ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

กามเทพจำแลง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อกุ๊กชินพาหาญกลับไปแล้ว กวินยังขึ้งเครียด พริมบอกว่าลุงหาญไม่ได้ตั้งใจทำร้ายตนแต่แกหลงและป่วย ให้อภัยแกเถิด กวินบอกว่าตนกำลังพยายาม

เมื่อพริมบอกว่าอภัยทานคือทานอันสูงสูด เขาจึงบอกว่า

“จริงๆ ผมไม่โกรธลุงหาญ แต่โกรธตัวเองมากกว่าที่ปกป้องคุณไม่ได้” พูดแล้วดึงพริมเข้าไปโอบไว้ “คุณมีค่าสำหรับผมมากรู้ไหม”

พริมซึ้งใจ หวั่นไหว แต่พยายามหักห้ามใจตัวเอง...

เมื่อไปที่ร้านกุ๊กชิน พริมบอกกุ๊กชินว่ากวินไม่โกรธลุงหาญแล้วสบายใจได้ กุ๊กชินขอโทษ ตำหนิว่าตนผิดเองที่ดูแลพ่อไม่ดี พลางยกมือไหว้ พริมบอกว่าไม่ต้องไหว้ เพราะเขาดูแลพ่อดีที่สุดแล้ว

“แต่ยังไม่ดีเท่ากับที่พ่อดูแลผม...ตอนเด็กๆ ผมเคยป่วยหนัก ใกล้ตาย พ่อต้องขายทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตผม ผมเลยตั้งใจว่าจะดูแลพ่อให้ดีที่สุด กระทั่งชีวิตผมก็สละได้เพื่อพ่อ”

“คุณจะไม่มีวันลำบากค่ะ เพราะคนที่กตัญญูต่อพ่อแม่มีแต่ความเจริญ”

กวินยืนฟังอยู่ข้างหลัง อดคิดถึงตัวเองไม่ได้ เมื่อกลับมาคุยกับพริมที่ริมสระว่ายน้ำข้างพูลวิลล่า เขาถามพริมว่าเขาเป็นลูกที่เลวหรือเปล่า เพราะคิดไม่ดีกับแม่ เชื่อว่าแม่เป็นคนไม่ดี พริมบอกว่าเขาถูกปลูกฝังความคิดแบบนั้นมาตั้งแต่เด็กจึงไม่แปลกที่จะคิดอย่างนั้น แต่ว่า ...เขาเป็นลูกที่ดี เสียสละเวลามาตามหาแม่เพื่อพ่อ อันตราย แค่ไหนเขาก็ไม่กลัว

กวินบอกว่าถ้าไม่มีเธอเขาคงกลับอเมริกาไปนานแล้ว แต่พริมกลับมองว่าเขาเป็นคนมุ่งมั่น ไม่ยอมแพ้ ต่ออุปสรรค กวินฟังแล้วรู้สึกดี ชวนทำอะไรคลายเครียดกันไหม พริมระแวงทันที กวินบอกว่าตนแค่ชวนเธอว่ายน้ำ พริมบอกให้ว่ายไปคนเดียวเถอะแล้วเดินหนี กวินตามตื๊อ ถูกพริมผลักเลยตกน้ำไปด้วยกัน กลายเป็นเรื่องขำหัวเราะกันสนุกสนานในสระว่ายน้ำ

มีใครบางคนแอบถ่ายคลิปวีดิโอไว้และส่งไปให้พรรคพวกที่คิวปิดฮัทดู ทั้งหรรษา เบน หอมหมื่นลี้ มิลิน พราวและการะเกดสุมหัวกันดูคลิปลุ้นกันสนุกสนาน แต่บรรยากาศเสียไปทันทีเมื่อสะคราญเข้ามาบอกอย่างตื่นตระหนกว่า

“แย่แล้วค่ะ มีเรื่องใหญ่แล้ว!!”

“แย่” ที่สะคราญว่าคือบริษัทถูกลูกค้าชายคนหนึ่งที่กามเทพหรรษาแมตช์ให้ ถูกผู้หญิงคนนั้นเชิดเงินไปห้าแสน โทษว่านี่เป็นแผนของหรรษาให้ผู้หญิงคนนั้นมาหลอกเงินตน ตนจะแฉลงโซเชียล คิวปิดฮัทต้องล่มจม!!

ภีมพยายามหว่านล้อมว่าถ้าบริษัทผิดจริงก็ยินดีชดใช้ค่าเสียหายให้เท่าที่เขาพอใจ ลูกค้าคนนั้นจึงเงียบไป

เบนหาข้อมูลคู่กรณีให้ภีมดู ภีมบ่นว่าเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดกับคิวปิดฮัท ทำไมมาเกิดในช่วงที่โซลเมทมาพอดี

“เรื่องนี้มีเงื่อนงำ” วราลีฟันธง

เมื่อมีปัญหาร้ายแรงเกิดกับบริษัท ทุกคนช่วยกันทำงานเต็มที่ หรรษากับภีมไปดักดูพฤติกรรมของลูกค้าคนนี้ หรรษาค้นข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าคนนี้ได้ว่าเป็นพนักงานบริษัท ฐานะปานกลาง สถานะหย่า มีลูกติด หนึ่งคนอยู่กับภรรยาเก่า

ขณะกำลังส่องกล้องดูพฤติกรรมของลูกค้ารายนี้นั่นเอง ภีมมองเลยไปเห็นรถคันหนึ่งคุ้นๆ ภีมยิ้มพอใจเมื่อเห็นว่าเป็นรถของวราลี เขาเดินไปเคาะกระจกรก บอกว่า “ใจตรงกันเลยเนอะ”

“ระบบคัดกรองประวัติสมาชิกของเราไม่เคยพลาด” วราลีมั่นใจ พอดีเห็นเป้าหมายเดินไปที่รถ ภีมบอกให้ตามไปเลย วราลีถามว่ารถเขาอยู่ไหนทำไมไม่ขับไปเอง ภีมพูดหน้าตาเฉยว่าเราแก้ปัญหาด้วยกันทุกเรื่องไม่ใช่เหรอ ตามไปเลย...

