นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    กามเทพออนไลน์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ไมค์ควงสาวเซ็กซี่เข้าผับกอดรัดกันนัวเนีย สาวพยายามเอาอกเอาใจไมค์มาก ขณะป้อนเครื่องดื่มเผลอทำหกใส่เสื้อเขา เธอขอโทษจะเช็ดให้ ไมค์บอกไม่ต้องแล้วลุกไปอย่างไม่ค่อยพอใจ

    เป็นความบังเอิญที่พราวได้รับเชิญจากพี่ลูกนัทให้มางานปาร์ตี้สละโสดกับหนุ่มที่พราวจับคู่ให้ พราวเห็นไมค์ก็จำได้ เธอมองจนพี่ลูกนัทถามว่าเป็นอะไร ดักคอว่ารู้นะว่าน้องปิ๊งหนุ่มลูกครึ่งหล่อเข้ม พราวอึกอักบอกว่าตนไม่ได้ปิ๊งอะไร

    พี่ลูกนัทยุว่าเมื่อเจอที่ถูกใจแล้วก็ต้องลุย จูงพราวไป บอกว่าจะเป็นกามเทพช่วยให้พราวสมหวังบ้าง

    พี่ลูกนัทมองไปที่โต๊ะไมค์ เห็นหญิงสาวที่มากับเขากำลังเอายาจากซองที่เหน็บอยู่ในอกเสื้อมาเทใส่แก้วเครื่องดื่มของไมค์พอดี!

    “ตายแล้ว...นี่คุณพี่อยู่ในฉากละครน้ำเน่า

    หลังข่าวอยู่ใช่ไหมคะ เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเจอ ชะนีวางยานอนหลับใส่แก้วหลอกผู้ชาย...โอ้ว...แม้เจ้า” มองไปเห็นไมค์เดินกลับมาพอดี พี่ลูกนัทพาพราวไปบอกว่าต้องเตือนเขาให้รู้ตัว ไปถึงก็แกล้งผลักพราวให้ชนไมค์ ไมค์ถูกชนหันขวับมองไม่พอใจ แต่พอเห็นความสวยของพราวก็อึ้ง มองไม่วางตา

    พอไมค์กลับมาที่โต๊ะ หญิงสาวอ้อนว่าไปนานจนตนเหงา ไมค์บอกว่าตนเบื่อที่นี่แล้วชวนไปต่อที่อื่นกัน หญิงสาวอิดออด ไมค์ถามเสียงแข็งว่าตนจะไปแล้วเธอจะไปหรือไม่ไป หญิงสาวชวนเขาดื่มแก้วสุดท้ายก่อนเพราะสั่งมาแล้ว

    ไมค์ปัดแก้วตกแตก บอกว่าใช้ไม่ได้ผลกับตนหรอกแล้วกระชากหญิงสาวออกไป เธอตกใจที่ไมค์รู้ทัน พอออกไปถึงลานจอดรถ ไมค์ถามอย่างดุดันว่าคิดจะมอมยาเล่นงานตนหรือ รู้ไหมว่าตนเป็นใคร หญิงสาวทำหน้าซื่อตาใส เขาบีบแขนเธออย่างแรง เธอตบเขาจนหน้าหัน ไมค์ค่อยๆหันมองแววตาร้ายถามว่า “มีแรงตบฉันได้แค่นี้เองเหรอ ไม่เห็นจะรู้สึกเจ็บเลย”

    ไมค์จับมือเธอให้ตบหน้าตนจนหญิงสาวตกใจสะบัดมือหลุด เขาบีบคอเธอตะคอก

    “เธอมันวอนหาเรื่องเจ็บตัวเอง!!”

    “หยุดเดี๋ยวนี้นะไมค์!!!” โรมโผล่มาตวาดตรงเข้าไปขวาง เมื่อไมค์ไม่หยุด โรมชกเขาแล้วดึงแขนออก ไมค์ไม่ยอมปล่อย โรมจึงซัดไปอีกหมัดจนไมค์เซแต่ยังจะมาทำร้ายหญิงสาวอีก

    “คุณอย่าบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้นะไมค์” โรมปราม เมื่อไมค์ไม่ยอมหยุดเขารัวเข้าไปอีกหลายหมัด

    พราวตามหาไมค์จนเจอโรมกำลังต่อยไมค์อยู่ก็วิ่งเข้าไปตะโกนให้หยุด ไมค์ถือโอกาสที่โรมชะงักวิ่งหนีไป แต่ถูกรถตู้สีดำมีชายฉกรรจ์พรรคพวกของหญิงสาวเข้ามาจอด พอหญิงสาวชี้ตัวไมค์ ชายฉกรรจ์ก็กรูกันเข้าอุ้มไมค์ขึ้นรถตู้ไป

    โรมรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาคว้ามือพราววิ่งหนีไปทันที

    เมื่อมาถึงลานจอดรถ พราวด่าเขาที่ใช้กำลังทำร้ายคนอื่น โรมบอกว่าที่เธอเห็นเมื่อกี้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด

    “จะไม่ใช่ได้ยังไง...ฉันเห็นคุณซัดผู้ชายคนนั้นโครมๆ ทำอย่างกับเขาเป็นโจรผู้ร้าย ทั้งๆที่เขากำลังตกอยู่ในอันตรายโดนผู้หญิงพยายามมอมยาหลอกมาปลดทรัพย์”

    โรมบอกว่าเธอเข้าใจผิด พราวโต้ว่าตนเห็นกับตาจะเข้าใจผิดได้ยังไง หรือเขาเป็นพวกนั้น โรมบอกว่าตนไม่ได้เป็นพวกใครทั้งนั้น พอดีเห็นพวกชายชุดดำกำลังมา เขาเอามือปิดปากพราวแล้วลากหลบไป ขู่เบาๆว่า

    “ชู่ววว์...หยุดบ้าพลังแล้วก็เลิกขี้สงสัยกับเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองเสียที” โรมกอดและปิดปากเธอแน่นกลัวพวกนั้นจะมาเจอ ชายชุดดำเดินมามองหาเมื่อไม่เห็นใครมันจึงกลับไป

    เมื่อปลอดภัยแล้ว พราวบอกว่าตนพูดตามที่เห็น โรมเตือนเธอว่าให้จำไว้ว่าอะไรที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็อย่าไปยุ่ง ไม่งั้นจะซวยไม่รู้ตัว เรียกแท็กซี่จับยัดเข้าไปในรถบอกให้กลับบ้านเสีย ถึงบ้านแล้วล้างหน้าอาบน้ำแล้วรีบเข้านอน เลิกคิดยุ่งกับเรื่องคนอื่น โรมมองตามรถแท็กซี่ไปถอนใจเฮือกใหญ่กับความวุ่นวายคืนนี้ที่กว่าจะผ่านไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อย

