ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์จันทรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ปาร์ตี้หลังงานแฟชั่นโชว์ตวัน สามทหารเสือสาว เต้นรำอย่างสนุกสนานถือโอกาสฉลองอำลาแยกกันไปทำงาน มัทนาต้องเดินทางไปสัมภาษณ์เขตต์ตวันที่ภูเก็ต สาระวารีไปสัมภาษณ์เจ้าพ่อเกาะยานกเรื่องเปิดบ่อนกาสิโน ส่วนมีคณาตามเรื่องค้าประเวณี ต่างอวยพรให้กันและกัน

“มัทขออวยพรให้เจ้าพ่อเกาะยานกตกตะลึงในความงาม แล้วยอมให้พี่วารีได้สัมภาษณ์เป็นคนแรก”

“ข้อนี้มันแน่อยู่แล้ว” สาระวารีสะบัดผมทำท่ามั่นใจ

“แล้วก็ขอให้เธอมีสติ อย่าไปทำห้าววีนแตกจนเกิดเรื่องขึ้นมาอีกล่ะ” มีคณาเสริม

“นี่ป้าแว่น เธออวยพรหรือหลอกด่าฉันเนี่ย...” สาระวารีโวยก่อนจะชูแก้วร้อง เชียร์...

ไชยวัฒน์ บก.หนังสือพิมพ์สยามสาร มักจะเล่าให้พนักงานใหม่ๆฟังเรื่องสามทหารเสือสาวของสำนักพิมพ์ โดยเฉพาะสาระวารี ถึงความห้าวต่างจากรูปร่างหน้าตาของเธอ ที่หนุ่มๆเห็นจะต้องตะลึงอยากเข้ามาจีบ แต่แล้วก็ล่าถอยแทบไม่ทัน อย่างหนุ่มฝ่ายศิลป์มาดเซอร์ ที่คิดว่าจะพิชิตใจเธอได้ ก็ต้องถอนสมอหนีไม่เป็นท่า เมื่อโดนสาวเจ้าสั่งอาหารจนกระเป๋าฉีก เท่านั้นไม่พอ ยังวีนใส่เด็กเสิร์ฟที่เอาอาหารไปเสิร์ฟโต๊ะอื่นก่อน จนหนุ่มศิลป์อายเลื่อนตัวไปแอบใต้โต๊ะ เป็นที่ลือเลื่องในสำนักพิมพ์ ไม่มีหนุ่มไหนกล้าหือหรือแอบนินทาเธอแม้แต่น้อย บก.สรุป

“นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ผู้หญิงอย่างสาระวารี ดูแต่ตามืออย่าต้อง ขืนลองแม่เอาตาย”

วันนี้เป็นวันที่สาระวารีได้รับมอบหมายงานให้ไปสัมภาษณ์ษมา นักธุรกิจหนุ่มที่กำลังจะเปิดกาสิโนอย่างถูกกฎหมายบนเกาะพระฮาม หญิงสาวมีอคติกับเรื่องการพนันเป็นทุน

“มันก็ไอ้แหล่งการพนันเหมือนๆกัน ต่างแค่คนจนเรียกบ่อน คนรวยเรียกกาสิโน”

“แล้วคุณมีปัญหาอะไรรึเปล่า ถ้าไม่สะดวกที่จะ ไปทำ ผมจะได้ส่งคนอื่นไปแทน”

“คนอย่างวารีเหรอคะจะกล้ามีปัญหากับ บก.แล้วทำไมไม่ให้นักข่าวเราที่เมืองจันท์ทำข่าวให้ล่ะคะ”

“เพราะว่าอยู่ใกล้เกินไป เป็นคนพื้นที่รู้จักกันดีน่ะสิ ผมถึงไม่อยากให้สันทัดทำข่าว”

“เจ้าของบ่อนเป็นพวกเจ้าพ่อมาเฟียหรือไงคะ”

“ก็คงมีอิทธิพลพอตัวแหละ ไม่งั้นคงไม่กล้าเจรจากับเขมร ทุ่มเงินเป็นสิบเป็นร้อยล้านเปิดกาสิโนใหญ่โตแบบนั้น”

บก.เอาประวัติข้อมูลบางส่วนของษมาที่สันทัดส่งมา ให้สาระวารีไปศึกษาดู สาระวารีแปลกใจ ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน สงสัยเป็นหุ่นเชิดของใครหรือเปล่า บก.ยืนยัน

