นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    กามเทพออนไลน์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    โรมถามมาร์คว่าเหยื่อที่เขาพูดหมายถึงใคร มาร์คไม่ตอบ โรมบอกว่ามาร์คไว้ใจให้ตนทำงานมาตลอดตนมีสิทธิ์ที่จะรู้ มาร์คจึงบอกว่าหมายถึงผู้หญิงที่ไมค์กำลังต้องการตัว เมื่อคืนตนถามแล้วแต่โรมไม่บอก ตนจึงต้องส่งคนไปประกบเธอเอง

    โรมชี้แจงว่าที่ตนไม่ตอบเพราะไม่เห็นด้วยกับการเอาชีวิตผู้หญิงคนนั้นมาเสี่ยง มาร์คโต้ว่า แต่ธุรกิจมูลค่านับพันล้านเหรียญและพนักงานเป็นพันๆ จะตกงาน

    “ผมทราบครับ แต่มันต้องมีทางอื่น ไม่ใช่เอาชีวิตผู้หญิงคนนั้นมาเป็นเดิมพัน!!”

    โรมเสียงแข็งจนมาร์คปรามว่าไม่เคยเห็นเขาเสียงแข็งกับตนแบบนี้มาก่อนหรือว่าเขาชอบผู้หญิงคนนั้น โรมชะงัก ไม่ทันจะตอบลูกน้องที่มาร์คสั่งให้เช็กคนที่ตามพราวก็มารายงานว่า คนที่เราส่งไปตามเหยื่อถูกไมค์เล่นงานบาดเจ็บหนัก โรมกระชากคอเสื้อมันตะคอกถาม “ที่ไหน!!” ถามแล้วโรมวิ่งไปที่รถทันที

    “โรม...คุณไม่ต้องไปหรอก ผมจะส่งคนของผมไปจัดการพาไมค์กลับมาเอง...รอให้ผมได้ตัวไมค์มาแล้วคุณค่อยจัดการงานที่คุณถนัดดีกว่า”

    “งานที่ผมถนัด? งานตามเก็บกวาดความผิดที่ไมค์ทำมาตลอดเหรอครับท่าน...ผมไม่อยากทำแล้วครับผมเป็นทนาย ผมควรยืนข้างกฎหมายไม่ใช่...”

    โรมพูดไม่ทันจบ ลูกน้องของมาร์คที่สแกนคอมพ์ของไมค์ก็เข้ามารายงานว่าพบบางอย่างในคอมพ์ของไมค์แล้ว

    “มีไฟล์บางตัวที่มีการเข้ารหัสเอาไว้ ตอนนี้ผมยังเปิดไม่ได้ต้องตามวิศวกรของบริษัทช่วยดูให้ครับ”

    “งั้นก็รีบไปจัดการ” มาร์คสั่งแล้วหันมองโรมพบเขากำลังจะขับรถออกไป

    ooooooo

    พราววิ่งตามหาไมค์ขึ้นไปถึงดาดฟ้าที่เงียบจนน่ากลัว ไม่เห็นไมค์แต่ได้รับโทรศัพท์จากหอมถามว่าอยู่ไหน พราวบอกว่ากำลังตามหมอนั่นอยู่ยังไม่เจอ แต่ตนปลอดภัยดี

    หอมพยายามถามว่าพราวอยู่ที่ไหนจะมาช่วย จู่ๆสัญญาณโทรศัพท์ก็ดับวูบ ติดต่อกันไม่ได้อีกเลย ฝีมือไมค์นั่นเอง เขาใช้อุปกรณ์แจมเมอร์ตัดสัญญาณมือถือขนาดเล็กตัดสัญญาณ พราวเอะใจ พลันก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากข้างหลัง หันไปเจอไมค์กำลังเดินมาหาด้วยสีหน้าท่าทางไม่มีพิษมีภัยบอกว่า

    “ครับ...ผมเอง...คุณแพรวพราว...ท่าทางคุณดูกลัวผม” พราวพยายามระงับอาการบอกว่าตนไม่ได้กลัวแค่แปลกใจที่อยู่ๆเขาก็โผล่มาเงียบๆ “งั้นผมก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณตกใจ ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งท่าทางไม่น่าไว้ใจคอยตามคุณ เลยเป็นห่วงต้องตามมาดูว่าคุณปลอดภัย หรือเปล่า”

    ไมค์ยอมรับว่าตนตามเธอเพราะมีอะไรที่ต้องอธิบาย การเจอกันครั้งสุดท้ายมีเรื่องที่เธอเข้าใจผิดตน แล้วยุว่า

    “ผู้ชายคนนั้นที่พาคุณไปไม่ว่าเขาจะเล่าอะไรให้คุณฟังผมขอเตือนเลยว่า คุณไว้ใจอะไรเขาไม่ได้ทั้งนั้น เพราะเขานั่นแหละคือตัวอันตราย” พราวถามว่าทนายนั่นหรือตัวอันตราย? “ใช่ครับ หมอนั่นเป็นพวกทนายหิวเงิน มันกำลังทำทุกอย่างเพื่อหาทางฮุบสมบัติที่ผมสร้างมาด้วยความสามารถของผม มันคงพยายามบอกคุณว่าให้อยู่ห่างๆผมใช่ไหม”

