ข่าว

วิดีโอ



ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

ดาหลาที่รอเวลาเชือดห่านต่อหน้าคุณชายอยู่แล้ว พอห่านเดินลงมาก็รุกฆาตทันที

“ว่าไง?? ไหนล่ะ สร้อยข้อมือเพชรที่คุณหญิงแม่ ซื้อให้เธอ”

ห่านพูดไม่ออก คุณชายมองลุ้น ดาหลาแว้ดใส่ว่าทำไมไม่ตอบ แหม่มทนไม่ไหวแว้ดสวนไปทันควัน

“นี่!! พูดดีๆก็ได้คุณดาหลา!!”

“หน็อย! บังอาจมาขึ้นเสียงใส่ฉัน ลืมแล้วเหรอว่าเธอเป็นพนักงานขายรองเท้าที่บีเคเค พลาซ่า ของคุณชายคู่หมั้นของฉัน เดี๋ยวฉันสั่งย้ายไปขัดส้วมซะหรอก!” ด่าแหม่มแล้วหันไปคาดคั้นห่าน “ว่าไงคุณห่าน!! ขอดูสร้อยข้อมือเพชรของคุณหญิงแม่ให้แน่ใจหน่อยว่ามันยังอยู่ดี ไม่ได้หายสาบสูญไปไหน”

ห่านยังอึ้ง คุณชายเห็นท่าทีห่านก็ใจไม่ดี ถามห่านว่าตกลงสร้อยข้อมือเพชรเส้นนั้นอยู่ที่ไหน ห่านมองหน้าคุณชายอย่างน้อยใจ เลยตัดสินใจบอกว่า “มันหายแล้ว...”

“โกหก! แกเอาไปขาย เอาเงินไปเลี้ยงผู้ชาย!! ผู้ชายที่ชื่อไอ้บื้อ!! เท่านั้นยังไม่พอ แกยังหายหัวไปกกกันข้ามวันข้ามคืน ทุเรศที่สุด!!”

ห่านตะโกนให้หยุดเสียที แต่แหม่มทนไม่ไหว ปรี่เข้าตบดาหลาฉาดใหญ่ ดาหลาร้องลั่นตะโกนจะไล่แหม่มออก แหม่มตะโกนสวนทันทีว่า
“ไหนๆจะโดนไล่ออกแล้ว ก็ขอเอาให้คุ้มเลย!” ว่าแล้วแหม่มก็โดดจิกหัวดาหลากดลงกับพื้น ขึ้นคร่อมแล้วตบๆๆๆไม่ยั้ง

“พอ!! หยุด!! บอกให้หยุด!!” คุณชายสั่ง ห่านเองก็ไปดึงแหม่มออก เตือนสติเพื่อนว่าอย่าทำอย่างนี้

ดาหลาลุกขึ้นที่ปากมีเลือดออกซิบๆตรงเข้าเกาะแขนคุณชายอ้อนให้ไล่แหม่มออก ให้เอาตำรวจมาจับ จับแหม่มที่ตบตนและจับห่านที่ขี้
ขโมย แหม่มไม่ยอมจะจับดาหลาฐานบุกรุก ทั้งคู่ตะโกนใส่กันจนคุณชายตะคอกให้พอ ดาหลาจึงเงียบ

“ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ” คุณชายเดินเข้ามามองหน้าห่านพูดแล้วเดินออกไป ดาหลาหัวเราะเยาะทั้งที่ปากเจ่อ แหม่มขยับจะตามไปลุย แต่
ถูกห่านที่น้ำตาท่วมรั้งไว้ แหม่มสงสารห่านชวนกลับเข้าบ้านกัน

บื้อที่โย่งประคองมา ยืนมองห่านด้วยความสงสารเห็นใจสุดๆ...

คืนนี้ขณะห่านเช็ดตัวให้บื้อ ห่านร้องไห้อย่างอัดอั้น บอกทุกคนว่าตนไม่ได้เอาสร้อยข้อมือเพชรไปขายจริงๆ

“ฉันรู้...ฉันเชื่อเธอ” บื้อเอ่ย ห่านชะงักมองหน้าถามว่าทำไมเชื่อตนทั้งที่คนอื่นไม่เชื่อตนเลย “ก็ช่างคนอื่นมันสิ แต่ฉันเชื่อ...เชื่อว่าฉันมอง
เธอไม่ผิด...” ห่านซึ้งใจร้องไห้เสียงดังออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว “เอ้าๆ ร้องไห้อีกแล้ว ไม่เอาๆอย่าร้อง ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาผู้หญิง” บื้อ
ทำเป็นพูดติดตลกทั้งที่หัวใจขำไม่ออก

“ฉันดีใจที่เธอเชื่อฉัน ไม่เหมือนคุณคุณชาย” ห่านพูดทั้งที่ยังสะอื้นฮักๆ

“อย่าเทียบได้ไหม...ขอร้อง” บื้อสวนไปทันที

“โทษ...” ห่านเอ่ย แล้วเช็ดตัวให้บื้อต่อ

ooooooo

รื่นฤดีฟังดาหลาเล่าเรื่องห่านแล้วสะใจมาก หันไปย้ำกับคุณชายว่าตนพูดอะไรไว้ไม่มีผิด

ทั้งดาหลาและรื่นฤดีรุมกันประณามประจานห่านอย่างสะใจ จนคุณชายขอตัวลุกออกไป แต่รื่นฤดีเรียกไว้ สั่งเข้ม

“ต่อไปนี้ ชายจะต้องไม่ติดต่อยุ่งเกี่ยวกับนังเด็ก 18 มงกุฎนั่นอีกเป็นอันขาด และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานหมั้นระหว่างชายกับหนูดา
หลา!”