“ผมแน่ใจ เท่าที่ผมรู้มา รายนี้รวยจริง ไม่ใช่รวย จากสมบัติบรรพบุรุษด้วย เรียกว่าโตขึ้นมาจากลำแข้งของตัวเองแท้ๆ...เขาเริ่มต้นจากการค้าพลอยขุดพลอย แล้วก็จับธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ค้าที่ ไปจนถึงรับงานต่างชาติ แล้วก็มือขึ้นเสียด้วย จับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด”

บก.บ่นเสียดายที่ษมาไม่ชอบออกงานสังคม รักสันโดษเอามากๆไม่เคยยอมให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารฉบับไหนมาก่อน สาระวารีแปลกใจ

“บก.ส่งจดหมายขอสัมภาษณ์ไปแล้ว เขายังไม่ตอบกลับมาอีกเหรอคะ”

“เงียบกริบไปเลย แต่ผมไม่รอแล้วล่ะ คุณก็ลองพยายามดูก่อน ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

“แต่ถ้าได้มันก็ดีใช่ไหมคะ ข่าวแบบนี้ถ้าตัวต้นตอไม่พูดเอง มันก็จืดชืดไม่มีน้ำหนักเสนอแค่ผลดีผลเสีย คนคัดค้านคนเห็นด้วยเรื่องมันก็งั้นๆใครๆก็ทำกันข่าวแห้งสนิทไม่น่าอ่านเหมือนเจ้าของออกมาพูดเอง จริงไหมคะ”

“ถูกต้องคร้าบ...วารีนี่อ่านใจผมตรงเผงเลย”

สาระวารีรู้สึกเป็นงานท้าทายพร้อมลุย บก.ยิ้มปลื้มแต่ไม่ลืมย้ำเตือน ให้เธอทำข่าวด้วยใจเป็นกลาง อย่าทำด้วยความอคติ เพราะเขาพอจะรู้ว่าเธอมีปมเกลียดการพนัน

ooooooo

ก่อนหน้าที่สาระวารีจะมาทำข่าว มีเหตุร้ายๆเกิดขึ้นกับษมามากมายหวิดเอาชีวิตไม่รอด ดีที่เขามีพิพัชและจันทรา ที่เป็นทั้งเพื่อนและลูกน้องคอยช่วยเป็นบอดี้การ์ด ครั้งนี้ก็โดนลอบทำร้ายบาดเจ็บเล็กน้อย ตอนเดินทางมาเกาะยานก ลำแพงแม่บ้านประจำเกาะ ช่วยทำแผลให้

โศภี อดีตคนรักของษมา แต่แต่งงานไปกับคนที่รวยกว่า ปัจจุบันเธอเป็นหม้ายเนื้อหอมคิดกลับมาสานสัมพันธ์รักกับษมาที่กำลังจะเป็นเจ้าพ่อกาสิโนอีกครั้ง เธอให้ลูกน้องขับเรือพามาที่เกาะด้วยความร้อนใจ

ษมาบอกลำแพงว่าตนจะทำแผลตัวเอง แต่เธอเอ็ดเบาๆ “เจ็บก็ต้องทนค่ะ เดี๋ยวแผลหายไม่ทันงานวันเกิดคุณจิตติ คุณของลำแพงจะไม่หล่อ”

“ษมา เป็นยังไงบ้างคะ” เสียงโศภีดังเข้ามาพร้อมตัว ลำแพงหันมองสีหน้าเย็นชา

“นิดหน่อยครับ ไม่เป็นไรมาก” ษมาตอบตามมารยาท

“เขาว่ามันเล่นงานคุณด้วยอาวุธสงครามเลยเหรอคะ เล่นแรงขึ้นทุกที โศไม่สบายใจเลยค่ะ” ษมายิ้มๆเพราะหนักกว่านี้ก็โดนมาแล้ว โศภีบอกลำแพงว่าตนจะทำแผลให้เองแต่เธอนิ่งเฉย“หูหนวกหรือไง ฉันบอกให้ไปไงล่ะ”

“ดิฉันมีเจ้านายคนเดียวเท่านั้น คือคุณษมา” ลำแพงเอ่ยหน้านิ่ง

โศภีโมโหจะโวย ษมารีบตัดบทบอกลำแพงกลับไปทำงาน เธอวางมือลุกขึ้นอย่างเย็นชา โศภีมองทิ้งค้อนตามอย่างเคืองๆ แล้วหันมาเอาใจชายหนุ่ม