    “ใช่คะ”

    “หึ...นึกไว้ไม่ผิด มันไม่อยากให้ผมใกล้ชิดใครเพราะมันกลัวว่าผมจะยกผลประโยชน์นับพันล้านเหรียญของผมให้คนอื่นที่ผมพอใจ” ไมค์ค่อยๆเดินเข้าหาพราวพูดให้น่าเชื่อถือว่า ตนไม่ได้กรอกข้อมูลเหล่านี้ไว้ในประวัติที่สมัครไว้ในคิวปิดฮัทเพราะไม่ต้องการผู้หญิงที่อยากคบตนเพราะความรวย

    โรมขับรถมาตามที่ลูกน้องมาร์คบอก พอเขาลงจากรถยังไม่ทันเดินเข้าไปก็ถูกกุ๊กไก่มาขวางหน้าสั่งให้หยุด โรมจำได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านพราว กุ๊กไก่บอกว่าตนมีเรื่องต้องคุยกับเขา ด่าว่าผู้ชายใจหมาเก่งแต่รังแกผู้หญิง พราวเป็นเพื่อนตน ตนยอมไม่ได้ พลางเงื้อหมัดจะชก แต่พร้อมพลโผล่มาจับมือกุ๊กไก่ไว้ ปรามว่าอย่าห้าวเกินความเป็นผู้หญิง แต่พอเห็นกุ๊กไก่เล็งเตะผ่าหมาก

    พร้อมพลรีบเอามือกุมเป้า เปิดช่องให้กุ๊กไก่ต่อยหน้าจนเลือดกำเดาพุ่ง

    กุ๊กไก่เล่นงานพร้อมพลแล้วหันไปหาโรม แต่เขาหายไปแล้ว

    ooooooo

    ไมค์พาพราวมาที่ลานจอดรถ โรมเกรงว่าพราวจะได้รับอันตรายจึงรีบตามไป แต่ถูกวัยรุ่นสองคนที่ไมค์จ้างมาเข้าประกบเอามีดจี้ กุ๊กไก่เห็นโรมหายไปตามมาเจอโรมไปกับวัยรุ่นสองคนก็จะปรี่เข้าไปเอาเรื่อง

    “เดี๋ยวไอ้กุ๊กไก่” พร้อมพลพรวดเข้ามาบอกให้ระวังวัยรุ่นสองคนที่เอามีดจี้ประกบโรมอยู่ กุ๊กไก่มองแล้วชะงัก

    โรมพยายามหว่านล้อมวัยวุ่นสองคนอย่ามาขวาง ตนไม่อยากมีเรื่อง แต่มันกร่างเขาเลยสั่งสอนเสีย หมอบกระแตไปทั้งสองคนแล้วจะตามไมค์กับพราวไป ถูกกุ๊กไก่โผล่มาขวาง โรมปรามเครียดว่า

    “ช่วยหลบไปหน่อยครับ ยิ่งพวกคุณพยายามขวางผม ชีวิตคุณพราวยิ่งตกอยู่ในอันตราย”

    กุ๊กไก่มองงงๆ พร้อมพลถามว่าได้ยินแล้วใช่ไหมว่าพราวกำลังแย่ แล้วดึงแขนกุ๊กไก่ตามโรมไปทันที

    ระหว่างที่ไมค์ขับรถพาพราวไปนั้นพราวกำโทรศัพท์พยายามส่งข้อความแต่ไม่มีสัญญาณ ไมค์ถามว่าโทรศัพท์เป็นอะไรพราวบอกไม่รู้อยู่ๆก็จับสัญญาณอะไรไม่ได้เลย พราวอ้างว่าตนไม่ได้บอกที่ออฟฟิศไว้เกรงจะเป็นห่วงกัน ขอยืมโทรศัพท์เขาโทร. ไมค์บอกว่าโทรศัพท์ตนแบตหมด

    ไมค์เอาน้ำให้พราวดื่ม เธอมองอย่างระแวงแล้วทำเป็นจิบ ไมค์ยิ้มพอใจ พอมาถึงใต้ทางด่วนที่ค่อนข้างเปลี่ยว พราวฟุบหลับอยู่ ไมค์จอดรถและเริ่มลวนลามอย่างหื่น แต่พราวกลับลืมตาโพลงขึ้นตวาด...

    “ฉันไม่ใช่ของเล่นของแก...ไอ้โรคจิต!!” พราวผลักไมค์ออกลงจากรถวิ่งหนีไป ไมค์อารมณ์ค้างเลือดขึ้นหน้าขับรถไล่ชนเธออย่างบ้าดีเดือด กัดฟันคำราม...

    “ฉันไม่ใช่ไอ้โรคจิต...ฉันเป็นอัจฉริยะ!!!”

