
แต่แล้วก็มีเหตุให้ความสับสนคลี่คลายโดยตัวมันเอง...เหตุเกิดเพราะคืนนี้พราวไปพบลูกค้า ขากลับเจอฝนตกหนักพราวลืมเอาร่มมาและรถก็ทิ้งไว้ที่ออฟฟิศ ขณะกำลังยืนรอแท็กซี่เซ็งๆนั้น มีรถขับผ่านทำน้ำกระเซ็นใส่จนเสื้อผ้าเลอะซ้ำโดนฝนสาดจนเปียกอีก
ขณะนั้นเองโรมเข้ามาทักทำให้เธอยิ่งเซ็งเดินหนีไปเรียกแท็กซี่ โรมกางร่มเดินตาม บอกว่าออฟฟิศตนอยู่แค่นี้เอง แวะไปหลบฝนก่อนก็ได้ พราวเห็นแท็กซี่มาจึงโบกเรียกแต่ถูกชายคนหนึ่งวิ่งมาจากไหนไม่รู้พุ่งตัดหน้าขึ้นแท็กซี่คันนั้นไป
“สัญญาว่าจ้างระบุให้ผมดูแลคุณ เพราะฉะนั้นนี่ถือว่าเป็นงานที่ผมจะละเลยไม่ได้ครับ” โรมหว่านล้อมตามไปกางร่มให้พราวอย่างเท่ พราวมองหน้าเขานิ่งอย่างชั่งใจ...
ฝนกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด พราวทั้งเปื้อนและเปียกจึงไปหลบฝนที่ออฟฟิศของโรม เขาดูแลเธออย่างดี เอาเสื้อผ้าของตัวเองให้เปลี่ยน แล้วเอาชุดของเธอไปเข้าเครื่องอบ ชงช็อกโกแลตร้อนๆให้ดื่ม
ขณะรอชุดที่อบอยู่ โรมชมว่าเธอใส่ชุดนี้ดูน่ารักดี โรมพินิจหน้าพราวที่ไร้เครื่องสำอางชมว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ถ้าไม่บอกว่าผ่านมีดหมอมาไม่มีทางรู้เลยเพราะดูเป็นธรรมชาติมาก พราวเขินทำเสียงดุว่าไม่ต้องปากหวานตนไม่ใช่ผู้หญิงบ้ายอ แต่โรมก็ยังมองไม่วางตา บรรยายหน้าตาเธอว่าสวยทุกอย่าง ตินิดเดียวคือฟันถ้าหมอเก็บอีกนิดก็เพอร์เฟกต์
พราวถูกจี้จุดอ่อนก็ย้อนว่าฟันเขานั่นแหละที่ควรถอนให้หมดปากแล้วลากหมาออกจากปากมาตอนเสีย โรมขำ บอกว่าตนอยากเลาะฟันตัวเองอยู่เหมือนกัน ถามว่ามีหมอดีที่ไหนจะแนะนำไหม บอกว่าเธอเองก็มีสิทธิ์จะวิจารณ์หน้าตนเหมือนกันว่าควรเอาอะไรไว้ ควรทำอะไรใหม่
พราววิจารณ์อย่างเจ็บแสบ จนโรมเจาะจงถามว่า “แล้วตาผมล่ะ ต้องทำอะไรไหม?”
พราวหลงกลมองตาเขา กลายเป็นสองคนจ้องตากันไปมา ใจเริ่มเต้นตึ้กตั้ก...ตึ้กตั้ก ดังขึ้น...ดังขึ้นจนอารมณ์เตลิดไปไกล โน้มหน้าเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว...
แต่แล้วอารมณ์ก็ถูกกระชากกลับมาเมื่อเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์แผดขึ้นที่หน้าบ้าน ทั้งสองสะดุ้งผละออกจากกัน
“เอ่อ...พี่...พี่พลมารับฉันกลับแล้ว เสื้อผ้าฉันแห้งรึยัง” โรมตอบเสียงประหม่าว่าน่าจะแห้งแล้ว “งั้นฉันไปเอาเอง”
พราวเดินผ่านโรมไปห้องซักผ้า โรมยืนมองตามต่างใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินกัน...
พร้อมพลขอบคุณโรมที่ช่วยดูแลน้องตน พราวก้มหน้าก้มตาขอบคุณโรมเร่งพร้อมพลให้รีบไปได้แล้ว ระหว่างซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปพราวใจไม่อยู่กับตัวยังว้าวุ่นใจกับแววตาที่มองกัน...โรมก็อยู่ในภวังค์เดียวกัน...
ooooooo
รุ่งขึ้น เมื่อโรมไปเยี่ยมพ่อ หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็กลับไปพักที่บ้านได้แล้ว เขาบอกพ่อทั้งที่ยังหลับอยู่ว่า...
