ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกไม้หลากสี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ชลนิภายืนดูชนกชนม์ขายของอยู่พักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจจะเข้าไปหา แต่ชยางกูรมาคว้าแขนไว้ ถามว่าจะไปไหน เธอไม่กล้าบอกความจริง ชยางกูรทำทีเพิ่งหันไปเห็นพี่ชายต่างบิดา แสร้งดีใจ

“พี่ชนม์นี่ครับ...คุณแม่คิดถึงพี่ชนม์หรือ”

“เปล่า กลับเถอะ แม่ไม่อยากเดินแล้ว” ชลนิภาจะเดินหนีกลบเกลื่อน ชยางกูรรั้งไว้

“อย่าเพิ่งกลับสิครับ คุณแม่เห็นไหมครับ พี่ชนม์ไม่ได้เสียคนอย่างที่เรากังวล พี่ชนม์รู้จักทำมาหากินสู้ชีวิตคุณแม่น่าจะไปให้กำลังใจพี่ชนม์นะครับ”

ชลนิภายิ้มรับแล้วเดินเข้าไปหา ชยางกูรแอบส่งสัญญาณให้เพทายกับปอนทันที สองคนนั่นเดินกร่างเข้าไปหาเรื่องชนกชนม์ ว่าก๊อบปี้แบบเครื่องประดับจากร้านของพวกตน แล้วเข้าไปพังข้าวของหวังจะให้ชนกชนม์ตอบโต้ เขากลับก้มหน้าก้มตาเก็บของที่เกลื่อนพื้น ชลนิภาไม่อยากอยู่ดูอีกต่อไปชวนชยางกูรกลับ เขารีบส่งสายตาให้ลิ่วล้อของตนเล่นงานชนกชนม์ให้หนักข้อขึ้น

เพทายรู้งาน เหยียบมือชนกชนม์ที่กำลังเก็บของ  เขาหมดความอดกลั้นอีกต่อไป ตรงเข้าชกต่อยเพทายอุตลุด ปอนรีบเข้ามาช่วยอัดชนกชนม์กระเด็น ชลนิภาเห็นลูกใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา ไม่พอใจมาก ปรี่เข้ามาห้าม พร้อมกับขอให้คนแถวนั้นช่วยเรียกตำรวจ ชยางกูรรีบส่งสัญญาณอีกครั้ง เพทายกับปอนต่อยหน้าชนกชนม์คนละหมัด ก่อนจะวิ่งหนี ชนกชนม์ดีใจคิดว่าแม่มาช่วย รีบขอบคุณเป็นการใหญ่ เธอกลับตบหน้าเขา

“แกมันเลวไม่เคยเปลี่ยน ฉันคิดว่าแกจะทำมาหากินสุจริต ก๊อปของคนอื่นแล้วยังทำตัวนักเลง”

ชนกชนม์พยายามจะอธิบายว่าแม่เข้าใจผิด แต่เธอไม่ฟัง แถมสั่งให้เขาไปเปลี่ยนนามสกุลจะได้ไม่ต้องเสียชื่อเสียงมาถึงเธอ ชนกชนม์มองแม่ที่เดินจากไปด้วยหัวใจแทบแหลกสลายที่ไม่เคยมองเขาในแง่ดี...

อีกมุมหนึ่งของตลาด พงษ์ภูมิไม่ค่อยชอบใจนักเพราะที่นี่มีแต่ของมือสองขาย ไม่ถูกรสนิยมของตน ชวนสุตาภัญกับสุรัมภาไปหาร้านติดแอร์สบายๆนั่งกันดีกว่า

“ไม่ค่ะ ตาชอบธรรมชาติแล้วอีกอย่างที่นี่คนเยอะดี ตารู้สึกปลอดภัยค่ะ” สุตาภัญว่ากระทบพงษ์ภูมิที่ครั้งก่อนลวนลามตน สุรัมภาได้ที ออกปากไล่พงษ์ภูมิทางอ้อม ถ้าไม่ชอบที่นี่จะกลับไปก่อนก็ได้ เขาไม่ยอมกลับ สุรัมภาเริ่มใจคอไม่ดี เกรงชยางกูรจะไม่พอใจที่พงษ์ภูมิอยู่เป็นก้างขวางคอ คอยชะเง้อคอมองหาจนสุตาภัญชักสงสัย น้องแอบนัดใครไว้หรือเปล่า

“เปล่า...พี่ตารออยู่ตรงนี้นะ ภาเห็นเพื่อน ขอแวะไปทักแป๊บนึง” สุรัมภารีบเดินออกไปทันที

พงษ์ภูมิชวนสุตาภัญไปเดินดูของด้านโน้น เธอกลับเดินหนีไปอีกทางหนึ่ง เขาไม่พอใจมาก เดินตามจนทัน คว้าข้อมือเธอไว้ ถามว่าเขาน่ากลัวมากใช่ไหม เธอไม่ได้เห็นเขาน่ากลัว แต่เขาเป็นตัวอันตรายที่ไม่ควรเข้าใกล้ แล้วดึงมือพงษ์ภูมิออก ประกาศชัดเจนว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราสองคนจะได้เจอกัน พงษ์ภูมิไม่ปล่อยให้เธอลอยนวล ออกอุบายว่าลืมมือถือไว้ในรถ ชวนเธอไปเอา สุตาภัญไม่ยอมไปด้วยจะเดินหนี เขาจับแขนเธอไว้

“ขัดใจฉันเท่ากับตัดโอกาสการงานพ่อเธอ...เป็นลูกสาวที่ดีอย่าทำให้พ่อแม่ลำบาก” คำขู่ของพงษ์ภูมิได้ผล สุตาภัญจำใจไปกับเขา

ooooooo

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ขณะที่กฤติยากับกัณฐิกากำลังเตรียมของว่างให้แขกอยู่ที่ศาลาสวดศพอุษา สุรเดชเดินดุ่มๆจะเข้าไปหากฤติยา กัณฐิกาตกใจ รีบลากตัวเขาออกไปข้างนอก ณวัตรอดสงสัยไม่ได้ว่าชายหนุ่มที่อยู่กับกัณฐิกาเป็นใคร รีบเดินตาม กฤติยาหันมาเห็นพอดี มองตามสีหน้าเป็นกังวล

ครู่ต่อมา กัณฐิกาพาสุรเดชมาถึงมุมปลอดคน เขาไม่รอช้าแบมือขอเงินใช้ เธอไม่มีทางเลือกจำต้องให้จังหวะนั้น ณวัตรปรี่เข้ามาถามกัณฐิกาว่ามีเรื่องอะไรกัน ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ก่อนที่สุรเดชจะแฉความลับให้ณวัตรรู้ กฤติยาเข้ามาแทรกเสียก่อน อ้างว่าสุรเดชเป็นแฟนเธอ แล้วขอตัวออกไปกับเขาทันที ณวัตรแปลกใจมาก คาดคั้นให้กัณฐิกาบอกมาว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ กุ๊ยนั่นเป็นแฟนกฤติยาจริงหรือ

“หนูแอนเลิกคบแล้วนายนั่นไม่ยอม กัณพยายามช่วยเคลียร์ให้หลาน ก็ถูกมันข่มขู่จะเล่นงานกัณถึงขั้นสร้างเรื่องเสียๆหายๆใส่ความกัณค่ะ”

“ผมจัดการเรื่องนี้เอง มันจะได้หยุดรังควานคุณกับหนูแอน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ มันได้เงินไปคงจบ หากมันใส่ความกัณ คุณอย่าไปเชื่อมันนะคะ”

ณวัตรพยักหน้ารับคำ กัณฐิกายิ้มพอใจที่เขาเชื่อคำโกหกของเธอ...