    พราววิ่งสะดุดหกล้มเท้าแพลง แต่พยายามวิ่งต่อไปจนติดรั้วตาข่าย ไมค์พุ่งรถเข้าไปเหมือนจะขยี้แต่เบรกตรงหน้าเธอห่างแค่ฝ่ามือกั้น! ไมค์พรวดลงจากรถเดินตาขวางเข้าหาพราวตะคอกว่าเธอหลอกตนต้องถูกลงโทษ

    “คุณนั่นแหละต้องโดนกฎหมายลงโทษ อย่าคิดว่าที่ฉันยอมตามคุณมาเพราะฉันหลงคารมเชื่อคุณ แต่ฉันต้องการจับคุณให้ได้คาหนังคาเขาต่างหาก เพราะคราวที่แล้วคุณวางยาฉัน คราวนี้ฉันถึงต้องทำเป็นยอมมากับคุณเพื่อจะให้คุณลงมือกับฉันอีก แล้วฉันก็จะได้หลักฐานสำคัญไว้กระชากหน้ากากเลวๆของคุณให้ทุกคนรู้”

    พราวยกโทรศัพท์ให้ไมค์ดู บอกว่าเขาพยายามใช้เครื่องแจมเมอร์รบกวนสัญญาณมือถือ ตนติดต่อใครไม่ได้ พูดอย่างเป็นต่อว่า ตนได้บันทึกคลิปวีดิโอที่คุยกันไว้หมดแล้ว ด่าว่า...

    “คุณมันไอ้โรคจิตฉันจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด จะได้ไม่กล้าไปทำเลวๆกับผู้หญิงคนอื่น”

    “ฉันไม่ใช่ไอ้โรคจิต...ฉันเป็นอัจฉริยะ!!” ไมค์ตะโกนอย่างสติแตก คว้าไม้เบสบอลจะทำร้ายพราว แต่ขณะเขาเงื้อไม้เบสบอลจะฟาดพราวนั้น กลับถูกไม้หน้าสามฟาดเข้ากลางหลังถึงกับทรุด

    โรมนั่นเอง พอฟาดไมค์ทรุดแล้วบอกให้พราวรีบหนีไป พอพราววิ่งไปไมค์ก็หันเล่นงานโรม แต่โรมหลบได้อย่างคล่องแคล่วและต่อยหน้าไมค์จนเลือดกบปากเซไปกระแทกฝากระโปรงรถของตัวเอง

    “หยุดได้แล้วไมค์ ผมจะไม่ยอมให้คุณทำเรื่องแบบนี้อีก ถึงเวลาที่คุณต้องรับผิดแล้ว”

    ไมค์ขึ้นรถไปบีบแตรยาวๆ เรียกแก๊งวัยรุ่นใต้ทางด่วน อึดใจเดียวพวกนั้นก็มากันอย่างดิบๆ เถื่อนๆ โรมเห็นดังนั้นจึงวิ่งหนีไป ไมค์จิกตามองตามอย่างเกลียดชัง

    ooooooo

    พราววิ่งกะเผลกขึ้นไปในตึกร้าง ข้อเท้าบวมจนเดินต่อไม่ไหว ทันใดก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา พราวคว้าไม้ข้างตัวเตรียมสู้ ปรากฏว่าเป็นโรม เขาพูดอ่อนโยนว่า “ผมเองครับคุณพราว”

    “อย่าเข้ามานะ!!” พราวเอาไม้ชี้หน้า โรมบอกว่าตนมาช่วย จะรีบพาเธอไปจากที่นี่ พราวไม่เชื่อ เพราะเขาเป็นทนายของคนที่พยายามจะทำร้ายและฆ่าตน ชูโทรศัพท์ที่ถ่ายคลิปไว้บอกว่าจะเอาหลักฐานพวกนี้ส่งตำรวจ พลางพยายามจะลุกหนี แต่เท้าเจ็บซ้ำไปเหยียบกระเบื้องที่พื้นเสียหลักเซกระแทกนั่งร้านพังลงมา

    โรมพุ่งเข้าเอาตัวบังนั่งร้านที่พัง พอพราวลืมตาพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขา โรมถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ทันใดนั้นวัยรุ่นพวกของไมค์สองสามคนตามมาเจอพราวกับโรม โรมรีบเอาตัวบังพราวบอกให้หลบไปตนจัดการเอง

    ขณะที่สถานการณ์กำลังคับขัน เสียงมอเตอร์ไซค์เบิ้ลเครื่อง บรื้นๆๆ ก็แผดเข้ามาพร้อมเสียงตะโกน

    “หลบไปปปป...พระเอกมาแล้ววววว”

    ทุกคนหันมองเห็นพร้อมพลพุ่งรถเข้ามาปัดท้ายจอดขวางกลางสองฝ่ายแล้วลงมาถอดหมวกกันน็อกอย่างเท่ประกาศ