“ผมมีเรื่องอยากสารภาพครับพ่อ ผมไม่คิดว่าการคุยกับลูกเป็ดขี้เหร่ เพื่อนในอินเตอร์เน็ตของพ่อ จะทำให้ผมเลยเถิดมาได้ถึงขนาดนี้ ไม่จำเป็นที่ผมจะต้องรู้ว่าหน้าตาเธอเป็นยังไง แค่พอได้คุย ได้คบเป็นเพื่อนแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะทำให้ผม...แอบชอบเธอได้...แต่ความรู้สึกที่ผมชอบลูกเป็ดขี้เหร่กำลังทำให้ผมสับสนอยู่ครับพ่อ เพราะผมดันไปรู้สึกแบบเดียวกันกับผู้หญิงที่ผมได้ใกล้ชิดเธอตอนนี้ เธอเป็นกามเทพครับพ่อ กามเทพที่ไม่ได้แผลงศรให้ผมไปชอบ แต่ผมดันไปชอบเธอนั่นแหละ ผมจะทำยังไงดีครับพ่อ...”
โรมถอนใจเฮือกใหญ่หลังจากระบายความรู้สึกให้พ่อฟัง ทั้งๆที่พ่อหลับอยู่
วันเดียวกัน พราวไปพบแม่ที่โรงพยาบาล พิมถามพราวว่าหาคู่ให้คุณผกามาศได้แล้วหรือ ได้ยินคุณผกามาศบ่นว่ากลัวจะทำให้พราวหนักใจ พราวเอะใจว่าแสดงว่าคุณน้าไม่ชอบผู้ชายที่ตนส่งโปรไฟล์ให้ดูแน่ๆ พิมติงว่าไม่แน่ เพราะถ้าเป็นเนื้อคู่จริงๆ ยังไงก็หนีกันไม่พ้น
เมื่อพราวไปหาผกามาศที่ห้องทำงาน พราวคอตกเมื่อรู้ว่าโปรไฟล์ที่ส่งมาไม่ถูกใจคุณน้าสักคน ผกามาศบอกว่าจะให้ตนสละโสดทั้งที่ไม่คิดจะชอบเขาจริงๆ ก็เหมือนทำร้ายเขา พราวเป็นกามเทพจับคู่สำเร็จมาเยอะ น่าจะเข้าใจ
“ค่ะคุณน้า ที่จริงแล้วโปรไฟล์ที่พราวส่งมาให้เลือกยังไม่ใช่เนื้อคู่ที่โปรแกรม 2 Become 1 จับคู่แมตช์ให้ตรงร้อยเปอร์เซ็นต์นะคะ” ผกามาศถามว่ามีโปรแกรมเลือกให้ตนเป็นเนื้อคู่กับเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วยหรือ “มีค่ะ...แต่ว่าเขายังพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลเพราะเพิ่งผ่าตัดหัวใจค่ะ”
ผกามาศบอกว่างั้นผ่านเลยดีกว่า เดี๋ยวเกิดตนไม่ถูกใจแล้วพาลทำให้หัวใจเขากำเริบ พราวจึงเสนอว่าคืนนี้ตนจะจัดเฟรนด์ชิพปาร์ตี้ จุดประสงค์ต้องการให้ลูกค้ามาเป็นเพื่อนกัน ที่เหลือก็แล้วแต่ว่าลูกค้าจะพัฒนาความสัมพันธ์กันเอง
ผกามาศฟังอย่างสนใจ พราวดีใจกลับไปบอกหอมว่าตนกล่อมให้คุณน้าผกามาศมาร่วมงานปาร์ตี้คืนนี้ได้แล้วนะ เดี๋ยวตนจะลำดับโปรไฟล์ลูกค้าใหม่เลือกที่น่าจะคุยเป็นเพื่อนกับคุณน้าได้ง่าย โอกาสที่จะสานต่อความสัมพันธ์จะได้ราบรื่น หอมถามว่าแล้วซินดี้กับ
แองจี้ล่ะ พวกนั้นเพิ่งโทร.มากำชับว่างานนี้ต้องจัดหนุ่มๆ เด็ดๆมาให้ได้ไม่งั้นชีวีนระเบิดแน่
พราวบอกว่าตนเตรียมแผนไว้แล้วแต่ต้องขอคุยกับโรมก่อน หอมถามว่าทำไมต้องคุยกับโรม พราวไม่ทันตอบก็เดินชนโรมที่มาเงียบๆเข้าอย่างจัง พราวจับหน้าตัวเองร้องลั่น “หน้าฉัน!!”