ทางฝ่ายกฤติยาขอร้องสุรเดชให้หยุดวุ่นวายกับชีวิตของเธอและแม่เสียที อยากได้เงินเท่าไหร่ให้บอกมาสุรเดชแก้ตัวว่าไม่ได้คิดจะมาไถเธอกับแม่ เพียงแต่ตอนนี้เขาเดือดร้อนจริงๆ ต้องกบดานหนีตำรวจ ย้ายที่นอนไม่ซ้ำแต่ละวัน กฤติยารับปากจะหาเงินมาให้ แล้วขยับจะไป

“เงินไม่ใช่คำตอบสุดท้าย พี่อยากได้โปรโมชั่นเสริม” สุรเดชยิ้มกรุ้มกริ่ม กฤติยารู้ทันว่าเขาต้องการอะไร ตัดสินใจทำตามข้อเรียกร้องของเขา...

ขณะที่กัณฐิการอดจากการถูกสุรเดชแฉความลับได้อย่างเฉียดฉิว ชยางกูรเอาเงินค่าจ้างป่วนร้านชนกชนม์มาจ่ายให้เพทายกับปอนเรียบร้อยเตรียมจะไปจัดการกับสุตาภัญตามที่นัดแนะไว้กับสุรัมภา แต่เจอชนกชนม์ดักรออยู่ อยากรู้ว่าชยางกูรตามรังควานตนเพื่ออะไร

“แกเคยพูดว่าชีวิตเสเพลของฉันจะทำให้หมดตัว แต่เปล่าเลย ชีิวิตฉันมีแต่ได้กับได้ งานบริษัทซึ่งควรจะเป็นของแกก็เป็นของฉัน ผู้หญิงของแกก็จะเป็นของฉัน...ฉันบอกแล้วไง ฉันจะทำลายชีวิตแก ไอ้หมาขี้เรื้อน”

ชนกชนม์ทนไม่ไหวต่อยชยางกูรซึ่งเบี่ยงตัวหลบทัน แล้วสวนกลับเข้าเต็มหน้าเขาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นชยางกูรยิ้มสะใจ เหยียบอกเขาไว้ บอกให้หยุดเพ้อฝัน

ที่จะเป็นคนดีได้แล้ว สังคมนี้ไม่เหลือที่ให้คนดียืน แล้วแนะให้เขาไปเข้าแก๊งลูกเทวดา ค้ายาเสพติดให้รู้แล้วรู้รอด ชีิวิตจะได้รุ่ง จังหวะนั้นสุรัมภาโทร.มาตามชยางกูรพอดี

“อย่าเพิ่งตายล่ะ รอฟังข่าวดีของฉัน มันจะทำให้แกตายทั้งเป็น” ชยางกูรหัวเราะเยาะ แล้วเดินจากไป...

ด้านสุตาภัญอุตส่าห์ระวังตัวแจ แต่ก็โดนพงษ์ภูมิลวนลามอีกจนได้ รู้ดีว่ายิ่งดิ้นหนีรังแต่จะเจ็บตัว แถมตรงที่จอดรถก็เปลี่ยว แสร้งเล่นไปตามน้ำ พอพงษ์ภูมิตายใจ เธอหยิบที่ช็อตไฟฟ้าจี้เขาถึงกับร้องลั่น

“ออกเดทกับคนดี ฉันพกความจริงใจ แต่ออกเดทกับคนทรามอย่างนายมันต้องใช้ไอ้นี่” สุตาภัญพูดจบช็อตพงษ์ภูมิซ้ำอีกครั้ง แล้ววิ่งหนี เขาแค้นใจมากหาทางเอาคืน

ooooooo

ชยางกูรไม่พอใจมากเมื่อมาถึงสถานที่ตามนัดแล้วไม่พบสุตาภัญ  หันไปจะเล่นงานสุรัมภาที่บังอาจหลอกลวง แต่สุตาภัญวิ่งเข้ามาเสียก่อน เขารีบปล่อยสุรัมภา  แล้วถอยไปยืนด้านหลัง

“พี่ตาหายไปไหนมา แล้วคุณพงษ์ภูมิล่ะ”

“เลิกพูดถึงมันได้แล้ว มันจะลวนลามพี่  ภากลับกันเถอะ” สุตาภัญคว้ามือน้องจะไป  สุรัมภาเดินตามแผนการทันที ขอให้ชยางกูรไปส่งเราสองคนที่บ้านได้ไหม สุตาภัญเพิ่งสังเกตเห็นชยางกูรยืนอยู่ด้านหลัง แปลกใจที่น้องสนิทสนมกับคนชั่วรีบลากเธอกลับ สุรัมภาพยายามเกลี้ยกล่อมพี่สาวให้กลับกับชยางกูร อ้างว่าเขาสำนึกผิด และอยากจะขอโทษเรื่องที่ผ่านมา สุตาภัญไม่เชื่อว่าคนเลวอย่างเขาจะกลับตัวได้

“แล้วพี่ตาเชื่อใจภาหรือเปล่าคะ  ถ้าเชื่อใจภาให้ชยางกูรไปส่งนะคะ” สุรัมภาอ้อนวอน

ในเมื่อน้องขอร้อง สุตาภัญจำต้องพยักหน้ารับแม้จะลำบากใจก็ตาม ระหว่างทางไปที่จอดรถ สุตาภัญเห็นชนกชนม์ในสภาพใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ถือกล่องใส่เครื่องประดับกำลังจะออกจากตลาดนัด รีบเดินตามจนทัน ถามด้วยความเป็นห่วงว่าหน้าไปโดนอะไรมา  แล้วจะเช็ดเลือดให้ เขาปัดมือเธอออก

“เราตกลงกันแล้วไง เราเลิกคบกันไม่เจอกันอีก เราจะเป็นคนแปลกหน้า” ชนกชนม์ตัดบัวไม่เหลือเยื่อใย

“ใช่ ไม่รู้จักกัน...ไม่ว่านายจะเป็นตายร้ายดียังไง ฉันก็จะไม่สนใจนาย” สุตาภัญเสียใจมาก เดินจากไปทั้งน้ำตา ไม่ทันสังเกตเห็นพงษ์ภูมิที่จ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาสุทิน...