    โรมกลับถึงบ้าน เสริมสุขตำหนิตัวเองว่าพลาดที่ไม่ได้จับตาดูไมค์ เลยทำให้เขาต้องเหนื่อย โรมบอกว่าไม่เป็นไรแต่ไมค์เป็นคนฉลาดเป็นกรดจะตามเขาให้ทันไม่ใช่เรื่องง่าย

    ฝ่ายไมค์ พอกลับมาก็เข้าห้องจ้องหน้าจอคอมพ์ฯรัวคีย์บอร์ดเข้าสู่หน้าจอเว็บไซต์ของคิวปิดฮัททันที ไมค์ไล่ดูหน้ากามเทพสาวทั้งแปดจนเจอพราวในชุดกามเทพคิวปิดติดปีกสวยงามมีชื่อข้างภาพ “แพรวพราว”

    ไมค์ยิ้มเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าสวยของพราวบนจอหัวเราะชอบใจ แล้วเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟรูปสไมล์ลี่ อันเป็นสัญลักษณ์ของแฮกเกอร์ที่พยายามแฮ็กข้อมูลสาวๆ และเคยต่อสู้ทางไซเบอร์กับพราวและแพ้เธอมาแล้วนั่นเอง!

    ooooooo

    รุ่งขึ้นพราวเจ็บข้อมือที่ถูกโรมบิด หอมหมื่นลี้ถามว่าไปทำอะไรมา พราวนิ่งย้อนถามหอมว่าจำไมค์ได้ไหม หอมถามว่าไมค์ไหน พราวไม่ทันเล่าเสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะก็ดังขึ้น เป็นสายจากมิ้มโทร.มาบอกพราวว่ามีลูกค้ามารอพบเธออยู่

    พอพราวออกไปที่ห้องฝึกบุคลิกภาพเห็นโรมรออยู่ก็เข้าไปแล้วรีบปิดประตูเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นตนมีเรื่องกับลูกค้า พอเผชิญหน้ากันพราวก็โทษเขาที่ทำให้มือเธอเจ็บ โรมยอมรับว่าเพราะตนทำมือเธอเจ็บ จึงมาบอกว่าจะให้ตนช่วยอะไรตนจะทำให้ทุกอย่าง เพราะเมื่อคืนกลับไปคิดดูแล้วตนทำกับเธอแรงเกินไปเหมือนกัน

    พราวโวยใส่ว่าต่อให้มือตนหักก็ไม่ขอร้องให้เขา ช่วย ไล่ให้กลับไปเสีย วันนี้ตนไม่มีอารมณ์จะคุยด้วย โรมขอใช้บริการจากกามเทพให้ช่วยพัฒนาบุคลิกภาพให้ พราวบอกว่าวันนี้ตนไม่ว่าง ให้มาใช้บริการวันใหม่ เผลอใช้มือที่เจ็บดันไหล่โรมออกไป แต่เจ็บแปร๊บจนต้องรีบดึงมือกลับ

    โรมช่วยดูมือให้ เขาจับดึงสองครั้งก็ดีขึ้น พราวถามว่าตำรากฎหมายเล่มไหนสอนหรือ

    “ตอนเรียนผมไม่ได้นั่งท่องแต่ตำรากฎหมายนะคุณ ผมเคยอยู่ชมรมชกมวยเจอปัญหาข้อมือซ้นข้อมือเคล็ดแบบนี้ประจำ” พราวบอกมิน่าเมื่อคืนถึงซัดคนอื่นอย่างกับจะเอาถึงตาย “เรื่องเมื่อคืนนี้มันมีหลายอย่างที่คุณไม่เข้าใจ” แต่พอพราวถามว่าอะไร เขาบอกว่า “ผมบอกไม่ได้...เรื่องบางเรื่องก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรรู้ เอาเป็นว่า ผมขอโทษท่ีทำให้คุณต้องเจ็บตัว ขอโทษที่เมื่อคืนไล่ตะเพิดคุณขึ้นรถแท็กซี่”

    พอดีมีเสียงเคาะประตู พราวไปเปิดประตูเจอหอมหน้าตาตื่นเต้น มือถือดอกไม้ช่อใหญ่ ถามเป็นชุดแทบไม่หายใจว่า

    “ไอ้พราว อะไร ที่ไหน ยังไง เมื่อไหร่ เกิดอะไรขึ้น... แกรีบบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” หอมถามว่าอะไรแล้วไปเอาดอกไม้มาจากไหน “จะช่อดอกไม้จากใครซะอีกล่ะ มานี่เลยแก...ไปดูให้เห็นกับตาตัวเอง” หอมบอกโรมขอตัวพราวสักครู่แล้วลากพราวออกไปเลย

    หอมพาพราวออกมาแอบดูไมค์ที่นั่งรออยู่ พราวอุทาน นั่นมัน...! หอมบอกว่าใช่ ตอนแรกตนจำไม่ได้ เขามาสมัครเป็นสมาชิก ระบุว่าอยากให้พราวเป็นกามเทพให้พร้อมกับฝากช่อดอกไม้มาขอบคุณ ตนเลยนึกได้ว่าหน้าแบบนี้...ใช่เลย!

    “ไมค์” พราวพึมพำ หอมย้ำว่า นี่เป็นรักแรกสุดอัปยศของพราว ถามว่าไปเจอเขาได้ยังไง เขาจำเธอได้ไหม เพราะตอนนี้หน้าเธอไม่เหมือนเก่าเลย พราวยังไม่ตอบแต่ขอให้หอมช่วยอย่าให้โรมกับไมค์เจอกัน ให้ช่วยพาไมค์ไปห้องรับรองลูกค้า ส่วนตนจะไปเชิญโรมกลับไปก่อน

    กว่าพราวจะ ‘เชิญ’ โรมกลับไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อย ต้องยอมขอติดค้างคอร์สพัฒนาบุคลิกภาพไว้ก่อนวันหลังจะติวให้เป็นการส่วนตัว โรมย้ำว่าเธอสัญญาแล้วนะ และยอมกลับไป

    พราวรีบกลับมาเล่าให้หอมฟังที่หน้าห้องรับรองลูกค้า มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นไมค์นั่งรออยู่ พราวมองด้วยสีหน้าหนักใจ หอมบอกว่าพราวน่าจะปล่อยให้คนอย่างเขาโดนผู้หญิงมอมยาแล้วปลดทรัพย์เสียให้เข็ดก็ดีเหมือนกันนะ