ที่ห้างฯ แอปเปิ้ลหัวเราะสะใจเมื่อดาหลาไปเล่า  ผลงานให้ฟัง เห็นที่ปากดาหลาช้ำถามว่าเป็นอะไรเหมือนไปโดนใครตบมา ดาหลารีบเอา
มือปิดปากบอกว่าโดนแหม่มตบมา แอปเปิ้ลแค้นแทนด่าแหม่มว่า

“เป็นแค่พนักงานขายรองเท้า แต่บังอาจตบว่าที่สะใภ้ บีเคเคพลาซ่า อย่างนี้ต้อง ‘ล้างอาย’ ค่ะคุณดาหลา”

แอปเปิ้ลเดินอาดๆออกไป เจอแหม่มอุ้มกล่องรองเท้าสูงท่วมหัวเดินมาถึงที่ลับตาก็พรวดเข้าไปปัดกล่องหล่นกระจายแล้วเท้าเอวด่า ดาหลาตามไปประกาศไล่ออกและตบเอาคืน แอปเปิ้ลยื่นมือถือให้ดาหลาตบแทนมือ จังหวะนั้นโย่งวิ่งมาเจอเป่านกหวีดปรี๊ดๆๆ พอเห็นเป็นดาหลาก็ตะเบ๊ะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แอปเปิ้ลบอกให้ดูเอาเองแล้วหัวเราะร่าออกไปกัน

“แหม่ม...” โย่งถลาเข้าไปดูแหม่มที่ทรุดกองอยู่กับพื้น

ในโชคร้ายยังมีโชคดี เมื่อน้องนุชมาบอกบื้อว่าทางค่ายเทปโทร.ตามบื้อให้ไปถ่ายภาพนิ่งโปรโมต บื้อดีใจมากพูดติดตลกว่างั้นเดี๋ยวจะรีบ
หาย

“บื้อนี่...ตลกได้ตลอดจริงๆ” ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสบายใจ มีความสุขกับข่าวดีที่ได้รับ

ooooooo

เมื่อถูกดาหลาข่มเหงรังแกขนาดนี้ ทั้งแหม่มและโย่งจึงไปลาออกกับคุณชายในวันนั้นเลย คุณชายตกใจแต่ดาหลาพูดอย่างสะใจว่า

“ดีค่ะ ให้มันออกๆไปเสียให้หมด พนักงานแบบนี้เก็บไว้ บีเคเคมีแต่จะตกต่ำ”

คุณชายถามแหม่มกับโย่งว่าเกิดอะไรขึ้น โย่งไม่อยากเล่ายืนยันแต่ว่าตนกับแหม่มขอลาออก แต่พูดปรามๆ ดาหลากับแอปเปิ้ลที่นั่งหน้าสะใจอยู่ว่า

“เมื่อผมลาออกจากที่นี่แล้วก็ขอเตือนว่า อย่ามายุ่งวุ่นวายกับพวกเราอีกเด็ดขาด!” โย่งถอดบัตรพนักงานห้างของตนกับแหม่มคืนให้แล้วจะเดินออกไป คุณชายเรียกไว้ โย่งหันขวับชี้หน้าปรามอย่างหมดความเกรงใจ “ที่ผ่านมาผมยกให้ ไม่เอาเรื่อง ทดแทนบุญคุณที่เคยจ่ายเงินเดือนให้พวกเรา แต่จากนี้ไม่เกรงใจใครอีกต่อไป” พูดแล้วประคองแหม่มกลับทันที

ระหว่างพากันเดินกลับบ้าน แหม่มเอ่ยกับโย่งอย่างชื่นชมว่า “เมื่อกี๊...นายแมนมาก...” ทำเอาโย่งยิ้มปลื้มแก้มแทบปริ...

เมื่อลาออกจากงานและยังหางานใหม่ไม่ได้ แหม่มกับโย่งจึงช่วยห่านซักผ้า โชคดีที่ห่านได้ลูกค้าเพิ่มอีกสองครอบครัว ทำให้มีรายได้พอจ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟ แม้จะอัตคัดบ้างแต่ทุกคนอยู่กันอย่างสบายใจ ยิ่งรักใคร่เห็นใจกันมากขึ้น

ooooooo

โชคไม่ปล่อยให้ดาหลาลอยนวลไปเสวยสุข ยังตามรีดไถโดยมีคลิปฉาวไว้ขู่ วันนี้ถึงกับไปดักดาหลาที่ห้าง พอเธอขึ้นรถก็เปิดประตูหลังพรวดขึ้นนั่งสั่งให้ออกรถทันที

ทั้งคู่กลับไปที่ห้องนอนโชค ปรนเปรอกันจนอิ่มเอมแล้ว โชครื้อค้นกระเป๋าถือดาหลา พบเงินในกระเป๋ามีไม่ถึง 100 บาท โชคอารมณ์เสียด่าว่า เป็นถึงนางสาวไทยสยามแถมยังมีไฮโซหน้าโง่ไว้ให้ไถเงิน ทำไมมีเงินไม่ถึง  100 บาท

“ก็จะให้มีแค่ไหนล่ะ เดี๋ยวแม่ก็ไถ เดี๋ยวแกก็ไถ แล้วฉันจะไปเหลืออะไร เงินจะซื้อยาคุมยังไม่พอเลย”

โชคปรามว่าอย่าให้ท้องก็แล้วกัน ตนไม่รับผิดชอบด้วย ขู่ดาหลาว่า

“ถ้าขืนยังไม่โกยเงินจากไอ้หน้าโง่นั่นมาให้ฉันใช้หนี้บ่อนละก้อ.... ‘คลิปฉาว’ กระฉ่อนเมืองแน่! มีหลาย เวอร์ชั่นด้วยฮ่าๆๆ” พูดแล้วคว้าเงินไม่กี่สิบบาทที่ดาหลาให้ เดินหัวเราะร่าออกไป

ooooooo

เช้าวันต่อมา บื้อไปถ่ายภาพนิ่งเพื่อโฆษณาเทปเพลงที่สตูดิโอ แม้จะไม่เคยถ่ายแต่ด้วยใจรักทำให้ได้ภาพออกมาสวยสมใจสไตลิสต์

ขณะกลับด้วยกัน น้องนุชชมบื้อว่าหล่อมาก  ดังแล้วอย่าให้เข้าถึงยากล่ะ ถามว่าทำไมบื้อไม่ยอมให้บอกห่านกับเพื่อนๆเรื่องที่ตัวเองกำลังจะเป็นศิลปิน  บื้อตอบเขินๆว่า “ผมอายน่ะ”

“บ้า! อายทำไม มีแต่คนเขาอยากเป็นกันทั้งนั้น”

“อืมม์...ไม่รู้สิ เอาไว้เสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ค่อยบอกดีกว่า...เขินน่ะ”