วราลีขับรถตามไปทันที รถคันนั้นไปจอดที่ลานจอดรถโรงแรมแห่งหนึ่ง พอรถลูกค้าคนนั้นจอด รถอีกคันก็ปราดเข้าไปเทียบ เป็นรถของลูกค้าหญิงคู่กรณีนั่นเอง พอลงจากรถทั้งสองก็โผกอดกันกลม

ภีมกับวราลีซุ่มดูอยู่ ต่างถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานทันที ภีมเปรยว่าไหนว่าโดนหลอก กอดกันกลมเชียว

“เดี๋ยวก็รู้ว่าใครหลอกใคร” วราลีพูดอย่างหมายมั่น ปั้นมือ

เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้นกับบริษัทที่ร่วมกันสร้างขึ้นมา ภีมกับวราลีก็ร่วมกันแก้ปัญหาเหมือนไม่มีอะไรค้างคาใจกันเลย

ooooooo

วันนี้ กุ๊กชินพาแม่ลูกที่กวินกับพริมช่วยเหลือมาหากวินที่พูลวิลล่า พริมจึงเข้าไปบอกกวินที่ยังอยู่ในห้องนอน

กวินกำลังสไกป์คุยกับสมิธทีมงานจากโซลเมทที่มาเจรจาร่วมทุนกับคิวปิดฮัทอยู่ เขาบอกสมิธว่า

“ถ้าคิวปิดฮัทแก้ปัญหาเรื่องนี้ไม่ได้...ก็ไม่คู่ควรที่จะร่วมทุนด้วย”

“ครับบอส” สมิธรับคำอย่างนอบน้อม

พอดีพริมเข้ามาบอกว่ามีคนมาหา กวินรีบพับจอโน้ตบุ๊กที่สไกป์คุยกับสมิธอยู่แล้วทำเป็นหลับกรนเบาๆ เมื่อพริมเข้ามาบอกว่าแม่ลูกคู่นั้นมาหา เขาทำเป็นงัวเงียบอกให้กลับไปก่อนตนจะนอน พริมถามว่าเขาต้องมีเรื่องสำคัญจึงมาขอพบจะสละเวลานอนสักนิดไม่ได้หรือ กวินบอกไม่ได้แล้วหลับตานอน

“ใจจืดใจดำ” พริมบ่นแล้วออกไปบอกแม่ลูกว่ากวินไม่ว่าง แม่เด็กจึงฝากขนมไว้ให้ เด็กคุยอวดว่าเป็นขนมที่อร่อยที่สุดในโลกเลย

“เขามีฝีมือด้านทำขนม ก็เลยตั้งใจว่าหายป่วยเมื่อไหร่จะเอาเงินที่คุณกวินให้ไปลงทุนทำขนม” กุ๊กชินบอก พริมงง เรื่องเงินที่กวินให้ แม่เด็กพูดอย่างซาบซึ้งว่า

“ฉันตั้งใจว่าจะกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดลงทุนค้าขาย ไปให้พ้นจากผู้ชายเฮงซวย คุณกวินให้ชีวิตใหม่เราแม่ลูกฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไง”

ความจริงคือ กวินให้คนโอนเงินให้แม่เด็กนั่นเอง เมื่อพริมกลับเข้าไปบอกเขาว่าตนบอกแม่เด็กไปแล้วว่าเขาให้โดยไม่หวังอะไรตอบแทน กวินพลิกตัวมาหนุนตัก พริมที่นั่งอยู่บนเตียง เอ่ยอ้อน

“ใครบอกว่าไม่อยากได้...ผมอยากนอนหนุนตักนุ่มๆ ของคุณมานานแล้ว”

แม้พริมจะรู้สึกขัดเขินทำท่าจะผลักเขาจากตัก แต่ทำไม่ลง มองยิ้มๆ และปล่อยเขาหนุนตักอยู่อย่างนั้น

คืนนี้ กุ๊กชินเจอกวินนั่งดื่มน้ำแดงอย่างผ่อนคลายที่ริมสระว่ายน้ำ กุ๊กชินถามแซวๆ ว่าดื่มน้ำแดงเป็นกุมารทองเลย ไม่มีพวกเมาๆมึนๆเลยหรือ

“ผมเลิกดื่มแล้วครับ พยายามถือศีลห้าตามพริม” กุ๊กชินชมว่าเขาสองคนเหมาะกันดี ถามว่าเมื่อไหร่จะแต่งงานกัน “เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ครับ ต่อให้เป็นแฟนกัน ผมก็ไม่คิดเรื่องแต่งงานอยู่ดี”

พริมถือจานขนมออกมาได้ยินที่กวินพูดก็หยุดฟัง กุ๊กชินถามว่าทำไมหรือ

“ผมชอบพริม ไม่เคยชอบใครเท่านี้มาก่อน แต่มันไม่ถึงเวลาที่ผมคิดจะลงหลักปักฐานกับใครทั้งนั้น”

พริมถอนใจโล่งอก รู้สึกตัวเองคิดถูกแล้วที่พยายามไม่รักผู้ชายคนนี้ เมื่อเฟซไทม์คุยกับวราลีที่กำลังซุ่มจับโกหกแผนการของลูกค้าเจ้าปัญหาอยู่ที่ระเบียงโรงแรมแห่งหนึ่ง เจ๊เห็นด้วยกับความตั้งใจของพริม เพราะคบกันไปก็มีแต่เปลืองตัว ถามว่าเสียอะไรไปบ้างหรือเปล่า? พริมบอกว่าไม่เพราะหลังๆมานี้เขาพยายามเป็นสุภาพบุรุษกับตนมากกว่าตอนแรกๆเยอะ และตนก็รู้สึกสบายใจขึ้นเวลาอยู่กับเขา แต่มันยากตรงที่ต้องคอยห้ามใจตัวเองอยู่ตลอดเวลา

แต่ไม่ว่ากวินจะดีกับตนอย่างไร พริมก็ยืนยันปลงๆ ทั้งที่ใจคอไม่ดีว่า

“พริมไม่อยากติดบ่วงความทุกข์อีกแล้ว พอกันทีกับความรัก”

การเฟซไทม์คุยกันต้องยุติลงเมื่อภีมบอกวราลีว่า “เหยื่อติดเบ็ดแล้ว!!”

