ข่าว

วิดีโอ



เจ้าสาวจำยอม

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์

กำกับการแสดงโดย: ธนพล ผังดี

ผลิตโดย: บริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: มิกค์ ทองระย้า,ฝนทิพย์ วัชรตระกูล

เขตแดนกับเมษารินร่วมมือกันเปิดร้านกาแฟแห่งใหม่กว้างขวางกว่าที่เก่าให้ศรุตกับปิ่นมณีเพื่อให้มีอาชีพมีรายได้เลี้ยงครอบครัวที่กำลังจะมีสมาชิกเพิ่มในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

ศรุตกับปิ่นมณีซาบซึ้งและตื้นตันกับน้ำใจไมตรีของทั้งสองคนมาก โดยเฉพาะเขตแดนที่เอื้อเฟื้อและดูแลปิ่นมณีเป็นอย่างดีมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน

ในวันเปิดร้านกาแฟมีผู้คนใกล้ชิดมาแสดงความยินดี

กับศรุตและปิ่นมณี แน่นอนว่าต้องมีเขตแดนกับเมษารินรวมอยู่ด้วย แต่คนที่ไม่คาดคิดว่าจะมาคือศศิกานต์แม่ของศรุต แต่เธอยืนมองจากนอกร้าน สายตาดุดันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เค้นเสียงอย่างปวดใจว่า “ไอ้ลูกเนรคุณ 

แกคิดจะเสวยสุขบนความทุกข์ของแม่งั้นเหรอ”

ระหว่างนี้เองเมธัสขับรถมาจอดใกล้ๆ พอสองคนเผชิญหน้ากันศศิกานต์ก็เปิดฉากด่าศัตรูคู่แค้นไม่ยั้ง

อีกเหมือนเคย หาว่าเขาคอยเสี้ยมสอนศรุตให้เกลียดแม่

“ผมไม่เคยเสี้ยม คุณต่างหากล่ะที่เสี้ยมเมียผม จนโกรธเกลียดผม ตรอมใจจนตาย แล้วตอนนี้เวรกรรมที่คุณก่อไว้มันได้ตามสนองคุณแล้ว ตราบใดที่คุณยัง

เป็นบ้าอยู่อย่างนี้ ไม่ยอมลดราวาศอกให้ลูก คุณก็จะต้องอยู่กับความโกรธเกลียดของคุณจนตรอมใจตายในที่สุด”

“ไอ้เมธัส...ไอ้บ้า...แกแช่งฉันเหรอ”

“คุณหยุดอาละวาดแล้วฟังผมนะ ตอนนี้มีทางให้คุณเลือกเดินอยู่สองทางเท่านั้น คือหนึ่ง...เดินเข้าไปในร้านนั่น และแสดงความยินดีกับลูก ยอมรับปิ่นและหลานในท้องซะ กับสอง...คุณมาทางไหนก็กลับไปทางนั้น กลับไปอยู่ในที่สูงส่งของคุณที่มีแต่อคติ อยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่เหลือใครเลย”


“ฉันไม่จำเป็นต้องเลือกหรอก เพราะฉันเลือกมาตั้งนานแล้ว” พูดขาดคำศศิกานต์ก็เดินคอแข็งกลับออกไปอย่างมีทิฐิ เมธัสอ่อนใจ รู้สึกเสียดายที่เธอทิ้งโอกาสที่จะได้ครอบครัวอบอุ่นกลับคืนมา

เมื่อเมธัสเข้ามาบอกศรุตว่าเจอศศิกานต์หน้าร้าน ศรุตรีบวิ่งออกไปแต่ไม่ทัน ถึงแม้จะเสียใจแต่ก็หวังว่าสักวันแม่จะยอมรับความรักของเขากับปิ่นมณี

ผ่านไปสักครู่ ปิ่นมณีได้รับข้อความจากแม่ส่งมาแสดงความยินดีเรื่องร้านกาแฟ ซึ่งก่อนหน้านี้เธอส่งข้อความไปบอกแต่แม่เพิ่งตอบกลับมา...วิไลชื่นชมในความเข้มแข็ง อดทน สู้ไม่ถอยของปิ่นมณีจนผ่านอุปสรรคทุกอย่างมาได้ และขอโทษลูกที่แม่ไม่ได้อยู่เคียงข้าง แต่ไม่นานนี้แม่จะมาหาลูก