ขณะที่ชนกชนม์พยายามตัดใจจากสุตาภัญ ชนิกานต์คิดเข้าข้างตัวเองว่าธีรดนย์มีใจให้  ถึงได้ยอมรับผิดแทนเธอ เขาหัวเราะใส่หน้า ที่ต้องทำอย่างนั้นก็เพราะได้บ้านพร้อมที่ดินและเงินทุนในการเรียนหนังสืออีกจำนวนหนึ่งจากณวัตรเป็นค่าตอบแทนต่างหาก ไม่ได้ทำเพราะมีจิตพิศวาสอย่างที่เธอคิด เสร็จงานศพเมื่อไหร่ เขาจะไปจากที่นี่แล้วเดินหนีกลับห้อง ชนิกานต์ตะโกนไล่หลัง จะไม่ยอมให้เขาทิ้งเธอไปเด็ดขาด...

ทันทีที่สุตาภัญกลับมา สุรัมภาออกอุบายให้พี่สาวไปรอที่ลานจอดรถ เธอจะไปตามชยางกูรก่อน พอสุตาภัญคล้อยหลัง ชยางกูรออกจากที่ซ่อน ยิ้มแสยะให้สุรัมภาก่อนจะเดินตามสุตาภัญไป สุรัมภารู้สึกผิด แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง เดินแยกไปอีกทางหนึ่ง ตามหาชนกชนม์จนเจอ รีบออกตัวเพราะเกรงเขาจะไล่

“ภาไม่ได้มากวนใจพี่ชนม์นะคะ ภาอยากมาช่วยทำแผลให้”

“ไม่เป็นไร พี่กลับไปทำที่บ้านได้” ชนกชนม์ตัดบท ไม่อยากให้มีปัญหา

“ภาขอดูแลพี่ชนม์เป็นครั้งสุดท้ายนะคะ” สุรัมภาว่าแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจะซับเลือดให้ เขาจับมือ

เธอไว้ บอกให้กลับได้แล้วเดี๋ยวสุตาภัญจะรอ เธอมีพิรุธขึ้นมาทันที

“เอ่อ...พี่ตาเขาไม่ได้รอภา  เขาอาจมีความสุข...” สุรัมภาหยุดพูด สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว ชนกชนม์มองตามสายตาเธอเห็นเพทายกับปอนเดินอยู่ หันกลับมาอีกที สุรัมภาขอตัวกลับก่อน แล้วเดินออกไปเลย ชนกชนม์สงสัย ทำไมถึงทำตัวแปลกๆ รีบวิ่งไปดักหน้า คาดคั้น

ให้บอกความจริงว่าสุตาภัญอยู่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับเธอ สุรัมภาโดนเขารุกหนักเข้าก็ยอมเปิดปากพูดว่า พี่สาวของเธออยู่กับชยางกูร

ooooooo

เป็นอย่างที่สุตาภัญคาดไว้ไม่มีผิด คนอย่างชยางกูรไม่มีทางทิ้งลายชั่วได้    เขาอาศัยช่วงปลอดคน ลวนลามเธอ สุตาภัญหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าขึ้นมาจะช็อต ชยางกูรไวกว่าจับมือเธอบิดเครื่องช็อตไฟฟ้าร่วง เธอหมดทางสู้ตะโกนขอความช่วยเหลือลั่น

ชยางกูรเห็นท่าไม่ดีต่อยท้องเธอจุกตัวงอก่อนจะอุ้มออกไป ครู่ต่อมา เขาพาสุตาภัญไปวางไว้ในโบกี้รถไฟ เธอขอร้องให้เขาปล่อยเธอไป ชยางกูรปล่อยแน่นอนแต่ไม่ใช่ตอนนี้ แล้วลงมือปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหา สุตาภัญกลัวมากถอยกรูด...

ขณะสุรัมภากำลังยืนหลบมุมรอให้ชยางกูรเสร็จกิจกับพี่สาวตัวเอง ต้องตกใจที่เห็นเพทายเข้ามาหา ขยับจะวิ่งหนี เขาคว้าแขนไว้ แล้วแย่งมือถือขึ้นมากดเบอร์โทร.ตัวเองแล้วโทร.ออก

“วันไหนอยากสนุก โทร.หาฉัน” เพทายส่งมือถือคืนให้ สุรัมภารับมาแล้ววิ่งหนี

“กูรมันกินแล้ว แกชอบกินกากหรือไงวะ” ปอนหัวเราะเยาะ เพทายกลับยิ้มให้อย่างมีเลศนัย...

สุตาภัญถอยไปจนสุดโบกี้หมดทางหนี ชยางกูร กดเธอนอนกับพื้นหมายจะขืนใจ ชนกชนม์กระชากน้องเลวออกมาแล้วต่อยโครมถึงกับเซถลา ชยางกูรคว้าท่อนไม้แถวนั้นขึ้นมาฟาด ชนกชนม์หลบทันแต่เสียหลักล้มเรี่ยวแรงไม่ค่อยมี เพราะโดนซ้อมมา น้องตัวแสบขึ้นคร่อม เอาท่อนไม้กดคอไว้ ชนกชนม์ดันเขาออกจะลุกขึ้น ชยางกูร เตะตัดขาล้มกระแทกพื้น ร้องโอดโอย แล้วจะตามเข้าไปซ้ำแต่เกิดเปลี่ยนใจ หันไปหาสุตาภัญแทน

“แกอยู่ด้วยก็ดี จะได้เป็นพยานรักของฉันกับผู้หญิงที่แกรัก” ชยางกูรยิ้มเหี้ยมเดินเข้าหาหญิงสาว

พลันมีเสียงร้องเรียก “พี่ตาๆ” ดังขึ้น ชยางกูรเกรง จะมีคนมาช่วยตัดสินใจวิ่งหนี สุตาภัญโผกอดชนกชนม์ร้องไห้โฮ สุรัมภายืนมองน้ำตาซึมที่เห็นทั้งสองคนรักและเป็นห่วงเป็นใยกัน ทันใดนั้น สุทินโผล่พรวดเข้ามา เห็นลูกสาวกำลังกอดกับชนกชนม์โกรธควันแทบออกหู กระชากเขาเข้ามาต่อยจนล้มคว่ำ สุตาภัญรีบเข้าไปห้าม

“คุณพ่อกำลังเข้าใจผิด ชนม์ช่วยตาไว้”

ชนกชนม์ยังไม่ทันจะเล่าความจริงให้ฟัง พงษ์ภูมิเข้ามาต่อยซ้ำ สุตาภัญไม่พอใจผลักเขาออก พงษ์ภูมิต่อว่าเธอฉอดๆทีกับตนทำเป็นเล่นตัว ที่แท้ก็ชอบของเถื่อนอย่างพวกกุ๊ย เธอโกรธจัดตบหน้าเขาฉาดใหญ่

“เห็นแล้วใช่ไหมครับว่า ลูกสาวแสนดีของคุณอาเป็นยังไง คิดหาคำแก้ตัวกับพ่อผมแล้วกัน” พงษ์ภูมิพูดจบผละจากไป สุทินเสียหน้ามากลากสุตาภัญกลับไปชำระความที่บ้าน...