น้องนุชมองบื้อขำๆ  แต่ก็มีความรู้สึกดีๆกับความถ่อมตัวของเขา

ระหว่างที่บื้อออกไปที่สตูดิโอกับน้องนุช แหม่มสังเกตเห็นห่านซึมๆไป พูดอย่างรู้ทันว่า บื้อไม่อยู่ออกไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้ามืด ห่านแกล้ง
ถามว่าไปกับใคร แหม่มไม่กล้าตอบ ห่านทำเสียงแจ่มใสบอกว่ารู้แล้ว บื้อไปกับน้องนุช

“เออ...ห่าน แล้วคุณคุณชายเขาหายไปเลยเหรอ” ถามแล้วเห็นห่านถอนใจก้มหน้าก้มตาซักผ้า แหม่มถามอย่างเป็นห่วงว่า “ห่าน...เมื่อไหร่แกจะลงล็อกเสียทีวะ...เมื่อไหร่แกจะเจอ ‘รองเท้าคู่ที่ใช่’ ของแกเสียที”

ห่านก็ได้แต่ถอนใจเฮือกๆตามเคย...

ooooooo

หลังจากนั้นไม่นาน หนังสือพิมพ์ก็ลงภาพและข่าวพิธีหมั้นของคุณชายกับดาหลา ทุกคนกลัวห่านจะสะเทือนใจจึงพยายามไม่ให้ห่านเห็นหนังสือพิมพ์

แต่เพราะห่านติดนิยายที่ลงในหนังสือพิมพ์ จึงถามหาและเจอจนได้ แต่พอเห็นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ที่ลงภาพและข่าวคุณชายหมั้นกับดา
หลา พาดหัวว่า “กิ่งทองใบหยก” ห่านน้ำตารื้นหนังสือพิมพ์ร่วงจากมือ...

แหม่มรีบเข้าปลอบถามว่าเป็นไงบ้าง

“ไป...ไปซักผ้า...อยากซักผ้าแล้ว” ห่านพยายามกลั้นน้ำตา แต่พอไปซักผ้าน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ แหม่มเข้าไปโอบอย่างปลอบ
ใจ ยิ่งทำให้ห่านทนไม่ไหวโผเข้ากอดแหม่มร้องไห้โฮๆ

หลังจากหมั้นกับคุณชายแล้ว ดาหลายิ่งวางอำนาจ ประกาศอย่างผยองว่าต่อไปนี้ใครจะอยู่หรือจะไปใน บีเคเค พลาซ่า ขึ้นอยู่กับตนคนเดียว กลุ่มแอปเปิ้ลจอมสอพลอพากันปรบมือเกรียว

เจ๊มะพร้าวฟังแล้วสยอง เล่าให้แหม่มฟังขณะไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกันว่า

“ไม่ไหวจะเคลียร์ เจ๊เพลียมาก นับวันนังแบหลาแอนด์เดอะแก๊งมันยิ่งแร๊งสสสขึ้นทุกวัน นังนี่มันบ้าอำนาจสุดๆ เห็นทีเจ๊จะอยู่ยากเสียแล้ว” แหม่มเลยชวนมาซักผ้าด้วยกัน เจ๊ขอรับโบนัสปลายปีก่อนเพราะหนี้เยอะ แต่ถ้าทนไม่ไหวก็คงได้ออกมาซักผ้าด้วยกันเร็วขึ้น

พลันทั้งสองก็ดีใจสุดๆเมื่อพรเพ็ญเดินเข้ามาทัก พอพรเพ็ญรู้ว่าแหม่มกับโย่งลาออกจากห้างแล้วก็บ่นเสียดายที่ห้างต้องเสียพนักงานดีๆไป
เพราะเอาดาหลามาเป็นใหญ่

พรเพ็ญเล่าถึงงานใหม่ของตนว่าสนุกมากพลางเอาแผงลอตเตอรี่มาเปิดให้ดู ถามทีเล่นทีจริงอย่างเคยปากว่า

“จะรับสักคู่ไหมจ๊ะ หรือจะรับชุดใหญ่แจ็กพอต 60 ล้าน”

แอปเปิ้ลกับจีจี้มาเจอพอดี แอปเปิ้ลเยาะเย้ยพรเพ็ญว่าน่าเวทนาผู้จัดการตกกระป๋องต้องมาขายลอตเตอรี่! พรเพ็ญฉุนขาดสะอึกเข้าไปถามว่า ขายลอตเตอรี่แล้วไง มันเป็นอาชีพที่สุจริตถูกต้องตามกฎหมายสร้างรายได้ให้ทุกภาคส่วน

“ใช่...ดีกว่าพวกแก สร้างแต่ความตกต่ำให้ บีเคเค พลาซ่าไปทั่ว” แหม่มพูดใส่หน้า แอปเปิ้ลกับจีจี้เลยจะรุมแหม่ม ถูกพรเพ็ญยกแผงลอตเตอรี่เงื้อสุดแขน ร้องท้าให้เข้ามาเลย ได้เจอตบด้วยแผงลอตเตอรี่นี่แน่เจอของจริงเข้าพวกแอปเปิ้ลก็ชะงักถามกันว่าเอาไงดี

แอปเปิ้ลชี้หน้าขู่ว่าจะฟ้องดาหลา

“ก็เชิญไปฟ้องสิ คนอย่างฉันเกรงใจคนดีแต่ไม่กลัวคนชั่ว แล้วอีกอย่าง ฉันก็ไม่ใช่พนักงานบีเคเค พลาซ่า แล้วด้วยเรื่องอะไรฉันจะต้องกลัวคุณแบหลาของเธอ!”