ปิ่นมณีดีใจมากถึงกับน้ำตาซึม ศรุตสวมกอดภรรยาแล้วชวนกันถ่ายรูปร้านกาแฟส่งไปให้แม่ดู

เขตแดนกับเมษารินคุยกันกะหนุงกะหนิงมุมหนึ่งในร้าน แต่สักครู่เมษารินแยกไปคุยโทรศัพท์กับผู้จัดการโรงแรมคนใหม่ที่ส่งข่าวว่าจำนวนแขกเข้าพักยังไม่เพิ่มขึ้น ซึ่งเธอยืนยันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่มีการทอดทิ้งพนักงานเด็ดขาด ขอให้ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

เมษารินวางสายด้วยความหนักใจ และยอมจำนนเมื่อเมธัสที่บังเอิญได้ยินเธอพูดโทรศัพท์เข้ามาถามว่ามีอะไรให้พ่อช่วยไหม

“โรงแรมของเมเกินเยียวยาแล้วค่ะคุณพ่อ”

“ทำไมลูกไม่บอกคุณเขตให้เขาช่วย”

“คุณเขตช่วยเมมาเยอะแล้วค่ะคุณพ่อ ตั้งแต่เรื่องแต่งงาน เรื่องปัญหาชีวิตเม เรื่องปัญหาในครอบครัวของเรา แถมยังต้องมาเสี่ยงชีวิตช่วยเมอีกหลายครั้ง ตัวเขามีมูลค่านะคะคุณพ่อ เขาเป็นนักธุรกิจใหญ่จะให้เขามาช่วยเมเรื่องโรงแรมอีก มันดูเหมือนเมกำลังกอบโกยทุกอย่างมาจากชีวิตเขานะคะ...ไม่ค่ะ เมไม่ทำ เมให้เขาช่วยอีกไม่ได้แล้วค่ะ”

“พ่อเข้าใจ แต่เขาเป็นสามีลูกนะ เมื่อมีปัญหา คนใกล้ตัวลูกนั่นแหละที่จะช่วยลูกได้เร็วและง่ายที่สุด”

“สามีเหรอคะ”

“ทำไมเหรอลูก มีเรื่องอะไรที่พ่อไม่รู้รึเปล่า”

เมษารินคิดสักครู่...มันแสนลำบากใจ แต่ตัดสินใจพูดความจริงว่าเธอกับเขตแดนแต่งงานกันหลอกๆ

“อะไรนะ! แต่งงานกันหลอกๆ ลูกพูดเล่นรึเปล่านี่”

“เมกำลังพูดเรื่องจริงค่ะคุณพ่อ เมกับคุณเขต เราไม่เคยรักกันมาก่อน ไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ ก็อย่างที่คุณพ่อสงสัยตั้งแต่แรกนั่นแหละค่ะ ว่าเราทั้งคู่อยู่ๆมาแต่งงาน ด้วยกันได้ยังไง ทั้งๆที่วันนั้นคนที่เมจะแต่งงานด้วยคือรุต”


“พ่อจำได้...เรื่องวันนั้นนายรุตหนีการแต่งงานกับลูกไปกับหนูปิ่น แต่ต่อจากนั้นพ่อไม่รู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น มารู้อีกทีรูปแต่งงานของลูกกับคุณเขตหลุดออกมาในโซเชียล มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุณเขตเป็นใครโผล่มาจากไหน”

“เขาเป็นเจ้าบ่าวที่ถูกคุณปิ่นทิ้งไว้กลางงานแต่งงานค่ะ คนถูกทิ้งสองคนก็เลยได้เจอกัน ตอนแรกเมก็ไม่ยอมแต่งงานจดทะเบียนกับเขาค่ะ แต่ดันมีปาปารัซซีหิวเงินคนนึงแอบถ่ายรูปเราสองคนได้ที่โรงแรม มันเอารูปมาแบล็กเมล์เรียกเงินจากเราสิบล้าน ถ้าเราไม่จ่ายมันจะปล่อยรูปทำลายชื่อเสียงเรา แต่เมกับคุณเขตไม่แน่ใจว่าจ่ายเงินให้มัน แล้วมันจะไม่ปล่อยรูป เมก็เลยแต่งงานกับเขาเพื่อแก้ปัญหา โดยต่อหน้าคนอื่นเราก็ทำเป็นรักกันอย่างที่คุณพ่อเห็น เมขอโทษนะคะคุณพ่อที่เมทำตัวไม่ดีจนเกิดเรื่องไม่งามขึ้น”