“ถึงยังไงโศก็ไม่สบายใจอยู่ดีล่ะค่ะ ตั้งแต่คุณได้สัมปทานกาสิโนที่เกาะพระฮาม ก็มีแต่เรื่องมาตลอด นับวันก็ยิ่งหนักขึ้นทุกที”

“รักจะทำงานแบบนี้ มันก็ต้องทำใจ ผมก็คงต้องเจอแบบนี้ไปเรื่อยๆ นั่นล่ะ”

“แต่คุณมีพร้อมหมดแล้วนะคะษมา ทั้งเงินทอง อำนาจบารมี แล้วคุณจะเสี่ยงทำกาสิโนไปอีกทำไมคะ วางมือซะเถอะค่ะษมา เชื่อโศเถอะนะคะ” โศภีกุมมือเขาอ้อนวอน

ชายหนุ่มดึงมือออก ลุกขึ้นยืนปฏิเสธสีหน้ามุ่งมั่นว่า กาสิโนคือความฝันของตน

ooooooo

ช่วงหัวค่ำ สาระวารีเดินคุยโทรศัพท์กับมีคณาหัวเราะคิกคักขณะเดินเข้าบ้าน เจอสาระสมาพี่สาวฝาแฝดนั่งเล่นอยู่ที่สนามหน้าบ้าน จึงทักถามยังไม่นอนอีกหรือ แฝดผู้พี่ตอบว่าเห็นพระจันทร์สวยจึงออก มานั่งดู แฝดผู้น้องเบ้ปาก

“โรแมนติกอีกตามเคย นี่ขืนให้เรามานั่งเงียบๆ ดูพระจันทร์ ถ้าไม่กลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า ก็คงคลั่งตายซะก่อน”

“ยังไม่ทันลองเลย ก็ตีโพยตีพายไปแล้วว่าไม่ชอบ นายนี่จริงๆ เลย”

สาระวารีดักคอมารอตนทำไม สาระสมายิ้มที่รู้ทันบอกน้องว่า น้ารดีโทร.มาบอกข่าว รุจิดาจะหมั้นกับพวกธนัทดุล สาระวารีเหยียดปาก

“ตระกูลนี้รวยจะตาย ลองน้ารดียกลูกสาวให้ คงไม่ใช่ธนัทดุลหางแถวแน่ๆ ป่านนี้คงยืดอกพูดได้เต็มปากแล้วว่า ลูกสาวฉันเก่งหาผัวรวยๆได้”

“วารีนี่พูดจาไม่น่าฟังเลย” สาระสมาตำหนิ

“คราวนี้ก็ถึงคิวยัยรวีหมีดำขึ้นแป้นลูกสาวคนเล็กเตรียมกระโจนสู่ตลาดวิวาห์หาผัวต่อ”

สาระสมาปรามให้น้องหยุด แต่สาระวารียังพร่ำว่ารุจรวีน่าจะหาผัวยากหน่อย เพราะหน้าตาเหมือนหมีควายแล้วยังปากร้าย ใจสกปรกอีกต่างหาก

“ปากนายก็ใช่ย่อยซะที่ไหน อย่าไปพูดแบบนี้ให้ใครฟังเชียวนะ ยังไงเขาก็ญาติเรา”

“มีนายนับญาติอยู่คนเดียวแหละ เขาเคยนับญาติกับเราที่ไหน ไอ้เด็กกำพร้าเลือดชั่วอย่างเราสองคน ไม่ดีพอจะเป็นญาติกับเขาหรอก” สีหน้าสาระวารีแค้นฝังใจ

สิบเจ็ดปีก่อน สองพี่น้องฝาแฝดอยู่กับพ่อแม่ที่ตราด พ่อเอาแต่เล่นการพนัน ทำให้แม่เสียใจจนตาย สรัลน้องชายแม่รับหลานมาดูแล รินรดีน้าสะใภ้โวยวาย ไม่มีจะกินยังหาภาระมาใส่ตัว

“โธ่คุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ พี่สาวผมก็ตายไปแล้ว ถ้าทิ้งหลานในไส้ให้อยู่ตามยถากรรม ใครรู้เข้าผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คุณแม่ท่านก็รับปากจะจ่ายค่าเล่าเรียนให้เด็กสองคนนั่นเอง ไม่กระเทือนถึงเราหรอกน่า”

