กามเทพออนไลน์
ตอนที่ 4
โรมนัดพราวไปพบกันที่ร้านกาแฟ ขอให้เธอถอนชื่อไมค์ออกจากการเป็นสมาชิกคิวปิดฮัท พราวถามว่าไหนบอกว่าไม่รู้จักกันทำไมจู่ๆก็รู้จักกัน ถ้าเขาไม่สามารถอธิบายได้ตนก็ไม่มีอะไรจะคุยด้วย
โรมยอมรับว่าตนโกหก ที่จริงตนรู้จักไมค์ตอนอยู่อังกฤษ เราทำงานที่เดียวกันแต่มีปัญหากันเรื่องแฟนเก่าของตนกับไมค์ พราวเดาทันทีว่า เพราะไมค์แย่งแฟน เขาไม่พอใจเลยต่อยกัน ตอนนี้เห็นเขามาใช้บริการหาคู่เลยยิ่งโมโห แสดงว่าไมค์ทิ้งแฟนเขาไปแล้ว
โรมอึ้งเพราะพราวเดาถูกเกือบหมด บอกว่า...ก็ประมาณนั้น พราวบอกทันทีว่าตนคงช่วยไม่ได้ เพราะรับเงินค่าสมาชิกมาแล้ว เมื่อเขาไม่ได้ทำผิดกฎกติกาตนก็ไม่มีสิทธิ์ยกเลิกจนกว่าเจ้าตัวจะมาขอยกเลิกเอง โรมจะแย้ง พราวยกมือห้ามอ้างกฎ 4 ข้อของคิวปิดฮัท ว่าไมค์ผ่านหมด เมื่อโรมหว่านล้อม อ้อนวอนอีก พราววิเคราะห์ว่าจากประสบการณ์ของตนเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำมากกว่าที่เขาเล่า เขาอาจจะไม่ได้หึงแฟนเก่าแต่กำลังหึงไมค์ต่างหาก! มิน่า...โปรไฟล์ถึงได้ระบุไว้ว่า ไม่ระบุเพศ ให้ทางเราเลือกจับคู่ให้
“ไม่ระบุเพศ?? เฮ้ย!!” โรมตกใจแต่พราวไม่สนใจลุกไปขึ้นแท็กซี่จะกลับ โรมตามไปดึงประตูไว้โต้เถียงกันจนแท็กซี่บอกว่าถ้าไม่ไปก็ขอให้ลงจากรถเพราะตนต้องทำมาหากิน พราวจึงจำต้องลงไป
พราวเดินหนีมาถึงริมถนนที่มีวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างปากซอยออฟฟิศเป็นแก๊งทอมทั้งวิน โรมยังตามตื๊อ แมน หัวหน้าวินถามพราวว่ามีปัญหาอะไร พราวบอกว่าหมอนั่นตามตื๊อตนไม่เลิก แมนถามว่าเขาตามจีบหรือ
“เปล่าหรอกค่ะ เขาเป็นเก้ง หึงผู้ชายด้วยกันแล้วมาตามจิกพราว”
แมนเลยให้ไอ้ใหญ่ ท่าทรายไปส่งพราว ตัวเองกับลูกน้องจะจัดการกับโรมเอง
พราวกลับไปเล่าให้หอมฟังที่คิวปิดฮัท หอมบอกว่าแกล้งโรม แบบนั้นน่าสงสาร พราวสมน้ำหน้าที่มาโกหกตนก่อน ตนไม่ชอบคนโกหก หอมไม่อยากให้พราวโกรธโรม เพราะดูๆแล้วเขาเป็นคนดีน่าสงสาร แล้วบอกว่า ระหว่างที่พราวไม่อยู่ ไมค์ตอบกลับมาแล้ว นัดพบกันคืนนี้เลย และตนก็ตอบกลับไปแล้วด้วย
ooooooo
เมื่อถึงเวลานัด พราวถูกจับแต่งชุดเดรสสั้น สั้นจนดึงข้างบนข้างล่างก็โผล่ ดึงข้างล่างข้างบนก็ทะลัก พราวบอกหอมว่าแต่งแบบนี้จะล่อหื่นมันจนตนไม่ปลอดภัยมากกว่า หอมบอกว่าเรื่องความปลอดภัยไม่ต้องห่วง คืนนี้ตนมีบอดี้การ์ดมาด้วย
หอมให้ปีมงคลมาเป็นบอดี้การ์ด ส่งพราวเข้าไปหาไมค์แล้วทั้งสองก็หามุมส่องกล้องแอบดู
ไมค์มาช้ากว่าเวลานัด เขาขอโทษแล้วจ้องบนจ้องล่างพราวไม่วางตา ชมว่าเธอสวยมาก ดูดีกว่ารูปที่ส่งให้ดูเยอะเลย พราวพูดประชดว่า ตนไม่ได้สวยอะไร มีคนบอกว่าเห็นหน้าตนแล้วยังไม่อยากมองเลย แต่ไมค์ไม่รู้สึกตัว
“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ผมว่าไอ้คนที่พูดแบบนั้นมันคงตาบอด ตาถั่ว หรือไม่ชีวิตมันก็คงเคยเจอแต่ผู้หญิงหน้าตาขี้เหร่ดูไม่ได้”