“อย่าพูดอย่างงั้นสิลูก คนเราทุกคนไม่มีใครไม่เคยทำผิดพลาดหรอกลูก มันสำคัญที่ว่าใครจะสามารถใช้สติปัญญาแก้ปัญหาและผ่านมันไปได้ต่างหาก แต่สำหรับพ่อ เรื่องของลูกมันเป็นพรหมลิขิตมากกว่า ทำให้ลูกได้เจอผู้ชายดีๆอย่างคุณเขต”

“คุณพ่อพูดเหมือนคุณเขตเลยค่ะ เขาบอกเมว่า ที่เราเจอกันเป็นพรหมลิขิต ไม่ใช่ความผิดพลาด”

“และพ่อคิดว่าตอนนี้เรื่องแต่งงานระหว่างลูกกับคุณเขตคงไม่ใช่แค่การจำยอมเป็นเจ้าสาวหรือภรรยาหลอกๆ ซะแล้วล่ะมั้ง จริงมั้ย” เมษารินเขินจนไม่กล้าตอบ เมธัสยิ้มบางๆอย่างเข้าใจ “ถึงลูกไม่ตอบพ่อก็รู้ และพ่อก็ดีใจกับลูกด้วย ที่ลูกได้เจอสุภาพบุรุษอย่างคุณเขต”

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อที่ยอมรับเรื่องของเม เสียดายที่เมยอมรับเรื่องคุณพ่อช้าไป”

“ช้าแต่ก็ไม่สายเกินไปหรอกลูก แล้วต่อจากนี้เรามาใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกัน...พ่อกับลูก...อย่างคุ้มค่าทุกวินาทีที่สุด”

“ค่ะคุณพ่อ เมจะดูแลคุณพ่อแทนคุณแม่เอง”

“เอาล่ะ งั้นมาแลกกันนะ พ่อจะช่วยลูกแก้ปัญหาเรื่องโรงแรม แต่บอกตรงๆพ่อไม่เก่งเรื่องบริหารโรงแรม ถ้าจะเข้าไปช่วยลูกบริหารโรงแรมอีกก็จะกลายเป็นเตี้ยอุ้มค่อมจะพานกอดคอกันล้มไม่เป็นท่าซะเปล่าๆ  แต่พ่อรู้จักนักธุรกิจที่เก่งมากอยู่สองคน เขาเป็นเพื่อนกัน ทำงานร่วมกัน เขาเคยคุยกับพ่อว่าสนใจจะซื้อโรงแรมของลูก”

“ซื้อเลยเหรอคะ”

“ก็อยู่ที่การเจรจาตกลง ถ้าลูกไม่อยากขายโรงแรม ลูกก็อาจจะขายแค่หุ้นบางส่วน แล้วให้เขามาช่วยบริหารจัดการ ดีกว่าลูกอุ้มโรงแรมไว้ทั้งหมด แบกภาระไว้คนเดียว แล้วก็พาล้มคว่ำไปทั้งคนทั้งโรงแรม”

“เมจะไว้ใจเขาได้เหรอคะ”

“พ่อรับรอง เอาหัวเป็นประกัน อยู่ที่ลูกว่าพร้อมจะให้เขามาเจรจาด้วยเมื่อไหร่”

“โอเคค่ะ ถ้าเขาพร้อมเมื่อไหร่คุณพ่อบอกให้มาเจรจากับเมได้เลยค่ะ”

“ตกลง...พ่อจะรีบบอกกับเขาทันที” เมธัสยิ้มกว้างดีใจ ขณะที่เมษารินรู้สึกมีความหวังว่าโรงแรมที่เธอรักจะฟื้นตัวและคงอยู่ต่อไป