วราลีหันไปส่องกล้องดูคู่กรณีที่ยืนคุยกันอยู่ริมหน้าต่างห้องพัก ทันใดนั้น ภีมบอกวราลีว่า

“เดี๋ยวคุณ...ผมว่างานนี้เรามีจำเลยที่หนึ่ง ซึ่งไม่ใช่สองคนนี้แล้วล่ะ” วราลีซูมกล้องดูเห็นว่ามีชายอีกคนเดินมาร่วมวง แต่มีเงาดำทำให้เห็นหน้าไม่ชัด วราลีหน้าเครียดบอกภีมว่า

“เราจะสอนให้มันรู้ว่า กำลังเล่นผิดคน!!”

ooooooo

วันนี้ กวินถามพริมว่าเราจะทำอะไร เธอบอกว่า จะพาเขาไปตามโรงพยาบาลกับสถานีอนามัยเผื่อว่าแม่ของเขาอาจจะเจ็บป่วยอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรืออย่างน้อยอาจมีคนเคยเห็นบ้าง

แต่เมื่อไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ กลับเจอแม่ของกุ้งหน้าตาบอบช้ำกำลังคุยกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล แต่พอแม่ของกุ้งเห็นทั้งสองก็วิ่งหนี กวินกับพริมตามไปถึงร้าน แม่ของกุ้งก็รีบปิดประตูแต่งกๆเงิ่นๆ เพราะเจ็บเนื้อตัวปิดไม่ทัน กวินเข้าไปถามว่าไปโดนอะไรมา แม่ของกุ้งปดว่าตกบันได

กวินกับพริมมองอย่างไม่เชื่อ ถามว่ากุ้งกลับมาบ้างไหม แม่ของกุ้งตอบไม่กล้าสบตาว่า

“ยัง...มันหายไปไหนไม่รู้ คุณกลับไปเถอะ ถ้าเจอ ฉันจะส่งข่าวไปเอง” แล้วปิดประตูเลย

พริมถามกวินว่าจะเอาไงดี กวินตอบสั้นๆว่า “รอ” แล้วหาที่นั่งซุ่มรอที่ม้าหินอ่อนใกล้ๆร้าน ไม่นานก็เห็นนักเลงทวงหนี้มาที่ร้าน บุกเข้าไปโยนข้าวของออกจากร้าน ตะคอกว่า

“บอกไอ้กุ้งให้รีบเอาเงินมาใช้หนี้ค่ายา ก่อนที่มันจะกำพร้าแม่”

เมื่อนักเลงทวงหนี้กลับไปแล้ว กวินกับพริมเข้าไปหาแม่ของกุ้ง พริมจะแจ้งตำรวจ แม่ของกุ้งตกใจร้องห้าม บอกว่าตนทนได้ เพราะถ้าตำรวจมากุ้งก็จะต้องติดร่างแหไปด้วย

“แล้วจะเอาไงครับ ไอ้พวกนั้นมันต้องกลับมาแน่” กวินถาม แม่ของกุ้งคิดเครียด

ในที่สุดแม่ของกุ้งตัดสินใจจะไปอยู่กับญาติที่หมู่บ้าน ชาวประมง คิดว่าพวกนั้นคงไม่ตามไป พริมถามว่าแล้วกุ้งจะตามไปถูกไหม

“มันรู้...ฉันไม่มีที่ไปนอกจากที่นี่”

กวินกับพริมจึงพาแม่ของกุ้งไปส่งที่หมู่บ้านชาวประมง กวินให้เงินแม่ของกุ้งไว้ติดตัวจำนวนหนึ่ง

ระหว่างขับรถกลับนั่นเอง ทั้งสองก็ถูกลูกน้องเจ้าหนี้ตามยิง พริมเห็นร้องบอกกวิน ทั้งสองทั้งขับรถหนีและหลบกระสุน แต่คนร้ายยิงยางรถจนรถเสียหลักพุ่งลงข้างทาง ทั้งสองจึงต้องลงจากรถวิ่งหนี กระนั้นก็ยังถูกตามล่า

เมื่อถูกพวกมันตามล่าจนเห็นว่าอันตราย กวินจึงให้พริมแยกไปส่วนตนจะล่อพวกมันไปอีกทาง

“ไม่! เราต้องรอดไปด้วยกัน ฉันไม่ทิ้งคุณเด็ดขาด!”

“ผมก็ไม่ยอมให้คุณเป็นอันตรายเด็ดขาด!” แล้วกวินก็วิ่งแยกไปอย่างเร็ว พริมมองเขาในที่สุดก็ต้องวิ่งไปอีกทาง แต่ก็ยังคอยมองกวินที่ถูกคนร้ายวิ่งตามไปอย่างกระชั้นชิดและล้อมเขาไว้

“รุมกันแบบนี้ หมาหมู่ชัดๆ” กวินด่า

“ปากดี ตายซะเถอะมึง!!” หนึ่งในนั้นเข้าไปอัดกวิน ต่างสู้กันด้วยหมัดลุ่นๆจนสะบักสะบอม

กวินถูกคนร้ายอัดจนเสียหลักกลิ้งตกไหล่เขาหายไป!

พริมเห็นภาพนั้นเต็มตา เธอช็อก แต่ไม่อาจทิ้งเขาไปได้ ยกมือไหว้ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยปกป้องคุ้มครองกวินด้วยแล้วหาทางลงไปช่วยเขา แต่ถูกคนร้ายเห็น มันสั่งลูกน้องให้ตามจับตัวมาให้ได้!

ooooooo

กวินไหลตกไหล่เขาไปนอนนิ่งอยู่ที่ตีนเขาในสภาพเบลอๆ แต่ในสำนึกสุดท้ายก่อนหมดสติเขายังพึมพำ

“คุณพริม...ต้องไปช่วย...คุณ...พริม...”