    “ใครที่คิดแตะต้องน้องสาวไอ้พล...มันโดนตื้บจมดินแน่” แล้วบอกให้โรมกับพราวรีบออกไป กุ๊กไก่รออยู่ข้างนอก ทางนี้ตนจะเคลียร์เอง

    พอโรมกับพราวออกไป พร้อมพลสำแดงเดช เบิ้ลคันเร่งพร้อมพุ่งชนพวกนั้น แต่เจ้ากรรม! เครื่องดับกะทันหัน พร้อมพลหน้าเสียมองพวกวัยรุ่นที่ดาหน้าเข้ามาแล้วทิ้งรถโกยแน่บเลย

    พวกพราวกลับถึงบ้านแล้วกุ๊กไก่ทำแผลให้พราว เสร็จแล้วพราวไปช่วยทำแผลให้โรม โรมบ่นว่าถ้าพราวเชื่อตนก็ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ บอกว่าไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง พราวโต้ว่าตนถูกไมค์ทำร้ายถึงสองครั้งตนเป็นเหยื่อของเขา แล้วจะว่าไม่เกี่ยวได้ยังไง

    พราวโกรธ ทำแผลให้เสร็จก็ไล่โรมกลับไปเลย โรมไม่ทันไป พร้อมพลก็กลับมาถึงในสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยเท้าที่ถูกพวกวัยรุ่นยำ ทั้งกุ๊กไก่และพราวช่วยกันทำแผลให้พร้อมพล โรมขอบคุณที่พร้อมพลเข้ามาช่วยตนกับพราวถ้าไม่อย่างนั้นสภาพของตนก็คงไม่ต่างกับพร้อมพลขณะนี้

    พร้อมพลขอบคุณโรมที่ช่วยน้องสาวตน พราวบอกว่าเขาไม่ได้ช่วยตนแค่พยายามปกป้องลูกความเขาต่างหาก ไล่โรมให้ออกจากบ้านตนไปเลย

    “คุณอยากเข้าใจว่าผมเป็นยังไง ผมไม่มีสิทธิ์ห้ามความคิดคุณ แต่ทั้งหมดที่ผมทำ เพราะผมเป็นห่วงคุณ” พูดแล้วโรมหันเดินออกไป พราวชะงักสะดุดใจที่โรมบอกว่าเขาเป็นห่วงตน...

    ooooooo

    พอโรมกลับไปที่ออฟฟิศ เจอมาร์คกับลูกน้องมารออยู่แล้ว มาร์คถามทันทีว่า

    “ไหนล่ะไมค์ คุณบอกไม่เห็นด้วยกับวิธีการของผม ผมก็ยอมให้คุณทำ แล้วไหนล่ะผลงาน!”

    “ก่อนที่ท่านจะถามหาไมค์ ท่านควรรู้ว่าตอนนี้ไมค์ไปไกลเกินกว่าที่เราจะช่วยปกปิดความผิดให้เขาแล้ว วันนี้เขาเกือบจะฆ่าผู้หญิงคนนั้น เขาไม่เหลือความเป็นอัจฉริยะแล้ว เขากำลังเข้าใกล้คำว่า...ฆาตกร! เขาไม่ใช่ไมค์คนเดิมที่เราจะแก้ไขปัญหาแบบเดิมๆได้อีกแล้วครับท่าน”

    “ถ้าไมค์เริ่มมีอาการหนักขนาดนั้น งั้นก็ยิ่งต้องทำตามวิธีของฉัน ใช้เหยื่อล่อให้ไมค์มาติดกับ แล้วพาเขากลับไปเงียบๆ จากนั้นฉันจะจัดการสั่งสอนเขาเอง”

    “ไม่ครับ!! ผมไม่ยอมให้ท่านเอาชีวิตคนอื่นมาเสี่ยง ตอนนี้ไมค์ต้องรับกรรมในสิ่งที่เขาก่อ ผู้หญิงคนนั้นมีหลักฐานที่พร้อมเอาผิดไมค์”

    มาร์คกระชากคอเสื้อโรมถามว่าเขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นได้หลักฐานมาเล่นงานเราได้ยังไง รู้ไหมว่าทั้งเขาและตนต้องพังหมด มาร์คด่าโรมว่าทำตนผิดหวังมากแล้วหุนหันออกไป โรมนั่งหมดแรงกับชีวิตของตน มองคอมพ์ที่โต๊ะครุ่นคิด...

    พราวปกปิดแม่ไม่ให้รู้เรื่องที่เกิดขึ้น แต่พิณมาเยี่ยมเห็นสภาพของพราว ทุกคนช่วยกันปดว่าพราวซ้อนมอเตอร์ไซค์พร้อมพลเร่งให้ไปเร็วๆ เพราะไปทำงานสายจนรถคว่ำ

    พิณบ่นว่าเคยประสบอุบัติเหตุมาแล้วยังประมาท ถ้าคราวนี้โชคไม่ดีเหมือนคราวที่แล้วล่ะ? พร้อมพลทำเป็นพูดติดตลกว่าพราวก็อาจจะได้หน้าบล็อกใหม่จากหมอภรทิพย์อีก แต่คราวนี้เน้นให้หมอเก็บฟันให้เข้าที่อย่าปล่อยให้ยื่นออกมาอีก

    พราวบอกแม่ว่าถ้าเป็นอะไรจริงๆ รอบนี้ตนไม่ทำใหม่แต่จะปล่อยให้ฟันยื่นเป็นแก้วหน้าม้าแบบเดิม เพราะว่า...