หอมกับปีมงคลแอบส่องกล้องดูไมค์กับพราว ถูก รปภ.มาพบและไล่ให้ไปที่อื่น
เมื่อพนักงานยกแก้วน้ำมาเสิร์ฟไมค์รีบจ่ายเงิน แต่ตามองโลมเลียอยู่ที่เนินอกและขาอ่อนของพราว จนเธออึดอัดถามว่าตนแต่งตัวผิดปกติอะไรหรือเปล่า ไมค์ชมว่าเธอสวยจริงๆ ตนไม่เคยเจอผู้หญิงที่สวยทำร้ายจิตใจตนได้ขนาดนี้ ที่เห็นก็มีแต่สวยศัลยกรรม พวกผู้หญิงพลาสติกของปลอม ตนไม่ชอบ
พราวบอกว่าศัลยกรรมก็เจ็บมากนะ ไมค์ทักว่าพูดเหมือนเธอทำศัลยกรรมมา แล้วก็พูดแก้เองว่า
“ผมไม่เชื่อหรอกครับ ผมไม่เคยมองอะไรพลาด อย่างคุณคือสวยธรรมชาติ สวยพ่อแม่ให้มา ยิ่งมองคุณแล้วผมก็ยิ่งรู้สึกดีใจที่ได้มีเวลาแบบนี้กับคุณสองต่อสอง”
ไมค์จับมือพราวจ้องตา พราวค่อยๆดึงมือออก ไม่ทันระวังทำน้ำในแก้วกระฉอกใช่สุด ไมค์รีบหยิบผ้าเช็ดให้ถือโอกาสแต๊ะอั๋ง พราวรู้ทันขอตัวไปห้องน้ำ พอออกมาก็รีบโทร.ถามว่าหอมอยู่ไหน พอรู้ว่าหอมถูกยามไล่ต้องออกมาข้างนอกก่อน พราวโวยว่าไมค์หื่น จนตนต้องหาทางหลบออกมา บอกหอมว่าไม่เอาแล้วตนกลัว
“ไม่ได้ ยังไม่ทันทำอะไรเลย ถ้ามาแค่นี้แล้วแกจะถ่อมาทำไม อย่างน้อยก็เฉลยให้มันรู้ก่อนว่าแกเป็นใคร อย่าลืมสิ ถ้าเอาแต่หนีก็เท่ากับยอมให้มันด่าว่าแกเป็นนังอัปลักษณ์” พูดแล้ววางสายเลย พราวจึงตัดสินใจเป็นไงเป็นกัน กลับเข้าไปอีกครั้ง ส่วนหอมกับปีมงคลไปหามุมแอบดูใหม่ แต่มุมไม่ดี หอมต้องปีนขึ้นไปดูโดยปีมงคลช่วยจับไว้
ระหว่างพราวไปเข้าห้องน้ำนั้น ไมค์แอบใส่ยานอนหลับในแก้วเครื่องดื่มของเธอ เมื่อพราวกลับมาจึงชวนดื่ม
หอมกับปีมงคลยังยักแย่ยักยันปีนส่องกล้องดูพราวกับไมค์ หอมเห็นอาการพราวแปลกๆ บอกปีว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี แล้วหอมก็แทบพลัดตกลงมาเมื่อเห็นยามเอากระบองชี้จ้องเขม็งอยู่ ปีมงคลรีบรวบตัวหอมลงมาแล้วพาวิ่งหนีไป
ooooooo
พราวเริ่มมึนๆ ไมค์พยายามจะพาเธอออกไป พราวฝืนไว้จะบอกความจริงแก่เขา แต่ไม่ทันพูดก็ทำท่าจะทรุดลงไป ไมค์จึงพาออกไป บอกว่าตนมีที่พักอยู่แถวนี้ แต่ขณะพาไปที่รถ พราวเสียหลักชนป้ายโฆษณาล้มดังโครม!
โรมที่ได้รับแจ้งจากจู๊ดหล่อก่อนหน้านี้ว่าตนถูกไมค์วางยาและหนีออกไปแล้ว โรมจึงรีบออกตามหา ได้ยินเสียงโครมจึงเข้าไปดูเห็นไมค์กับพราวพอดี ไมค์เจ็บใจจำต้องปล่อยพราวและหนีไป โรมจะตามไปแต่ก็ห่วงพราวจึงหันกลับมาช่วยเธอ
ฝ่ายหอมกับปีมงคลถูกยามไล่ตาม พอจวนตัวหอมดึงปีเข้าไปจูบ ยามมาเจอจึงเดินผ่านไป พอดีหอมเห็นไมค์เดินจ้ำมาที่รถตัวเองแล้วขับออกไปทันที หอมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น รีบโทร.หาพราว แต่พราวไม่รับสายเพราะกำลังพยายามเกาะผนังอาคารหนีไมค์ทั้งๆที่กำลังจะหมดแรง
โรมวิ่งตามมา เห็นพราวไปยืนอยู่กลางถนนและกำลังจะถูกรถชน เขาพุ่งเข้าไปคว้าตัวเธอพ้นมาได้ หวุดหวิด โรมกอดพราวไว้แน่น รถคันนั้นไม่เพียงไม่ลงมาดูหากยังตะโกนด่าว่า อยากตายรึไง แล้วเร่งเครื่องไปเลย
“พราว...พราว...พราว!” โรมกอดพราวที่หมดสติ ร้องเรียกเธอไม่ขาดปาก...