จีจี้เห็นท่าพรเพ็ญเอาจริง กระซิบถามแอปเปิ้ลว่าโดนแผงตบน่ากลัวกว่าไหม แอปเปิ้ลเลยทำชี้หน้าปรามแก้เกี้ยวว่า

“จำไว้!! จำไว้เลย!!” แล้วพากันล่าถอยไป

เจ๊มะพร้าวหัวเราะสะใจมาก แล้วหันมองแผงลอตเตอรี่ถามพรเพ็ญ

“ไหนคะไหน...แผงนี้เห็นทีจะเฮี้ยน ต้องอุดหนุนซะหน่อยแล้ว”

ทั้งสามรุมกันจ้องแผงลอตเตอรี่เล็งหาเลขเด็ด

ooooooo

ห่านขยำหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นทิ้งถังขยะ แต่เพียงครู่เดียวก็หยิบขึ้นมารีดๆๆ แล้วเพ่งหน้าคุณชายเหมือนจะมองให้เห็นถึงความรู้สึกในดวงตาบื้อดึงหนังสือพิมพ์ออก บอกให้เลิกอ่านได้แล้ว เอาหูฟังสวมให้ห่าน บอกว่าฟังนี่ดีกว่า พลันเสียงเพลง “รักไม่ยอมเปลี่ยนแปลง” ก็ดังขึ้น ห่านฟังแล้วมองหน้าบื้อ บื้อเองก็มองหน้าห่านเหมือนจะบอกความรู้สึกตัวเองผ่านเสียงเพลงแล้วจู่ๆ บื้อก็ดึงหูฟังออก ห่านถามว่าดึงออกทำไมกำลังฟังเพราะๆ อยู่เลย ถามว่าเพลงใครหรือ เสียงเหมือนบื้อเลย

“เสียงฉันเอง” บื้อบอกเขินๆ ห่านดีใจมากชมว่าเจ๋งเลย บื้อจึงตัดสินใจบอก “ฉันกำลังจะเป็น เออ...นักร้อง นักดนตรีด้วย”

“อ๊ายยยยย!!! นายบื้อของฉันจะเป็นศิลปินเว้ย...

นายบื้อของฉันจะเป็นนักร้อง...จะดังใหญ่แล้ว” ห่านโดดกอดบื้อเต้นไปมาอย่างดีใจสุดๆ บื้อยิ้มกว้างทั้งดีใจทั้งเขิน

ooooooo

ที่บ้านคุณชาย...เช้านี้ขณะทุกคนกำลังนั่งทานอาหารเช้าซึ่งมีดาหลากับดารัณร่วมโต๊ะด้วยเป็นประจำ รื่นฤดีดูแลดาหลาเป็นพิเศษ ทักว่าหมู่นี้ดูซูบๆ สงสัยทำงานหนักเกินไป แล้วตักไข่ดาวของตัวเองให้

“แม่โด๊ปให้เอง เบิ้ลสองฟองไปเลยนะจ๊ะ โด๊ปหน่อย”

ฝ่ายชนะศึกทักคุณชายว่าหมู่นี้หน้าตาไม่ค่อยดีเลย คุณชายถอนใจบอกว่ารายได้เดือนที่แล้วของบีเคเค.ตกลงไป 15 เปอร์เซ็นต์ ดาหลาสะดุ้งเล็กน้อยแต่เก็บอาการอย่างเร็ว คุณชายเล่าบ่นๆว่า

“ตั้งแต่คุณพรเพ็ญไม่อยู่ อะไรๆ ก็ดูจะยุ่งยากขึ้นเยอะเลยนะครับ” ดารัณกินปูนร้อนท้องติงว่าพูดอย่างนี้เหมือนจะต่อว่าดาหลา รื่นฤดีรีบแก้ต่างว่า พรเพ็ญดูแลพนักงานทั่วไป แต่ดาหลาตนให้ดูแลเรื่องการเงิน คนละส่วนกัน ขณะนั้นเอง น้องนุชเดินเข้ามา ทุกคนยิ้มแย้มยินดียกเว้นดาหลากับดารัณที่วางมาดทำหน้านิ่ง

“ทำไมวันนี้มาแต่เช้าเลยหนูนุช” ชนะศึกถาม

“นุชตั้งใจจะมากราบลาคุณพ่อคุณแม่น่ะค่ะ คือ...นุชอยากจะกลับไปช่วยที่บ้านดูแลธุรกิจโรงแรมที่สวิตค่ะ ทิ้งมานานมากแล้ว”

“ไอ้นุช...” คุณชายครางออกมาทันใดนั้น ดาหลาทำเสียงเหมือนจะอาเจียนออกมาเพราะเหม็นกลิ่นอาหาร เอ่ยขอโทษแล้วรีบลุกเดินไปห้องน้ำ รื่นฤดีมองตามพูดอย่างเป็นห่วงว่าท่าทางจะไม่สบายหนัก ดารัณขอตัวตามไปดู ครู่เดียวก็มีเสียงโอ้กอ้ากแว่วจากห้องน้ำ น้องนุชนิ่งฟังอย่างสงสัย...

ออกจากห้องน้ำ สองแม่ลูกไปคุยกันในที่ลับตา ดารัณแทบลมจับเมื่อรู้ว่าดาหลาท้อง ถามว่าท้องกับใครเห็นดาหลาหลบสายตาก็เดาออก ปรี๊ดแตกทันที ด่าเบาๆแต่เสียงเข้ม “นังลูกโง่! นังลูกบ้า!! นังลูกไม่รักดี!!!”

วันรุ่งขึ้น น้องนุชนั่งคุยกับคุณชายที่ห้องทำงาน คุณชายบ่นตัวเองว่าไม่น่าพลาด น้องนุชคิดถึงคืนที่เห็นดาหลาไปซื้อยาคุม พึมพำอย่างไม่เชื่อ “ไม่จริง...มันไม่น่าจะเป็นไปได้”

“ทำไมมันถึงไม่น่าจะเป็นไปได้” เสียงดาหลาแหวเข้ามา แล้วเดินเข้ามาแว้ดต่อว่า “ว่าไงคะ คุณน้องนุช ทำไมคุณถึงคิดว่าดาหลาไม่น่าจะท้อง!” น้องนุชกลบเกลื่อนว่าเธอเป็นถึงนางสาวไทยสยามไม่น่าปล่อยให้ท้องก่อนแต่ง “แต่ฉันหมั้นแล้วเดี๋ยวก็แต่งมันก็เหมือนกันนั่นแหละ ว่าแต่คุณเถอะ ไหนบอกว่าจะกลับสวิต ทำไมไม่กลับเสียที มามั่วนั่งคุยกับคู่หมั้นชาวบ้านเขาทำไมไม่ทราบ” ดาหลาพาลกระแชง จนคุณชายบอกว่าตนเป็นคนขอให้น้องนุชอยู่เอง ดาหลาหันขวับถาม “ทำไมคะ ทำไมคุณชายต้องขอให้เขาอยู่ต่อ”

“เพราะผมรักเขา...เขาเป็นเพื่อนรักของผม”

ดาหลาก้าวร้าวว่า ขอให้เป็นเพื่อนจริงๆเถอะ อย่าให้ตนรู้ก็แล้วกัน เอาตายแน่

“มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณดาหลา เพื่อนฉันมีปัญหาฉันก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเพื่อนฉัน” น้องนุชพูดแล้วจ้องหน้าดาหลา “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายใส่เพื่อนฉันเด็ดขาด”

ดาหลาหลบตาน้องนุชทำเป็นถามว่า ใครร้ายใส่อะไรคุณคุณชาย น้องนุชสวนไปอย่างเอาเรื่องว่า “ก็ไม่รู้ล่ะ แต่ฉันต้องรู้ให้ได้!”