    “เป็นนังแก้วหน้าม้าดีออกจะตาย ไปไหนมาไหนเจอแต่คนที่เห็นหน้าแล้วรู้ทันทีว่าเขารู้สึกยังไงกับพราว ดีกว่าตอนนี้ที่เจอแต่คนรู้หน้าไม่รู้ใจ” พิณถามว่าพราวเจออะไรมาหรือ? “ไม่มีหรอกค่ะแม่ ก็แค่พูดเรื่องจริงที่ต้องเจออยู่ทุกวัน สมัยนี้ทำศัลยกรรมกันเป็นเรื่องปกติ เพราะมีโลกโซเชียลให้อวดให้โชว์ เราก็เลยยิ่งมองคน แค่เปลือกกันมากขึ้น”

    พิณชมว่าหัวใจลูกแม่สวยถ้าใครได้รู้จักจิตใจของลูก ต่อให้ไม่ต้องเจอหน้าเขาก็จะหลงรักลูกทันที

    ระหว่างนั้นมีเสียงเตือนข้อความเข้าจากโน้ตบุ๊กของพราวเป็นรูปจดหมายพับเป็นรูปเครื่องบินอันเป็นสัญลักษณ์ของลุงแพนด้า พราวจึงขอตัวกับแม่

    “แม่ไม่กวนแล้ว อ้อ...พรุ่งนี้คุณผกามาศเขาอยากเจอพราวนะ เขารู้เรื่องที่คุณหญิงสั่งให้ลูกชายเขาหาคู่ให้เขาแล้ว”

    “ได้ค่ะแม่” พราวรับปากแล้วรีบไปนั่งที่หน้าจอโน้ตบุ๊ก ครุ่นคิด

    ooooooo

    โรมยังสวมรอยเป็นลุงแพนด้ามาคุยกับพราว พอพราวเปิดดูก็เจอคำทักทายอารมณ์ดีว่า

    “เงียบไปเลย...วันนี้ไม่มีดอกไม้ส่งมาเยี่ยมให้กำลังใจคนป่วยอีกเหรอหนูลูกเป็ด”

    “แหม...วันนี้มาหวานเชียวนะคะคุณลุง ดอกไม้ไม่มีแล้วค่ะ เพราะเบื่อจะเถียงกับตาแก่วัยทอง จู้จี้บ่นเรื่องเยอะ”

    พราวตอบบ่นๆ แต่ยิ้มอารมณ์ดี โรมอ่านที่พราวบอกว่าลุงแพนด้าเป็นตาแก่วัยทองจู้จี้บ่นเรื่องเยอะ เขายิ้มตอบไปว่าคนอย่างลุงต้องเรียกว่า “แก่อย่างมีประสบการณ์ชราอย่างมีคุณภาพ” มากกว่า พราวเลยส่งสติกเกอร์แอนิเมชั่นรูปหัวใจดวงหนึ่งที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วแตกเป็นรูปหัวใจดวงเล็กๆ กระจายเต็มจอ โรมยิ้มอย่างมีความสุขพิมพ์ตอบไปว่า

    “เป็นผู้หญิงแต่ส่งสติกเกอร์รูปหัวใจให้แบบนี้ หมายความว่าอะไร”

    “ว้าย...ตายแล้ว!! หนูแค่ยินดีด้วยที่หมอเขาซ่อมหัวใจให้ลุงใหม่ แต่ลุงกลับย้อนมาแบบนี้ หนูก็แย่สิคะกลายเป็นจีบคนแก่ซะงั้น”

    “ลุงขอโทษ บางทีลุงก็อดคิดไม่ได้ว่าเวลาคุยกับหนูอายุลดลงไปตั้งอีกยี่สิบปี”

    “ปากหวานแบบนี้ รู้ไหมคะ...ลุงนั่นแหละที่กำลังคิดจะจีบหนู”

    โรมที่สวมรอยเป็นลุงแพนด้านิ่งคิด ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังเพลินและสนุกกับการ “จีบ” หญิงสาวที่ไม่รู้จักหน้าค่าตา ทั้งที่ตัวเองเคยบอกแดเนียลเพื่อนรักว่า เวลาคุยกันตนชอบมองตา ไม่ใช่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความคุยกันไปมา...