ooooooo
สภาพหมดสติของพราวเวลานี้ เหมือนตอนที่เธอเพิ่งเสร็จจากการรับปริญญานั่งแท็กซี่กลับ แต่ฝนตกถนนลื่นแท็กซี่พลิกคว่ำ พราวถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลดำรงราษฎร์ที่พิณแม่เป็นพยาบาลอยู่
แม้ร่างกายพราวจะไม่เป็นอะไรมาก แต่จากการเอกซเรย์ หมอภรทิพย์บอกว่าจมูกกับกรามพราวหัก
แต่หมอปลอบใจพิณว่าไม่ต้องห่วงเพราะหมอถนัดการรักษาแบบนี้ บอกว่าจะไม่ใช่แค่ซ่อม แต่จะปั้นพราวให้เกิดใหม่เลยทีเดียว
คืนนี้โรมพาพราวที่หมดสติมาพักที่โฮมออฟฟิศของตนรอสืบสาวราวเรื่องก่อน ยังไม่อยากส่งโรงพยาบาลเกรงเรื่องอื้อฉาวจะกระทบกระเทือนถึงบริษัทของมาร์คที่กำลังมีปัญหา
ดึกคืนนี้ พอกุ๊กไก่กับพร้อมพลรู้ว่าพราวหายตัวไปก็ออกตามหา พร้อมพลรู้ว่าพวกพราววางแผนแก้แค้นไมค์ จึงไปตามหาพราวที่โรงแรมม่านรูด กลับไปมีเรื่องกับนักเลงเก็บค่าคุ้มครองที่คิดว่ากุ๊กไก่จะมาดักจับแขกตัดรายได้ของมัน
โรมให้พราวนอนที่เตียง และโทร.เช็กกับเสริมสุข พอรู้ว่าไมค์ยังไม่กลับก็หนักใจ สั่งเสริมสุขว่าถ้าเขากลับมาเมื่อไหร่ให้โทร.บอกตนทันที แต่พอเขาหันไปดูที่เตียงปรากฏว่าพราวหายไปแล้ว มองไปเห็นพราวกำลังจะหนีออกไป แต่อาการป้อแป้ตาลาย ทำให้เธอชนกระจกอย่างแรงจนหมดสติไป โรมจึงพาตัวกลับมานอนที่เตียงตามเดิม
เมื่อพราวรู้สึกตัว โรมเอาเสื้อสูทของเขาให้เธอสวมทับเดรสสั้นที่ปิดอะไรไม่ค่อยอยู่ พราวถามว่าตนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง โรมบอกให้เธอไปล้างหน้าเสียจะได้สดชื่นและค่อยๆคิดทบทวนเหตุการณ์
พราวทบทวนแล้วถามว่าตนถูกมอมยาใช่ไหม โรมชงกาแฟให้ไม่ตอบ พราวถามว่าเขาเคยบอกว่ารู้จักไมค์ เขารู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน ตนมั่นใจว่าไมค์จงใจมอมยาหวังทำร้ายตน ยังไงตนก็ต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด
โรมกลัวเรื่องอื้อฉาวแล้วจะกระทบกระเทือนบริษัทของมาร์ค เขาถามว่าเธอมั่นใจได้ยังไงว่าถูกมอมยา บอกพราวว่า
“ถ้าอยากฟังคำอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น ผมก็คงบอกได้แค่ว่า เมื่อคืนนี้หลังจากที่คุณแยกกับไมค์ ผมบังเอิญไปพบคุณกำลังหมดสติและเกือบถูกรถชน ผมเลยพาคุณมาพักที่นี่ เรื่องก็มีอยู่แค่นี้” แล้วถามพราวว่าเธอนัดไปเจอกับลูกความตนได้ยังไง ย้ำว่า “ที่ผมต้องรู้ เพราะผมจำเป็นต้องเตือนให้คุณอยู่ห่างจากเขา คุณจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนทีหลัง”
พอพราวรู้ว่าโรมเป็นทนายความของไมค์ เธอตบหน้าเขาด่าและคว้าเหยือกกาแฟร้อนๆขึ้นป้องกันตัวจะหนีออกไป ขู่โรมว่าถ้าตามมาได้เจอกาแฟร้อนๆสาดหน้าแน่ โรมชะงักคลำแก้มที่ถูกตบดูพราวหนีไปอย่างเจ็บใจตัวเอง
พราวกลับถึงบ้านเจอพร้อมพลกับกุ๊กไก่กำลังปฐมพยาบาลกันเพราะมีเรื่องกับนักเลงคุมม่านรูด ครู่เดียวหอมก็หูตาเหลือกมาถามว่าพราวเป็นอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น หายไปไหนทั้งคืน?
พอกุ๊กไก่รู้เรื่องก็จะไปเอาเรื่องไมค์กับทนายโรม จะลากมากระทืบๆๆ ให้มันขอโทษพราว พร้อมพลท้วงติงว่าทนายโรมเป็นคนช่วยพราวได้ต่างหาก หอมเห็นด้วย
“ไม่ต้องไปเอาเรื่องอีตาทนายตัวแสบนั่นหรอก ฉันตบหน้าสั่งสอนเขาไปแล้ว” พราวบอกกุ๊กไก่ว่า “ฉันรู้ว่าแกเป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันไม่มีหลักฐานยืนยันอะไรสักอย่าง ยิ่งเขาเป็นทนายหัวหมอ คุยกันทีไรฉันต้องเป็นฝ่ายผิดตลอด”
“แต่จะปล่อยไปเลยก็ไม่ได้นะพราวกล้ามอมยาแกแบบนี้ คนอื่นก็คงไม่รอดเหมือนกัน” หอมติง
“ใครบอกว่าฉันจะปล่อยไปล่ะ ทำกับฉันไว้แบบนี้ฉันต้องเอาคืนแน่ ยิ่งไมค์เป็นสมาชิกของคิวปิดฮัท
ฉันก็ยิ่งต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา เอาให้มีหลักฐานพร้อม ส่งทั้งไมค์ทั้งอีตาทนายนั่นให้ไปรวมกันอยู่ในคุก...หึ!!!” พราวจิกตาแค้น
ooooooo
โรมออกจากโฮมออฟฟิศของตนกลับไปที่บ้านไมค์ เจอเสริมสุขบอกว่าไมค์มาแล้วอยู่ในห้องทำงานแต่เตือนโรมให้ระวังตัว เพราะตอนที่ไมค์กลับมาเขาปึงปังโวยวายใส่ตนว่าเป็นคนรายงานเรื่องเขาออกไปข้างนอก และซัดตนจนปากแตก
“ไมค์!! เกินไปแล้ว” โรมตรงไปเคาะประตูห้องไมค์ตะโกนบอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน
ไมค์ไม่สนใจเขาจิกตามองหน้าจอคอมฯรัวคีบอร์ดแก้ไขโปรแกรมบางอย่างอย่างอัจฉริยะ เมื่อโรมตะโกนให้เปิดประตูไม่สำเร็จเขาจึงให้เสริมสุขไปเอากุญแจสำรองมา พอไขเข้าไปไมค์ก็รัวคีย์บอร์ดเสร็จพอดี เขาดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากเครื่องทันที หันมาตวาดโรมว่ามีสิทธิ์อะไรมาในห้องตน โรมถามว่าแล้วเขามีสิทธิ์อะไรไปทำร้ายผู้หญิงคนนั้น!!