เมษารินเดินทางพร้อมรุ้งรดาไปที่โรงแรมเพื่อพบสองนักธุรกิจที่เมธัสนัดหมายให้โดยไม่รู้ว่าเมธัสก็มาที่นี่ด้วยเหมือนกัน และที่สำคัญสองนักธุรกิจที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเขตแดนกับนครินทร์นั่นเอง แถมรุ้งรดาก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วด้วยแต่ช่วยกันปกปิดไว้มิดชิด

สองหนุ่มแสดงตัวพร้อมเสียงหัวเราะ แต่เมษารินแกล้งหน้าตึงไม่ขำด้วย ถามว่าเล่นอะไรกัน เท่านั้นเองเขตแดนก็หน้าจ๋อย ขอโทษที่เล่นอะไรแผลงๆไปหน่อย ขณะที่นครินทร์ออกตัวว่า

“บอกตรงๆมันไม่ตื่นเต้น พี่ก็เลยทำเซอร์ไพรส์ อย่าโกรธเราสองคนเลยนะเม”

“โกรธอะไร เมดีใจจนจะร้องไห้อยู่แล้ว ขอบคุณมากนะคะ”

เมษารินสวมกอดสองหนุ่ม...เมธัสเดินยิ้มเข้ามาพร้อมอาชาและวันชนะ

“ดูเหมือนว่าการเจรจาตกลงซื้อขายโรงแรมจะจบลงด้วยดี เป็นไงลูกเม สองคนที่พ่อแนะนำมา”

“คุณพ่อยังจะพูดอีกเหรอคะ หลอกกันแบบนี้ได้ไง”

“พ่อไม่รู้ พ่อไม่ได้วางแผน สามีกับพี่ชายลูกเขาเป็นคนบงการ”

“ผมยอมรับครับว่าผมเป็นคนบงการ เพราะผมอยากช่วยน้อง เป็นการชดเชยสิ่งที่ทำไม่ดีกับน้องเอาไว้”

“โธ่พี่บอล...เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปพูดถึงเลย”

“เมไม่ต้องเป็นห่วงนะ เรื่องบริหารโรงแรม พี่มีทีมบริหารโรงแรมของพ่อบุญธรรมพี่ที่อเมริกา พี่ติดต่อคุยกับเขาไว้เรียบร้อยแล้ว อาทิตย์หน้าเขาจะบินมาช่วย”

“ส่วนเรื่องเงินทุน ทางนี้ครับ ผมจะให้คุณกู้ด้วยดอกเบี้ยศูนย์เปอร์เซ็นต์ตลอดชีวิต” เขตแดนทุ่มสุดตัว เมษารินตอบขอบคุณเขาพร้อมส่งยิ้มหวาน เล่นเอารุ้งรดาเขินแทนแทบเพ้อกลางวันแสกๆ ถ้าเมธัสไม่ขัดขึ้นเสียก่อน

“เอาละ ขอปิดประชุมเรื่องงานไว้เพียงเท่านี้ เรื่องรายละเอียดค่อยไปคุยกันทีหลัง ส่วนตอนนี้เราไปสนุกสนานกันที่ปาร์ตี้ริมหาดกันดีกว่า ป่านนี้ทุกคนคงมารอพร้อมแล้ว”

ปาร์ตี้ริมชายหาดมีศรุต ปิ่นมณี เอกพงศ์ แพนแพน ลูกแก้ว และเพื่อนสนิทอีกสองคนของเมษารินคือหยกกับเป้ยรวมอยู่ด้วย เมษารินคาดไม่ถึงว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว...ดีใจจนน้ำตาแทบไหล

เมษารินกับลูกแก้วพูดจาปรับความเข้าใจกันได้ ลูกแก้วดูดีมีสติหลังจากไปสงบจิตใจที่วัด และตอนนี้เธอก็พร้อมจะกลับมาเป็นเซเลบที่แซ่บเหมือนเดิม ส่วนกับนครินทร์เธอก็ไม่คิดผูกใจเจ็บแต่อย่างใด พูดกับเขาขณะอยู่กันสองคนว่า

“สมมติว่าเราเพิ่งรู้จักกันก็ดีสิคะ คุณจะได้ไม่มีภาพจำที่ไม่ดีของฉันอยู่ในหัว”