ดาหลาเดินอึ้งๆออกมาใจคอไม่ดีกับคำพูดแปลกๆ ของน้องนุช ระแวงว่าน้องนุชไปรู้อะไรมาหรือเปล่า ก็พอดีมีโทร.เข้ามือถือ พอเห็นชื่อโชว์ก็รีบหลบเข้ามุมลับตาพูดเบาๆ จิกปลายสายว่าโทร.มาทำไม บอกแล้วว่าไม่จำเป็นก็อย่าโทร.!

เป็นสายจากโชค โทร.มาขอเงิน 3 แสน พอดาหลาแว้ดเบาๆ ว่าเพิ่งเอาไป 2 แสน ก็ถูกตวาดว่าจะให้หรือไม่ให้

“ฉันไม่มี!”

“แกไม่มีแต่ไอ้ผัวไฮโซของแกมี ฉันรู้นะ เงินทั้งห้างแกยังเป็นคนคุม โกงมันแค่นี้ขนหน้าแข้งมันไม่ร่วงหรอก” ดาหลาบอกว่าโกงไปตั้งหลายล้านแล้ว “ไม่รู้ล่ะ! ถ้าชักช้าฉันกดฉึกเดียวคลิปฉาวแกกระฉ่อนแน่ ไม่ได้ขู่นะเว้ย เอาจริง!!”

โชคตัดสายทันที ครู่เดียวก็มีเสียงส่ง MMS มา ดาหลากดดูเป็นภาพบนเตียงอีกแล้ว! เธอกรี๊ดออกมาอย่างแค้นใจ

แอปเปิ้ลตาโตกับสิ่งที่แอบได้ยิน!

ooooooo

ข่าวบื้อจะได้เป็นนักร้องนักดนตรี ทำให้ทุกคนของทั้งสองบ้านตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด

วันนี้บื้อแต่งหล่อสุดเท่จะไปให้สัมภาษณ์รายการวิทยุและไปเยี่ยมสื่อ พอลงมาถูกพรรคพวกแซวก็ยิ้มเขิน ลุงจ๊อดเสนอตัวขอเป็นโชเฟอร์ส่วนตัว โจ๊กฝากตัวเป็นมือกีต้าร์ คุณหนูจ๋าขอเป็นแฟนคลับ เจ๊มะพร้าวเสนอแนวถนัดขอเป็นแดนเซอร์ ส่วนโย่งเสนออย่างภูมิใจขอเป็นบอดี้การ์ด

“แล้วฉันจะเป็นอะไรดีล่ะ” ห่านถามขึ้น แล้วก็เหวอทำหน้าไม่ถูก เมื่อทุกคนพูดพร้อมกันว่า

“ก็เป็นแฟนซุป’ตาร์สิจ้ะ...” แล้วก็พากันโห่ฮิ้วกิ๊วๆกันจนห่านเขิน

เมื่อเดินออกมาส่งบื้อ ห่านบอกว่าตนดีใจกับเขาจริงๆ ที่ความฝันเป็นจริงแล้ว พูดถึงความฝันของตัวเองว่า

“ฉันยังจำได้...ตอนเราเล่นหิมะกัน ฉันบอกนายว่าฉันมีความฝัน...ฝันจะเป็นซินเดอเรลล่า...แต่ความฝันของฉันมันก็ไม่เป็นจริง ไม่เหมือนนาย ความฝันของนายเป็นจริงแล้ว...ฉันดีใจด้วยนะ” พูดแล้วน้ำตาคลอน้อยใจตัวเอง

“ไม่จริงหรอก! ความฝันของฉันมันก็ยังไม่เป็นจริงไปเสียทั้งหมดหรอก” พูดแล้วหยุดมองหน้าห่าน “ฉันยังมีความฝันอีกอย่างนึง...ฉันกำลังรอลุ้นให้มันเป็นจริงอยู่...นานแค่ไหนก็จะรอ...”

ooooooo

แอปเปิ้ลถือว่าตัวเองมีคุณงามความดีที่รับใช้ดาหลาเล่นงานจนห่านกระเด็นไปแล้ว อีกทั้งยังกุมความลับเรื่องโกงเงินห้างไปอีกเป็นล้าน วันนี้จึงเข้าไปหาดาหลาเสนอตัวขอเป็นผู้จัดการห้างฯ

ดาหลาที่ได้ทุกอย่างสมใจแล้ว มองไม่เห็นหัวแอปเปิ้ล พูดเยาะเย้ยเหยียดหยามต่างๆนานาว่าเป็นแค่พนักพงานขายรองเท้าจะมาขอเป็นผู้จัดการห้าง! เมื่อแอปเปิ้ลทิ้งไพ่ตาย เรื่องที่เธอโกงเงินห้าง ดาหลาตกใจมาก แต่ทำไขสือ ด่าแอปเปิ้ลแล้วท้าให้เอาหลักฐานมา เป็นแค่พนักงานกระจอก อย่าสะเออะมาเล่นกับคุณดาหลา

พูดจบดาหลาลุกไป ลืมมือถือไว้ที่เก้าอี้ แอปเปิ้ลตาวาว คว้ามือถือดาหลาไปยิ้มร้ายเจ้าเล่ห์