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ณวัตร ชนิกานต์ไม่ยอมรามือตามตื๊อธีรดนย์ถึงในห้องพัก ขอร้องไม่ให้เขาไปจากที่นี่ สารภาพอย่างไม่อายว่ารักเขามาก

“แต่ฉันเกลียดเธอ...เธอฆ่าแม่ฉัน” ธีรดนย์ตะคอกใส่

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษ จะลงโทษอย่างไรก็ได้ อย่าทิ้งฉันไป”

“ลงโทษเหรอ...ใช่คนอย่างเธอต้องได้รับโทษ” ธีรดนย์โกรธจนขาดสติ ผลักชนิกานต์ล้มลงบนเตียง แล้วโถมเข้าหาหมายจะขืนใจให้หายแค้น ชนิกานต์ได้แต่นอนนิ่งยอมรับสภาพ

ooooooo

บนดาดฟ้าตึกร้าง กฤติยาพร้อมพลีกายให้สุรเดช เพื่อแลกกับการปิดปากเงียบเรื่องที่เธอกับกัณฐิกาเป็นแม่ลูกกัน สุรเดชไม่อยากได้แค่ตัว แต่อยากได้หัวใจเธอด้วย กฤติยาน้ำตาร่วง ไม่อาจให้ตามที่เขาขอ

“เพราะไอ้ธีใช่ไหม ไม่มีไอ้ธี แอนคงรักพี่...พี่จะไปฆ่ามัน”

“อย่านะ...ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันรักเขาแต่เขาไม่ได้รักฉัน”

สุรเดชพยายามหว่านล้อมให้กฤติยาเห็นว่ารักคนที่เขารักเราดีกว่า แต่เธอไม่คล้อยตาม...

ที่หน้าบ้านของสุทิน ชนกชนม์จะเข้าไปอธิบายให้สุทินเข้าใจว่าเขากับสุตาภัญไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่คิด แต่สุรัมภากันไว้ไม่ให้เข้า เกรงว่ายิ่งอธิบายยิ่งจะ ไปกันใหญ่ รับปากจะไปบอกความจริงกับพ่อให้เอง แล้วขอร้องให้ชนกชนม์เลิกคบกับสุตาภัญเพื่อประโยชน์ของเธอเอง เขาก็เห็นแล้วว่าทุกครั้งที่ทั้งคู่อยู่ใกล้ชิดกันเป็นต้องเกิดเรื่อง โดนพ่อเล่นงานตลอด ชนกชนม์ถึงกับอึ้ง เพราะเป็นความจริง

“คุณพ่อไม่มีวันยอมรับพี่ ความรักระหว่างพี่กับพี่ตามันเป็นไปไม่ได้ หยุดแค่นี้เถอะค่ะ เห็นแก่ความสุขของพี่ตา” สุรัมภาพูดจบเดินเข้าบ้าน ชนกชนม์ทั้งสับสนทั้งเสียใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

สุตาภัญพยายามอธิบายเรื่องจริงที่เกิดขึ้น ทั้งเรื่องที่ถูกพงษ์ภูมิลวนลามและเรื่องที่ชยางกูรจะข่มขืน แต่สุทินไม่เชื่อ หาว่าเธอแต่งเรื่องเพื่อเอาตัวรอด จังหวะนั้น สุรัมภาเข้ามาในห้องพอดี สุตาภัญขอให้น้องช่วยเล่าความจริงให้พ่อฟังจะได้เลิกเข้าใจเธอกับชนกชนม์ผิดๆ

“พี่ตานัดแฟนไว้ หาเรื่องไล่พี่พงษ์ภูมิกลับ พี่ตาจะได้อยู่กับแฟน”

“ภาพูดอะไร ภาโกหกทำไม...ภาเป็นคนให้พี่กลับไปกับชยางกูร” สุตาภัญโวยวายลั่น สุรัมภายังคงใส่ ความไม่หยุดจนเธอทนไม่ไหวจะเข้าไปเอาเรื่อง สุทินสั่งให้เลิกข่มขู่น้อง แล้วบอกให้สุรัมภาขึ้นห้อง ระหว่างนั้นหัวหน้าของสุทินพ่อของพงษ์ภูมิโทร. มาต่อว่าสุทินยกใหญ่ ทำให้เขายิ่งอารมณ์เสีย พาลหาเรื่องสุตาภัญ

เสาวนิตย์เข้ามาห้ามเลยโดนหางเลขไปด้วยถูกสุทินตบหน้าหงาย สุตาภัญไม่พอใจมาก มีปากเสียงกับพ่ออย่างรุนแรง ถึงขั้นจะไม่ขออยู่ที่นี่อีกต่อไป แล้วเดินหนีขึ้นห้อง สุทินโกรธจัดที่ลูกแข็งข้อ หันไปบอกเสาวนิตย์ว่าพรุ่งนี้เขาต้องไม่เห็นสุตาภัญอยู่ในบ้านหลังนี้ เสาวนิตย์ถึงกับปล่อยโฮที่สุทินไล่ลูกออกจากบ้าน...

ทางด้านชนกชนม์ชะเง้อมองเข้าไปในบ้านสุทินด้วยความเป็นห่วงหญิงคนรัก แต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร สุดท้ายต้องตัดใจยอมไปจากชีวิตเธอ ฝ่ายสุตาภัญเดินน้ำตาซึมเข้ามาในห้องนอนตัวเอง มองไปนอกหน้าต่างเห็นหลังชนกชนม์ไวๆถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เจ็บปวดใจที่ต้องปล่อยให้เขาจากไป...

ในเวลาต่อมา ชนกชนม์มาถึงบ้านเช่าของสุรเดช ต้องแปลกใจที่เห็นรองเท้าหลายคู่ถอดวางอยู่หน้าบ้าน หันหลังจะกลับ เจอสุรเดชยืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่ เขาต่อยเปรี้ยงด้วยความเจ็บใจที่ทำให้เขาเกือบติดคุก สุรเดชไม่ตอบโต้จะถือว่าเราสองคนหายกัน ชนกชนม์แปลกใจเขากลับมาทำไม ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ไม่ใช่หรือ

“มันไม่ได้เฝ้าที่นี่ 24 ชั่วโมงนี่หว่า ฉันแวะมาเพราะคิดถึงบ้าน คิดถึงแก เป็นไงสบายดีไหม...ทำหน้ายังกับคนอกหัก มานี่เลย...ยารักษาใจ” สุรเดชว่าแล้วหยิบหลอดยาเสพติดให้ อ้างสรรพคุณ รักษาได้ทุกโรค ชนกชนม์จะขว้างทิ้ง สุรเดชรั้งไว้ ถามว่าแน่ใจแล้วหรือ

ชนกชนม์ชะงัก นึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ที่มีแต่เรื่องทำร้ายจิตใจ ทั้งเรื่องที่ถูกแม่ต่อว่า เรื่องที่สุตาภัญตัดความสัมพันธ์ อีกทั้งยังถูกชยางกูรเยาะเย้ยถากถาง ทุกเรื่องถาโถมเข้าใส่พร้อมๆกัน ทำให้เขารับแรงกดดันต่อไปไม่ไหว ตัดสินใจลองเสพยาเพื่อให้ลืมความเจ็บช้ำใจ...