ooooooo
พราวไปให้แม่ตรวจหน้า พิมบอกว่าทุกอย่างยังปกติ บ่นว่าแม่เตือนแล้วให้ระวัง พราวโทษว่าหมอนั่นต่างหากที่เป็นตัวซวย เจอทีไรต้องโดนโน่นนี่นั่นตลอด พอดีโรมเข้ามาถามว่าพราวเป็นไง เผื่อตนจะช่วยอะไรได้บ้าง
พิมขอตัวไปทำงาน พราวทำเสียงเข้มบอกโรมว่าตนมีเรื่องที่ต้องให้เขาช่วย แต่พอพราวบอก โรมปฏิเสธวุ่นวายว่าถ้าเกี่ยวกับความปลอดภัยของเธอตนทำเต็มที่ แต่ให้ไปงานปาร์ตี้แนะนำตัวกับผู้หญิง ตนบายดีกว่า พราวขอร้องว่างานนี้ต้องให้จบสวย ไม่อย่างนั้นตนโดนบอสสวดยับแน่ ยอเขาว่าเอาตัวรอดเก่งอยู่แล้ว โรมตัดสินใจรับงานนี้แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน พราวถามว่าอะไร เขาอุบไว้ให้เสร็จงานก่อน ถ้าเธอโอเค ตนก็โอเค แล้วยิ้มอย่างเป็นต่อ พราวจำยอมแต่ด่า...
“หัวหมอ!!”
เมื่อถึงวันงาน ออย หอม มิ้มช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน ซินดี้มาในชุดนางแมวป่าสุดเซ็กซี่ ส่วนแองจี้มาในชุดยูงรำแพน ต่างมุ่งมั่นที่จะงาบ ขย้ำ หนุ่มหล่อในงานให้อยู่หมัด
พอดีสองสาวเห็นหนุ่มหล่อล่ำเดินเข้ามาก็เข้าไปอ่อยแต่ถูกหนุ่มหล่อมองแล้วพูดกับหอมว่า
“งานคืนนี้น่าสนุกนะครับ มีจ้างสาวๆอัลคาซ่ามาโชว์ด้วย”
หนุ่มหล่อพูดแล้วเดินหนีไปเลย หอม ออยและมิ้มเกือบหลุดขำ ซินดี้กับแองจี้จิกตามองไม่พอใจ แองจี้จ้องหอมขู่ว่าเรื่องนี้ถึงภีมแน่ ภีมกลัวสื่อในมือของสองสาว สั่งให้หอมขอโทษด้วยการแต่งหน้าทำผมให้ฟรี
หอมเตือนพราวว่าถ้าสองคนนี้ยังอยู่ในงานก็ให้เตรียมความล้มเหลวไว้ให้ดี แต่พราวก็เตรียมรับมือสองสาวแสบไว้แล้ว โดยให้กุ๊กไก่กับพร้อมพลมาช่วย ให้พร้อมพลอยู่ในชุดอินเดียน่าโจนส์ เรียกเขาว่าอินเดียน่าพอล พราวชมว่าเท่มาก แต่พอแองจี้เห็นและดูโปรไฟล์แล้วบอกว่าทุกอย่างเหมาะกับตนดี แต่มีตินิดหน่อยชื่อเป็นฝรั่งแต่หน้า?? ถามออยว่า คุณอินเดียน่าพอล คือเดอะเบสต์ที่สุดของงานคืนนี้ใช่ไหม ทุกคนตอบพร้อมกันว่า “ค่ะ”
พราวรอโรมที่จะจัดคู่ให้กับซินดี้อยู่คิดว่าโรมต้องชนะใจซินดี้ได้แน่ แต่พอเขาโผล่มาพราวถึงกับอึ้ง เพราะไม่ว่าจะดูมุมไหนก็เป็นเด็กเนิร์ดมหา’ลัยอยู่ดี พอต่อว่า โรมโต้ว่าจะให้ตนไปหลอกซินดี้จะดีหรือ ตนอาจจะช่วยให้งานเธอราบรื่นแต่มันถูกต้องหรือ?