ฝ่ายพริมหนีสุดชีวิตไปจนมุมที่หน้าผาริมทะเล คนร้ายตามมามองหื่น พริมถอยไปจนไม่มีที่ถอย

เธอตัดสินใจยอมตาย โดดลงหน้าผาไป คนร้ายตกใจมองตาค้าง

ขณะพริมโดดหน้าผาใจยังเป็นห่วงกวิน คิดถึงเขาพึมพำอย่างไม่อาจปิดบังความรู้สึกได้...

“ลาก่อนกวิน! คุณต้องรอด กวิน...ฉันอยากเจอคุณ...กวิน!”

ทันใดนั้น ล็อกเกตเกิดแสงสว่างวาบแล้วดับวูบทันทีพร้อมกับร่างพริมหายวับไปอย่างอัศจรรย์ พวกคนร้ายที่ชะโงกมองตกใจวิ่งกระเจิงร้องลั่น “ผะ...ผะ...ผี ผีหลอก!!”

เมื่อกวินเริ่มรู้สึกตัว ใจพะวงเป็นห่วงพริมพยายามจะลุกไปช่วย วินาทีนั้น...ร่างพริมร่วงลงมาทับร่างเขาพอดี หัวชนกันอย่างแรง ในสายตาของร่างที่นอนทับกันอยู่นั้น ต่างเห็นหน้าอีกฝ่ายอยู่ใกล้จนลมหายใจถึงกัน...แล้วแสงล็อกเกตก็สว่างวาบก่อนที่ความรู้สึกจะดับวูบไป...

ทั้งสองรู้สึกตัวอีกครั้งในตอนเช้า พบตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่พูลวิลล่าด้วยกัน! ต่างตกใจผวาเฮือก พริมโวยตามสัญชาตญาณหาว่ากวินฉวยโอกาส กวินบอกให้ใจเย็นๆ จับพริมกอดไว้ไม่ให้อาละวาด แล้วทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทบทวนถึงการหนีตายและความห่วงใยกันก่อนจิตสำนึกสุดท้ายจะดับวูบลง

ทบทวนแล้วต่างงงว่าเรามาโผล่ที่วิลล่านี้ได้ยังไง? กวินสงสัยว่าเทวดาจะอุ้มสม ไม่ทันที่พริมจะโวย เสียงคิวปิดในชุดบัทเล่อร์ก็ดังขึ้น “เบรกฟาสต์ครับ...” แล้วเข็นรถอาหารพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลเข้ามา

ทั้งสองยังหาข้อยุติไม่ได้ว่าพวกตนมาที่วิลล่านี่ได้ยังไง?? คิวปิดฟังแล้วรำพึงในใจ

“จะมีใคร้...ถ้าไม่ใช่คิวปิด!”

ก่อนหน้านี้...ที่ตีนเขา คิวปิดในชุดนักปีนเขาลงไปช่วยกวินกับพริมที่นอนสลบทับกันอยู่ เขาบอกตัวเองว่า

“ถึงเวลาเหนื่อยอีกแล้วสิ!”

คิวปิดประคองร่างทั้งสองขึ้นอย่างทุลักทุเล ผิวปากวิ้วเดียว ก็มีลวดสลิงดึงร่างทั้งสามลอยลิ่วขึ้นไปอย่างเร็ว

กวินกับพริมยังคาใจเรื่องที่พวกตนตื่นมาอยู่ที่วิลล่า กวินไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ แต่พริมยืนยันว่าตอนที่ร่วงลงไปตนเห็นแสงสว่างจ้าจากล็อกเกต กวินบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่แอบมองล็อกเกตที่คออย่างไม่อยากเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ

ต่อมาเมื่อพริมพากวินไปถวายสังฆทานสะเดาะเคราะห์ กวินบอกว่ารอดตายได้มาทำบุญร่วมกันแบบนี้เราคงมีกันและกันทุกชาติไป พริมติงว่าขอให้เจอแม่เขาดีกว่า บุญจะได้ส่งให้พ่อเขาหายเร็วๆ ระหว่างนั้นเองป้ามาธาร์โทร.มาหากวินเพราะเห็นเงียบไปนานถามว่าเจอแม่หรือยัง

“ยังครับ...เจอแต่ว่าที่ลูกสะใภ้ของพ่อ”

“หา! แกว่าอะไรนะ!” ป้ามาธาร์ตกใจ

พริมถือถ้วยน้ำแข็งไสอยู่ผงะทำหกใส่กวินจนเลอะไปทั้งตัว เธอขอโทษและรีบช่วยเช็ดให้ ป้ามาธาร์ได้ยินถามว่านั่นเสียงใคร กวินกลัวถูกบ่นเลยทำเป็นสัญญาณโทรศัพท์ไม่ดีเงียบไปเฉยๆ แล้วหันมาคาดโทษพริมให้รับผิดชอบ

ระหว่างเย้าแหย่พริมนั้น ป้ามาธาร์ได้ยิน โมโหโวยมาว่า “เควิน! ฉันยังคุยกับแกไม่จบ” กวินเลยโมเมว่าแบตหมดเดี๋ยวจะโทร.กลับแล้วตัดสายเลย จากนั้นก็แกล้งพริมว่าไหนๆตัวก็เปียกแล้วอาบน้ำด้วยกันเลยจะได้ประหยัดน้ำ พริมไวกว่าคว้าฝักบัวฉีดน้ำใส่เขาแล้วเดินหนีไปทันที

สงบศึกกันแล้ว กวินโทร.กลับไปหาป้ามาธาร์ ถูกป้าเรียกให้กลับไปทำงานแทนพ่อส่วนเรื่องวดีป้าจะส่งคนมาสืบเอง กวินอ้างว่าให้คนอื่นมาสืบถึงเจอ แม่ก็คงไม่ยอมกลับไปด้วย และป้าก็รู้ว่าตนไม่ยุ่งกับธุรกิจตระกูลเบลค