รินรดียังโวยว่าต้องมีเรื่องอื่นที่จะกระเทือน เพราะเลือดชั่วของพ่อจะทำให้เด็กทั้งสองโตมาเป็นคนดีได้อย่างไร ไม่แคล้วหาความเดือดร้อนมาให้ไม่จบไม่สิ้น ...สาระวารีจดจำคำเหยียดหยามนั้นมาตลอดชีวิต สาระสมาสงสารน้องสาวที่เรื่องมันตั้งนานมาแล้ว ยังไม่ลืมอีก

“สีหน้าท่าทางของน้ารดีตอนนั้น ต่อให้เราตาย เราก็ไม่มีวันลืมหรอก ทำเหมือนกับเราเป็นตัวเสนียด ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยายทิ้งพันธบัตรไว้ให้พวกเรา ป่านนี้อย่าว่าแต่บ้านเล้ย จะมีเงินเรียนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะพ่อ ถ้าพ่อไม่ติดพนัน แม่ก็คงไม่ต้องตาย เราสองคนก็คงไม่เป็นหนี้บุญคุณใคร ให้มันด่าเอาได้ว่าเป็นเด็กเลือดชั่วอย่างนี้หรอก”

สาระสมาเข้าใจจิตใจของน้อง เปลี่ยนเรื่องคุยถามถึงงาน สาระวารีจึงบอกว่าตนไม่ไปงานหมั้นเด็ดขาด เพราะต้องเตรียมตัวไปทำข่าวที่ตราด แฝดผู้พี่แปลกใจว่าน้องสาวยอมกลับไปถิ่นเก่า สาระวารีบอกเรื่องษมาที่ต้องไปสัมภาษณ์ เธอยิ่งทึ่งที่น้องยอมทำข่าวที่ตัวเองเกลียด

ooooooo

การที่คนงานจำนวนมากอยู่ร่วมกัน ก็มักจะมีการชกต่อยกัน ษมาต้องใช้พระเดชและพระคุณในการปกครอง ตั้งกฎเหล็กห้ามทะเลาะเบาะแว้งบนเกาะของตน ถ้าไม่สามัคคีกันก็ทำงานร่วมกันไม่ได้ เพราะคนที่คิดจะแย่งสัมปทานกาสิโนก็มากพออยู่แล้ว

“ถ้าใครไม่อยากทำงานกับฉันก็ออกไปจากเกาะ แต่ถ้ารักจะทำงานอยู่ที่นี่ต่อ ก็ต้องทำตามกฎของฉัน”

คนงานกลัวหัวหดรีบบอกพิพัชขออยู่ต่อกันเป็นแถว สัญญาจะไม่ทะเลาะกันอีก...โศภีเป็นห่วงษมา ถามอีกนานไหมกว่ากาสิโนจะสร้างเสร็จ ษมาตอบว่าภายในปีนี้

“แล้วคุณไม่คิดหาใครมาร่วมหุ้นด้วยจริงๆเหรอคะ มีหุ้นส่วนหลายคน คุณจะได้ไม่ถูกพุ่งเป้าคนเดียว”

“ไม่จำเป็นหรอก ผมเคยบอกคุณแล้วนี่ ว่ากาสิโนที่พระฮามเป็นความฝันของผม แล้วผมก็ยังไม่อยากให้ใครมาร่วมแบ่งฝันของผมด้วย”

ลำแพงยืนจัดโต๊ะอาหารเงี่ยหูฟังอยู่นาน โศภีชำเลืองมองแกล้งแขวะ “ถ้าจะเสิร์ฟนานขนาดนี้ ก็ลากเก้าอี้มานั่งคุยด้วยกันซะเลยสิจ๊ะลำแพง”

ลำแพงจะเดินไป ษมาเรียก “เดี๋ยวลำแพง เรือที่จะไปส่งคุณโศภีจัดการเรียบร้อยหรือยัง”

“ดิฉันให้เจ้าแลงไปจัดการแล้วค่ะ”

“อะไรกันคะ นี่คุณจะให้โศกลับแล้วเหรอคะ เดี๋ยวอีกสี่ห้าวันคนของโศก็มารับเองล่ะค่ะ เสียแรงที่โศเป็นห่วงคุณ ไม่ทันไรก็ไล่กันซะแล้ว”