พอดีมิ้มมาบอกพราวว่าได้เวลาเริ่มงานแล้ว พราวบอกให้มิ้มพาโรมไปเลย เขารู้แล้วว่าต้องทำอะไรบ้างในคืนนี้ มิ้มเห็นพราวมองโรมอย่างครุ่นคิด ถามว่ามีอะไรหรือ พราวบอกว่าเห็นลุคนี้ของโรมแล้วรู้สึกคุ้นๆ ยังไงไม่รู้
“คุ้นหรือว่าชอบ” มิ้มดักคอ ถูกพราวปรามก็แก้ว่า “ล้อเล่นจ้ะ อ้อ...ว่าจะบอกอีกเรื่องว่าคุณน้าผกามาศยังไม่มาเลย”
ooooooo
ผกามาศยังอยู่ที่โรงพยาบาล เดินคุยงานมากับพิมว่าคืนนี้จะอ่านรายงานสรุปให้เสร็จ พิมถามว่าแล้วงานปาร์ตี้ที่นัดพราวไว้ล่ะ ผกามาศบอกว่าตนจะคุยกับพราวเอง จะไม่ทำให้พราวลำบากใจแน่
พอดีภีมโทร.มา ผกามาศเดาว่าคงเรื่องงานคืนนี้แน่ คุยกับภีมเสร็จ พิมบอกว่าถ้าไม่อยากให้ภีมหาคู่ให้ก็น่าจะบอกเขา ผกามาศบอกว่าก็อยากจะบอก แต่ทั้งพี่สาวและหลานชายกลัวตนจะเป็นโสดจนตาย เลยปล่อยเขาทำเผื่อจะสบายใจกัน พิมติงว่าสุดท้ายตัวเองก็มาอึดอัดแทน
“ถ้าจะให้เริ่มต้นรักครั้งใหม่ฉันก็อยากเจอเขาคนนั้นอีกครั้งก่อน ไม่อยากคาใจกับอดีตที่ไม่รู้ว่าเขากับฉันคิดเหมือนกันหรือเปล่า”
“เขาคนนั้น...รักครั้งแรกใช่ไหมคะ”
ผกามาศนิ่งไป มองไปข้างหลังของพิมเห็นลักษณ์ที่ให้จู๊ดหล่อเข็นรถออกมาแถวร้านกาแฟแว้บๆ เพียงเห็นเสี้ยวหน้าลักษณ์ผกามาศก็ชะงัก อดคิดถึงชายที่เป็นรักครั้งแรกไม่ได้...
ผกามาศพยายามตามไปดูให้เห็นชัดๆ แต่ก็ถูกผู้คนบ้างพุ่มไม้บังบ้าง จนสุดท้ายคลาดกันไป
พราวโทร.รายงานภีมว่าผกามาศยังไม่มา ภีมโทร.คุยแล้วบอกพราวว่าคุณน้ายังไม่พร้อมสำหรับการมางานปาร์ตี้จับคู่
ออยเห็นหอมแต่งหน้าทำผมให้ซินดี้กับแองจี้แล้วอารมณ์ดีผิดปกติทักว่านึกว่าจะหงุดหงิดเสียอีก
“ตอนแรกก็งั้นแหละ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว สบายใจ” ออยงงถามว่าสบายใจยังไง “ก็ตอนแต่งหน้าให้ยัยแองจี้ ฉันทำบางอย่างผิดพลาดทางเทคนิค” พอออยซักหอมไม่ยอมบอก เร่งให้พราวทำงานตามแผนไปดีกว่าลูกค้ารอนานแล้ว
พราวขึ้นกล่าวเปิดงานในบรรยากาศการตบแต่งแบบป่าดงดิบ บอกว่าปาร์ตี้คืนนี้จะมีความพิเศษมากกว่า ทุกครั้ง เพราะคืนนี้เราจะมาร่วมเล่นเกมตามล่าหาขุมทรัพย์ รางวัลพิเศษคือห้องพักคู่กับเพื่อนสนิทเดินทางสู่รีสอร์ตสุดโรแมนติก
ซินดี้กับแองจี้ไม่สนใจฟัง จดจ้องหาแต่ชายหนุ่มที่จะงาบคืนนี้ พอพราวพูดจบก็ให้จับคู่กัน แองจี้ถูกจับคู่กับพร้อมพล ส่วนซินดี้ให้คู่กับโรม แองจี้กระสันที่ได้คู่กับพร้อมพลหนุ่มชื่อฝรั่งหน้าแปลกแต่ท่าทางจะดุเด็ด แต่ซินดี้เซ็งที่ได้คู่กับโรมหนุ่มเนิร์ดใส่แว่นหนาเตอะ
หลังจากมิ้มกับหอมช่วยกันอธิบายกติกาการเล่นคืนนี้ที่ให้หญิงชายที่คู่กันช่วยกันหากล่องสมบัติ ในกล่องนั้นจะมีคำถามให้คู่เพื่อนเดินทางช่วยกันตอบ คู่ไหนตอบคำถามได้มากที่สุด คู่นั้นจะได้รางวัลไป
“เห็นไหมคะ ไม่มีอะไรยากเลย” พราวสรุป “เพียงแต่คุณลูกค้ากับเพื่อนช่วยกันคิดช่วยกันแก้ปัญหาการผจญภัยก็จะทำให้เกิดมิตรภาพขึ้นมา อย่าลืมนะคะ งานนี้เราต้องการมิตรภาพ เพราะ...ความเป็นเพื่อนคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เห็นความสวยงามจากภายในของกันและกันและเปลี่ยนเป็นความรักได้โดยไม่รู้ตัว”
เสียงปรบมือดังขึ้น พอพราวเป่าเขาสัตว์เป็นสัญญาณการเริ่มต้นผจญภัย แต่ละคู่ก็รีบแยกย้ายกันไปหากล่องสมบัติ
มีแต่โรมที่ยืนอึ้งเพราะคำพูดสุดท้ายของพราวเมื่อครู่นี้ ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ถึงการแชตคุยกันกับลูกเป็ด ขี้เหร่...