    “หอม!” พราวเรียกปรามๆ หอมบอกว่าอย่าโลกสวย ถามว่า

    “ไอ้ตอนที่แกถูกมันทำเอาเจ็บช้ำน้ำใจน่ะมันเจ็บแค่ไหนแกลืมแล้วรึไง” พราวบอกว่าใครไม่เจอเองไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บแค่ไหน “นั่นไง...ในเมื่อเขาทำแกเจ็บซะขนาดนั้นแล้วแกจะมาใจอ่อนสงสารกับอีแค่เห็นเขากำลังโดนผู้หญิงหลอกปลดทรัพย์น่ะเหรอ...โดนซะบ้างน่ะ

    ดีแล้ว จะได้เข็ด” เตือนพราวว่า “ท่องเอาไว้สิว่าตอนนั้นมันทำอะไรกับรักแรกสุดอัปยศให้แกบ้าง อย่าลืม!!”

    ooooooo

    คำเตือนของหอมทำให้พราวคิดถึงอดีตสมัยเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยสถาพร...เวลานั้นพราวถูกเชอรี่กับเพื่อนล้อว่าเป็น ‘แก้วหน้าม้า’ จนเธออายไปทั่วมหาวิทยาลัย

    แต่พราวได้รับเลือกให้ไปแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ พราวทั้งดีใจและตื่นเต้นมาก แต่ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้ส่งพราวคนเดียว ยังส่งไมค์รุ่นพี่ที่เก่งมากอีกคนไปแข่งด้วย อาจารย์แนะนำให้รู้จักกันเพื่อจะได้เป็นเพื่อนและช่วยเหลือกัน เพราะจากนี้ไปพราวกับไมค์จะต้องเข้าคอร์สติวเข้มจากอาจารย์ทุกวันเช้ากลางวันเย็น

    พราวเห็นความหล่อของไมค์ก็มองตาไม่กะพริบตื่นเต้นยิ่งกว่าได้ไปแข่งขันโอลิมปิกคอมพิวเตอร์เสียอีก นอกจากความหล่อแล้ว ท่าทางที่ใช้คอมพ์ฯออกแบบโปรแกรมของไมค์ก็เก่งกว่าตนมาก บุคลิกก็น่าสนใจแต่งตัวสุภาพ สวมแว่นหนาเตอะ บุคลิกเด็กเนิร์ดสุดๆ ซ้ำเวลาที่พราวแก้ปัญหาไม่ได้ ไมค์ก็แก้ให้ได้อย่างง่ายดาย พราวชื่นชมจนหลงรักไม่รู้ตัว

    แต่หอมดูออกถามว่าพราวหลงรักพี่ไมค์หรือ หัวเราะแซวว่า ไหนบอกว่าไม่สนใจเรื่องรักเพราะมุ่งแต่เรียน สุดท้ายก็หนีไม่พ้น ชมว่าสเปกเริ่ด ร้ายนะเนี่ย! ถามว่าแล้วพี่ไมค์ปิ๊งเธอหรือเปล่า พราวบอกว่าไม่รู้ หอมเลยแซวว่า

    “อ๋อ แกจะบอกว่าคนไอคิวระดับเดียวกันไม่ต้องพูดกันมองตาก็เข้าใจงั้นสิ เวลาความรักมันเข้าตาแล้ว คิดยังไงก็มีแต่เข้าข้างตัวเองว่ะแก”

    “ไอ้หอม!!” พราวหยิกหอมแก้เขิน แต่ก็อดคิดไม่ได้เหมือนกันว่าพี่ไมค์คิดยังไงกับตน??

    แต่แล้วพราวก็ต้องเจ็บปวดสาหัส...วันนั้นเป็นวันวาเลนไทน์หอมเตรียมช็อกโกแลตรูปหัวใจไปให้ไมค์ ถูกเชอรี่ให้หวานกับอ้อยคู่หูของตนแกล้งพราว เขียนการ์ตูนล้อเป็นรูปไมค์กับพราว เขียนหนังสือตัวโตว่า “ไมค์-แก้วหน้าม้า” ติดไว้ตามเสาเต็มไปหมดแล้วพากันหัวเราะเยาะ

    พราวเห็นไมค์หน้าดำคร่ำเครียดเดินไปฉีกแผ่นใบปลิวออกจากเสา หวานกับอ้อยยังเยาะเย้ยไม่หยุด พราวทนไม่ได้ชกหน้าหวานจนเลือดกำเดาออก แล้วมองหาไมค์ ปรากฏว่าเขาหายไปแล้ว เมื่อหวานไปเจอเชอรี่ หวานจะเอาคืน เชอรี่บอกว่าพอแล้วแค่นี้ก็สนุกแล้ว พราวจึงรู้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของเชอรี่

    นึกถึงวันนั้นแล้วพราวน้ำตาคลอ หอมขอโทษที่พูดเรื่องนั้นขึ้นมาอีก หอมจำได้ว่านับแต่วันนั้นพราวก็ไม่ยอมออกจากบ้านเป็นเดือน พราวถามว่าจะออกไปได้อย่างไร โดนหาว่าหน้าอย่างกับม้าแล้วยังกล้าเล่นตัวไปหักอกไมค์จนต้องลาออก

    “ทำไมตอนนั้นแกไม่เอาจดหมายบ้าๆนั่นมาให้ฉัน อ่าน แต่ดันมาบอกว่าแค่เขาปฏิเสธไม่สนใจแกแค่นั้น ไม่งั้นล่ะแกเอ๊ย มันเละคามือฉันก่อนเตลิดหนีกลับอังกฤษแน่”

    “จดหมายที่ด่าฉันว่าเป็นตัวอัปลักษณ์แค่เห็นหน้าก็กินข้าวไม่ลงแล้วเนี่ยนะ แกคิดว่าฉันจะเก็บเอาไว้ให้คนอื่นอ่านอีกเหรอ” หอมถามว่าไมค์หายไปจากชีวิตพราวมานานแต่ทำไมจู่ๆ ถึงได้โผล่มาอีก “เพราะเขาจำไม่ได้ไงว่าฉันคือนังแก้วหน้าม้าที่เขาเคยเรียกว่าตัวอัปลักษณ์”

    หอมบอกว่านี่ต้องเรียกว่าพรหมลิขิต แต่เป็นพรหมลิขิตที่บันดาลให้พราวได้โอกาสแก้แค้นผู้ชายเลวๆ ที่ดูถูกผู้หญิง แล้วหอมก็เข้าไปยิ้มหวานให้ไมค์ขอโทษที่ให้รอนาน ไมค์ถามว่าแล้วพราวล่ะ?