“ผมไม่ได้ไล่ แต่ผมกลัวคุณจะโดนลูกหลงไปด้วย ช่วงนี้ผมงานเยอะ ไม่มีเวลาดูแลคุณ แล้วผมก็ไม่อยากให้คุณถูกนินทาเสียๆหายๆด้วย” พอดีมือถือษมาดังขึ้น เขาจึงเดินเลี่ยงไปคุย

โศภีเห็นลำแพงยิ้มเยาะ ก็ตาลุกวาวตวาดถามยิ้มอะไร ลำแพงตอบก่อนจะเดินหนีว่า เธอคิดว่าตนยิ้มเพราะอะไรก็ตามนั้น โศภียิ่งเจ็บใจมองตามหลังเข่นเขี้ยว

“ฉันเป็นคุณนายเกาะนี้เมื่อไหร่ แกตกงานเป็นคนแรกแน่นังซอมบี้”

ระหว่างที่สาระวารีเก็บเสื้อผ้าเตรียมเดินทางไปตราด เห็นถุงไวน์ของสาระสมาวางอยู่อดแขวะไม่ได้ว่า คงเป็นของที่รินรดีไถเอาอีก สาระสมาหน้าเจื่อนอ้างว่าน้าฝากซื้อไว้ต้อนรับแขก อาของคู่หมั้นรุจรดาชอบทานไวน์ สาระวารีรู้ดีว่าน้าสะใภ้ไถของฟรีเป็นประจำจึงยิ้มอย่างมีแผน

ในวันงานหมั้น รินรดีดันรุจรวีลูกคนเล็กให้คอยเอาใจอาของคู่หมั้นรุจิดา เพราะทั้งหล่อรวย อายุห่างจากหลานไม่กี่ปี พอถึงเวลาที่อาขึ้นกล่าวอวยพรบนเวที รินรดีรีบสั่งคนเอาแก้วไวน์ไปส่งให้ เมื่ออาร้องไชโยแล้วดื่มไวน์ ก็พ่นพรวดออกมาในทันทีต่อหน้าทุกคน

หลังจากตรวจสอบ รินรดีก็เอาไวน์ทั้งสองขวดมาคืนให้สาระสมาด้วยความโมโห พร้อมยื่นการ์ดที่แนบมากับไวน์ให้เธออ่านออกเสียงดังๆ จะได้รู้ความร้ายกาจของน้องสาวตัวเอง

“ถึงท่านผู้เฒ่า...28 ดีกรีสองขวดนี้ ยกให้เป็นของขวัญ ขอให้จิบเพียงวันละน้อยๆ แล้วจะค่อยๆมีพลังเตะปี๊บดังไปอีกหลายปี ไวน์ 28 ดีกรียี่ห้อชาร์โต เดอ วารี” สาระสมาอ่านแล้วหน้าเจื่อน ไม่คิดว่าน้องสาวจะเล่นแรงขนาดนี้

รินรดีกับรุจรวี สองแม่ลูกสะบัดหน้ากลับเข้าไปในงาน ทำให้สาระสมายืนอึ้ง สักพักหัวเราะออกมา แม้จะเคืองน้อง แต่ก็อดขำไม่ได้

ในขณะที่สาระวารีเบียดเพื่อนนักข่าวชายแย่งเข้าห้อง บก.เพื่อมาขอเดินทางไปตราดก่อนกำหนด เพราะต้องการไปหาเพื่อนซึ่งเป็นลูกสาวเศรษฐีใหญ่ของจังหวัด จะได้ช่วยสืบหาตื้นลึกหนาบางของษมา เจ้าพ่อกาสิโน บก.เอารูปถ่ายที่สายใช้มือถือแอบถ่ายส่งมาให้ หญิงสาวแปลกใจ เพราะไม่มีใครเคยถ่ายรูปเขาได้ พอเห็นรูป เป็นเสี่ยอ้วนลงพุงเฮฮาอยู่กับเพื่อน เธอจึงฉีกรูปเอาแต่ตัวอาเสี่ยไป หารู้ไม่ว่า ษมาคือคนที่ยืนห่างออกไปด้านหลัง อยู่ทางขวามือ

ในขณะที่ษมาข้ามฝั่งมาตราดเพราะได้ข่าวการมาของสาระวารี แต่แรกเขาคิดจะข้ามมาตอนงานวันเกิดจิตติ โศภีควงแขนษมาเข้ามาในร้านอาหาร ยิ้มแย้มฉอเลาะ