ooooooo
โรมอยากรู้มากว่าพราวเอาคำพูดเหล่านั้นมาจากไหน เขาผละจากซินดี้ไปหาพราวขอคุยด้วย ถามว่า เธอไปเอาไอเดียนั้นมาจากไหน พราวย้อนว่า ถามทำไม โรมไม่ทันตอบซินดี้ก็ตามมาเร่งโรมให้ไปหากล่องสมบัติกันแล้วลากไปเลย
ฝ่ายแองจี้ก็ทั้งอ่อยทั้งล่อพร้อมพลให้ไปหากล่องสมบัติกัน พอเจอก็บอกให้รีบเอากุญแจมาไขดูว่ามีอะไร พอพร้อมพลไขกุญแจในกล่องมีแต่แผ่นกระดาษคำถามให้หาคำตอบ แองจี้โวยวายว่าในกล่องมีแค่กระดาษแผ่นเดียว พร้อมพลชี้แจงว่า ทางเจ้าหน้าที่อธิบายแล้วเธอไม่ได้ฟังหรือ แองจี้ยอมรับว่าตอนนั้นตนมัวแต่มองเขาและจินตนาการไปต่างๆนานา
พร้อมพลตัดบทว่าเอาเถอะ เรารีบช่วยกันไขปริศนา หาคำตอบดีกว่ายิ่งตอบได้เยอะก็ยิ่งได้ลุ้นรางวัลใหญ่ แล้วรีบอ่าน
แองจี้ฟังแล้วทำเขินม้วนไปม้วนมา บ่นว่าคำถามอะไรก็ไม่รู้สัปดน แต่ตนรู้ขอให้ตนตอบเอง แล้วอ่านทวน...
“อะไรเอ่ย นั่งก็ห้อย ยืนก็ห้อย ร้อยทั้งร้อยเป็นผู้ชาย คำตอบก็คือ...” แองจี้มองที่เป้ากางเกงของพร้อมพล
“เนกไทคือคำตอบที่ถูกต้องครับ” กุ๊กไก่ตอบแทรกเข้ามา แองจี้หันมองเห็นความขาวใสหน้าหล่อสวยของกุ๊กไก่ก็มองอึ้ง กุ๊กไก่แนะนำตัวเองว่าเพื่อนๆ มักเรียกตนว่า คุณชาย ณ วงเทวพรหม แล้วขออนุญาตจับมือแองจี้ขึ้นจูบเท่ๆ
“คุณชาย ณ วังเทวพรหม” แองจี้เคลิ้ม...เพ้อ
ทั้งสามทายและตอบปัญหากันอีกหลายข้อ ยิ่งคุย และทายปัญหากันแองจี้ก็ยิ่งหลงกุ๊กไก่ ในที่สุดก็ควงกุ๊กไก่ ผละจากพร้อมพลไปหน้าตาเฉย ทิ้งพร้อมพลให้ยืนเหวอ อยู่ตรงนั้น
โรมไปค้นหากล่องสมบัติกับซินดี้ เธอบ่นปวดหัว เมื่อเจอคำปริศนาที่ตัวเองทายไม่ออก เห็นโรมไม่สนใจเอาแต่มองไปทางพราวที่ทำงานอยู่ก็ถามว่าสนใจกามเทพนั่นหรือ โรมสะดุ้งรีบปฏิเสธถามว่าเมื่อกี้คำถามถามว่าอะไรนะ
“จิ๋นซีฮ่องเต้มีพี่น้องอยู่หลายคน มีพี่ชายอยู่สองคน ถามว่าชื่ออะไรบ้าง”
“ผมรู้แล้วครับ...คำตอบที่ถูกต้องคือ จิ๋นเอกับจิ๋นบี เป็นพี่ของจิ๋นซีครับ”
ซินดี้ตื่นเต้นมากชมว่าเขาเก่งฉลาดลึกซึ้งมากตนชอบผู้ชายฉลาดๆอย่างนี้ โรมมองเห็นพราวมองอยู่และเชอะใส่เมื่อเห็นซินดี้ดี๊ด๊ากับตน โรมจึงชวนซินดี้ไปกันเถอะ ซินดี้ดีใจจนเนื้อเต้นนึกว่าเขาจะชวนไปอย่างที่ตนคิด โรมบอกว่าจะออกจากงานไปดื้อๆแบบนี้ดูน่าเกลียด ออกอุบายว่า
“ผมมีปริศนาคำใบ้ให้คุณซินดี้ค้นหาคำตอบ ถ้าตอบถูกผมจะรอเซอร์ไพรส์คุณอยู่ที่นั่น ไม่ยากหรอกครับตื่นเต้นดี ลองดูนะครับ คำถามมีอยู่ว่า มีคนอยู่ห้าร้อย คนนั่งอยู่บนรถไฟ คนที่เท่าไหร่เป็นคนอีสาน?”