    “นี่เราทำอะไรลงไปวะ!!??” โรมนั่งบ่นตัวเอง

    ooooooo

    โรมตัดสินใจกลับมาเปิดหน้าจอคอมพ์อีกครั้ง ไม่มีข้อความจากลูกเป็ดขี้เหร่ เขาตัดสินใจพิมพ์ข้อความ ว่าลุงพูดเล่น แก่อย่างลุงจะไปจีบหนูได้ยังไง

    พราวตอบไปว่า ตนรู้อยู่แล้วว่าลุงขี้เล่น ถึงจะคิดจริงๆ ตนก็เหมาะที่จะเป็นลูกสาวมากกว่า แต่ก็ให้สัญญาว่าจะแนะนำคนที่เหมาะให้ลุงจีบ โรมตอบขอบคุณแล้วปิดโปรแกรม พราวนั่งกอดอกมองจอคิดอะไรบางอย่าง

    วันต่อมา พราวไปหาผกามาศที่โรงพยาบาล ผกามาศบอกว่าตนไม่เดือดร้อนอะไรเพราะอยู่คนเดียวจนชินแล้ว

    “แต่คำสั่งของบอส ถ้าพราวไม่ทำก็คงโดนไล่ออก งานนี้พราวตั้งใจให้เป็นผลงานชิ้นโบแดง รับรองว่าคุณน้าจะต้องได้พบเนื้อคู่แน่นอนค่ะ”

    ผกามาศบอกลองดูก็ได้ พราวจึงขอสัมภาษณ์เพื่อเก็บสเปกผู้ชายในความคิดของคุณน้าไว้เป็นข้อมูล

    พูดสเปกผู้ชายของตนให้พราวฟังแล้ว ผกามาศถามว่าดูมันหายากเกินไปไหม พราวบอกว่าไม่ คุณน้าพูดจนตนแทบจะนึกหน้าเขาออกเลย เหมือนคุณน้าพูดถึงผู้ชายที่คุณน้าเคยเจอมาก่อน

    ผกามาศบอกว่าเขาคือผู้ชายที่เป็นรักครั้งแรกที่ไม่สมหวังของตน เรื่องผ่านมายี่สิบสามสิบปีแล้ว พราวบอกว่าตนเข้าใจเพราะถูกรักครั้งแรกหักอกมาเหมือนกันเลยเสียความมั่นใจจนไม่กล้ามีแฟนมาถึงทุกวันนี้

    “ไม่เหมือนหรอกจ้ะ เขาไม่ได้หักอกน้า แต่น้าต่างหากที่เป็นฝ่าย...หักอกผู้ชายหัวแข็งอย่างเขา”

    วันเดียวกันนี้ โรมมาเยี่ยมลักษณ์ที่ผ่าตัดหัวใจและเพิ่งรู้สึกตัว โรมบอกว่า หมอบอกว่าหัวใจพ่อเริ่มทำงานได้เป็นปกติ แต่พ่อต้องพักเยอะๆ ทำตามที่หมอสั่ง พอดีจู๊ดหล่อถือกระเช้าเข้ามา บอกว่ามีคนเอามาเยี่ยมบอกว่ามาจากคุณมาร์ค

    ลักษณ์ชักสีหน้าทันทีบอกว่าตนไม่สนิทชิดเชื้ออะไรกับเขา ให้โรมเอากลับไปออฟฟิศเลย โรมจะท้วงติง ลักษณ์หันหลังให้ทันที โรมจึงบอกจู๊ดหล่อให้เอาไปไว้ในรถตน แล้วโรมก็บอกพ่อว่าเราควรต้องคุยเรื่องนี้กันหน่อยแล้ว

    “คุยเพื่ออะไร ตอกย้ำว่าฉันเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องสำมะเลเทเมาไปวันๆ จนไม่มีปัญญาส่งเสียลูกด้วยตัวเองให้ได้ดิบได้ดี ต้องให้ลูกไปเคารพคนอื่นมากกว่าตัวเองน่ะเหรอ” โรมบอกว่าตนไม่เคยคิดอย่างนั้น “ไม่เคยคิดแล้วทำไมเวลาที่ฉันขอให้แกเลิกเป็นทนายให้หมอนั่นแกถึงไม่เลิก”

    “ก็เพราะเขามีบุญคุณ เขาให้โอกาสผม”

    ฟังโรมแล้ว ความคับแค้นที่ฝังในใจลักษณ์ก็ระบายออกมาอย่างเจ็บปวด...

    ลักษณ์บอกว่ามาร์คเป็นคนดีก็แค่ในสายตาของโรมเท่านั้น ตนรู้จักมาร์คตั้งแต่เขายังทำธุรกิจชิปปิ้งเล็กๆ อยู่ในเมืองไทย มาร์คเป็นคนเห็นแก่ตัว ทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน โรมถามว่า “พ่อรู้จักเขาหรือ?”