พริมได้ยินแว่วๆ ถามว่าเขาพูดถึงตระกูลเบลคหรือ กวินแถไปหน้าตาเฉยว่า

“ป้าผมโทร.มาเล่าอาการพ่อแล้วถามถึงงานผม อยากประสบความสำเร็จเหมือนโซลเมทกับตระกูลเบลคยกให้เป็นไอดอล...ก็แค่นั้น”

พริมไม่ติดใจ กวินโล่งอกที่เอาตัวรอดได้ แต่อยู่ๆ ก็จามติดๆกัน พริมสงสารจึงช่วยเช็ดผมให้ กวินรู้สึกดีขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดที่โกหกเธอ

ooooooo

ที่คิวปิดฮัท...วราลีเอารูปที่แอบถ่ายมาไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของภีม บอกอย่างมั่นใจว่า

“บอส...โซลเมทต้องมีแผนลองของคิวปิดฮัทชัวร์ ฉันให้แพรวพราวใช้โปรแกรมปรับแสงขึ้นมาจนเห็นหน้าผู้ชายในคืนนั้นชัดแล้ว” วราลีเอารูปให้ดู เห็นชัดว่าคือสมิธนั่นเอง

“ฟันธง! ใจตรงกันเป๊ะ” ภีมยื่นมือไปจับมือวราลี “สงบศึกชั่วคราว ผมต้องการกำลังเสริมด่วน!”

วราลีจับมือตอบ ทั้งคู่ยิ้มอย่างคนอารมณ์เดียวกัน มุ่งที่จะแก้ปัญหานี้ให้ได้ แล้วออกติดตามเก็บข้อมูลในหลายที่ เห็นชายคนนั้นกับหญิงคู่กรณียังติดต่อพบปะพูดคุยกัน แต่ภีมก็มีความเห็นว่า ถึงสองคนจะนัดเจอกัน ก็ยืนยันไม่ได้ว่าพวกเขาร่วมกันวางแผนทำร้ายเรา วราลี จึงสั่งพราวว่า

“พราว...เจาะข้อมูลหาหลักฐานจับให้ได้แบบคาหนังคาเขา”

แล้วทั้งพราว ภีมและวราลีก็รัวแป้นเจาะข้อมูลกันข้าวปลาอาหารก็ให้สะคราญยกมาให้ถึงที่ โดยเฉพาะภีมกับวราลีตาไม่ละจากจอคอมพ์จนตักอาหารผิดจานกัน หรรษาเห็นแล้วกระซิบกับเพื่อนๆว่า

“หนูษาอยากให้คู่นี้ดีกันตลอดไป...โลกคงสงบสุข”

ภีมเครียดคร่ำเคร่งกับการหาข้อมูล ประกาศกร้าว กับทุกคนว่า

“คิวปิดฮัทไม่เคยคิดหลอกลวงลูกค้า ถึงบริษัทเราจะขายความรักแต่ก็จริงใจอยากให้ลูกค้าได้เจอรักแท้”

“ใช่! ลูกค้าต้องเชื่อมั่นเราด้วยหัวใจเช่นกันคิวปิดฮัทจะต้องพ้นวิกฤติครั้งนี้ให้ได้!”

วราลีประสานเสียงแข็งขัน ทำให้ทุกคนฮึกเหิมที่จะลุยไปด้วยกัน แม้พริมจะอยู่ไกลแต่ก็เฟซไทม์คุยกับเจ๊ลี พริมเอาใจช่วยให้ฝ่าฟันวิกฤติครั้งนี้ได้ ภาวนาจิต ใครคิดร้ายกับคิวปิดฮัทขอจงกลับใจก่อนกรรมสนอง

พริมบอกเจ๊ลีว่าอย่าลืมส่งข่าว

“แน่นอน...บอกเลยว่าพรุ่งนี้...พลาดไม่ได้แม้แต่ช็อตเดียว!” วราลียิ้มอย่างมีแผน

ooooooo

เมื่อมีเหตุการณ์เกิดกับคิวปิดฮัทเช่นนี้ วราลีบอกธรณ์ว่ายังไปทำงานกับเขาไม่ได้เพราะติดมิชชั่นสำคัญ ตนต้องช่วยคิวปิดฮัทให้เข้าตาโซลเมทเป็นหนึ่ง ในเอเชียให้ได้ถึงจะตายตาหลับ

ระหว่างนั้นก็มีเสียงไลน์เรียกเข้ามาไม่ขาด ทั้งจากหรรษา ภีม ถามหาเจ๊ลีและถามงาน ธรณ์ฟังแล้วรู้ว่าเธอทิ้งคิวปิดฮัทไปไม่ได้ บอกให้เธอถามใจตัวเองดีๆ ว่ายังอยากทำงานกับตนอยู่หรือเปล่า พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกตนยินดีรอเสมอ

ทุกคนในคิวปิดฮัทเตรียมงานพรุ่งนี้กันอย่างเร่งรีบ ทุกส่วนเจอปัญหาหมด เบนเตรียมชุดให้ภีมแล้วไม่แน่ใจตามหาวราลีให้ช่วยตัดสินใจ พวกแม่บ้านก็เจอปัญหาส้วมเต็ม น้ำไม่ไหล ทรงพลก็มีปัญหาเรื่องรถ ทุกคนรุมกันเข้ามาถามและขอให้เจ๊ลีช่วย วราลีก็ตัดสินใจและแก้ได้ทุกปัญหา จนหรรษาชมว่าสมเป็นตัวแม่ ถ้าคิวปิดฮัทขาดเจ๊ไปคงถึงคราวล่มสลายแน่

เมื่อถึงวันนัดประชุม สมิธนำทีมประเมินของโซลเมทเข้าห้องประชุม ภีมเตรียมงานมาอย่างดี เอ่ยแก่ที่ประชุมว่า