ครู่ต่อมา ชนกชนม์เดินมาที่หิ้งพระ ด้วยสติ สัมปชัญญะที่เหลือไม่มากนัก ทรุดลงตรงหน้าพระพุทธรูป

“ผมขอโทษครับ เป็นคนดีมันเหนื่อยเหลือเกิน ผมไม่ไหวแล้ว ผมขอยอมแพ้” เขาทรุดตัวลงร้องไห้...

ขณะที่ชนกชนม์กำลังเมายา สุตาภัญเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเรียบร้อย หยิบสร้อยพร้อมล็อกเกตภาพครอบครัวของชนกชนม์ที่เธอเก็บได้ ตั้งแต่ตอนชยางกูรขว้างทิ้งมานั่งกุมไว้ ร้องไห้คิดถึงเจ้าของสร้อย...

ทางด้านธีรดนย์หันกลับมามองบนที่นอนข้างตัวไม่เห็นชนิกานต์อยู่ตรงนั้นแล้ว มองรูปแม่ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง เจ็บปวดใจที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านที่ไม่ให้รังแกชนิกานต์

ooooooo

ธีรดนย์มาดักรอชนิกานต์ที่หน้าตึกใหญ่แต่เช้า อ้างว่ามีเรื่องจะคุยด้วย แล้วพาไปแถวมุมปลอดคน ขอโทษเธอเรื่องเมื่อคืน ชนิกานต์ยกมือห้าม ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไม่อยากฟัง ธีรดนย์ตัดสินใจส่งยาคุมกำเนิดพร้อมแก้วน้ำให้เธอกิน เพื่อตัดปัญหาที่จะมีขึ้นในอนาคต ชนิกานต์ย้อนถาม แล้วถ้าเธอไม่ยอมกินจะมีอะไรไหม

“ไม่ได้นะ ไม่งั้นเธออาจท้อง เรื่องมันจะยุ่งไปมากกว่านี้”

ณวัตรเดินเข้ามาเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกัน แปลกใจมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า ชนิกานต์โกหกว่าไม่มีอะไร เธอแค่ปวดหัวนิดหน่อย ธีรดนย์ก็เลยเอายามาให้ ณวัตรคลายกังวล หันไปบอกธีรดนย์ให้ขึ้นไปคุยกันที่ห้องทำงาน ธีรดนย์ส่งแก้วน้ำให้ชนิกานต์แล้วเดินตามณวัตร โดยที่ทั้งคู่ไม่ทันเห็นกฤติยาแอบมองอยู่...

เสาวนิตย์ทั้งกราบทั้งขอร้องให้สุทินทบทวนเรื่องไล่สุตาภัญออกจากบ้านอีกครั้ง แต่เขายืนกรานคำเดิม ในเมื่อลูกเป็นฝ่ายตัดเขาก่อน เธอก็ไม่ใช่ลูกของเขาอีกต่อไป สุตาภัญลงมาจากห้องพร้อมกระเป๋าใส่เสื้อผ้า เสาวนิตย์รีบเข้าไปแย่งกระเป๋า แล้วบอกให้ลูกไปกราบขอโทษพ่อ ที่ลูกพูดไปเมื่อคืนไม่ได้ตั้งใจ และขอให้พ่อให้อภัย สุตาภัญเข้ามายืนตรงหน้าสุทิน ก่อนจะทรุดตัวลงกราบแทบเท้า

“คุณพ่อคะ ตารักคุณพ่อ...คุณพ่อเป็นผู้ให้ชีวิตตา แต่ตาขอเลือกใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ตาลาล่ะค่ะ”

สุทินไม่พอใจที่ลูกไม่ขอโทษ เดินออกไปทันที เสาวนิตย์ต่อว่าลูกทำไมถึงทำแบบนี้ ไม่รักพ่อรักแม่แล้วใช่ไหม สุตาภัญรักแม่มาก อยากให้แม่ไปอยู่ด้วยกันจะได้ไม่ถูกพ่อทำร้ายอีก เสาวนิตย์ทิ้งพ่อกับน้องไม่ได้ ถ้าเธอไปแล้วใครจะดูแล สุทินแอบฟังอยู่ รู้สึกสะเทือนใจมาก สุตาภัญไม่เข้าใจพ่อทำร้ายแม่ตลอด ทำไมยังทนอยู่อีก

“ถ้าลูกมีครอบครัว ลูกจะเข้าใจทำไมแม่ทิ้งหน้าที่ของแม่ไม่ได้”

“คุณแม่...ตาไปแล้ว...แล้วตาจะหาเวลามาเยี่ยม” สุตาภัญก้มกราบเสาวนิตย์ซึ่งกอดรั้งเอาไว้ไม่ยอมให้ไป เธอแกะมือแม่ออก คว้ากระเป๋าใส่เสื้อผ้าออกจากบ้าน เจอสุรัมภาดักรออยู่

“พี่ไม่รู้ว่าภาทำอย่างนั้นเพื่ออะไร พี่เสียใจที่ภาทำร้ายพี่ แต่พี่ให้อภัยภา ถึงวันนี้เราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน แต่เรามีสายเลือดเดียวกัน เราเป็นพี่น้องกัน” สุตาภัญพูดจบเดินผ่านน้องออกไป สุรัมภาอยากเข้าไปกอดแต่ไม่กล้า ได้แต่บอกให้พี่ดูแลตัวเองด้วย สุตาภัญน้ำตาซึม อย่างน้อยน้องก็ยังเป็นห่วง สุทินมองดูสุตาภัญเดินจากไปด้วยน้ำตานองหน้า เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนจะปาดน้ำตาทิ้งไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ...

ขณะที่สุตาภัญตัดสินใจออกไปผจญชีวิตเพียงลำพัง ณวัตรยื่นเช็คเงินสดห้าล้านบาทและโฉนดที่ดินพร้อมบ้านให้ธีรดนย์เป็นค่าตอบแทนที่เขารับผิดแทนชนิกานต์ แล้วเร่งให้เขาย้ายออกจากที่นี่ หลังเสร็จงานเผาศพอุษา ธีรดนย์แปลกใจทำไมถึงต้องรีบร้อนขนาดนั้น ณวัตรเหมือนจะรู้ทันความคิดของเขา รีบออกตัว

“ฉันไม่มีเจตนาจะไล่แต่มันดีกับทั้งสองฝ่าย นายต้องการอิสระ ฉันเองก็ต้องการให้นายห่างจากลูกสาวฉัน”

ธีรดนย์ยอมรับข้อเสนอของณวัตร เพราะเขาเองก็อยากให้เป็นอย่างนั้นเช่นกัน...