“เห็นไหมคะ ไม่รู้คุณจะให้โศรีบกลับมาทำไม สุดท้ายคุณก็ต้องตามโศมาอยู่ดี”

บังเอิญษมาได้เจอกับดิตถ์ จึงสวัสดีตามมารยาท  แต่ดิตถ์กลับกวน “โอ๊ย ผมไม่อาจเอื้อมนับพี่นับน้องกับคุณหรอกครับ บอกตรงๆว่าไม่อยากเป็นอย่างไอ้เดชมันอีกคน”

โศภีรำคาญดึงษมาให้เดินหนี ดิตถ์ตะโกนไล่หลัง “ก็ฉันไม่รวยเท่าแกนี่ไอ้ษมา ถึงไม่มีใครฟังฉัน แต่ที่แกเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองทุกวันนี้ได้ มันมาจากเลือดเนื้อน้องชายฉันทั้งนั้น ไอ้ฆาตกร”

ษมาหันกลับมามองด้วยสายตาเย็นชา “ที่แล้วมาผมเห็นแก่เดช เลยไม่อยากเอาเรื่อง แต่อะไรที่มันเกินไป ผมก็ไม่ทนเหมือนกัน”

โศภีดึงษมาเดินไป ดิตถ์มองตามเข่นเขี้ยว พลันลูกน้องโทร.มารายงานว่ามีนักข่าวมาจะสัมภาษณ์ษมา ดิตถ์สั่งจัดการให้ตนได้พบนักข่าวคนนั้นก่อน

วันต่อมา ขณะที่สาระวารีมาถึงตราดเธอเดินคุยโทรศัพท์กับมีคณา รถษมาจอดให้เธอเดินข้ามถนน คนขับรถถ่ายภาพเธอด้วยมือถือ แล้วส่งให้ษมาที่นั่งด้านหลัง เขามองเธอเดินเข้าไปในตลาดจนลับตา จึงกดมือถือคุย

“เพิ่งโทร.ไปหาเหรอ...งั้นก็น่าจะใช่ เดี๋ยวผมจะส่งรูปไปให้ดู ช่วยคอนเฟิร์มอีกทีว่าไม่ผิดคน” ษมากดส่งภาพสาระวารีไป

จากนั้นษมาก็ตามตอแยสาระวารี เพราะอยากรู้ว่าเธอจำเขาได้หรือไม่ เขาเข้ามานั่งในร้านก๋วยเตี๋ยวโต๊ะเดียวกับเธอ หญิงสาวคิดว่าตามจีบจึงแกล้งให้เขาต้องจ่ายค่าอาหารให้แล้วลุกออกไป ษมายิ้มมองตามก่อนจะกดมือถือคุยกับใครบางคน

“เจอตัวแล้ว เอาเรื่องใช้ได้ เธอจำผมไม่ได้เลย”

ในขณะที่สาระวารีติดต่อจิณห์วรา จนรู้ว่าเธอยังไม่กลับจากฝรั่งเศส จึงต้องหาที่พักตามโรงแรมไปก่อนและเผอิญเข้ามาพักโรงแรมที่เป็นของษมา ทำให้เขาได้ตามตอแยเธออีก จนโดนเธอใส่สนับมือชกเข้าที่ท้องในลิฟต์จนตัวงอ ตามเธอไม่ทัน แต่กลับทำให้เขาสนใจเธอมากขึ้น

ค่ำวันนั้น สาระวารีมาสัมภาษณ์ธารดล นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงของจังหวัด เขายอมรับว่าษมาเป็นคนเก่งที่น่าชื่นชมด้านความคิดและการบริหารงาน

“แม้แต่การเปิดบ่อนกาสิโนน่ะเหรอคะ”

“ถ้าเปิดที่เมืองไทยมันก็ผิดกฏหมายนะครับ แต่นี่คุณษมามาเปิดที่ประเทศเพื่อนบ้าน ทำตามกฏหมายของเขาทุกอย่าง ก็ไม่น่าจะเสียหายอะไรไม่ใช่เหรอครับ”

“แล้วในแง่ศีลธรรมล่ะคะ การเปิดกาสิโนจะไม่ทำให้คนมัวเมาอบายมุขมากขึ้นหรือคะ”