ซินดี้บ่นว่ายากจังเลย โรมใบ้ต่อไปว่า คำตอบเป็นตัวเลขห้องพักที่ตนจะไปรอเธออยู่แล้วผละไป
ooooooo
พราวดูลูกค้าที่เล่นเกมกันอย่างสนุกสนานและงานก็ราบรื่นดี หันจะเดินออกไปก็ชนเข้ากับพนักงานที่ถือถาดเครื่องดื่มมาจนหกรดชุด พราวบอกหอมว่าตนจะไปห้องน้ำประเดี๋ยว ฝากดูแลทางนี้ด้วย
พราวเดินไปเข้าห้องน้ำหญิงเพื่อล้างคราบเครื่องดื่ม สังหรณ์ใจว่าตัวเองกำลังเป็นเป้าสายตาของใครบางคน แต่ถามก็ไม่มีเสียงตอบ เดินดูตามห้องสุขาก็ไม่มีใครอยู่ จึงเดินกลับมาเช็ดคราบเครื่องดื่มที่หน้ากระจก
ขณะนั้นพราวถูกสายตาของใครบางคนมองอย่างประสงค์ร้าย แต่เธอไม่รู้สึกตัว จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูห้องน้ำ เสียงโรมร้องถาม “คุณพราว...คุณอยู่ในห้องนั้นหรือเปล่า...คุณพราว...”
พราวด่าว่ามีเรื่องอะไรคอขาดบาดตายถึงกับเสียมารยาทอย่างนี้ โรมบอกว่าตนมีเวลาน้อย กว่าจะสลัดจากซินดี้มาได้ไม่ใช่ง่าย ถ้าซินดี้ตามมาเจอ ตนก็จะไม่มีเวลาคุยกับเธอ พราวถามว่าเขารับปากจะดูแลลูกค้าให้ตนแล้วทำอย่างนี้ได้ยังไง
“ผมไม่ใช่เหยื่อ จะให้ทนอยู่กับผู้หญิงที่จ้องแต่จะงาบผมแบบนั้นได้ยังไง” พราวจะเดินหนี โรมดึงเธอไว้จับไหล่บีบแน่น พราวบอกให้ปล่อย! “ไม่ จนกว่าคุณจะตอบคำถามของผมก่อน คุณไปเอาไอเดียจัดงาน คืนนี้มาจากไหน เป็นไอเดียของคุณหรือเปล่า”
พราวให้เขารับปากว่าถ้าตอบแล้วเขาจะกลับไปทำงานคืนนี้ให้เสร็จ เมื่อโรมพยักหน้า เธอบอกว่าตนได้ไอเดียนี้จากเพื่อน โรมคาดคั้นถามว่าเพื่อนที่ไหน จนพราวต้องบอกว่า ตนได้ไอเดียจากเพื่อนที่คุยด้วยกัน...แต่พราวยังพูดไม่ทันหมดเสียงพร้อมพลก็ร้อนรนมาบอกว่า กุ๊กไก่คิดอะไรก็ไม่รู้มาปาดหน้าพาแองจี้หายไป ตนตามหาจนทั่วก็ไม่เจอ
พราวจึงรีบตามพร้อมพลออกไปหากุ๊กไก่กับแองจี้ โรมเลยไม่ได้คำตอบแต่ก็ตามพราวออกไป
พอทุกคนออกจากห้องน้ำไปแล้ว ประตูห้องสุขาห้องหนึ่งก็ค่อยๆแง้มออก ใครคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดสีเทาคลุมหัวเดินออกมา ไมค์นั่นเอง! แต่ไมค์ก็ถูกลูกน้องของมาร์คสะกดรอยตามจนเขารู้สึกตัว