น้องนุชเริ่มสืบเรื่องของดาหลา เธอถามคุณชายว่าคืนนั้นที่ดาหลาพาเข้าโรงแรมนั้น เป็นวันไหน โรงแรมอะไร พอคุณชายบอก เธอไปที่โรงแรมนั้นทันที โชคดีที่เจ้าของโรงแรมเป็นเพื่อนกัน น้องนุชขอดูเทปวงจรปิดย้อนหลัง เปิดดูไล่ไปจนเจอภาพที่ต้องการ

เป็นภาพดาหลาหิ้วปีกคุณชายเข้าโรงแรม แต่เพราะคุณชายเมามากและตัวใหญ่ ดาหลากวักมือเรียกโชคให้มาช่วยหิ้วปีกคุณชายเข้าห้องแล้วปิดประตูทันที

“คุณดาหลา...” น้องนุชอุทานแทบไม่อยากเชื่อ

เวลาเดียวกัน แอปเปิ้ลรุกฆาตดาหลายืนยันขอตำแหน่งผู้จัดการห้างฯ ถูกดาหลาด่าว่าคิดว่าตัวเองมีดีอะไรถึงกล้ามาขอตำแหน่งนี้ แอปเปิ้ลพูดอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ตนมีดีแน่! มีดีแบบที่ดาหลาต้องยอมสยบแทบเท้าเลยทีเดียว!

“สำหรับคนที่ไม่เจียมตัวอย่างแก ฝันไปเถอะ! นังพนักงานกระจอก!!” พูดแล้วสะบัดไปเลย

“กระจอกเหรอ! แล้วเจอกัน...นังดาหลา!!”

เย็นนั้นเอง เมื่อรื่นฤดีรู้ว่าดาหลาท้องก็ปลอบใจว่าไม่เป็นไรเพราะหมั้นกันแล้วไม่นานก็แต่งกันถือว่านี่เป็นข่าวดีทั้งยังจะจัดฉลองให้ด้วย น้องนุชเข้ามาขัดจังหวะ บอกว่าก่อนไปฉลองกันตนอยากให้ดูอะไรบางอย่างก่อน แล้วเอาเทปวงจรปิดเปิดให้คุณชาย รื่นฤดี ชนะศึก ดาหลาและดารัณดู

พอดูคลิปเสร็จ ดาหลากรี๊ดลั่นปฏิเสธว่าไม่ใช่ตนอาจเป็นคนหน้าเหมือนเท่านั้น ดารัณช่วยแก้ต่างให้ลูกว่า ผู้ชายที่มาช่วยประคองคุณชายนั้นเป็นบ๋อยที่อยู่แถวนั้นพอดี

“บ๋อยเหรอคะ...บ๋อยคนเดียวกับคนนี้หรือเปล่าคะ” สิ้นเสียงน้องนุช แอปเปิ้ลก็เดินอาดๆเข้ามา ดาหลาแทบช็อก ดาหลาแว้ดใส่ว่ามาทำไม!

“แอปเปิ้ลก็จะมาพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ผู้ชายที่ช่วยคุณดาหลาอุ้มคุณชายเข้าไปในห้อง เป็น ‘บ๋อย’ จริงไหมคะ” พูดแล้วหยิบมือถือของดาหลาออกมาเปิดคลิปให้ดู เป็นภาพดาหลานอนอยู่กับโชคบนเตียง!

ดาหลาช็อก คุณชายอึ้ง ส่วนรื่นฤดีถึงกับเป็นลมหงายตึง ดารัณนั่งโงนเงนเป็นลมไปอีกคน

“ถ้าดูไม่ชัด จะดูซ้ำในยูทูบก็ได้นะคะ แอปเปิ้ลช่วยโหลดให้เรียบร้อยแล้วค่ะ” แอปเปิ้ลยิ้มเยาะ

ดาหลาปราดเข้าตบแอปเปิ้ล คุณชายเข้าไปดึงดาหลาออกมา เธอกอดคุณชายร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าพูดแบบไม่ได้สติ

“ไม่จริง...คุณชายอย่าไปเชื่อมัน...มันโกหก มันใส่ร้ายดาหลา...อย่าไปเชื่อมัน ฮือๆๆโฮๆๆ”

บรรยากาศเวลานี้ ดูวุ่นวายไปหมด...

ooooooo

วันต่อมาข่าวดาหลาถูกปลดจากนางสาวไทยสยามเพราะทำตัวไม่เหมาะสมกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ไปชั่วข้ามคืน

รื่นฤดีขอโทษคุณชายที่มองคนผิด คุณชายปรารภกับน้องนุชว่าเวลานี้พนักงานในห้างระส่ำระสายไปหมด ตนคนเดียวคงกู้วิกฤตินี้ไม่ได้ ทันใดนั้นพรเพ็ญเดินเข้ามาอย่างมุ่งมั่น ยกโทรโข่งขึ้นมาประกาศจะกลับมาช่วยกู้วิกฤติ

ที่แท้เป็นฝีมือของน้องนุชที่วางแผนและดำเนินการไว้พร้อมแล้ว คุณชายดีใจมีกำลังใจขึ้นมากแต่แล้วก็หน้าเสียเมื่อน้องนุชบอกว่าพรุ่งนี้ตนจะกลับสวิสแล้ว! จากนั้นไปลาบื้อ บื้อขอบคุณที่น้องนุชชักนำตนมาถึงจุดนี้ บอกว่าพรุ่งนี้จะไปส่ง น้องนุชพูดล้อๆว่าไม่ต้องเดี๋ยวแฟนคลับของบื้อจะหมั่นไส้เอา แล้วยกมือบ๋ายบายกันอย่างสนิทสนม

ห่านจะเอาข้าวไข่เจียวมาให้บื้อเห็นภาพนั้นถึงกับทำช้อนตก พอบื้อหันมองก็บอกหน้าเจื่อนว่าเอาข้าวไข่เจียวมาฝาก บื้อกินอย่างเอร็ดอร่อย ห่านพูดยิ้มๆว่านึกว่าเป็นซุป’ตาร์แล้วจะกินแบบนี้ไม่ได้เสียอีก