ฝ่ายชนิกานต์รออยู่หน้าห้องทำงานพ่ออย่างกระวนกระวายใจ อยากรู้ว่าคุยเรื่องอะไรกัน หรือว่าพ่อรู้เรื่องเมื่อคืน พลันมีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น สุตาภัญโทร.มาแจ้งข่าวเรื่องออกจากบ้าน ชนิกานต์เป็นห่วงเพื่อนรัก ตัดสินใจไม่รอธีรดนย์ รีบออกไปทันที สักพัก ธีรดนย์ออกจากห้องทำงานณวัตร กฤติยารอท่าอยู่แล้วรีบเข้าไปหา

“ไม่สบายใจเรื่องป้าอุษาหรือว่าเครียดเรื่องนิกกี้”

ธีรดนย์สะดุ้งคิดว่ากฤติยารู้เรื่องเมื่อคืน แต่แล้วโล่งใจที่เธอแค่เห็นเขากับชนิกานต์เถียงกันเท่านั้น

กฤติยาขอร้องเขาอย่าโกรธชนิกานต์ จริงๆแล้วเธอไม่มีอะไร แค่ผู้หญิงขี้เหงาคนหนึ่งที่ต้องการความรัก ที่เธอวีนใส่ใครต่อใครก็เพื่อเรียกร้องความสนใจ คนแบบนี้รักใครรักจริงแต่ก็ขี้หึงจนน่ากลัว ธีรดนย์กังวลใจกลัวจะมีปัญหาตามมา

“ฉันทำให้นายเครียดอีกแล้ว ไม่เอาไม่เครียด...ไปเที่ยวกันดีกว่า” กฤติยาว่าแล้วลากเขาออกไป

ooooooo

สุรเดชขอให้ชนกชนม์หยุดขายของหนึ่งวันแล้วไปข้างนอกด้วยกันโดยไม่ยอมบอกว่าจะไปไหน ชนกชนม์กลัวเขาจะชวนไปส่งยาเสพติด ทำท่าจะไม่ยอมไปด้วย สุรเดชยืนยันว่าเลิกแล้ว ชนกชนม์ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

“ไปก็ได้ แต่ขอไปทำธุระก่อน”

ครู่ต่อมา ชนกชนม์กับสุรเดชมาถึงบ้านของสุทิน จึงได้รู้จากสุรัมภาว่าสุตาภัญเก็บข้าวของออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่นแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน ชนมชนม์เป็นห่วงหญิงคนรัก พยายามโทร.หา แต่ติดต่อไม่ได้ ร้อนใจมาก ชวนสุรเดชให้ช่วยกันตามหา เขาโวยลั่น ในเมื่อชนกชนม์รับปากเขาแล้วห้ามเบี้ยวเด็ดขาด เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ชนกชนม์ไม่มีทางเลือกจำต้องไปกับสุรเดช...

ระหว่างที่ชนิกานต์พาสุตาภัญเข้าพักในอพาร์ต-เมนต์ ซึ่งจะเป็นบ้านหลังใหม่ของเพื่อน มีสายเรียกเข้ามาที่มือถือของชนิกานต์

“เธอเองหรือ...มีอะไร...ได้ ฉันจะรีบไป” ชนิกานต์วางสายแล้วหันมาชวนสุตาภัญไปข้างนอกด้วยกัน...

หลังจากปล่อยให้ชยางกูรตายใจ เล่นพนันกินเงินบ่อนอยู่พักใหญ่ เฮียปรัชญาสั่งให้เจ้ามือโต๊ะพนันกินเงินคืน ทำให้ชยางกูรเป็นหนี้พนันสูงถึงห้าล้านบาท พอเล่นเสียเขาอยากเอาคืน ขอกู้เงินเพิ่มอีกสองล้านบาท เฮียปรัชญาไม่ให้ ขอให้เคลียร์หนี้เก่าก่อน  ชยางกูรถึงกับหัวเสีย  เพทายรู้นิสัยเขาดีว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ แกล้งเตือนให้เลิกเล่น ชยางกูรหลงกล ยืนยันจะเอาเงินคืนให้ได้

“นายจะหาเงินจากไหนมาใช้หนี้แล้วเล่นต่อ แม่นายไม่ให้หรอก”

“ฉันดูแลบริษัท ฉันมีสิทธิ์บริหารเงินทั้งหมด”

ชยางกูรว่าแล้วออกจากบ่อน เฮียปรัชญาเข้ามาตบไหล่เพทาย ยิ้มพอใจที่เหยื่อตัวใหญ่ติดเบ็ดจนได้ แม้จะเสียแรงเย่ออยู่นาน

“มันก็คุ้มกันนะเฮีย...เฮียจะได้เงินจากมันอีกเป็นสิบๆล้าน”

“แกก็จะได้เปอร์เซ็นต์จากฉันไม่น้อย” เฮียปรัชญาหัวเราะชอบใจ ที่ชยางกูรตกหลุมพรางจนได้

ooooooo

ที่มุมหนึ่งของสวนสนุก สุตาภัญอดสงสัยไม่ได้ว่าชนิกานต์นัดใครเอาไว้ แล้วทำไมต้องเอาเธอมาด้วย ชนิกานต์เห็นเพื่อนบ่นอยากได้งานพิเศษทำ ก็เลยหางานให้ สุตาภัญร้องเอะอะ จะให้ทำงานที่นี่จริงๆหรือ

“จริงสิ...เหมาะกับนางฟ้าเบอร์ห้าอย่างเธอ รับรองว่าสนุกสุดๆ” ชนิกานต์พูดจบลากสุตาภัญไปที่ตึกอำนวยการทันที...

ณ สวนสนุกแห่งเดียวกัน ชนกชนม์ชักสงสัย หน้าอย่างสุรเดชมาเที่ยวสวนสนุกกับเขาเป็นด้วยหรือ หรือแค่ยกเรื่องเที่ยวมาบังหน้า เพื่อแอบมาส่งยาให้ลูกค้าแล้วเข้าไปค้นตัวสุรเดชหายาเสพติด ไล่ค้นตั้งแต่เสื้อลงมาที่กระเป๋ากางเกงด้านหลังแต่ไม่เจออะไร ขยับจะค้นที่เป้ากางเกง สุรเดชรีบคว้ามือไว้

“หยุด อันนั้นสงวนสิทธิ์ ฉันมาดีไม่ได้ส่งยา ตำรวจล่าคืนนั้นเข็ดแล้ว เลิกแล้ว”

“ไม่เชื่อ...แกหาเรื่องให้ฉันซวยตลอด อยากให้ฉันไว้ใจก็ทำตัวให้ดีมีประโยชน์บ้าง” ชนกชนม์ส่ายหน้า ก่อนจะเดินออกไป พอเขาคล้อยหลัง เปี๊ยกเข้ามาบอกสุรเดชว่าลูกค้ารออยู่ ของอยู่ที่ไหน เอเย่นต์ค้ายาก้มมองเป้ากางเกงตัวเองแทนคำตอบ ชวนเปี๊ยกไปส่งของ แล้วจะได้เที่ยวเล่นกันให้สนุก...

ไม่นานนัก สุตาภัญในชุดเจ้าหญิงแสนสวยออกมายืนหน้าตึกอำนวยการ แต่ไม่เห็นชนิกานต์อยู่แถวนั้นกวาดตามองหาจนทั่วก็ไม่เห็น ขยับจะไปตาม แต่พนักงานของสวนสนุกเรียกไว้เสียก่อน

“อย่าอู้งาน...ออกไปแจกลูกโป่งให้เด็กๆได้แล้ว” พนักงานพูดจบส่งลูกโป่งที่มีก้านเป็นพลาสติกให้ แล้วเดินนำสุตาภัญออกไป...