“คนที่ควรจะพูดอย่างงั้นคือผมมากกว่านะครับ ผมมีภาพไม่ดีเยอะมากเลย โดยเฉพาะสิ่งที่ผมทำไว้กับคุณ นึกย้อนไปแล้วผมรู้สึกแย่มากๆที่ทำกับคุณแบบนั้น ผมขอโทษนะครับลูกแก้ว ให้อภัยผมด้วย ตอนนั้นผมกำลังคิดแต่จะแก้แค้น ผมไม่สนใจว่าคุณจะเจ็บจะปวดจะเสียใจยังไงในสิ่งที่ผมทำกับคุณ”

“ฉันไม่เคยโกรธคุณเลย ฉันเข้าใจคุณ และฉันก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆให้กับคุณอยู่ตอนนี้ ฉันไม่ได้กำลังงอนง้อขอความรักจากคุณนะคะ เพราะฉันรู้ว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย แต่ถ้าสักวันคุณยังไม่เจอใครที่คุณรัก อย่าลืมหันกลับมามองฉันนะคะ ฉันรอคุณอยู่”

นครินทร์นิ่งอึ้ง...ผู้หญิงคนนี้รักเขามาก อยากจะกอดปลอบแต่เขาไม่อยากให้ความหวัง แค่ส่งยิ้มให้เป็นการขอบคุณ แต่กับศรุตและปิ่นมณี นครินทร์พูดได้เต็มปากว่ายินดีสนับสนุนร้านกาแฟของทั้งคู่ ถ้าสนใจมาเปิดในห้างพาราดิโซเขาจะหาที่สวยๆไว้ให้...จากนั้นเขาเดินไปทักพ่อที่ดื่มอยู่คนเดียวว่ากี่แก้วแล้ว อย่าเพิ่งเมาเสียก่อน เมธัสพูดสั้นๆว่าพ่อรู้ แล้วสองพ่อลูกก็มองหน้ากันอย่างไม่รู้จะพูดอะไร

“ที่จริงพ่อมีเรื่องเยอะแยะมากมายอยากจะคุยกับลูก แต่มันพูดไม่ออก มันล้น ตื้นตันอยู่ในอกพ่อ ที่ได้ลูกชายของพ่อคืนมา”

“ผมก็เหมือนกันครับ ผมไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตัวคนเดียวในโลกนี้อีกแล้ว...ผมมีพ่อ”

เมธัสสวมกอดลูกชายแน่น...ไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากน้ำตาแห่งความดีใจ

ooooooo

ค่ำลงปาร์ตี้ชายหาดยิ่งสนุกสนานคึกคัก... เขตแดนอ้อนเมษารินว่าอยากกินซีฟู้ดปิ้งย่างที่ส่งกลิ่นหอมโชยมา อาชากับรุ้งรดาสบตาอย่างรู้กันก่อนจะถือจานกุ้งหอยปูปลาพร้อมน้ำจิ้มเข้ามาเสิร์ฟ แต่เขตแดนอยากให้เมษารินแกะหอยเชลล์

ทันทีที่เมษารินหยิบหอยเชลล์ สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องเพราะในนั้นมีแหวนเพชรเม็ดเป้ง ทุกคนยิ้มยินดี มีเพียงเมษารินที่เซอร์ไพรส์มากแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“ถึงวันนี้เสียทีนะครับ วันที่ผมตั้งตารอ วันที่ผมจะขอคุณแต่งงานจริงๆ”

เขตแดนพรั่งพรูคำพูดจากใจว่าเขารักเธอมาก อยากอยู่กับเธอ เป็นห่วงเธอมากที่สุด...เมษารินรับรู้ทุกอย่างที่เขาพูดมาและยินดีแต่งงานกับเขาโดยไม่ลังเล แต่คนรอบข้างกลับไม่ยอมให้เขตแดนสวมแหวนให้เมษาริน เพราะทั้งคู่ต้องอยู่ในชุดบ่าวสาวเสียก่อน

อาชาใช้เวลาไม่นานก็ทำให้เขตแดนอยู่ในชุดเจ้าบ่าวโก้หรู ขณะที่เป้ยกับหยกก็นำพาช่างแต่งหน้าทำผมมามะรุมมะตุ้มเมษารินจนสวยเริดราวกับนางฟ้า