    “ฉันรู้จักมัน แต่มันไม่รู้จักฉันเพราะบริษัทที่ฉันทุ่มเอาสมบัติทุกอย่างในชีวิตสร้างขึ้นมา ถูกมันโกงจนต้องล้มละลาย ส่วนมันก็หนีกลับประเทศไป” โรมถามว่าทำไมพ่อไม่เล่าให้ตนฟัง “เล่าแล้วให้แกเกลียดฉันที่เป็นพ่อโคตรไม่ได้เรื่อง ทำธุรกิจล้มละลาย หาเรื่องทะเลาะกับเมียทุกวัน จนทำให้แม่แกเสียใจจนป่วยตายน่ะเหรอ”

    ลักษณ์สะเทือนใจจนหายใจติดขัด โรมเห็นอาการไม่ดีจึงกดปุ่มฉุกเฉินเรียกหมอ ลักษณ์ยังพยายามเล่าต่ออีกว่า

    “ไอ้...ไอ้โรม...ฉันผิดที่ทำให้แม่แกเสียใจ เพราะสันดานฉันมันไม่ดี แต่ฉันก็รัก...รักแม่แกมาก...แก... เข้าใจไหม”

    พอดีหมอกับพยาบาลเข้ามา โรมจึงถอยออกมายืนดูห่างๆ

    ooooooo

    ผกามาศเดินมาส่งพราวที่ลิฟต์ พราวบอกว่าจะเอาข้อมูลที่ได้ไปเข้าโปรแกรม เพื่อเลือกผู้ชายให้ตรงสเปกของคุณน้า ผกามาศจะบอกภีมว่าพราวทำหน้าที่กามเทพได้ดีมาก แม้สุดท้ายแล้วตนจะเลือกอยู่เป็นโสดก็จะไม่ให้ภีมไล่พราวออก

    พอลิฟต์มาพราวจะก้าวเข้าไป โรมก็ก้าวเข้าไปเหมือนกัน พราวหงุดหงิดทันทีหาว่าเขาตามตนอีกแล้ว โรมบอกว่าบังเอิญ เพราะพ่อตนก็ผ่าตัดรักษาตัวที่นี่ พราวผลักเขาออกจากลิฟต์พอประตูลิฟต์จะปิด โรมเอามือสอดเข้ามาดันไว้เลยถูกประตูหนีบ พราวจับมือเขากัดอย่างแรงจนโรมต้องชักมือกลับและประตูลิฟต์ก็ปิดลง...

    แต่ขณะพราวเดินไปลานจอดรถ โรมวิ่งมาร้องเรียก ต่อว่าที่เธอกัดมือตน พราวท้าให้ฟ้องศาลเลยยังไงตนก็จะฟ้องเขากับลูกความของเขาอยู่แล้ว โรมบอกว่าเธอควรรู้ ความจริงก่อนตัดสินใจทำอย่างนั้น ถูกพราวด่าว่าอย่ามาหลอกเลยตนไม่หลงกลหรอก แล้วถือโอกาสทีเผลอจับมือโรมกัดอีกครั้งแล้วผละไปอย่างสะใจ

    คืนนี้พราวโทร.เล่าให้หอมฟัง เมื่อเจอกันที่ออฟฟิศตอนเช้า พราวกำชับว่าเรื่องนี้อย่าเพิ่งให้รู้กันมากลัวเพื่อนๆ จะเป็นห่วง หอมรับปากแต่ย้ำว่ายังไงพราวก็อย่าลุยเดี่ยว พราวบอกว่าไม่ เพราะตนใกล้จะเคลียร์ทุกอย่างให้จบแล้ว

    “เออ...ก็ดี เอาหลักฐานให้ตำรวจไปจัดการต่อ สมาชิกเราจะได้ปลอดภัยจากคนโรคจิต แต่ก็น่าเสียดายคุณโรม หน้าตาก็ดูดีไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นคนเห็นแก่เงินยอมเอาความรู้ไปช่วยคนผิด”

    “สมน้ำหน้า...นี่ไง คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ” ยิ่งคิด

    พราวก็ยิ่งหมั่นไส้โรม

    พราวกับหอมช่วยกันเอาข้อมูลของผกามาศเข้าโปรแกรมหาคู่ พราวคลิกหาผู้ชายที่เป็นสมาชิกคิวปิดฮัท เธอตกใจเมื่อการค้นหามาหยุดที่ลุงแพนด้า! หอมบอกว่าดีแล้ว พราวรู้จักเขาจะได้แนะนำได้ง่าย

    แต่พราวเห็นว่าหลังๆมานี้ลุงแกจุกจิกจู้จี้ไม่เหมือนเดิม จึงเปลี่ยนคำสั่งค้นหาใหม่ให้เจาะจงมากกว่านี้ แล้วกรอกข้อมูลการค้นหาใหม่เป็น จับคู่ตามโหงวเฮ้ง จับคู่ตามหลักเลขศาสตร์ แต่จนแล้วจนรอดก็มาหยุดที่ภาพลุงแพนด้าตลอด

    “พอเหอะแก ลองทุกวิธีแล้ว สรุปเขาคือเนื้อคู่กันจริงๆ รีบๆติดต่อให้เขาเจอกันแกจะได้ปิดจ๊อบอวดผลงานชิ้นโบแดงให้บอสปลื้มแกเสียที” หอมเสนอ พราวนั่งคาใจอยู่หน้าจอคอมพ์ พึมพำกับตัวเอง...