    หอมบอกว่าพราวติดลูกค้าอยู่แต่ฝากตนขอบคุณสำหรับดอกไม้

    ไมค์ไม่พอใจถามว่าตนรอนานแล้วพราวปลีกตัวมาหาตนไม่ได้หรือ หอมบอกว่าถ้าพราวรู้ว่าเป็นเขาก็คงดีใจ ขอให้รออีกนิด...รับรองว่าพราวจะมาพบเขาสมกับที่เขารอคอยแน่ หอมจงใจปั่นหัวให้ไมค์อยากเจอพราวยิ่งขึ้นแล้วออกไป

    พราวคิดไม่ตกที่หอมจะให้ไปยั่วให้ไมค์มารักตนอีกเพื่อแก้แค้นเขา หอมบอกว่าไม่มีอะไรแก้เผ็ดเอาคืนได้สะใจเท่ากับหลอกให้เขารักหัวปักหัวปําแล้วหักอกให้เขาเจ็บปวดกว่าที่เขาทำกับพราวอีกร้อยเท่าพันเท่า พราวไม่มั่นใจ หอมลากพราวให้ดูหน้าตัวเองตอนนี้ก่อน พราวเริ่มระแวงว่าหอมคิดจะทำอะไร?

    ขณะโรมเดินออกมาจะขับรถกลับเห็นรถของไมค์ก็สงสัยว่าไมค์มาทำอะไรที่นี่

    ooooooo

    หอมจัดแจงแปลงโฉมพราวใหม่กลายเป็นสาวสวยเซ็กซ์เอ็กซ์สะบึมบอกว่าหน้าสวยหุ่นเป๊ะทรงล่อไอ้เข้แบบนี้มันเห็นแล้วต้องลงไปชักดิ้นชักงอแน่ๆ ให้ถือว่ามันมีบุญแล้วกันที่ต้องมาชดใช้กรรม บอกพราวว่างานนี้ต้องเอาคืนได้สะใจแน่

    พราวก็ยังกังวล แต่เหตุการณ์ในอดีตทำให้เธอตัดสินใจได้ เมื่อนึกถึงวันวาเลนไทน์ที่เธอต้องจดจำไปตลอดชีวิต...

    วันนั้นพราวประคองกล่องช็อกโกแลตรูปหัวใจจะไปให้ไมค์ แต่เจอเหตุการณ์ที่ถูกพวกเชอรี่ป่วนจนไมค์วิ่งหนีไป พราวตามไปเกือบถูกเชอรี่ขับรถชน จนกล่องช็อกโกแลตร่วงจากมือ พราวรีบประคองขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ไปรอจะมอบให้ไมค์ที่โรงยิม พอไมค์มาเขาไม่แม้แต่จะมองเธอ

    พราวร้องเรียก ชี้แจงว่าแผ่นใบปลิวนั่นเป็นฝีมือของพวกเชอรี่ และตนได้สั่งสอนพวกเขาไปแล้ว ไมค์ไม่ตอบแต่ยัดจดหมายที่พับไว้ใส่มือพราว บอกให้รับไปเถอะตนอยากจะบอกมานานแล้ว พราวรีบเอาไปเปิดอ่านในห้องน้ำอย่างตื่นเต้น

    “ฉันไม่เข้าใจ การแข่งขันก็จบไปแล้วแต่เธอก็ยังตามฉันไปทุกที่ จงใจให้คนทั้งมหาวิทยาลัยเข้าใจผิด ว่าเราเป็นแฟนกัน เธอทำแบบนี้ต้องการอะไร ไม่มีเพื่อนคนไหนอยากคบฉันเพราะมีตัวอัปลักษณ์โรคจิตคอยตามกันท่า ฉันอึดอัดจะบ้าตาย แค่เห็นหน้าเธอก็กินข้าวไม่ลง เธอทำให้ฉันไม่อยากมาเรียน”

    จากตื่นเต้นพราวน้ำตาไหลพราก มือสั่น แต่พยายามอ่านต่อ...

    “ต่อไปนี้เธอไม่ต้องพูดกับฉันอีก ห้ามเข้าใกล้ฉันเกินห้าเมตร แล้วถ้ายังไม่ยอมหยุดหรือเอาจดหมายนี้ไปฟ้องอาจารย์หรือบอกใครๆ ฉันจะหาที่เรียนใหม่หนีไปให้ไกลจากตัวอัปลักษณ์โรคจิตอย่างเธอ...จำเอาไว้!!”

    พราวร้องไห้โฮเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นในชีวิต ฉีกจดหมายทิ้ง ทรุดร้องไห้อย่างหนัก

    คืนนี้...พราวถือกล่องช็อกโกแลตนั่งที่ศาลาป้ายรถเมล์อยู่คนเดียวท่ามกลางฝนฟ้าคะนอง ครู่หนึ่งเธอเอากล่องช็อกโกแลตไปทิ้งถังขยะ ขณะนั้นมีคนหนีฝนวิ่งมาชนเธอจนแว่นหนาเตอะหล่น เธอคลำหาอย่างลำบาก ขณะนั้นเองมือหนึ่งช่วยหยิบแว่นส่งให้ คือโรมนั่นเอง เขายังเป็นนักศึกษาอยู่ พูดปลอบใจพราวว่า

    “วาเลนไทน์มันไม่ได้มีความสำคัญมากขนาดต้องมานั่งเสียใจหรอกครับน้อง” พราวถามว่าเขารู้ได้ไง “พี่เห็นน้องร้องไห้แล้วทิ้งกล่องช็อกโกแลต วันวาเลนไทน์แบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ ที่จริงวันนี้มันก็แค่วันนึงที่มีคนอุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อขายของ วันอื่นหรือวันไหนๆ เราก็ต้องเจอเรื่องเสียใจเหมือนกัน อย่าไปคิดมากเลย”

    พูดจบโรมยื่นช่อกุหลาบเล็กๆ ผูกโบสีขาวให้พราว “พี่ให้...เอาไว้ปลอบใจน้อง” พราวรับไว้งงๆ พอเงยหน้าขึ้นอีกทีเขาวิ่งขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว พราวเห็นการ์ดที่ช่อกุหลาบ จึงหยิบอ่าน “รักพี่ที่สุดจากเชอรี่ค่ะ” พราวโกรธจี๊ดปาช่อกุหลาบทิ้งด่า “ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ ฉันอัปลักษณ์น่าสมเพชมากนักใช่ไหม ถึงต้องเอาดอกไม้มือสองมาปลอบใจฉัน...ฮือๆ ฉันเกลียดวาเลนไทน์... เกลียด...เกลียด!!”