สองบ่าวสาวแปลงร่างเร็วมากแล้วกลับมาสวมแหวนกันที่ปาร์ตี้ชายหาด เมษารินยินยอมพร้อมใจเป็นเจ้าสาวสมยอมแทนเจ้าสาวจำยอม ขณะที่เขตแดนก็เต็มใจเป็นเจ้าบ่าวตัวจริงของเธอตลอดกาล

ก่อนที่เขตแดนจะสวมแหวน เมษารินขอพูดความรู้สึกจากใจกับเขาว่า

“ขอบคุณที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน ขอบคุณที่อดทนและทำเพื่อฉันทุกอย่าง ฉันเคยพูดว่าผู้ชายก็เหมือนกันทั้งโลก ไม่มีอะไรดี โกหก หลอกลวง ดีแต่ทำให้ผู้หญิงเสียใจ แต่วันนี้ฉันขอถอนคำพูดค่ะ ยังมีผู้ชายดีๆแบบคุณอีกบนโลกใบนี้ เพียงแค่ผู้หญิงต้องหาผู้ชายคนนั้นให้เจอ แล้ววันนี้ฉันได้หาเจอแล้ว ผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับฉัน...คุณเขตแดน”

ทุกคนซึ้งมาก ปรบมือพร้อมเชียร์เขตแดนให้สวมแหวน เขตแดนยิ้มตาเป็นประกายใส่เจ้าสาวคนสวย สวมแหวนและบอกรักเสียงดังฟังชัด แล้วบรรจงจูบเธอก่อนจะสวมกอดกันแนบแน่น นครินทร์ถือแก้วเครื่องดื่มเข้ามากล่าวกับบ่าวสาว

“ขอแสดงความยินดีนะครับที่คุณเขตได้แต่งงานกับเมจริงๆซะที แต่ที่ผ่านมาคุณก็เหมือนแต่งงานกับเมจริงๆ คุณดูแลปกป้องเมดีมากจนหน้าไหนก็ดูไม่ออก แม้แต่หน้าอย่างผม”

“เพราะที่ผ่านมาผมไม่ได้แสดงละครหรือโกหกหลอกลวงอะไรเลยครับ ผมรักคุณเมจริงๆ”

“ผมต้องขอบคุณคุณนะ ความรักของคุณไม่ใช่แค่ปกป้องเม แต่ยังช่วยปกป้องผมไม่ให้ทำอะไรเมได้ ไม่อย่างงั้นผมคงกลายเป็นฆาตกรฆ่าน้องตัวเองไปแล้ว”

“ผมดีใจครับที่ผมได้ช่วยคุณ ดีใจที่คุณได้กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกับคุณเม ดีใจที่ได้เห็นคุณพ่อมีความสุข เพราะตลอดเวลาผมได้เห็นท่านทุกข์มาตลอด วันนี้ท่านได้มีความสุขกับลูกเสียที”

นครินทร์เรียกเขตแดนว่าน้องเขยอย่างไม่เคอะเขิน สองคนจับมือกัน เมธัสปลาบปลื้มเหลือเกิน ชวนทุกคนถ่ายรูปกันสนุกสนานมีความสุข เสร็จแล้วเดินไปส่งบ่าวสาวที่ห้องหอ

“พ่อส่งลูกแค่นี้นะเม ขอให้ลูกทั้งคู่รักกันให้มากๆ เห็นอกเห็นใจกัน มีอะไรก็คุยกัน ใช้เหตุใช้ผล อย่าเอาชนะกันนะลูก...คุณเขต คุณเป็นคนดี ฉลาด มีสติปัญญา พ่อคงไม่ต้องบอกต้องสอนอะไรคุณเลย และพ่อก็มั่นใจที่จะฝากชีวิตของลูกสาวคนเดียวของพ่อไว้ในมือคุณ เมไม่ใช่ผู้หญิงแข็งแกร่งอะไร บอบบางเสียด้วยซ้ำ ฝากเมด้วยนะลูก”

“ครับคุณพ่อ ไม่ต้องห่วง ผมจะรักและดูแลคุณเมด้วยชีวิตของผมเอง”