    “ไม่น่าเป็นไปได้ ไม่ใช่ว่าลุงนิสัยไม่ดีนะคะแต่สัญชาตญาณหนูว่าลุงไม่เหมาะกับคุณน้าผกามาศจริงๆ ขอโทษนะลุง หนูขอลบลุงออกจากฐานข้อมูลกินแห้วไปก่อนจนกว่าจะมั่นใจว่าลุงไม่กวนประสาทหนูอีก...นะคะ...”

    พราวเลื่อนเม้าส์ไปกดลบคลิกเดียวก็ตัดโอกาสลุงแพนด้าไปเลย

    ooooooo

    พร้อมพลที่แอบชอบกุ๊กไก่มานานแต่แสดงออกแนวโหดชอบหาเรื่องแต่มาวันนี้อยากสารภาพจึงทำเป็นได้รับบาดเจ็บและช้ำในกระอักเลือด แต่ใช้เลือดปลอมไปหลอกกุ๊กไก่จนถูกจับได้ ทำให้กุ๊กไก่ยิ่งแค้นเมื่อนึกถึงความหลังของตน

    สมัยเรียน กุ๊กไก่ถูกนิกกี้ รุ่นพี่ที่หล่อและเป็นที่หมายปองของสาวๆ มาขอแอดเฟรนด์ในเฟซบุ๊ก แล้วมอมเหล้าและพาไปล่วงเกินที่คอนโด กุ๊กไก่รู้ตัวตอนเช้าเห็นนิกกี้กำลังแชตออนไลน์คุยกับสาวสวยหุ่นเอ็กซ์อยู่ก็แค้นปาขวดไวน์คูลเลอร์ใส่แต่นิกกี้หลบทัน จับมือกุ๊กไก่ตะคอกหน้าเหี้ยม จนกุ๊กไก่ร้องไห้วิ่งออกจากห้องไป

    เมื่อมาเจอพร้อมพลหลอกวันนี้กุ๊กไก่แค้นด่าแล้วไล่ไปให้พ้นก่อนที่จะตายคาตีนตน พร้อมพลจึงหนีกลับบ้านพราว

    โรมมาจอดรถที่บ้านพราวรอพบเธอ พอพราวกลับมาโรมบอกว่าตนมีเรื่องต้องคุยกับเธอ ถามว่าเธอจะไปแจ้งความตำรวจเมื่อไหร่ พราวบอกว่าพรุ่งนี้ โรมบอกว่าถ้าเธอยืนยันจะเอาผิดไมค์จริงๆ ตนก็จะร่วมมือด้วย พรุ่งนี้ก่อนเธอไปพบตำรวจตนจะรอที่ออฟฟิศจะเล่าทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับไมค์ให้ฟัง เธอจะได้มีข้อมูลอธิบายกับตำรวจได้

    ฝ่ายมาร์คร้อนใจที่ยังหาตัวไมค์ไม่เจอ คำรามแค้นว่าคราวนี้ไมค์ทำกับตนเกินไปแล้ว เจอตัวเมื่อไหร่ละก็... จะทำให้ไม่กล้าหือกับตนอีก แต่แล้วจู่ๆไมค์ก็โทร.เข้ามา มาร์คสั่งให้กลับมาเดี๋ยวนี้ ไมค์บอกว่าตนจะไม่กลับมาคอยทำตามคำสั่งของเขาอีก ถามว่ามาร์ครู้เรื่องหลักฐานผู้หญิงคนนั้นจากโรมแล้วใช่ไหม มาร์คบอกว่าจะพาเขาหนีกลับอังกฤษและจะไม่มีใครทำอะไรเขาได้เลย

    ไมค์ไม่ยอมกลับไปอังกฤษให้มาร์คทำกับตนแบบเดิมอีก แต่มีข้อแลกเปลี่ยนว่าตนจะช่วยแก้ปัญหาไวรัสให้ระบบของบริษัทให้ แต่มาร์คต้องจัดการเคลียร์เรื่องหลักฐานผู้หญิงคนนั้นให้ตน มาร์คถามว่าตนจะทำอย่างนั้นได้ยังไง

    “อย่ามาถามผม คนเห็นแก่ตัวอย่างคุณอาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว รีบๆเคลียร์ให้ผมซะ ไม่งั้นก็เตรียมล่มจมไปพร้อมกับบริษัทที่คุณอาเอาผมไปหากินมาตลอดได้เลย!”

    พูดจบไมค์ตัดสายจิกหน้าร้ายอย่างโรคจิต

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พร้อมเสิร์ฟตอนใหม่ “กระเช้าสีดา” ฟังคำตอบ "นุ่น" หลัง "ก๊อต" สารภาพรัก

    พร้อมเสิร์ฟตอนใหม่ “กระเช้าสีดา” ฟังคำตอบ "นุ่น" หลัง "ก๊อต" สารภาพรัก
    17 ต.ค. 2564

    03:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 17 ตุลาคม 2564 เวลา 04:38 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์