ooooooo
เชอรี่อยู่ที่บ้านพัก เธอเอาภาพเก่าๆสมัยเรียนมหาวิทยาลัยออกมาดู คิดถึงเรื่องเก่าๆในอดีตที่พ่อจะให้เธอไปเรียนต่อที่อเมริกา แต่เธอขอไปเรียนที่อังกฤษเพราะโรมได้ทุนไปเรียนที่นั่น
โรมมุ่งมั่นกับการเรียนและทำงานมาก เชอรี่เริ่มเบื่อหน่ายกับการรอคอยที่จะไปช็อปปิ้ง ดินเนอร์กับโรม ยิ่งเมื่อมีคนพูดว่าเธอกับเขาไม่คู่ควรกันเลย เธอบอกให้เขาลาออกจากงานแล้วให้คุณพ่อที่กว้างขวางที่นี่หางานใหม่ให้ทำ โรมบอกว่าตนทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะตนมาเรียนที่นี่ได้ก็เพราะทุนของท่านประธาน
ระหว่างนั่งรอโรมนั้น เชอรี่เปิดนิตยสารเจอภาพไมค์หล่อเท่และจากคำให้สัมภาษณ์รู้ว่าเขาเป็นมันสมองตัวจริงของบริษัท เชอรี่จำได้ว่าไมค์เคยเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยด้วยกัน นึกไม่ออกเลยว่าจะเก่งระดับจีเนียส กลายเป็นมหาเศรษฐีขึ้นมาได้แบบนี้
โรมบอกว่าไมค์เป็นคนคิดโปรแกรม ส่วนท่านประธานเป็นคนบริหารทุกอย่าง
ต่อมาเชอรี่ก็ขอเลิกกับโรมบอกว่าในเมื่อมีโอกาสเลือกเธอก็ขอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง ทั้งสองเลิกกันด้วยดีแล้วเชอรี่ก็หันไปคบกับไมค์ แต่หลังจากคบกับไมค์ไม่นาน ไมค์ก็เผยวิญญาณดิบที่อารมณ์แปรปรวน โหดเหี้ยมและควบคุมตัวเองไม่ได้ออกมา
“โรม...เชอรี่ผิดเอง เชอรี่ไม่รู้จริงๆว่าไมค์จะเป็นคนแบบนั้น” เชอรี่ดูรูปเก่าที่ถ่ายกับโรม เธอร้องไห้อย่างรู้สึกผิด ขณะนั้นเองเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อ ฟังสายแล้วเธอพึมพำ “...คนของพ่อได้เรื่องของไมค์มาแล้ว...”
ขณะเดียวกัน ที่สวนสาธารณะโรงแรมที่จัดงานของคิวปิดฮัท ซินดี้หลงกลโรมคิดหาตัวเลขที่เขาใบ้แต่คิดไม่ออก ขณะนั้นเองไมค์มาเจอถามว่ามีอะไรให้ช่วยไหม พอทั้งไมค์และซินดี้เห็นหน้ากันเต็มตาก็ปิ๊งกันอย่างจัง ซินดี้บอกว่าตนไขปริศนาคำใบ้ไม่ออก พอไมค์ฟังโจทย์แล้วบอกว่าเรื่องนั้นสบายมาก ตนตอบได้ทุกคำถามแต่...