“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่นัดเจอผู้หญิงที่อยากเดทกับฉันเพราะเห็นว่าฉันทั้งหล่อ ทั้งรวย แกต่างหากที่มาขัดจังหวะ อิจฉาใช่ไหมที่ฉันกำลังจะได้ผู้หญิงสวยๆคนนั้น”
โรมเหลืออดด่าว่าตนเบื่อที่ไมค์ทำเรื่องระยำไว้ให้ตนต้องคอยตามเก็บกวาดเต็มทีแล้ว ไมค์ด่าคืนว่าตนก็เบื่อขี้ข้าจองหองอย่างเขาเต็มทีแล้วเหมือนกัน ไมค์ควบคุมตัวเองไม่ได้หันไปคว้ากรรไกรจะแทงโรม ถูกโรมสวนหมัดไปแต่โรมก็ถูกกรรไกรบาดที่ต้นแขน
“ฉันเกลียดแก...เกลียดลุงฉัน เกลียดทุกคนที่ชอบด่าฉัน!!” ไมค์ตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง
โรมพุ่งเข้าสู้กับไมค์และชกไมค์จนลงไปกองแน่นิ่ง เสริมสุขได้ยินเสียงโครมครามในห้องเปิดประตูเห็นถึงกับผงะ
“คุณโรม!!??”
โรมโทร.บอกมาร์คว่าไมค์ก่อเรื่องอีกแล้วแต่ยังโชคดีที่ตนเข้าไปหยุดได้ทัน แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ยอมปล่อยไมค์แน่ บอกมาร์คว่าคราวนี้ตนเห็นทีจะไม่สามารถ...พูดไม่ทันจบมาร์คก็ขัดขึ้นว่า
“โรม...ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไร ผมไม่มีใครที่ไว้ใจได้เท่าคุณอีกแล้ว” โรมบอกว่าตนเกือบถูกไมค์ฆ่า มาร์คตกใจบอกโรมให้พาตัวไมค์กลับมาเลย พูดเครียดว่า “ไม่ต้องสนใจว่าเขาจะว่ายังไง ผมจะรีบส่งคนไป...”
มาร์คพูดไม่ทันจบ ฝรั่งคนหนึ่งก็เข้ามาพร้อม เลขาของเขา บอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว ให้ท่านรีบไปดูเดี๋ยวนี้เลย มาร์คจึงบอกโรมว่าเดี๋ยวตนโทร.กลับแล้ววางสายเลย
ครู่เดียวมาร์คก็โทร.กลับมาบอกโรมว่า ตนให้ไมค์แก้ปัญหาซอฟต์แวร์ที่เขาเป็นคนออกแบบให้ แต่ไมค์ไม่เพียงไม่พยายามแก้ เขากลับสร้างไวรัสขึ้นมาเพื่อทำลายซอฟต์แวร์ทั้งระบบแทน!
“เขาทำมันแล้วจริงๆ โรมเขาออกแบบไวรัสที่มีแต่เขาคนเดียวที่จัดการได้ แล้วปล่อยให้มันฝังตัวเข้ามาในระบบ ทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาให้มาร์คอินเตอร์เทค ตอนนี้พวกเราทุกคนกำลังเจอหายนะครั้งใหญ่แล้ว” มาร์คเล่าอย่างว้าวุ่นใจ บอกโรมว่า “ตอนนี้เขาอยู่กับคุณ เพราะฉะนั้นมีแต่คุณคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยพวกเราได้...โรม!!”
มาร์คระบายอารมณ์กวาดทุกอย่างบนโต๊ะทำงานกระจายตะโกน...
“โธ่เว้ย!! ไมค์ แกทำกับฉันเกินไปแล้ว!!”
โรมทบทวนแล้วนึกได้ว่าไมค์คงสร้างปัญหาตอนที่ตนไปเคาะประตูแล้วไม่ยอมเปิด และเปิดประตูเข้าไปเห็นไมค์กำลังเก็บแฟลชไดรฟ์อันที่ไมค์เก็บข้อมูลไวรัสที่ทำลายระบบพอดี!
ทันใดนั้น เสริมสุขกระหืดกระหอบเข้ามาบอกว่าไมค์กำลังจะหนี โรมวิ่งออกไปเห็นไมค์กำลังจะขับรถไปพุ่งขวางรถไว้ตะโกน
“หยุดเดี๋ยวนี้นะไมค์...ลงมาจากรถ!!”
“แกนั่นและที่ต้องหลบไป” ไมค์ลดกระจกตะโกนสวนมา
“คุณกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงจนย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ เชื่อผม...หยุดทุกอย่างเสียตอนนี้แล้วทั้งผมทั้งลุงของคุณเราจะช่วยกันแก้ปัญหาด้วยกัน”
“แก้ปัญหา...หึ!! นี่ไง ทั้งๆที่ฉันคืออัจฉริยะ แต่ทุกคนกลับเห็นว่าฉันคือตัวปัญหา พวกแกต่างหากที่เป็นตัวปัญหาให้ฉัน!!ไอ้พวกโง่แล้วอวดฉลาด โง่จนถูกฉันถล่มให้ล่มจม”
“ไมค์...ถ้าคุณทำลายโปรแกรมที่คุณสร้างขึ้นมา พนักงานเป็นพันๆคนจะต้องตกงานแล้วความภูมิใจที่คุณเคยสร้างมันขึ้นมาจนทุกคนยกให้คุณเป็นอัจฉริยะล่ะ...คุณจะทำลายมันไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบทำไม”
“หึๆ...ในเมื่อฉันสร้างมันขึ้นมาได้ ฉันก็ทำลายมันได้ ถึงเวลาที่ฉันพอใจจะสร้างขึ้นมาใหม่เมื่อไหร่ฉันก็จะสร้างมันขึ้นมาให้ดีกว่าเดิม นั่นแหละคือการพิสูจน์ว่า ฉันเป็นอัจฉริยะจริงๆ”
ไมค์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ เข้าเกียร์แตะคันเร่งแล้วพุ่งจะชนโรม
“ไมค์!! อย่านะไมค์...มาร์คเป็นลุงของคุณ เขาดูแลคุณมาตลอดนะ...”
“มันไม่เคยดูแลฉัน!!!”
ไมค์กระทืบคันเร่งพุ่งรถใส่โรม ดีที่โรมกระโจนกลิ้งหลบทันเลยรอดหวุดหวิด
ooooooo
ที่ห้องคอมพิวเตอร์คิวปิดฮัท พราวกำลังเช็กข้อมูลของไมค์ที่ให้ไว้อย่างเคร่งเครียด หอมเข้ามาถามว่าได้อะไรบ้างไหม พราวถอนใจเฮือก บ่นอย่างหนักใจ...