“ผมขอโทษที่เกิดเรื่องขึ้น ทางโซลเมทดอทคอมอาจสงสัยไม่เชื่อมั่นคิวปิดฮัท ผมจึงเชิญคุณสมิธและทีมมาร่วมฟังคำชี้แจงจากนั้นวราลีก็เอาภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมเพื่อยืนยันว่าลูกค้าสองคนรู้จักกับสมิธแล้วยังมีข้อมูลสำคัญคือการสมัครคิวปิดฮัทของลูกค้าทั้งสองมีผู้โอนเงินมาจากบัญชีของโซลเมทดอทคอม USA เข้าบัญชีของสองคนนี้เอาหลักฐานมาแสดงแล้ว ภีมถามว่าสมิธมีอะไรจะชี้แจงเพิ่มเติมไหม สมิธถามว่าตนจะทำลายชื่อเสียงของคิวปิดฮัททำไม ภีมบอกว่าเพราะได้รับคำสั่งให้มาทดสอบระบบข้อมูลของเรา

“คงได้คำตอบแล้วนะคะว่าระบบจัดการข้อมูลของคิวปิดฮัทไม่เป็นสองรองใคร ต่อให้ไม่ใช่ความผิดของเรา...คิวปิดฮัทก็ไม่ทิ้งลูกค้า เราลงไปแก้ปัญหาได้เสมอ” วราลีย้ำ ภีมบอกว่าตนพอจะรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลังแผนการครั้งนี้ วราลีมองหน้าทีมประเมินของโซลเมทแล้วพูดต่อชี้ว่าเป็น “ CEO ของโซลเมทดอทคอม!”

สมิธกับทีมยิ้ม คิดไม่ถึงว่าภีมกับวราลีจะทันเกม พร้อมใจกันปรบมือให้เป็นการยอมรับ ทุกคนในห้องประชุมเงียบงันเมื่อรู้ความจริง!

พริมที่ดูมือถือลุ้นอยู่ พอรู้ความจริงก็อุทาน “หา! เควิน เบลค...งั้นเหรอ!?”

“ผมทำไปเพื่อประเมินศักยภาพผู้ร่วมทุน ขอชมว่าคุณแก้ปัญหาได้ดีมาก ถือว่าครั้งนี้ผ่านการทดสอบ” สมิธสรุป

กวินโทร.คุยกับภีม ชมว่าเขาแก้ปัญหาได้ดีมาก ถือว่าผ่านการทดสอบ ภีมขอบคุณที่ชม แต่เอาชื่อเสียงของคิวปิดฮัทมาเสี่ยงแบบนี้ไม่หนักมือไปหน่อยหรือ กวินยืนยันว่าตนทดสอบครั้งนี้จะยิ่งสร้างความเชื่อมั่นให้ลูกค้าได้รู้ว่าคิวปิดฮัทมีศักยภาพจัดการทุกปัญหาได้ ภีมบอกว่าตนจะไม่ยอมให้คิวปิดฮัทเป็นลูกไล่ใคร กวินหวังว่าตนคงมองคนไม่ผิด

ภีมบอกทุกคนในบริษัทหลังการประชุมว่า ทางโซลเมทยอมรับเราอีกขั้นหนึ่งแล้ว คิวปิดฮัทพ้นวิกฤติแล้ว ทุกคนเฮลั่น ภีมเผลอดีใจกอดกับวราลี พอรู้ตัวก็ผละออกมาเขินๆ พูดแก้เกี้ยวว่า

“ข่าวคุณจะชิ่งทิ้งบริษัทไปคงรั่ว โซลเมทถึงแอบเจาะเข้ามาพ่นพิษ”

วราลีบอกว่าขาดตนไปคน คงไม่มีผลกับคิวปิดฮัท เดี๋ยวบอสก็หาคนมาแทนตนได้

“เมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ผมก็ยินดีด้วย พวกเราจะเป็นกำลังใจให้” ภีมแข็งใจฝืนใจพูด วราลียื่นมือไปจับลาทุกคน

“ฉันดีใจที่ตอนนั้นตัดสินใจร่วมมือกับบอสสร้างคิวปิดฮัทขึ้นมาด้วยกัน...แต่ต่อจากนี้ไป ทุกคนต้องแก้ปัญหาเองให้ได้...เพื่อคิวปิดฮัท”

ทุกคนมองภีมเชิงให้ช่วยห้ามวราลี แต่ภีมมองวราลีนิ่งเหมือนพยายามตัดใจแล้วหันเดินแยกไปอีกทาง

ooooooo

กวินโทรศัพท์คุยกับทีมประเมินของโซลเมทว่าคิวปิดฮัทไม่ธรรมดา ต้องทันกันแบบนี้ถึงจะสมกับเป็นตัวเก็งหุ้นส่วนของโซลเมท

ส่วนพริมก็ดีอกดีใจที่คิวปิดฮัทเอาอยู่ พ้นเคราะห์เสียที วางสายจากเจ๊ลีแล้วเล่นโยคะอย่างสบายใจ กวินมาวอแวขอให้สอนโยคะให้ตนบ้าง พริมหมั่นไส้บอกว่าคนอย่างเขาเหมาะกับโยคะท่าศพที่สุด ทำเอากวินหัวหดบ่นอุบ

“โหดสวยดุหลบในชัดๆ”

คิวปิดที่ตามมาเป็นตัวช่วยลุ้นให้ความรักของทั้งคู่สำเร็จ จนแล้วจนรอดก็ยังเล่นแง่ตะบึงตะบอนระแวงแคลงใจกันอยู่ จึงต้องยอมเหนื่อยอีกครั้ง เมื่อพริมกับเจ๊ลีโต้แย้งกันเรื่องปาฏิหาริย์และอาถรรพณ์จากล็อกเกต กวินมายืนฟังอยู่พูดขำๆว่า

“ปาฏิหาริย์ล็อกเกต...ไร้สาระ”

“ฉันจะพิสูจน์ว่าล็อกเกตทำให้วาร์ปมาเจอกัน...รึ...มันแค่บังเอิญ”

กวินหัวเราะบอกพริมว่า “แล้วจะคอยดู...ฮ่าๆๆ”

เมื่อท้ากลับแล้วพริมกับกวินก็กุมล็อกเกตทดสอบไปในที่ต่างๆ แต่ก็ไม่เกิดปาฏิหาริย์อะไร จนเมื่อพริมทดลองโดดสปริงบอร์ดแทนหน้าผาที่เคยเกิดปาฏิหาริย์ นึกในใจว่าถ้าอยู่ในน้ำแล้วเป็นตะคริวจะเกิดปาฏิหาริย์ไหม? คิวปิดในร่างบัตเลอร์เอาน้ำผลไม้กับผ้าขนหนูมาวางที่เก้าอี้ริมสระเห็นก็เกิดประกายวิ้งที่หางตานึก...