    พราวร้องไห้อย่างหนักท่ามกลางสายฝนในยามค่ำคืน...

    ooooooo

    หอมปลุกใจพราวแล้วบอกให้พราวคอยอยู่ตรงนี้ ตนขอเข้าไปบิ๊วต์อารมณ์ไมค์ให้เขาว้อนต์เธอก่อนแล้วพราวค่อยเข้าไปโปรยเสน่ห์ให้ติดกับ

    ระหว่างพราวยืนรอหอมอยู่นั้น โรมก็เข้ามาถามว่าหมอนั่นหรือลูกค้าที่เธอนัดไว้ พราวหันขวับถามเสียงเขียวว่ากลับมาทำไมอีก โรมไม่ตอบถามว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ พราวตัดบทว่าจะทำอะไรมันเรื่องของตน

    โรมชี้ไปในห้องบอกว่า หมอนั่นไม่ใช่คนที่เธอควรไปยุ่งด้วย พอพราวถามว่าเขารู้จักหรือ โรมบอกว่าไม่รู้จัก แต่เป็นห่วงเธอ พราวถามว่าไม่รู้จักแล้วมาห้ามตนทำไม โรมพูดหน้าตาเฉยว่า ไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น

    ขณะกำลังโต้ตอบกัน โรมก็มีโทรศัพท์เข้า เขารับสายแล้วตกใจบอกว่าจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ ก่อนกลับยังเตือนพราวว่า

    “ผมมีธุระด่วนต้องรีบไป แต่ผมขอเตือนคุณจริงๆ นะคุณพราว ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนที่คุณควรจะไปยุ่งเด็ดขาด”

    พอโรมไป หอมก็ออกมาบอกพราวว่าเข้าไปได้แล้ว

    พราวสวมวิญญาณดาวยั่วเล้าโลมไมค์ จนหอมที่แอบดูอยู่ข้างนอกพึมพำสะใจว่าพราวขยี้แอ็กติ้งขนาดนี้ไมค์ติดกับแน่ พลันก็สะดุ้งเมื่อคีมถามขึ้นว่า ใครติดกับใคร หอมบอกว่าไม่มีอะไร พอโดนคีมจับผิดก็ตัดพ้อว่า

    “โธ่บอสขา...ถ้าคิดแต่จะจับผิดมองพวกเราเป็นตัวปัญหาตลอดแล้วบริษัทเราจะฝ่าวิกฤติปิดบริษัทไปได้ยังไงคะ”

    “ผมเห็นว่าคุณสร้างผลงานน่าพอใจหลังได้รับโบนัสพิเศษไปแล้วนะเลยรอดตัว แล้วนี่ลูกพี่คุณหายไปไหน หมู่นี้ดูแปลกๆ ไม่ค่อยอยู่ให้ผมเห็นหน้าเลย”

    หอมบอกว่าหมู่นี้เจ๊ยุ่งหลายเรื่อง คีมสั่งว่าถ้าเจอบอกให้ไปหาตนที่ห้องด้วยแล้วเดินไป หอมโล่งใจที่รอดตัวไปได้

    ไมค์ขอบคุณพราว บอกว่าอนาคตของตนอยู่ในมือเธอ ฝากดูแลด้วย แล้วขอเบอร์โทรศัพท์ไว้ ก่อนไปยังจูบมือลา พอไมค์ไป พราวก็ทำหน้าสะอิดสะเอียน ร้องขอแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อจากหอม

    หอมบอกพราวว่าควรทำอย่างนี้มานานแล้ว ชมว่ายั่วจนไมค์แทบลงไปสยบแทบเท้าแล้ว ขั้นต่อไปต้องปั่นหัวให้หลงมากกว่านี้ พราวติงว่าแค่นี้พอแล้วมั้ง

    “ยัง! ต้องเล่นงานมันให้เข็ด ให้มันหลงรักแกหัวปักหัวปํา แล้วค่อยเฉลยว่าแกนี่แหละคือนังแก้วหน้าม้าอัปลักษณ์โรคจิต ทีนี้และแกเอ๊ย...มันจะต้องเจ็บปวดจนร้องไห้โฮ เหมือนที่มันเคยทำไว้กับแกแน่ๆ”

    พราวถามอย่างกังวลว่าตนจะต้องนัดเจอเขาอีกหรือ? แต่ลึกๆแล้วก็อยากแก้แค้นอยู่เหมือนกัน

    ooooooo

    โรมรีบไปโรงพยาบาล เพราะจู๊ดหล่อโทร.บอกว่าลักษณ์ถูกหามส่งโรงพยาบาล พอรู้ว่าพ่อเล่นเน็ตทั้งวันทั้งคืนจนวูบไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก็บ่นว่าพ่ออายุเท่าไหร่แล้ว รู้ไหมว่าตัวเองเป็นโรคหัวใจอยู่

    สองพ่อลูกพูดกันไม่เข้าหู ลักษณ์ไล่โรมให้ไปทำงานเสียขืนอยู่เดี๋ยวตนอารมณ์เสียหัวใจมันจะพาลขี้เกียจเต้นขึ้นมา พูดแล้วนอนหันหลังให้เลย

    “ผมรู้ว่าความเห็นของเราไม่เคยตรงกันสักอย่าง พูดกันไม่กี่คำ แม่ก็ต้องมาแยกเราออกจากกันตลอด พ่ออาจจะมองว่าผมหัวแข็งกับพ่อแล้วไปหัวอ่อนเชื่อฟังคนอื่น พ่ออยากคิดอย่างนั้นผมก็คงห้ามไม่ได้ แต่ผมอยากให้พ่อรู้เอาไว้ว่า ที่ผมกลับมา เพราะผมอยากทำหน้าที่ของลูกที่ผมยังไม่เคยได้ทำเลย”

    “ฉันก็อยากทำหน้าที่พ่อที่ยังไม่เคยทำให้แกเลยเหมือนกัน” ลักษณ์น้ำตาคลอ แต่พอหันมอง โรมก็ไม่อยู่แล้ว

    โรมกับจู๊ดหล่อพยายามค้นหาว่าลักษณ์แชตคุยกับใครไม่หลับไม่นอนจนฟุบไป แต่เปิดเข้าไปไม่ได้เพราะรหัสไม่ถูก จู๊ดหล่อบอกว่าตนเห็นลุงแชตคุยกับคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย โรมกลัวพ่อถูกหญิงหลอก จู๊ดหล่อบอกว่าเรื่องที่จะโดนหลอกคงไม่มี จะมีก็แต่ลุงนี่แหละที่จะหลอกสาวๆในเน็ต

    “จะใครหลอกใครฉันก็ไม่อยากให้พ่อหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้ วัยนี้ควรพักผ่อน”