“สมกับเป็นจีเนียสรางวัลเหรียญทองคอมพิวเตอร์โอลิมปิกจริงๆ ทุกอย่างคือข้อมูลปลอม เช็กไอพีแอดเดรสกลับไปต้นทางก็เจอไฟร์วอล แล้วถ้ายังดันรุทังแฮ็กข้อมูลต่อไปก็ต้องเจอไวรัสย้อนกลับมาเล่นงานอีก...นั่นก็เลยทำให้ฉันรู้ว่า วิธีการแบบนี้ฉันเคยเจอมาแล้ว ฉันมั่นใจว่าไมค์คือแฮกเกอร์ที่เคยพยายามแฮ็กข้อมูลสมาชิกสาวๆ ในคิวปิดฮัท”
หอมตกใจเมื่อรู้ว่าไมค์วางแผนเข้ามาหวังเล่นงานสาวๆในคิวปิดฮัทตั้งแต่แรกแล้ว พราวบอกว่าโชคดีที่ตนเป็นเหยื่อคนแรก หอมถามว่าไม่มีทางอื่นพอจะสืบหาตัวได้อีกหรือ พราวก็เก่งไม่น้อยกว่าเขานี่
“ฉันเทียบเขาไม่ได้หรอก ที่แข่งชนะคราวนั้นเพราะฝีมือเขาล้วนๆ” หอมสงสัยว่าทำไมคนที่อัจฉริยะขนาดนั้นถึงได้มีพฤติกรรมน่ากลัวแบบนี้ได้ “ฉันเองก็อยากรู้ แต่จะเข้าใจได้ก็ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาและหาตัวเขาให้เจอ แล้วคนที่รู้จักไมค์ดีที่สุดที่พอจะช่วยให้เราตามสืบต่อไปได้ก็มีแค่...”
“โรมใช่ไหม?” หอมเดา พอพราวพยักหน้าหอมบอกว่าเย็นนี้ตนจะลองโทร.เช็กข้อมูลกับปีมงคลดูเผื่อเขาจะรู้อะไรที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับโรมได้บ้าง
วันต่อมา คิวปิดฮัทจัดงานปาร์ตี้นัดเดทให้ลูกค้าที่โรงแรมหรู เป็นวันที่ปีมงคลบินไปกำกับหนังกับกองถ่ายฮอลลีวูดพอดี เพราะหนังที่หอมเป็นนางเอกกวาดรางวัลจนโปรดิวเซอร์ในฮอลลีวูดชวนไปทำหนังด้วย หอมอวยพรให้ปีเดินทางปลอดภัย
พราวได้ยินแว่วๆ ว่าหอมคุยกับปีมงคล เข้าไปถามอย่างอยากรู้เรื่องโรม หอมบอกว่าถามให้แล้วแต่เขาบอกว่าไม่รู้จักลึกซึ้ง แค่เจอหน้าทักกันที่ฟิตเนสเท่านั้น พราวบ่นว่าตนไม่อยากยุ่งกับไมค์อีก เกลียดขี้หน้าพวกหลอกลวงจริงๆ
หอมเข้าใจที่งานนี้ทำให้ชีวิตพราววุ่นวาย เสนอว่าคืนนี้พราวไม่ต้องอยู่ช่วยงานก็ได้เพราะมีทั้งเกด มิ้ม ออย และหนูษามาช่วยแล้วให้พราวกลับไปพักเยอะๆ ได้มีสติหาทางแก้ปัญหาดีกว่า พราวจึงกลับไป
ระหว่างเดินไปที่ลานจอดรถ พราวครุ่นคิดปัญหาที่หนักใจจนไม่ได้สนใจอะไร แต่สังหรณ์ใจว่ามีอะไรผิดปกติ พราวหันขวับไปมองก็ไม่เห็นอะไรแต่เธอมั่นใจว่าตนกำลังถูกตาม เลยรีบวิ่งไปที่รถ
พอวิ่งถึงรถพราวล้วงกุญแจจากกระเป๋าถือแต่ตื่นเต้นไม่ทันกดสัญญาณปลดล็อกก็ทำกุญแจหล่น เธอรีบก้มลงควานหา ทันใดก็มีมือผู้ชายมาคว้ากุญแจไป พราวตกใจหันมอง ก็ถูกชายคนนั้นเอามือปิดปากสั่งเข้ม
“อย่าร้อง!! ผมไม่ได้มาทำร้ายคุณ ผมแค่อยากคุยด้วย”
โรมนั่นเอง! เขาให้เธอขึ้นรถแล้วขับออกไป...
ที่มุมหลังเสา ไมค์ค่อยๆโผล่มาดูอย่างเจ็บใจ ที่ตามพราวมาแต่ถูกโรมตัดหน้าฉกเธอไป
ระหว่างนั่งรถไป พราวดิ้นจะหนี ถูกโรมจับให้จ้องตาบอกว่า ตนแค่อยากจะเจรจากับเธอเท่านั้น พราวถูกบังคับให้จ้องตาจนเขินใจเต้นแรง ซ้ำร้ายยังถูกแมลงสาบวิ่งมาเกาะเท้าอีก พราวร้องกรี๊ด ผวาหาโรมบอกให้เขาจับมันโยนออกไป ทำให้ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น
โรมพาพราวไปที่โฮมออฟฟิศของเขา บอกว่าต้องการคุยกับเธออย่างคนมีสติ ถ้าเธอตกลงตามนี้ก็จะคืนกุญแจรถให้แล้วเราก็ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก
พราวนิ่งไปแต่ในใจคิดหาทางแก้ปัญหา พอโรมเผลอเธอก็ชกหน้าเขาเต็มแรงแต่ตัวเองกลับเจ็บจนสะบัดมือแล้วทวงกุญแจรถ โรมไม่ยอมคืน พราวชูกำปั้นเดินเข้าหาสบโอกาสก็เหวี่ยงหมัดใส่ แต่โรมหลบทันพราวเลยวืดจนหน้าทิ่ม
“เมื่อกี้ผมก็แค่เผลอ ส่วนคุณ...เป็นกามเทพสาวสวยหน้าตาน่ารักหุ่นดีน่ะดีแล้ว อย่าหลอกตัวเองว่าเป็นสาวแกร่งเลย ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าผมเคยอยู่ชมรมมวย เพราะฉะนั้นมือเล็กๆนิ่มๆอย่างคุณทำอะไรผมไม่ได้หรอก”
พราวเลยเตะผ่าหมากแต่ถูกเขาจับขาไว้ได้อีก พราวเสียหลักจะล้มสั่งให้ปล่อย โรมไม่ปล่อย แต่กลับจับเธอเข้าไปมัดมือไพล่หลังกับเก้าอี้ พราวด่าว่าเขาทำร้ายร่างกายกักขังหน่วงเหนี่ยวจะเรียกตำรวจจับขังคุกให้หัวโตเลย โรมบอกว่าเธอเป็นคนเริ่มก่อนถ้าตนไม่ทำแบบนี้เธอก็อาละวาดไม่หยุด พราวอ้างว่าตนต้องปกป้องตัวเองเพราะเขากำลังช่วยเหลือคนร้าย
“ช่วยคนร้าย?”