“ฮึๆ ตะคริว...จัดไป!”

คิวปิดดีดนิ้วเป๊าะตะคริวก็กินขาพริมทันที พริมทุรนทุรายจะขาดใจอยู่ใต้น้ำ กวินก็โผล่พรวดดึงพริมขึ้นจากน้ำทันที พริมรอดตายมาได้ก็พึมพำดีใจว่าในที่สุดก็วาร์ปได้ กวินเยาะขำๆว่าตนโดดลงไปช่วยต่างหากยังเพ้ออยู่ได้แล้วจะผายปอดให้พริมด่าไอ้ลามกปัดป้องแล้ววิ่งหนีไป กวินเลยได้เห็นพริมในชุดว่ายน้ำเต็มตา...มองเคลิ้ม...

คิวปิดเหนื่อยหลายครั้งแต่ก็ลุ้นให้ทั้งคู่ลงเอยกันไม่สำเร็จ เกิดความคิดใหม่ให้ทั้งคู่ฝึกโยคะในท่าคู่รักโชว์ กล่อมว่า

“ถึงท่าจะยากแต่ช่วยฝึกสมาธิ ใจต้องประสาน เชื่อใจกันและกันเพื่อบาลานซ์ทุกส่วนของร่างกายให้สมดุล แล้วยังช่วยกระชับรักให้หวานหยด”

กวินถูกใจเคลิ้มสุดๆ แต่พริมเขินทำหน้าไม่ถูก

ooooooo

ที่คิวปิดฮัท เมื่อวราลีจะไปจริงๆ ทุกคนที่อยู่ก็เครียดเพราะไม่มีใครรู้ใจภีมเท่าเจ๊ กลัวโดนบอสด่า เหวี่ยงใส่ วราลีจึงยื่นไอแพดให้บอกว่าชีวิตบอสทั้งหมดอยู่ในนี้

เบนกับหรรษาสไลด์ไอแพดมองทึ่ง ในนั้นมีทั้งสูตรชงกาแฟ เมนูคลีน ชุด ไซส์กางเกงใน ร้านโปรด กระทั่งแพ้เกสรดอกไม้ ทุกอย่างละเอียดยิบ ตั้งแต่ชีวิตความเป็นอยู่จนกระทั่งลมหายใจ

เมื่อถึงเวลาต้องไปจริงๆ วราลีก็เศร้า ทุกคนมองตาละห้อย ภีมหยิบกรอบรูปที่เธอแกล้งลืมไว้ยิ้มอย่างรู้ทัน เอ่ยว่า

“หวังว่าเรา...คงได้เจอกันอีก”

เมื่อไปที่บริษัทธรณ์ เสียงไลน์กลุ่มจากสาวๆคิวปิดฮัทดังระงมไม่หยุดจนวราลีต้องกดปิดโทรศัพท์บ่น

“เลิกไลน์ตื๊อเสียที บอกแล้วไงว่าชีวิตเจ๊...ดี๊ดี...” พลางซีร็อกซ์บัตรพนักงานคิวปิดฮัทของตัวเองหน้าเศร้า พอดีธรณ์มาทัก วราลีรีบเอาบัตรซ่อน รายงานกลบเกลื่อนว่า “เอ่อ...ฉันเตรียมเอกสารสำหรับไปเวียดนามครบแล้วเดี๋ยวจะให้คุณธรณ์เช็กอีกทีนะคะ”

ธรณ์หยิบเอกสารที่วราลีทำหล่นขึ้นดู มองตามเธอไปอย่างครุ่นคิด รู้ทัน

“ขืนเป็นแบบนี้มีหวังเจ๊งหมู่” ธรณ์พึมพำแล้วโทร.หาภีม “คุณภีมว่างไหมครับ ผมมีเรื่องให้ช่วย”

กุ้งถูกขังอยู่ แต่ใช้ไขควงงัดหนีออกมาได้ พูดอย่างเจ็บใจ

“คิดจะปิดปากไอ้กุ้งง่ายๆรึ ฝันไปเถอะ” พลันก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคน กุ้งหลบแอบดู เห็นชายใส่หมวกเดินเข้าไปในกระท่อม โมโหที่กุ้งหนีไปได้ระบายอารมณ์พังข้าวของในกระท่อมโครมคราม กุ้งหนีหัวซุกหัวซุนไปหาแม่ที่ร้านแต่แม่ไม่อยู่แล้ว กุ้งเสี้ยนยาค้นหาที่ซ่อนยา พอเจอฉีดครู่เดียวก็เคลิ้มสงบลง กุ้งค้นหาเงิน พอเปิดตู้เสื้อผ้าเห็นตู้ว่างเปล่า กุ้งโทรศัพท์หาแม่ พอแม่รับสายกุ้งบอกแม่ทั้งที่มือยังสั่นจากการเสี้ยนยาว่า

“แม่อยู่บ้านป้าใช่ไหม...เดี๋ยวฉันไปหา”

แม่กุ้งโทร.บอกกวิน เขาดีใจบอกพริมว่ากุ้งยังไม่ตายและกำลังจะไปหาแม่ พริมดีใจมีความหวังว่า

“คราวนี้เราต้องเค้นที่มาล็อกเกตจากกุ้งให้ได้ รีบไปกันเถอะ”