“ถ้าผมช่วยคุณแล้วคุณพอจะช่วยผมสักอย่างได้ไหมครับ...ผมถูกผู้ชายคนนั้นตามมาตลอดเลยครับผมว่าเขาคิดว่าผมเป็น...เอ่อ...” ซินดี้ถามว่าเก้งหรือ? “ครับ เขาตามผมไม่ยอมไปไหนเลย จนผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ก็เลยคิดว่าบางทีผู้หญิงสวยๆอย่างคุณอาจช่วยผมได้”
“อ๋อ...แค่นี้เอง ซินดี้ช่วยได้ค่ะ” ซินดี้ยิ้มมั่นใจมาก
ซินดี้เข้าไปอ้างกับลูกน้องมาร์คว่าไมค์เป็นแฟนตน ขณะกำลังโต้เถียงกันไมค์ถือโอกาสนั้นหายไปแล้ว ลูกน้องมาร์คโทร.รายงานมาร์คว่าตนคลาดกับไมค์แต่คิดว่าเขายังอยู่แถวนี้ พริบตานั้นก็ถูกไมค์ก็เอาไม้ฟาดท้ายทอยเอาโทรศัพท์ไปถอดซิมการ์ดออกแล้วกระทืบเครื่องโทรศัพท์จนพัง
เชอรี่โทร.บอกโรมว่าลูกน้องพ่อตนเจอไมค์แล้วอยู่ที่โรงแรมริเวอร์ลอร์จแต่หลังจากโทร.บอกพ่อแล้วลูกน้องพ่อก็หายไป โรมอึ้ง เมื่อรู้ว่าไมค์อยู่ที่โรงแรมนี้เขาเป็นห่วงพราวขึ้นจับใจตัดสายแล้ววิ่งออกไปทันที
แองจี้มารยาให้กุ๊กไก่พาขึ้นห้องพักอ้างว่าหน้ามืดจะเป็นลมทำท่าจะล้มแต่ที่แท้ดึงกุ๊กไก่เข้าห้องไป
พราวกับพร้อมพลออกตามหากุ๊กไก่ พราวบอกว่าต้องตามหากุ๊กไก่ให้เจอไม่อย่างนั้นโดนแองจี้งาบแน่ ทั้งสองแยกกันออกตามหา
โรมออกตามหาพราวด้วยความเป็นห่วงแต่ทั้งออยและมิ้มก็ไม่เห็นพราวเลย พอโรมบอกว่าไมค์อยู่ที่โรงแรมนี้ทั้งสองก็ตกใจเป็นห่วงพราว จะแจ้งตำรวจ โรมยั้งไว้บอกว่าไมค์ไม่ชอบถูกกดดันถ้าเขารู้ว่าเราเรียกตำรวจมาอาจทำให้เขาเลือกทำร้ายพราวถึงชีวิตก็ได้ บอกสองสาวว่า
“หยุดตกใจกลัวแล้วตั้งสติก่อนครับ แล้วทำตามที่ผมบอก พวกคุณต้องหยุดงานปาร์ตี้คืนนี้แล้วส่งแขกกลับไปอย่าให้ทุกคนตื่นตระหนกเพราะผมไม่รู้ว่าไมค์คิดวางแผนเอาคืนใครบ้าง อาจจะสร้างความวุ่นวายให้ทุกคนก็ได้”
หอมรีบไปจัดการส่งแขก มิ้มกับออยก็จะไปช่วยโรมตามหาพราว ทุกคนเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ขณะพร้อมพลเดินผ่านห้องหนึ่งได้ยินเสียงแองจี้กำลังรุกกุ๊กไก่อย่างหน้ามืด และเสียงกุ๊กไก่ขอร้องให้เธอหยุดเพราะตนไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด แต่แองจี้หน้ามืดแล้วเธอบุกเข้าปล้ำกุ๊กไก่ ดีที่พร้อมพลผลักประตูเข้ามาพอดี พร้อมพลทำเป็นทนไม่ได้ที่จะถูกแย่งเนื้อคู่ไป
แองจี้ขอโทษพร้อมพลบอกว่าตนเข้าใจเขาแต่เลือกเขาไม่ได้ พร้อมพลตวาดว่าเนื้อคู่ของตนคือกุ๊กไก่ไม่ใช่เธอ
“โอ้ว...มายก๊อด!! เป็นไปไม่ได้!! โน่นเก้งนี่กวาง ...ชะนีรับไม่ได้...” แองจี้เสียใจวิ่งออกจากห้องไป
แต่ขณะพราวตามหากุ๊กไก่นั้น ถูกไมค์จับตัวไป พราวตกใจสุดขีดร้องขอความช่วยเหลือ ไมค์บอกว่าไม่ต้องกลัวตนไม่ทำร้ายเธอแต่เธอสวยจนตนห้ามใจไม่ไหว
“คุณมันโรคจิต!! ถ้าเข้ามาใกล้ฉันอีกละก็...ฉันจะให้ตำรวจลากคอคุณเข้าคุก!!”
“ผมไม่ได้เป็นไอ้โรคจิต!! ผมเป็นอัจฉริยะ! ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับผม ถ้าผมต้องการคุณแล้ว คุณก็ต้องเป็นของผมคนเดียว!!” ไมค์ท่าทางเกรี้ยวกราดเดินตรงเข้าหาพราวอย่างดุร้าย
พราวถอยไปคว้าแจกันปาใส่ไมค์ เขาปัดแจกันไปกระแทกผนังแตก พราวถือโอกาสนั้นวิ่งหนีไป
ไมค์มองตามตาแดงก่ำ โกรธสุดขีด!!!
ooooooo