“ฉันไม่เคยเปลี่ยนแปลง” บื้อพูดหนักแน่นจริงจัง

บื้อถามห่านว่าเห็นข่าวคุณชายกับดาหลาในหน้าหนังสือพิมพ์หรือยัง ถามแล้วเห็นห่านหน้าเสีย บื้อถามใจไม่ดีว่า สงสารหรือสมน้ำหน้า ห่านไม่ตอบแต่ยิ้มเจื่อนๆ บื้ออ่านออกว่าคงสงสารเลยตื้อกินไม่ลง ห่านมองอย่างน้อยใจที่อุตส่าห์ทำมาให้แต่บื้อกินนิดเดียวเอง เลยงอนลุกไป บื้อ
มองตามงงๆ เห็นห่านลืมมือถือไว้เลยหยิบเดินตามไปให้

ห่านเดินกลับบ้านหน้างอนๆ พลันก็ชะงักเมื่อเห็นคุณชายถือกล่องใบใหญ่เข้ามา พอคุณชายเดินมาถึงก็คุกเข่าขอโทษที่ทำให้ห่านเสียใจและขอโอกาสตนสักครั้ง ยื่นกล่องให้ขอร้องให้รับไว้ ถ้าวันไหนยกโทษให้ตนเธอก็จะได้ใส่ แต่ถ้าไม่ยกโทษให้ก็โยนทิ้งไปเลย อ้อนวอนให้ห่านรับไว้  ถ้าไม่รับตนก็จะคุกเข่าอยู่อย่างนี้ ห่านจึงตัดปัญหารับไว้

บื้อหันหลังกลับอย่างผู้แพ้...

ในกล่องนั้นคือชุดเจ้าสาวหรูและรองเท้าส้นสูงสีเงิน แหม่มที่ดูอยู่ด้วยบอกว่านี่คือรองเท้าซินเดอเรลล่าที่ห่านรอคอย...บอกห่านอย่างตื่นเต้นว่า คุณชายขอเธอแต่งงาน ห่านอึ้งอย่างคาดไม่ถึง

ชุดเจ้าสาวและรองเท้าส้นสูงสีเงิน ทำให้ห่านคิดหนัก นั่งมองชุดและรองเท้าแล้วลุกไปยืนที่หน้าต่างมองไปทางห้องบื้อ เห็นปิดไฟเงียบไปแล้ว...

ooooooo

รุ่งขึ้น ห่านไปกราบขอโทษครูสมพรที่ตนเป็นคนอกตัญญูทำให้แม่ครูต้องเสียใจ ครูสมพรกอดห่านไว้บอกว่าครูไม่เคยโกรธห่าน ครูรู้ว่าห่านเป็นเด็กดีของครู

“บางครั้ง คนเราก็อาจพลั้งเผลอหรือจำเป็นต้องทำความผิดพลาดบ้าง แต่เมื่อรู้ตัวแล้วว่าผิดและแก้ไขก็ควรได้รับการอภัย” ห่านกราบครูด้วยความซาบซึ้ง  “และก็ จำไว้ ห่านไม่ใช่คนอกตัญญู แต่ชีวิตคนเราก็เหมือนกับพระอาทิตย์ มีขึ้นมีลง วันนี้เราอาจเจอเรื่องเลวร้ายแต่พรุ่งนี้อาจเป็นวันที่ดีของเราก็ได้ เชื่อแม่ครูสิ คนทำดีต้องได้ดี”

ห่านตัดสินใจบอกครูสมพรว่าตนจะแต่งงาน ครูสมพรแสดงความยินดีอย่างจริงใจ เอ่ยด้วยความรักว่า

“พ่อหนุ่มผมยาวคนนั้นเป็นคนดีมาก เขาเป็นคนที่ยืนเคียงข้างห่านตลอดเวลาในช่วงที่โหดร้าย ในขณะที่บางคนเดินจากห่านไป นี่คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิตของห่าน แม่ครูยินดีด้วยนะลูก”

แม่ครูกอดห่านไว้ด้วยความรัก ในขณะที่ห่านฟังแม่ครูแล้วอึ้งจนพูดไม่ออก

หลายวันต่อมาโย่งกับโจ๊กและลุงจ๊อดตื่นเต้นกันสุดๆ เมื่อบื้อมาบอกว่าจะไปอเมริกา โย่งถามว่าไปตั้งหลายเดือนไม่คิดถึงห่านแย่หรือ บื้อตอบเศร้าๆ ว่า “เขาคงไม่คิดถึงเรา”

ฝ่ายคุณชายกดโทร.ถึงน้องนุชเท่าไรก็ไม่ติดบ่นอย่างหัวเสียว่าไปไหนทำไมไม่รับสาย ชนะศึกบอกว่ามีเรื่องอะไรปรึกษาพ่อกับแม่ก็ได้ คุณชายบอกว่าไม่เหมือนกัน เพราะน้องนุชเป็นคนที่รู้ใจตนที่สุด ชนะศึกถามว่าแล้วห่านล่ะ? คุณชายอึ้ง ชนะศึกเดินมาตบไหล่ลูกชายพูดยิ้มๆ อย่างรู้ใจลูกชายดีว่า

“ในชีวิตเรา อาจมีหลายคนที่ชอบ แต่สุดท้ายเลือกให้ดี เพราะจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่ใช่!!”

ส่วนห่าน กลับจากแม่ครูแล้วรุ่งขึ้นเธอเอาชุดและรองเท้าส้นสูงสีเงินไปคืนคุณชาย บอกว่ามันคงไม่ใช่ของของตน ถามว่าคุณชายคงไม่โกรธตนใช่ไหม คุณชายเองก็ถามว่าห่านก็คงไม่โกรธตนสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นใช่ไหม

นาทีนี้ทั้งห่านและคุณชายต่างรู้ถึงปรารถนาแห่งหัวใจของตัวเองแล้วว่าใครคือคนที่ใช่ ทั้งสองจากกันด้วยดีสัญญากันว่า จะรักษาความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไว้ คุณชายเดินจากไปไม่ได้เอากล่องชุดเจ้าสาวไปด้วย ห่านจึงต้องเอากลับไป

หลังจากนั้นสองวัน คุณชายเดินทางไปหาน้องนุชที่สวิส เห็นน้องนุชกอดกับเพื่อนหนุ่มชาวต่างชาติ คุณชายถึงกับคอตก แต่เมื่อได้พบน้องนุชเคลียร์กันแล้ว ปรากฏว่าหนุ่มชาวต่างชาติคนนั้นกอดขอบใจน้องนุชที่ช่วยพูดให้คนรักแต่งงานด้วยสำเร็จ