    โรมบ่นกลุ้มๆ แล้วพยายามหารหัสผ่านต่อไป

    ฝ่ายพร้อมพลก็เร่งรัดพราวให้หาคู่ให้ได้ คนไหนที่พอเข้าท่าก็คุยไปเลย พราวบอกว่ายังไม่มีใครน่าสนใจเลย แต่วันก่อนมีที่ท่าทางน่าคุยด้วยเพราะไม่ได้สนใจถามหน้าตาตนเลย ชื่อลุงแพนด้า เป็นคุณลุงอายุ 60 แล้ว พร้อมพลบอกว่าแก่คราวพ่อขนาดนั้นไม่ต้องเสียเวลาคุยเลย แต่กดดันพราวว่า “จำไว้ ชีวิตพี่อยู่ในกำมือแก”

    “เออๆ เดี๋ยวจะหาดูแล้วกัน” พราวรับปากเซ็งๆ แล้วคลิกเข้าไปที่ห้องแชตคิวปิดรูม เห็นข้อความหวานๆ จากลุงแพนด้าวิจารณ์การวาดรูปดวงตาข้างซ้ายสัญลักษณ์ของลูกเป็ดขี้เหร่ จึงตอบไปว่า ที่ลุงแพนด้าวิจารณ์ลายเส้นการวาดรูปของตนคิดว่าคุณลุงคงเป็นจิตรกรที่มีผลงานวาดภาพเก่งกว่าตน ลักษณ์อ่านแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รีบตอบว่า

    “ลุงไม่ใช่จิตรกรหรอก แต่ลุงเคยตั้งใจไปเรียนศิลปะเพื่อวาดภาพผู้หญิงที่เป็นรักครั้งแรกของลุง ลายเส้นของหนูก็เลยทำให้ลุงอดคิดถึงความทรงจำเก่าๆไม่ได้” แล้วลักษณ์ก็ส่งภาพวาดคนรักครั้งแรกไปให้พราวดู เป็นภาพแอบสแตรกต์ผู้หญิงที่หน้าไม่สมจริง พราวขำบอกว่ารักครั้งแรกของคุณลุงหน้าตาดูประหลาดจัง

    “ฮ่าๆๆ อาจารย์ที่เคยสอนศิลปะบอกว่าฝีมือลุงเข็นไม่ขึ้น แต่ลุงก็ยังอยากวาดภาพเขาเก็บไว้ ถึงจะไม่เหมือนเลยแต่ก็ช่วยให้ลุงจดจำได้มากกว่าภาพสวยๆ ของเขาเสียอีก เพราะความรักมันไม่ได้มาจากหน้าตา แต่มาจากความสุขที่เราได้มีร่วมกันต่างหาก”

    พราวชะงักกับข้อความสุดท้ายของลุงแพนด้า ที่พูดโดนใจราวกับมานั่งอยู่ในหัวใจของตน

    โรมกดรหัสผ่านได้ถูกต้องจึงได้อ่านที่พ่อแชตคุยออนไลน์กับลูกเป็ดขี้เหร่อยู่พอดี เขาอ่านแล้วไม่พอใจ เลยขึ้นมาบนเฟรมเดียวกันเป็น 3 คนโดยมีโรมขวางอยู่ตรงกลาง

    ลักษณ์ไม่พอใจมาก รุ่งขึ้นพ่อลูกก็เถียงกันหน้าดำหน้าแดง ลักษณ์ด่าว่าโรมละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของตน ส่วนโรมก็ขุดคุ้ยอดีตมาต่อว่าพ่อว่า ถ้าตนไม่ทำแบบนี้ก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าทำไมแม่ถึงต้องเสียใจจนวันตาย เพราะว่าพ่อเอาแต่คิดถึงผู้หญิงอื่นจนทำให้แม่รู้สึกว่าพ่อไม่เคยรักแม่เลย ด่าว่าลักษณ์ว่า พ่อเห็นแก่ตัว พ่อดีแต่ทำให้แม่เสียใจ

    ลักษณ์โกรธจนเจ็บหน้าอกกะทันหัน แต่ยังบอกโรมอย่างกระท่อนกระแท่นว่า

    “ฉันรักแม่แก...รักแม่แกจริงๆนะ ถ้า...ถ้าไม่มีแม่แกเข้ามาในชีวิต พ่อก็คง...คงไม่อยากเป็นผู้ชายที่ดีหรอก”

    ลักษณ์เจ็บหน้าอก เหนื่อยหอบ โรมรีบกดเรียกพยาบาลให้ตามหมอด่วน แล้วกอดพ่อไว้แน่น...

    วันนี้พราวมาหาแม่ที่โรงพยาบาล เห็นโรมนั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัด เธอแอบถามพยาบาลว่าผู้ชายคนนั้นทำอะไรหรือพยาบาลบอกว่า มารอญาติผ่าตัดโรคหัวใจ พราวชะงัก นึกเห็นใจขึ้นมา ทำเนียนไปนั่งใกล้ๆ พูดให้กำลังใจว่า

    “แม่ฉันเป็นหัวหน้าพยาบาลอยู่ที่นี่ แม่รู้จักหมอที่กำลังดูแลอาการให้ญาติคุณ เขาเป็นศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่ง คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ...เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อย”

    โรมหันมองอย่างแปลกใจ พราวบอกว่าไม่ได้อยากเสียมารยาทเรื่องของเขา แต่ตนเคยผ่านบรรยากาศแบบนี้ เข้าใจความรู้สึกของคนที่นั่งรอเป็นห่วงอยู่ตรงนี้ดี ก็เลยอยากจะช่วย...ช่วยปลอบใจให้ โรมถามว่าเธอเคยผ่าตัดหรือ พราวบอกว่าเคย ตนผ่าตัดตอนที่ประสบอุบัติเหตุ

    “ขอบคุณมากครับคุณพราว” โรมซึ้งใจโผกอด เธอตกใจผลักเขาออก โรมขอโทษที่ตนติดนิสัยตอนอยู่เมืองนอก พราวหาว่าข้ออ้างแต๊ะอั๋งมากกว่า “ผมไม่ได้อ้างจริงๆ ผมได้ทุนไปเรียนตั้งแต่ขึ้น ม.ปลาย ที่ผมกอดคุณเมื่อกี้คือการขอบคุณจากใจจริง ไม่ได้อย่างอื่น”

    พราวตัดบทว่าเชื่ออย่างนั้นก็ได้แล้วลุกไป โรมขอให้นั่งเป็นเพื่อนตนอีกประเดี๋ยวได้ไหม พราวมองหน้าเขาด้วยแววตาอ่อนโยน...สงสาร

    ooooooo

    ที่คิวปิดฮัท วราลีเดินลิ่วมาหาหอมที่โต๊ะให้อธิบายให้เคลียร์ว่าช่อดอกไม้ ของขวัญหรูๆ จากลูกค้าที่ชื่อไมค์ส่งมาให้พราวเพียบแบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะเกิดกรณีเลียนแบบหอมกับหรรษาขึ้น

    หอมถามว่าเลียนแบบยังไง วราลีเอ็ดว่าอย่าแอ๊บแบ๊วไปหน่อยเลย ก็คว้าลูกค้ามาเป็นแฟน นี่ถ้าบอสรู้ คนแรกที่จะโดนเรียกไปด่าก็คือเจ๊!