“ใช่!! ฉันเช็กมาแล้ว ลูกความคุณเคยพยายามแฮคข้อมูลลูกค้าสาวๆในคิวปิดฮัท แต่เจอฉันเล่นงานไม่ได้ข้อมูลไป ฉันนึกว่าแฮกเกอร์นั่นจะเลิก แต่เขากลับเผยตัวออกมาแล้วหวังว่าฉันจะเป็นเหยื่อ”
โรมใช้แง่กฎหมายขู่ว่าเธอไม่มีหลักฐาน มันคือการหมิ่นประมาท พราวร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ โรมปิดปากเธอไม่ให้ร้อง แล้วเอาผ้าปิดปากเลย
ระหว่างนั้นมีเสียงกดกริ่งหน้าบ้าน พอหยุดพราวไม่ให้ร้องได้แล้วเขาเดินไปดูที่หน้าบ้าน โรมตกใจและแปลกใจมากเมื่อเห็นมาร์คกับการ์ดฝรั่งอีกคนยืนอยู่ มาร์คขอโทษที่มาเวลานี้เพราะอยากพบเขามาก
มาร์คเล่าให้ฟังว่า ปัญหาก็อย่างที่เราคุยกันทางโทรศัพท์แต่ตอนนี้ทีมวิศวกรของเราช่วยกันหาวิธีหยุดการทำลายจากไวรัสที่ไมค์ส่งมาได้แล้ว แต่คงปิดไว้ได้ไม่นาน พวกคู่แข่งจะต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ซอฟต์แวร์ออกแบบกราฟฟิกของมาร์คอินเตอร์เทคที่เคยเป็นที่หนึ่งในตลาดจะถูกโจมตี พวกถือหุ้นเลยบีบให้ตนตามตัวไมค์กลับไปแก้ปัญหาให้เร็วที่สุด
โรมบอกว่าตอนนี้ไมค์หายตัวไปไม่มีร่องรอยให้ตามเลย มาร์กชะงัก ครู่เดียวเขาก็บอกว่า
“ผมรู้จักไมค์ดี เขาเป็นคนที่ตั้งใจทำอะไรแล้วยิ่งยากเท่าไหร่เขายิ่งต้องพยายามเอามาให้ได้ ผู้หญิงคนนั้นไงโรมคนที่ไมค์พลาดไป เธอจะเป็นเหยื่อล่อไมค์ออกมาได้” เห็นโรมอึ้ง มาร์คย้ำว่า “มันอาจจะเป็นงานที่ทำให้คุณหนักใจ แต่ผลกระทบมันมหาศาลมากนะโรม พนักงานทั้งหมดของเราจะต้องถูกเลิกจ้างอีกเป็นพัน เราต้องทำทุกวิธีเพื่อหยุดไมค์”
โรมนิ่งไปอย่างหนักใจ...เมื่อมาร์คกลับไปแล้ว โรมกลับเข้าไปในห้องที่มัดพราวไว้ พราวด่าอู้อี้ๆโรมบอกว่าหยุดร้องให้คนช่วยได้แล้ว อย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บเลย ถ้าเธออยู่เฉยๆ ไม่วุ่นวายตนจะปล่อยเธอกลับ
เมื่อพราวหยุด โรมปล่อยเธอพร้อมทั้งคืนกุญแจรถให้ พราวดีใจแต่ก็แปลกใจและเจ็บใจ กล่าวอาฆาตว่าตนจะกระชากหน้ากากเจ้าเล่ห์ของเขา เอาให้ทั้งเขาและลูกความติดคุกหัวโตเลย
โรมยืนมองพราวขับรถออกไปอย่างเจ็บปวด เขาจำต้องทำเพื่อความอยู่รอดของบริษัทมาร์คอินเตอร์เทค
โรมกลับมาอาบน้ำ เรื่องราวกับพราว ทำให้เขาคิดถึงขณะที่เรียนอยู่อังกฤษ วันหนึ่งเขาได้รับโทรศัพท์จากเชอรี่ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ เขาตกใจถามว่าเป็นอะไร ปลอบให้ใจเย็นๆ แต่พอฟังเชอรี่แล้วเขาตกใจร้อง...
“อย่าทำแบบนั้น...เชอรี่...เชอรี่!!”
โรมรีบไปที่อพาร์ตเมนต์ของเชอรี่ ร้องเรียกและตามหาจนเจอเธอนอนแช่อยู่ในอ่างน้ำ ข้อมือที่พาดขอบอ่างเลือดไหลทะลัก...เธอกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย!