แต่ระหว่างขับรถไปนั่นเอง ก็ถูกรถลึกลับไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนไล่กวดสาดไฟสูงใส่ กวินหักรถวูบจนพริมตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดก็ถูกรถคันนั้นขึ้นมาตีคู่ พริมเห็นคนขับใส่หมวกแต่ไม่เห็นหน้าบอกกวินว่าโจรตามมาทำร้ายเรา กวินเร่งเครื่องหนี ถูกชายคนนั้นกระแทกรถใส่หมายให้รถกวินตกข้างทางแล้วมันก็ขับแซงไป แต่กวินประคองรถไว้ไล่ตามไปชนท้ายรถคนร้าย

พริมหยิบมือถือถ่ายทะเบียนรถแต่ไม่มีจึงรัวถ่ายรถและคนขับ

“รถไม่มีป้ายทะเบียน...ถ่ายแกกับรถไว้ก็ได้”

ชายใส่หมวกเห็นพริมถ่ายรูปก็เร่งเครื่องขึ้นไปแล้วโรยตะปูเรือใบ จนรถของกวินยางแตก รถเสียหลักหมุนคว้างเข้าข้างทาง ทั้งกวินและพริมร้องกันสุดเสียง!

กุ้งไปถึงหมู่บ้านชาวประมง พาแม่ออกมาอย่างรีบร้อน ญาติถามว่าจะพาแม่ไปไหน กุ้งปดว่า

“ฉันซื้อตั๋วรถเอาไว้เดี๋ยวไม่ทัน คือ...ฉันได้งานกับที่อยู่ใหม่เลยมารับแม่ไปอยู่ด้วย ถึงแล้วจะติดต่อมา ขอบใจป้าที่ช่วย รีบไปเถอะแม่”

แม่กุ้งงงๆ แต่ก็ตามกุ้งไป ญาติมองตามอย่างสงสัย

ooooooo

ภีมไปที่บริษัทของธรณ์ เขาพาดูบริษัทและห้องทำงานของวราลีที่จัดอย่างดีขอคำแนะนำจากภีมว่าดูซิว่ายังขาดอะไร

“เพอร์เฟกต์ ลีได้เจ้านายดีอย่างคุณผมก็หมดห่วง” ธรณ์ถามว่ายังขาดอะไรอีกไหมตนจะได้จัดให้ ภีมถามว่าจะดีหรือเดินดูแล้วบอกว่า สีห้องไม่ใช่...สไตล์ก็ผิด ชี้ที่กุหลาบแดงบอกว่า ไฮเดรนเยียร์ดีกว่า ชี้ที่มุมกาแฟบอกว่า กาแฟออลคาเฟ่เท่านั้น ชี้ที่มุมทีวีที่มีแต่หนังรัก ก็บอกว่า “ต้องหนังฆาตกรรมสืบสวน ถ้าลีเครียด อีสานมื้อเด็ดๆก็หายแล้วครับ”

ธรณ์อึ้ง ดักคอว่าใส่ใจรายละเอียดลูกน้องเกินไปไหม? ภีมบอกว่าลีเหมือนแขนขาของตน ต้องรู้ดีอยู่แล้ว

“คุณใจเด็ดมากที่ยอมตัดแขนขาทิ้ง ถ้ามีลูกน้องคู่ใจดีขนาดนี้ ผมยอมสู้ตายดีกว่าปล่อยให้ใครแย่งไปง่ายๆ ว่าไหมครับ” ธรณ์หยั่งเชิง

“ใช่ แต่ถ้าลีตัดสินใจเลือกสิ่งที่ดีกว่า ผมก็ยินดี” ภีมพูดกลบเกลื่อนความรู้สึกเศร้าของตัวเอง

ธรณ์มองอย่างรู้ทันว่าทั้งภีมและวราลี...ปากแข็งทั้งคู่!

ooooooo

รถของกวินตกถนน ทั้งกวินและพริมต้องคลานออกจากรถออกมาที่ถนนไม่มีรถผ่าน ซ้ำโทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ คุยกันว่าเห็นจะต้องเดินไป แม้ในยามวิกฤติกวินก็ไม่อายสำออยว่าขาเจ็บ พอพริมเข้าประคองก็แอบฟิน

กุ้งพาแม่ออกมาไม่นานก็ถูกพวกนักเลงตามมา กุ้งจึงให้แม่แยกหนีไปอีกทางตัวเองล่อคนร้ายให้ตามไป

กวินกับพริมนั่งรถสองแถวที่คิวปิดปลอมตัวเป็นคนขับรับไปด้วย กวินพยายามโทร.หาแม่กุ้ง โชคดีที่โทร.ติด กวินบอกว่าตนกำลังไปหานัดเจอกันที่ท่าเรือ แล้วแอบลุ้น “ขออย่าให้เราคลาดกับกุ้งอีกเลย”

“โชคดีไม่ได้เป็นของทุกคนหรอกนะ” คิวปิดพูดลอยๆเตือนสติ

กุ้งแยกหนีไป ถูกกุ๊กชินตามไป กุ้งหนีสุดชีวิตพุ่งข้ามถนนไม่ทันดูเลยถูกรถบรรทุกชนตายคาที่ กุ๊กชินช็อกกับภาพที่เห็น แล้วถอยหนีเตลิดไป

ตำรวจมาที่เกิดเหตุ เอาคนขับรถไปสอบปากคำโดยมีกวิน พริมกับแม่ของกุ้งอยู่ด้วย กวินบอกว่ากุ้งหายตัวไปพอโผล่มาก็ถูกตามทวงหนี้แล้วมาถูกรถชนตาย ถามว่ามันยังไงกัน และมีเบาะแสเกี่ยวข้องกับแม่ตนบ้างไหม

“ถ้ามีอะไรคืบหน้าผมจะติดต่อไปทันที” สารวัตรบอกแล้วเดินไป กวินเจ็บใจที่คว้าน้ำเหลวอีก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้
28 ก.พ. 2563
08:15 น.