ในที่สุด ทั้งคุณชายและน้องนุชต่างเปิดใจต่อกัน คุณชายอุ้มน้องนุชหมุนไปรอบๆด้วยความดีใจ

แต่แม้ว่าจะเปิดใจต่อกันแล้ว น้องนุชขอให้คุณชายสัญญาว่า เรายังจะสัมพันธ์กันเหมือนเดิม ไม่ต้องพูดเพราะๆ กับตน ขอให้ทำตัวเหมือนเดิม คุณชายหัวเราะเสียงดังพูดอย่างร่าเริงว่า

“โอเค...โอเค...ฉันรักแกเว้ยไอ้นุช!! เป็นแฟนกับฉันนะเว้ย...โอเคไหมวะ”

“โอเคซิวะไอ้ชาย!!” น้องนุชตอบห้าวพอกัน คุณชายอุ้มน้องนุชหมุนไปรอบตัวอย่างมีความสุข

ooooooo

ห่านเอากล่องกลับไปลองใส่ชุดเจ้าสาวและรองเท้าสีเงินให้สมกับความใฝ่ฝัน ใส่แล้วบอกกับตัวเองว่า ดูสวยแต่ไม่สบายจริงๆ

ขณะห่านกำลังมองดูตัวเองอยู่นั้น แหม่มวิ่งหน้าตื่นมาลากห่านไปดูทีวี ที่กำลังแพร่ภาพแฟนคลับของบื้อที่ไปรอส่งเขาที่สนามบินเพื่อเดินทางไปทำงานกับค่ายเพลงที่สหรัฐอเมริกา

“นายบื้อจะไปอเมริกา!! ไปหลายเดือนเลยด้วย ตาโย่งเพิ่งบอกฉัน”

ห่านแทบสติแตกร้องเรียกลุงจ๊อด โดดขึ้นรถให้พาไปสนามบินทันที ห่านนั่งกระวนกระวายกลัวไม่ทันเวลาชี้ให้ลุงจ๊อดขึ้นทางด่วน ลุงจ๊อดบอกว่ารถตุ๊กๆขึ้นไม่ได้ ห่านทนไม่ไหวกระโดดลงจากรถตุ๊กๆถลกกระโปรงชุดแต่งงานใส่รองเท้าส้นสูงสีเงินวิ่งสุดฝีเท้า แม้จะเจ็บเท้าก็กัดฟันวิ่งโขยกเขยกไปปากก็ตะโกน

“อย่าเพิ่งไปนะนายบื้อ นายต้องรอฉัน นายต้องรอฉัน...นายยังไปไม่ได้”

แต่แล้วห่านก็ทรุดนั่งอย่างหมดแรงร้องไห้โฮ เมื่อวิ่งไปเจอทางขาดไปต่อไม่ได้...

ooooooo

ห่านกลับไปที่ชายทะเลชลบุรี ทั้งที่อยู่ในชุดเจ้าสาว และรองเท้าส้นสูงสีเงิน ไปยังที่ที่เคยเดิน เคยนั่งเล่น
กับบื้อ ไปนั่งที่ชิงช้าน้ำตารินมองไปในทะเลเวิ้งว้าง...

ครู่หนึ่งยกเท้าขึ้นบีบนวดเพราะเจ็บช้ำ มองรองเท้าบ่น “ไอ้รองเท้าบ้า!! ไอ้รองเท้าซังกะบ๊วย...”

“สู้รองเท้าแตะไม่ได้เนอะ” เสียงบื้อเอ่ยขึ้น ห่านหันมอง เห็นบื้อชูรองเท้าแตะให้ดู ห่านดีใจสุดๆ แต่พอลุกขึ้นก็ทรุดลงเพราะเจ็บเท้า “ตลอดอ่ะ นี่ถ้าไม่มีฉันจะทำยังไง ยัยคอห่าน” บื้อทำเสียงดุเล่นๆ แล้วไปเอายาที่บ้านน้าตุ้มน้าเต๊ะมานวดให้ ถามว่า “ยาน้าฉัน จำได้ใช่ไหม”

“จำได้สิ จำแม่นเลย แล้วนายไม่ไปอเมริกาแล้วเหรอ” บื้อตอบกวนๆว่าถ้าไปแล้วจะเห็นหรือ ย้อนถามว่าแล้วทำไมห่านใส่ชุดนี้มา “ก็ฉันถอดไม่ทันนี่ มัวแต่จะรีบไปหานายไง”

แม้จะแกล้งทำไก๋ยั่วกันไปมาอย่างไม่กล้าพูดสิ่งที่หัวใจปรารถนา แต่ต่างก็รู้ใจกัน บื้อถามห่านว่าทำไมถึงได้มาถึงนี่

“ก็แล้วทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ ก็นายเองเคยบอกว่าให้ฉันมาได้ตลอดเวลา มาอยู่นานๆก็ได้ อยู่ตลอดชีวิตเลยยังได้”

“แล้วจะอยู่รึเปล่า จะอยู่ไหม ตลอดชีวิตน่ะ” เห็นห่านมองๆบื้อเดาใจได้บอกว่า “ไม่มีหรอกแหวนม่งแหวน หมั้นน่ะ มีแต่นี่แหละ” พลางเอารองเท้าแตะมาสวมใส่ให้แทนรองเท้าส้นสูงสีเงินที่ใส่แล้วทรมานเท้า บอกห่านว่า “มันอาจจะไม่สวย แต่รับรองว่าใส่สบาย ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก ที่สำคัญ...ฉันรักจริง...”

ห่านไม่ตอบ ลุกขึ้นกระชากบื้อไปจูบอย่างแรงและเนิ่นนาน พอผละออกก็พูดขณะที่บื้อยังอึ้งอยู่ว่า

“จูบกระชากวิญญาณ ต่อไปนี้นายต้องเป็นนายซื่อบื้อ ของฉันคนเดียว” พูดแล้วต่างยิ้มแฉ่งให้กันเหมือนความรักที่บานฉ่ำในหัวใจ...

ooooooo

-อวสาน-


ละครซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ตอนที่ 15(ตอนจบ) อ่านซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ติดตามซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 1 ต.ค. 2556 09:00 2013-10-04T00:36:36+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