อีกมุมหนึ่งของสวนสนุกไม่ห่างจากจุดที่ชนกชนม์อยู่นัก ธีรดนย์กับกฤติยากำลังเล่นเครื่องเล่นกันอย่างสนุกสนาน ทำให้ธีรดนย์ลืมความทุกข์ใจไปได้ชั่วขณะ...

ในระหว่างที่ชนกชนม์กำลังเดินหาเครื่องเล่นที่โดนใจ บังเอิญชนเข้ากับสุตาภัญโดยที่เธอไม่ทันเห็นเขา เพราะมัวแต่ไล่เก็บลูกโป่งที่หล่นเกลื่อนพื้น เขาดีใจที่ได้เจอเธอ แล้วนึกแผนสนุกๆขึ้นมาได้ รีบหลบฉากออกไป ครู่ต่อมาชนกชนม์ในคราบโจรสลัดตาเดียวเข้าไปหาสุตาภัญ ซึ่งกำลังแจกลูกโป่งให้เด็กๆอยู่

พอรู้ว่าเป็นเขา สุตาภัญเดินหนี ชนกชนม์ตามติดจนเธอชักเคืองสั่งให้เลิกตามได้แล้ว เขาทำอย่างนั้นไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นต้นเหตุทำให้เธอต้องออกจากบ้าน เขาต้องรับผิดชอบชีวิตเธอ สุตาภัญแปลกใจที่เขารู้เรื่องนี้

“ภาเล่าเรื่องให้ผมฟังหมดแล้ว ผมจะคอยดูแลคุณเอง”

สุตาภัญเตือนชนกชนม์ว่าอย่าลืมคำพูดของเขาเองที่เคยบอกเธอไว้ว่า เราสองคนจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน เขายอมกลืนนํ้าลายตัวเอง ถ้ามันทำให้ชีวิตเธอดีขึ้น ชนก–ชนม์รู้ตัวดีว่าไม่ใช่เจ้าชายของเธอ แต่เขาพร้อมจะเป็นองครักษ์พิทักษ์เธอ สุตาภัญไม่ซึ้งด้วยเดินหนี ชนกชนม์ไม่ยอมแพ้ ตามตื๊อสุดฤทธิ์

ooooooo

ขณะที่ชนกชนม์ตามง้อสุตาภัญอยู่ในสวนสนุก ชยางกูรอาศัยจังหวะที่ชลนิภาไปดูงานต่างประเทศสั่งให้พนักงานแผนกการเงินของบริษัทเบิกเงินก้อนโตให้ อ้างจะเอาไปซื้อเพชรลอตใหญ่ พนักงานคัดค้าน เงินจำนวนมากขนาดนี้ น่าจะรอให้ท่านประธานกลับมาก่อน

“คุณแม่ให้ฉันบริหารงานแทน เธอขัดคำสั่งฉันเท่ากับขัดคำสั่งคุณแม่ อยากลาออกก่อนกำหนดหรือไง”

พนักงานไม่กล้าหือ รีบไปทำตามสั่ง ชยางกูรเดินยิ้มกลับห้อง โทร.บอกเพทายให้ไปแจ้งเฮียปรัชญาด้วยว่า เขาจะโอนเงินไปใช้หนี้ให้ภายในหนึ่งชั่วโมง แล้วให้เฮียช่วยเคลียร์โต๊ะพิเศษให้ด้วย เย็นนี้เขาจะเข้าบ่อน ชยางกูรวางสายยิ้มพอใจ ที่สามารถเบิกเงินใช้เองได้ตามต้องการ...

ธีรดนย์กับกฤติยากำลังจะเดินไปเล่นเครื่องเล่นชิ้นใหม่ ตอนที่มีสายเรียกเข้ามาที่มือถือของกฤติยา เธอมองหน้าจอ แล้วขอตัวไปรับสายก่อน บอกให้เขาไปรอที่เครื่องเล่น เดี๋ยวจะตามไป สักพักกฤติยามาถึงจุดนัดพบ ชนิกานต์ยืนรอท่าอยู่ก่อนแล้ว ถามว่ามีธุระอะไรถึงนัดเธอมาที่นี่

“ฉันมากับธี  ฉันรู้ว่าเธอกับธีมีเรื่องผิดใจกัน ฉันอยากให้เธอได้มาเที่ยวกับเขา เธอสองคนจะได้ปรับความเข้าใจกัน ฉันรู้ว่าเธอรักธี...รีบไปสิ” กฤติยาดันตัวชนิกานต์ออกไป หวังว่าทั้งสองคนจะลงเอยกันด้วยดี...

ฝ่ายชนกชนม์ตามตื๊อสุตาภัญไม่เลิก พวกเด็กๆที่มาขอถ่ายรูปกับเจ้าหญิง หันมาเห็นโจรสลัดตาเดียวต่างช่วยลากมาถ่ายรูปด้วย สุตาภัญไม่ยอมยืนใกล้เขา ผู้ปกครองของเด็กๆ ต้องขอร้องให้ทั้งคู่ยืนชิดๆกันหน่อย ชนกชนม์ได้ทีเข้ายืนเบียดสุตาภัญซึ่งจำต้องฝืนยิ้ม จนกระทั่งเด็กๆถ่ายรูปกันเสร็จ เธอจึงหันมาเล่นงานเขา

“หน้าตาแย่ยังนิสัยแย่อีก ดื้อ...ตื๊อไม่เลิก ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นแบบนี้...ออกไป” สุตาภัญว่าพลางผลักชนกชนม์ที่ทำตัวแข็งให้ไปพ้นๆหน้า นิธิมาจากไหนไม่รู้ เข้ามาแซวทั้งคู่ว่าเป็นแฟนกันต้องไม่ทะเลาะกัน ชนกชนม์รู้ว่าน้องต้องมากับพ่อแม่ไม่อยากมีปัญหา รีบบอกให้กลับไปหาพวกท่าน แล้วอย่าบอกว่าเจอเขา

จังหวะนั้น เสียงนัชชาตะโกนเรียกนิธิดังขึ้น ชนก– ชนม์ดึงสุตาภัญให้กลับหลังหัน แล้วเดินออกไปทันที...

ระหว่างที่ชนกชนม์กับสุตาภัญหลบหน้านัชชาพ้นแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ธีรดนย์กำลังนั่งรอกฤติยาอยู่หน้าเครื่องเล่น ต้องแปลกใจที่เห็นชนิกานต์โผล่มาแทนที่สงสัยว่ามาได้อย่างไร เธออ้างว่าบังเอิญเจอกฤติยาก็เลยมาหาเขาถูก ธีรดนย์ไม่เห็นกฤติยากลับมาด้วยก็ถามหา

“แม่บุญธรรมโทร.ตามกลับ แอนเลยขอให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนาย”

ธีรดนย์ลุกขึ้นจะกลับ ชนิกานต์ขอร้องให้อยู่เล่นเครื่องเล่นเป็นเพื่อนเธอก่อน เขาเห็นเธออยากเล่นมากคิดจะแกล้งให้เข็ด  เดินนำเธอไปยังเครื่องเล่นตรงหน้า กฤติยาแอบมองอยู่ ดีใจที่ช่วยให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน แม้จะต้องเสียสละคนที่ตัวเองรักก็ตาม...