“ขอบคุณมาก...พ่อได้นอนตายตาหลับแล้วนะเม วันนี้พ่อได้เห็นลูกแต่งงาน ได้ทำหน้าที่พ่อส่งตัวลูกเข้าหอ พ่อจะกลับไปเล่าให้รูปแม่ฟังที่บ้านว่าวันนี้ลูกพ่อสวยและมีความสุขมากแค่ไหน ลูกโชคดีมากที่ได้สามีดี พ่อมั่นใจว่าคุณเขตจะไม่มีวันปันใจให้ผู้หญิงคนไหนอีก นอกจากรักลูกคนเดียว ผู้ชายต้องการผู้หญิงที่รักเรา

ให้เกียรติเรา และพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างให้กำลังใจเราตลอดไป...มีความสุขมากๆนะลูก”

เมธัสกอดลูกสาวกับลูกเขยแล้วถอยออกมาให้นครินทร์ได้เข้าไปจับมือน้องสาว

“พี่เคยทดสอบมาแล้วว่าผู้ชายคนนี้รักเมมากแค่ไหน เพราะงั้นพี่ถึงไม่มีคำพูดอะไรจะต้องบอกอีก นอกจากอวยพรให้มีความสุขมากๆ ถ้าเมมีปัญหาอะไรบอกพี่ พี่คนนี้จะคอยช่วยเหลือทดแทนเวลาที่ผ่านมา”

“ขอบคุณค่ะพี่บอล” เมษารินน้ำตาคลอ พอทั้งหมดผละไป เขตแดนก็ออกตัวแรงว่าถึงเวลาของตนแล้ว เขาอุ้มเจ้าสาวมาที่เตียงและนั่งมองเธอเพื่อรอคำสารภาพรัก แต่เมษารินกลับเล่นลิ้นว่าทำไมเธอต้องพูดด้วย

“คุณเม! นี่คุณจะให้คำสัญญาของผมกลายเป็นคำสาปที่ทำให้ผมไม่ได้แตะต้องตัวคุณไปตลอดชีวิต เหรอครับ”

“ทำไมคะ คนเราแต่งงานกันไม่ต้อง...มีอะไรกันไม่ได้เหรอคะ”

“คุณอย่าทรมานผมน่า”

“แต่ฉันจะทรมานคุณ ฉันชอบเห็นคุณเวลาอ้อนวอนขอร้องฉัน”

“คุณเม...คุณโรคจิตแล้วล่ะ”

“ฉันยอมเป็นคนโรคจิตเพื่อทรมานคุณ”

“ก็เอา...ลองดูสิครับว่าใครจะทรมานใครกันแน่” เขตแดนพูดพลางลุกขึ้นกอดและจูบไหล่ไล่ไปต้นคอ

จนมาถึงแก้ม หยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม เมษารินเคลิ้มหลับตารอเก้อ

“คุณจะสารภาพรักผมได้รึยังครับ ผมอยากจูบคุณแล้วนะ”

เมษารินส่ายหน้าพยายามฝืนใจตัวเอง เขตแดนยิ่งอยากแกล้ง พรมจูบที่คางไปถึงคอจนเธอไม่อาจหักห้ามใจได้อีก ยอมสารภาพรักเขาเต็มปากเต็มคำก่อนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม

“ฉันรักคุณค่ะคุณเขต...รักมาก...รักคนเดียว...และจะรักไปจนวันตาย”

“ผมก็รักคุณนะครับ...รักมาก...รักสุดหัวใจ...และจะรักไปจนกว่าผมจะหมดลมหายใจ”

“ฉันจะเป็นลมหายใจของคุณค่ะ”

วันชื่นคืนสุขของทั้งคู่มาถึงแล้วด้วยความยินยอมพร้อมใจ...ไม่ใช่ความจำยอมอย่างครั้งแรก

ที่ต่างก็เป็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่โดนทิ้ง

ooooooo

–อวสาน–


ละครเจ้าสาวจำยอม ตอนที่ 16(ตอนจบ) อ่านเจ้าสาวจำยอม ติดตามเจ้าสาวจำยอม ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย มิกค์ ทองระย้า,ฝนทิพย์ วัชรตระกูล 13 ก.ย. 2561 07:01 2018-09-13T22:19:17+00:00 ไทยรัฐ