ooooooo
พราวกลับมาเล่าให้หอมหมื่นลี้ กุ๊กไก่กับพร้อมพลฟัง กุ๊กไก่เป็นเดือดเป็นแค้นจะไปเล่นงานโรม พร้อมพลบอกว่าพราวก็ไม่ได้เป็นอะไรปล่อยให้เวรกรรมจัดการไปเถอะ
กุ๊กไก่ด่าพร้อมพลว่าขี้ขลาดตาขาว ทั้งสองทะเลาะจนลงมือกัน หอมกับพราวจึงต้องจับทั้งสองแยกจากกัน หอมบอกว่าวันหลังไม่ต้องเล่าให้สองคนนี้ฟังเลย มีอะไรตนจะเป็นแบ็กอัพให้เอง พราวไม่อยากเจอหน้าโรมอีกปล่อยให้เวรกรรมจัดการอย่างที่พร้อมพลเสนอดีไหม หอมยุว่ามาถึงขนาดนี้แล้วจะถอยได้ยังไง ให้เดินหน้าลุยกระชากหน้ากากออกมาให้ได้ นี่เป็นเรื่องที่ต้องสะสางเพื่อปกป้องลูกค้าเรา
ขณะนั้นเองมือถือของพราวมีเสียงเตือนข้อความเข้าจากแอพคิวปิดรูมดังขึ้น พราวเปิดดูเป็นรูปโปรไฟล์ลุงแพนด้าส่งข้อความเข้ามา หอมชะโงกดูถามว่า “นี่แกยังคุยกับตาลุงแพนด้าอยู่อีกเหรอ”
พราวบอกว่าแกคุยสนุกดีคุยด้วยแล้วสบายใจ หอมเตือนว่าระวังจะกลายเป็นให้ความหวังคนแก่
“แกมันอคติ คนเราคุยกันบ่อยๆ ไม่ได้หมายความว่าต้องคิดเรื่องอย่างว่านั้นตลอด รู้จักไหมคำว่ามิตรภาพน่ะ”
พูดแล้วพราวเดินออกไปเลย หอมได้แต่มองแล้วส่ายหน้า
พราวคุยกับลุงแพนด้า แต่ก็รู้สึกลุงแพนด้าแปลกไปวิจารณ์ดอกไม้ที่พราววาดส่งไปเป็นกำลังใจว่าดอกไม้หงิกงอสัดส่วนของรูปไม่ดีแจกันก็ดูบิดเบี้ยว พราวคิดว่าลุงปากเสียเพราะผ่าตัดหัวใจแต่ก่อนไม่เห็นเป็นอย่างนี้
โรมที่สวมรอยเป็นลุงแพนด้าคุยกับพราวออกตัวว่าตนมีเรื่องไม่สบายใจให้ต้องคิดเยอะขอบคุณสำหรับช่อดอกไม้และกำลังใจที่ให้ลุงสู้ต่อไป ลุงจะเข้มแข็งและหาทางแก้ปัญหาของตัวเองให้ได้
โรมสวมรอยเป็นลุงแพนด้าคุยกับพราวอย่างสนิทสนม เขายิ้มอย่างเอ็นดูกับความช่างคุยและขี้เล่นของพราว แต่ถูกขัดจังหวะเมื่อโทรศัพท์ของโรมดังขึ้นเป็นสายจากเสริมสุข
โรมรีบมาขึ้นรถขับออกไป โดยไม่รู้ว่ากุ๊กไก่มาซุ่มดูอยู่ พอโรมออกไปกุ๊กไก่จะตาม แต่ถูกพร้อมพลตามมาขวาง เรียกให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้ไม่ต้องไปยุ่งกับไอ้ทนายนั่นและไม่ต้องมาแก้แค้นให้พราวด้วย กุ๊กไก่ด่าพร้อมพลว่าเป็นผู้ชายขี้ขลาด ตนทนดูพราวถูกผู้ชายเลวๆข่มเหงไม่ได้
เมื่อห้ามกุ๊กไก่ไม่ได้ผลพร้อมพลก็จะใช้กำลังบังคับ แต่ถูกกุ๊กไก่เตะผ่าหมากทรุดไปกองแล้วเรียกแท็กซี่ไปเลย
ooooooo
พราวถูกภีมจ้องจับผิด ตามมาเจอพราวกำลังแชตคุยกับลุงแพนด้า ก็คาดโทษว่าอู้งานถามว่าจะอู้อีกนานไหมสิ้นเดือนนี้จะได้สั่งพักยาวไปเลย
ภีมสั่งให้พราวตามไปที่ห้องทำงานมีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน เมื่อพราวตามไปที่ห้องทำงาน ภีมเอาแฟ้มให้พราวดู บอกว่าลูกค้าที่เธอรับผิดชอบอยู่ยังไม่มีใครปิดจ๊อบได้สักคนเดียว
พราวชี้แจงว่าตนกำลังยุ่งอยู่กับคิวปิดรูม ภีมถามว่ามีแฮกเกอร์เข้ามาเจาะระบบเราอีกแล้วหรือ
“เอ่อ...คือ...ไม่มีค่ะ แต่เป็นเรื่องอื่นที่อันตรายกว่ามาก” พราวบอกว่าตอนนี้ตนกำลังสืบมิจฉาชีพที่แฝงตัวเข้ามาใช้เว็บคิวปิดรูมชวนลูกค้าสาวสวยคุยให้หลงเชื่อแล้วหลอกมอมยาหวังทำร้ายร่างกาย” ภีมตกใจ พราวบอกว่าอย่ากระโตกกระตากไปเพราะตนสงสัยว่ามีสมาชิกบางคนทำแบบนั้นแต่ยังไม่หลักฐาน ตนเลยทุ่มเทเวลากับเรื่องนี้มากไปหน่อย
ภีมดักคอว่าไม่ใช่เธอกุเรื่องขึ้นเพื่อหวังอู้งานนะ พราวมั่นใจว่ามีมิจฉาชีพแฝงตัวมาจริงๆ ภีมสั่งให้จัดการเรื่องนี้ด่วนแต่มีอีกเรื่องที่สำคัญที่เธอน่าจะแก้ได้ พลางเลื่อนอีกแฟ้มเปิดให้ดูโปรไฟล์ลูกค้า พราวจำได้ว่าหญิงกลางคนในรูปเป็นใคร
“นี่...นี่คุณผกามาศ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลดำรงราษฎร์?”
“ใช่...คุณน้าผกามาศของผมเองผมอยากให้คุณช่วยหาคู่ให้น้าผมให้ได้ภายใน 3 เดือน”
เมื่อพราวเล่าให้หอมฟัง หอมบอกว่างานยากมหาหินเสียด้วย สงสัยว่าคุณน้าผกามาศทั้งสวยทั้งเก่งรู้จักผู้ชายดีๆเพียบทำไมจึงต้องมาพึ่งบริการของบอสด้วย พราวถามว่าไม่คิดบ้างหรือว่าทำไมน้าผกามาศที่อายุ 50 กว่าแล้วถึงยังโสด?