สุรเดชกับเปี๊ยกส่งของให้ลูกค้าเสร็จ เดินผ่าน

วีรภัทรกับนิธิที่กำลังยืนซื้อน้ำอยู่ สุรเดชจำได้ว่าเป็นพ่อของชนกชนม์กับครอบครัวใหม่ คิดหาทางช่วยเพื่อนให้ดูดีในสายตาพ่อตัวเอง โดยแอบลักพาตัวนิธิไปซ่อน แล้วตามมาลากตัวชนกชนม์ที่กำลังตามตื๊อสุตาภัญให้ทำทีมาช่วยน้อง เพื่อที่เขาจะได้เป็นฮีโร่ในสายตาพ่อกับแม่เลี้ยง ชนก–ชนม์ไม่พอใจมากที่สุรเดชทำอะไรไม่คิดให้ดีเสียก่อน

“ก็แกบอกว่าฉันไม่มีประโยชน์ ฉันก็อยากช่วยแก ฉันผิดด้วยหรือวะ คนชั่วกลับตัวกลับใจ แซดนะเว้ย”

“ป่านนี้คุณพ่อคงเรียกตำรวจออกไล่ล่าโจรลักเด็ก แกจบเห่แน่” ชนกชนม์สีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันไม่อยากติดคุก แกรีบพาน้องแกไปส่งเร็ว” สุรเดชสีหน้าหวาดหวั่น ชนกชนม์ตกกระไดพลอยโจนจำต้องเดินตามแผนการของสุรเดชทั้งที่ไม่เต็มใจ

ooooooo

สุตาภัญรู้จากวีรภัทรว่านิธิหายตัวไปก็ช่วยตามหา นัชชาเป็นห่วงลูกมากบอกวีรภัทรให้โทร.แจ้งตำรวจ จังหวะนั้น นิธิวิ่งร้องไห้เข้ามาหา นัชชากับวีรภัทรวิ่งเข้า ไปกอดลูกไว้ ถามว่าหายไปไหนมา เป็นอะไรหรือเปล่า

“โจรมันจับนิธิ พี่ชนม์ช่วยนิธิไว้ครับ” นิธิเล่าไปร้องไห้ไปด้วย ชนกชนม์ที่ตามมาสมทบแต่งเรื่องว่า

“บังเอิญผมเห็นโจรกำลังจับนิธิออกไปจากสวนสนุก ผมเข้าไปช่วย มันกลัวโดนจับรีบปล่อยนิธิแล้วหนีไปครับ น้องปลอดภัยแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” ชนกชนม์ พูดจบ รีบชิ่งทันที

วีรภัทรกับนัชชามัวแต่ดีใจที่ลูกปลอดภัย จึงไม่ติดใจสงสัยอะไร ผิดกับสุตาภัญมองชนกชนม์อย่างสงสัย ก่อนจะเดินตามจนทัน คาดคั้นให้บอกความจริง ชนกชนม์ผิดหวังที่สุตาภัญไม่เชื่อว่าเขาเป็นฮีโร่ตัวจริง

“โจรสลัดออกไปกับเพื่อนโจร กลับมากลายเป็นฮีโร่ มันบังเอิญไปนะ”

ชนกชนม์ยิ้มอายๆ ก่อนจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง...

ด้านวีรภัทรแนะให้นัชชาไปขอบใจชนกชนม์ที่ช่วยนิธิไว้ เธอเสียใจที่อคติกับลูกเลี้ยงมาตลอด นี่ถ้าไม่ได้เขา ช่วยไว้ ป่านนี้ลูกของเราสองคนจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้

“ผมเคยบอกคุณแล้ว ชนม์รักและห่วงนิธิไม่แพ้เรา ไม่สายเกินไปหรอกที่จะเปิดใจยอมรับเขา”

นัชชาพยักหน้ารับคำ ชวนวีรภัทรไปขอบใจชนก–ชนม์ด้วยกัน...

สุตาภัญได้ฟังความจริงจากชนกชนม์แล้วอดเป็นกังวลไม่ได้ ขืนเรื่องนี้รู้ถึงหูนัชชาคงจะเกลียดชังเขามากกว่าเดิม ชนกชนม์ขอร้องสุตาภัญช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับด้วย ระหว่างนั้น สุรเดชเดินนำเปี๊ยกเข้ามาต่อว่าชนก– ชนม์ที่แสดงสมจริงเกินเหตุจนเขาปากแตกเลือดซิบ

“มันน้อยไปด้วยซ้ำ ทำอะไรไม่ปรึกษา หาเรื่องให้ฉันตลอด” ชนกชนม์โวยกลับ

“ที่ผ่านมาน่ะใช่ แต่คราวนี้แกได้หน้าเต็มๆรับรองแม่เลี้ยงแกเปิดบ้านรับขวัญแกแน่นอน” สุรเดชคุยโว ชนก–ชนม์มองข้ามไหล่เขาไปทางด้านหลังตกใจแทบช็อกที่เห็นนัชชากับวีรภัทรยืนอยู่ สุรเดชเอะใจเหลียวมองตามสายตาเพื่อน เจอสามคนแม่ลูกยืนจ้องอยู่ นิธิจำหน้าสุรเดชกับเปี๊ยกได้ ตะโกนลั่นว่าทั้งคู่เป็นคนที่จับตัวเขาไป นัชชาโกรธมากหาว่าชนกชนม์วางแผนใช้ลูกของเธอเป็นเครื่องมือ ขู่จะแจ้งตำรวจมาลากตัวเข้าคุก

“คุณอาครับ ผมไม่มีเจตนาจะ...” ชนกชนม์ยังอธิบายไม่ทันจบ นัชชาชิงพูดขึ้นก่อนว่าไม่ต้องการฟังเรื่องโกหกหลอกลวงจากเขา เธอได้ยินสุรเดชพูดชัดเจนเต็มสองหู แล้วจูงมือนิธิออกไป วีรภัทรตำหนิชนกชนม์อย่างแรงที่ทำตัวน่ารังเกียจ เสียแรงที่เขาไว้ใจ ชนกชนม์พยายามจะ อธิบาย แต่พ่อไม่ยอมฟัง...

ทางด้านธีรดนย์พาชนิกานต์เล่นเครื่องเล่นทั่วสวนสนุกจนขาลาก แทบเดินไม่ไหว เลยชวนเธอนั่งพักกินไอศกรีม ก่อนจะถามถึงเรื่องยาคุมกำเนิดที่คุยกันค้างไว้เมื่อเช้า ชนิกานต์ไม่พอใจเดินหนี ธีรดนย์เข้าไปขวางไว้ ขอร้องให้เธอกินยา ทุกอย่างจะได้จบไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง

“พูดง่ายไปหรือเปล่า กินยาก็จบ แล้วความรู้สึกฉันล่ะ”

“มันก็ผ่านไปแล้ว ลืมมันเถอะ”

ชนิกานต์ฟิวส์ขาด เอาไอศกรีมโคนทิ่มหน้าธีรดนย์ ที่มักง่ายเอาแต่ได้ แล้วเดินหนี

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:07 น.