    “โอ๊ย...ไม่ใช่อย่างที่เจ๊คิด ยัยพราวกับลูกค้าที่ชื่อไมค์เนี่ยมันเป็นเรื่องท็อปซีเคร็ต” วราลีถามว่าท็อปซีเคร็ตยังไง พอหอมเล่าให้ฟังก็โวยว่าเล่นอะไรบ้าๆของพวกเธอ “โธ่เจ๊ขา...เจ๊ต้องเข้าใจความรู้สึกของไอ้พราวมันนะคะ แล้วเจ๊จะเอาด้วยกับหอมทันที”

    วราลีบอกว่าเข้าใจแต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาล่ะ รู้ไหมว่าบอสเพ่งเล็งพราวอยู่ หอมรับรองว่าไม่ให้เกิดเรื่องเลยเถิดแน่ ขอให้เจ๊อย่าให้บอสระแคะระคาย รับรองว่าพราวใช้เวลาแก้แค้นไม่นาน วราลีบอกว่าอย่ามีปัญหาให้เจ๊ต้องช่วยเคลียร์นะ ลำพังเจ๊เองตอนนี้ก็มีเรื่องส่วนตัวมากพออยู่แล้ว หอมถามว่าเรื่องอะไรหรือ

    “พอเลยย่ะ เอาเรื่องยัยพราวให้รอดก่อนเถอะ อ้อ...แล้วถ้าวันนี้บอสถามหา ช่วยบอกไปด้วยนะว่าเช็กอีเมลก่อนถามเพราะวันนี้เจ๊ส่งจดหมายลาไปให้แล้ว
    จบนะ...ไปล่ะ”

    พอออกมา วราลีก็นึกถึงสัมภาษณ์งานวันนี้ แต่พอสตาร์ตรถ ภีมก็โทร.มาถามว่าตอนนี้อยู่ไหน อย่าเพิ่งถึงออฟฟิศนะ วันนี้ให้มารับตนเที่ยงตรงด้วย วราลีกัดฟันแต่ทำเสียงปกติ บอกว่าตนส่งจดหมายลาพักวันนี้ไปแล้วบอสไม่เห็นอีเมลหรือ

    ภีมถามว่าลาไปไหน พอรู้ว่าไปทำธุรกรรมเอกสาร ภีมบอกว่าเอกสารเอาไว้ก่อนได้ไหม ตนอยากให้ไปเป็นเพื่อนหน่อยไม่อยากไปคนเดียว รวบรัดตัดบทว่า “รีบมาเลยนะ” วราลีต่อรองไปส่งแค่นั้นนะ ส่งเสร็จตนต้องขอตัว

    ภีมให้วราลีเป็นเพื่อนไปดูคอนโดใหม่ที่จะซื้อเพราะคอนโดเก่ามีคนขอซื้อให้ราคาดีตนเลยขายไปแล้ว ภีมไปดูคอนโด เขาบอกเซลว่าห้องนี้แสงไม่สวย ไปดูอีกห้องก็ว่าจุ๋มจิ๋มแบบนี้ไม่เอา พอไปดูห้องทางทิศใต้ที่เซลบอกว่าลมดี ไม่มีแดด ก็ตำหนิว่าสระว่ายน้ำเป็นปัญหา

    วราลีดูนาฬิกาแล้วโทร.ไปขอเลื่อนนัดการสัมภาษณ์เป็นบ่ายสองแล้วก็บ่ายสาม...แต่ภีมเลือกห้องไม่ได้สักที จนวราลีโทร.ไปบอกว่าวันนี้ไปไม่ได้แล้ว ขอลาขาดเลย แล้วเดินกลับไปรับใช้ภีมต่อ จนแล้วจนรอด เธอก็ไม่อาจทิ้งภีมไปได้...

    ooooooo

    คืนนี้พราวนั่งหน้าโน้ตบุ๊กโทร.คุยกับหอมบอกว่าไมค์ส่งทั้งข้อความและสติกเกอร์เข้ามาถึง 50 กว่าทั้งบอกรักบอกความคิดถึงและข้อความเลี่ยนๆ น้ำเน่าอีกเยอะ แต่ตนไม่ตอบให้หอมเอาไปตอบแทนแล้วกัน

    หอมบอกว่าตนไม่ว่างคืนนี้มีนัดดูหนังกับคุณปี ยุพราวให้สู้ๆ เพื่อการแก้แค้น พราวบ่นว่าติดแฟนอีกแล้ว บอกว่า...

    “เวลาฉันมีค่า...ขอคุยกับคนที่คุยแล้วสบายใจดีกว่า”

    แต่โรมให้จู๊ดหล่อยึดอุปกรณ์สื่อสารที่สามารถเล่นโซเชียลทั้งหมดจากลักษณ์ ส่วนตัวเองก็ยึดสมาร์ทโฟนมาตัดไม่ให้ลักษณ์เข้าเน็ตเล่นแชตกับสาวๆ เพราะหมอห้ามเด็ดขาด

    พอจะขนไปเก็บ เสียงเตือนข้อความเข้าจากแท็บเล็ตที่เปิดทิ้งไว้ก็เตือนขึ้น จู๊ดหล่อสอดตาเข้ามาดูอุทานตื่นเต้นว่า

    “อุ๊ย!! มีข้อความทักเข้ามาจากลูกเป็ดขี้เหร่ สาวที่ลุงคุยด้วยนี่ครับ”

    โรมมองแท็บเล็ตที่ร้องเตือนอย่างครุ่นคิด จู๊ดหล่อบอกให้รับดูเพราะมีข้อความเข้ามาไม่หยุดเลย บอกว่าลุงเข้าโรงพยาบาลไม่มีเวลาคุยด้วย เธอจะได้ไม่ส่งข้อความมาอีก โรมบอกว่าไม่ตอบไปเดี๋ยวเธอก็เลิกเอง

    ฝ่ายพราวส่งข้อความแล้วเห็นลุงแพนด้าไม่ตอบก็ถามแซวว่า คุณลุงมัวจีบสาวคนไหนอยู่ ถ้าสับรางเสร็จแล้วช่วยส่งเสียงหน่อย มีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง ลุงแพนด้ายังเงียบอยู่ พราวตัดพ้อว่า