“เออจริง...แกเปิดประเด็นมาแบบนี้ ฉันเลยอยากรู้เรื่องในบ้านบอสขึ้นมาทันที เดี๋ยวนี้เจ๊ลีเราก็ไม่รู้ยุ่งอะไรนักหนา อดฟังเรื่องเม้าท์มันส์ในบ้านนั้นเลย เล่ามา ...เล่ามา...” หอมเร่งเร้าพราวอยากรู้สุดฤทธิ์
ooooooo
พราวเล่าจากที่ฟังจากภีมให้หอมฟัง ว่า...
“แม่ผมเขาไปดูหมอมา หมอดูบอกว่าภายใน 3 เดือนนี้น้าผมจะได้เจอเนื้อคู่เก่าที่แคล้วคลาดกันมาหลายภพหลายชาติ แต่เป็นโอกาสสุดท้ายของชีวิต ถ้ามีเหตุให้พลัดพรากจากกันอีก น้าผมจะหันหน้าเข้าทางธรรม รับองค์ทรงเจ้า หรือไม่ก็บวชตลอดชีวิต”
พราวบอกว่าก็เป็นเรื่องดีที่คุณน้าจะบวชชีจะได้ตัดกิเลสไม่ต้องวุ่นวายกับทางโลก น่าจะอนุโมทนาสาธุ ภีมด่าว่าจะบ้าหรือน้าตนเป็นมือขวาช่วยบริหารงานโรงพยาบาลมาตลอดเป็นคนเก่งที่แม่ไว้ใจมาตลอดแล้วจะปล่อยให้ไปบวชชีได้ไง
พราวหนักใจที่ให้เวลาแค่ 3 เดือน ภีมขู่แกมบังคับว่า
“ไม่มีแต่! นี่เป็นผลงานโบแดงของคุณ มันจะช่วยให้คุณพ้นการประเมินที่กำลังใกล้โคม่าเต็มที ถ้าคุณทำสำเร็จคุณก็ไม่ต้องเตรียมตัวหางานใหม่” พูดเสร็จตัดบทว่า “เอาล่ะ ผมหมดธุระแล้ว กลับไปทำงานต่อได้” แต่พอจะไปก็หันกลับมาย้ำอีกว่า “อ้อ...อีกอย่าง อย่าลืมรายงานผลการสืบสวนเรื่องมิจฉาชีพในเว็บเราด้วยล่ะ”
เวลานั้น...พราวนั่งมึนเพราะถูกกดดันด้วยงานหินถึงสองงาน
หอมฟังแล้วหนักใจ บอกพราวว่าตนจะโทร.หาพริมขอคำแนะนำเรื่องทำบุญสะเดาะเคราะห์ให้พราวเผื่อจะช่วยได้ พราวบอกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไหนก็ช่วยไม่ได้หรอก ไม่รู้ว่าเวรกรรมจะตามมาทันพวกนั้นเมื่อไหร่ มีแต่ตนนี่แหละที่ต้องจองเวรพวกนั้นเอง พราวตัดสินใจเป็นไงเป็นกัน
ระหว่างพราวกับหอมคุยกันในร้านกาแฟนั้น มีสายตาลึกลับคู่หนึ่งจับตามองทั้งสองตลอดเวลา...
ที่หน้าร้านกาแฟ นันทิสากับมิลินกำลังซื้อผลไม้ มิลินสังเกตเห็นชายใส่ชุดดำกำลังมองเข้าไปในร้านกาแฟและแอบถ่ายรูปด้วย สะกิดบอกนันทิสา พอมองเข้าไปในร้านก็ตกใจเมื่อรู้ว่าพราวกับหอมคือเป้าหมายของชายคนนั้นจึงรีบเข้าไปบอกให้รู้ตัว แต่ชายคนนั้นก็รู้ตัวและรีบเดินหนีไป
พราวตามไปอย่างเอาเรื่อง จนหอม นันทิสาและมิลินตามไม่ทัน
ความจริงคือ ชายคนนั้นเป็นคนที่มาร์คส่งมาตามพราวเพื่อทำอะไรบางอย่างล่อให้ไมค์ออกมา ขณะเดียวกันมาร์คก็เข้าไปค้นที่ห้องไมค์ เสริมสุขจึงรีบโทร.บอกโรม เมื่อโรมกลับมาเขาถามมาร์คว่าทำอะไร
“คนของฉันกำลังค้นหาทุกอย่างที่จะช่วยตามหาไมค์ได้ ขอโทษด้วยนะโรม ฉันไม่ได้บอกเธอเพราะฉันต้องการแข่งกับเวลา”
แต่ลูกน้องมาร์ครายงานว่าค้นไม่พบข้อมูลอะไรที่จะตามไมค์ได้เลย แต่กำลังสแกนข้อมูลที่พบว่าค้างอยู่ในฮาร์ดดิสก์ “เร่งมือเข้า โทร.เช็กกับคนที่ส่งไปประกบเหยื่อด้วยว่าได้อะไรมาบ้าง” มาร์คสั่งลูกน้องวุ่นวาย
“เหยื่อ!!?? ท่านหมายถึงใครครับ” โรมสงสัยชายชุดดำวิ่งหนีไปตามบันได พราววิ่งตามอย่างลืมกลัว แต่ชายชุดดำถูกไมค์ออกมาขวางเขาจำชายชุดดำได้ เลยรู้ว่ามาร์คเป็นคนส่งมาและบินมาตามตนถึงที่นี่ ชายชุดดำรู้ความระห่ำของไมค์ดี ขอร้องให้ค่อยๆคุยกัน
“คุยเหรอ? ฉันไม่ชอบคุย เอาเป็นว่า ฉันฝากแกไปบอกมันแล้วกัน”
ทันใดนั้นวัยรุ่นจากสนามบอลใต้ทางด่วนที่ไมค์เคยให้เงินใช้ ก็กรูกันเข้ามล็อกตัวลูกน้องมาร์คไว้ ไมค์จิกตายิ้มร้ายในขณะที่มือที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเขาถือไม้เบสบอลที่ทำจากเหล็ก ไมค์เอามาเคาะที่มือตัวเองหัวเราะในคอเบาๆ
ลูกน้องมาร์คหน้าเสียอย่างรู้ชะตากรรมตัวเอง!
ooooooo