    “คนอะไรเล่นตัวจัง ส่งข้อความไปหาตั้งหลายครั้งก็ไม่ตอบอีก...นับ 1 ถึง 10 ถ้ายังไม่ตอบจะงอนแล้ว” พราวเงียบไปครู่หนึ่ง เช็กสถานะออนไลน์เห็นว่ากำลังอ่านข้อความอยู่ พราวเลยตัดสินใจส่งข้อความไปอีกครั้งว่า

    “โอเคค่ะ ไม่งอนแล้วก็ได้ แต่ ซ้า...ธุ ถ้าเห็นข้อความแล้วไม่ตอบ ขอให้จู๊ดๆ”

    โรมอ่านข้อความขี้เล่นของพราวแล้วก็อดขำไม่ได้ คิดๆแล้วตัดสินใจ พราวเห็นลุงแพนด้าไม่ตอบก็บ่นกับตัวเองว่า

    “เฮ้อ...สุดท้ายก็เหมือนเดิมเป๊ะ โดนคารมคนแก่หลอกให้เชื่อเรื่องไม่สนใจหน้าตาจนได้”

    พราวกำลังจะถอดใจปิดหน้าต่างแชต พลันก็มีสัญลักษณ์ข้อความเข้าจากลุงแพนด้า พราวรีบกดอ่านทันที ที่แท้โรมสวมรอยคุยกับลูกเป็ดขี้เหร่ว่า ตอนนี้เข้าโรงพยาบาลผ่าตัดหัวใจ ขอโทษ คงไม่ได้มาคุยด้วย

    ลูกเป็ดขี้เหร่ตกใจขอโทษที่แช่งลุงถามว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยหรือยัง เป็นห่วงนะ...

    โรมรู้สึกถึงความเป็นคนดีของลูกเป็ดขี้เหร่ ตัดสินใจบอกความจริงดีกว่าเรื่องจะได้จบ พิมพ์ข้อความว่า

    “ผมเป็นลูกชาย พ่อต้องนอนพักอยู่โรงพยาบาล คงกลับมาแชตกับคุณไม่ได้อีก” แต่ยังไม่ทันส่ง ข้อความจากลูกเป็ดขี้เหร่ก็ดังขึ้นอีกว่า

    “ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงยังไม่ต้องตอบหนูตอนนี้ก็ได้ แค่อยากบอกว่า ขอให้หายไวๆ หนูส่งช่อดอกไม้มาเป็นกำลังใจให้นะคะ...get well soon” แล้วมีตัวการ์ตูนน่ารักยื่นช่อดอกไม้ให้ที่หน้าจอ

    โรมยิ้มและเริ่มสนใจตัวลูกเป็ดขี้เหร่ นึกรู้ว่าลูกเป็ดขี้เหร่คุยสนุกแบบนี้เองพ่อถึงได้ชอบคุยกับเธอ... คิดแล้วโรมก็ลบข้อความที่พิมพ์บอกเธอว่าตนเป็นลูกชายลุงแพนด้าทิ้ง

    ooooooo

    นับแต่ไมค์กลับมา ก็ก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เสริมสุขบอกโรมว่า เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้วอาหารก็ให้ตนเอาเข้าไปให้ โรมกังวลเพราะรู้ว่าไมค์ไปสมัครเป็นสมาชิกคิวปิดฮัท บอกเสริมสุขว่า

    “เขาเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันที่ผมเจอเขาที่คิวปิดฮัท งั้นผมพอรู้แล้วว่าเขากำลังทำอะไร”

    ไมค์หงุดหงิดที่พราวไม่ตอบข้อความตน แล้วเขาก็ตื่นเต้นดีใจเมื่อมีเสียงเตือนข้อความเข้า แล้วภาพพราวที่สวยเซ็กซี่ก็ค่อยๆโหลดขึ้นมาบนจอจนเต็ม พร้อมข้อความ

    “ขอโทษค่ะที่ตอบกลับมาช้า ช่วงนี้พราวยุ่ง บีซี่มากๆ คุณไมค์คงไม่โกรธพราวนะคะ”

    ที่แท้หอมเป็นคนตอบแทน พอพราวรู้ก็ด่าหอมว่าจะบ้าหรือตนให้ส่งข้อความไม่ใช่ให้ส่งรูปบ้าๆนั่นไปแล้วจะแย่งมือถือไป หอมไม่ยอมให้บอกว่าส่งแต่ข้อความไปแล้วจะปั่นหัวมันได้หรือ พราวบอกว่ามันเยอะไป ยิ่งทำให้ตนดูไม่ดี

    “ไม่มีอะไรไม่ดีเกินกว่าที่มันเหยียดหยามแกล่ะ เชื่อสิ จะเล่นงานคนแบบนี้มันก็ต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน” ทันใดก็เห็นข้อความตอบกลับจากไมค์ หอมตื่นเต้นบอกให้พราวดู พราวชะโงกไปอ่าน...

    “คุณพราวครับ ผมไม่สามารถหยุดความคิดถึงคุณได้ ตั้งแต่วันที่ได้พบคุณ ผมก็เหมือนอยู่ในความฝันที่ไม่อยากตื่น คุณทำให้ผมตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น และรอเวลาจะได้พบคุณเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง...”

    พราวทำเสียงจะอ้วก แต่หอมรีบตอบไปว่า “ได้สิคะ ฉันก็อยากเจอคุณ” แล้วบอกพราวว่าไม่ต้องลังเลเลยแผนที่เราปูไว้มันได้ผล ให้พราวปั่นมันให้หลงหัวปัก หัวปําไปเลย แล้วจับมือพราววางไว้ที่ปุ่มเอ็นเทอร์ให้เธอตัดสินใจเอง

    “นี่คือสิ่งที่แกเชื่อมาตลอดไม่ใช่เหรอ คนเราไม่ควรคบกันที่หน้าตา แต่ควรคบกันที่จิตใจ นี่เป็นโอกาสที่แกจะได้พิสูจน์และสั่งสอนให้คนพวกนี้มันเข็ดหลาบ”

    พราวนึกถึงอดีตที่ถูกไมค์ดูถูกว่าเห็นหน้าเธอแล้วกินข้าวไม่ลง เธอตัดสินใจกดปุ่มเอ็นเทอร์ทันที หอมสะใจมากบอกว่าต้องแบบนี้ เอาคืนให้สาสม!! พอดีมีเสียงโทร.เข้าพราวหยิบดู บอกหอมว่า “คุณโรม”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พร้อมเสิร์ฟตอนใหม่ “กระเช้าสีดา” ฟังคำตอบ "นุ่น" หลัง "ก๊อต" สารภาพรัก

    พร้อมเสิร์ฟตอนใหม่ “กระเช้าสีดา” ฟังคำตอบ "นุ่น" หลัง "ก๊อต" สารภาพรัก
    17 ต.ค. 2564

    03:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 17 ตุลาคม 2564 เวลา 04:43 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์