“ถ้ามองในมุมที่คุณว่า มันก็ไม่สมควร แต่ผมถามหน่อยนะครับ ว่าแข่งม้าเอย ลอตเตอรี่เอย มวยอีกมันก็มีการพนัน ผิดศีลทั้งนั้น แถมยังมอมเมาคนแทบทุกระดับทั่วประเทศด้วยซ้ำไป แต่กาสิโนเปิดเฉพาะที่ แล้วยังช่วยทำให้คนมีงานทำเพิ่มขึ้น การท่องเที่ยวตราดจะบูมขึ้นด้วย”

“ทราบมาว่า คุณธารดลทำธุรกิจเดินเรือร่วมกับคุณษมาอยู่ด้วยใช่ไหมคะ”

“คุณนี่ข้อมูลแน่นจริงๆเลยนะครับ ใช่ครับ เราทำธุรกิจร่วมกันอยู่ แต่สิ่งที่ผมพูด ผมพูดบนพื้นฐานของความจริง ไม่ได้เข้าข้างคุณษมาแบบไม่ลืมหูลืมตา หรือคุณจะเถียงว่าไม่จริง”...

สาระวารีอึ้ง กลับมาที่โรงแรมเจอษมามากวนอารมณ์ เธอตัดสินใจเช็กเอาต์ ษมาเข้ามาถาม

“ย้ายออกจริงๆเหรอครับเนี่ย ผมรู้สึกผิดจังเลย ผมจะชดใช้คุณได้อย่างไรบ้างนี่”

“อยากชดใช้จริงๆนะ”

ษมาพยักหน้า สาระวารีได้โอกาสหันไปบอกพนักงานโรงแรมว่า ให้เช็กบิลกับผู้ชายคนนี้แต่ออกบิลในนามของตน ตนจะกลับมาเอาวันหลัง ว่าแล้วก็เดินออก พลันได้ยินเสียงพนักงานถาม เข้าบัญชีคุณษมาเลยนะคะ สาระวารีชะงักหันกลับมามอง ชายหนุ่มหายไปแล้ว พนักงานก้มหน้าทำงาน จึงคิดว่าตนหูฝาดไปเองส่ายหน้ากลับไป...ษมาเดินออกมายืนมอง พนักงานกล่าวขอโทษ ชายหนุ่มไม่ติดใจกลับพึมพำว่า สาระวารีเปลี่ยนไปมากกว่าที่ตนคิดเยอะ

ooooooo

เมื่อได้ที่พักใหม่ สาระวารียืนมองวิวเมืองตราด อดย้อนคิดถึงอดีตไม่ได้ ที่ตนต้องทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมาซื้อยารักษาแม่ แต่ก็ถูกพ่อแย่งไปเสมอ น้ำตาเธอไหลรินอย่างร้าวรานใจ

รุ่งขึ้น ขณะที่สาระวารีเดินลงมาที่ล็อบบี้ ดิตถ์เข้ามาทักว่าตนคือคนที่เธอมาขอสัมภาษณ์

“อ๋อ จำได้แล้วค่ะ เลขาคุณติดต่อเข้ามาขอให้ทางเราสัมภาษณ์เอง”

ดิตถ์ยิ้มแหยๆแต่วางฟอร์มส่ายหน้าตำหนิเลขาว่าชอบโปรโมทเจ้านายอยู่เรื่อย สาระวารีรีบบอกไปว่าไม่เป็นไร  เพราะตนก็อยากสัมภาษณ์หลากหลายความคิดเห็นอยู่แล้ว ดิตถ์ได้ที

“ดีเลยครับ  เพราะผมก็อยากแฉความเลวของนายษมาให้คุณได้รู้เหมือนกัน” เห็นเธอทำหน้าสงสัย “ใช่ครับ คุณได้ยินไม่ผิดหรอก  แต่ผมรู้กำพืดของมันดี  เงินทองที่มันมีอยู่ทุกวันนี้เพราะโกงน้องชายผมมาทั้งนั้น”  สีหน้าดิตถ์เจ็บแค้น เล่าอดีตให้ฟัง

หลายปีก่อน  เดชน้องชายของเขาเป็นเพื่อนรักกับษมา  ทั้งสองไปขุดหาพลอยด้วยกัน  แล้วเดชก็ขุดได้พลอยเม็ดใหญ่ราคาเป็นสิบๆล้าน  แต่ษมาอิจฉา ฆ่าน้องชายตนชิงพลอยระหว่างเดินทางกลับ  สร้างความร่ำรวยให้แก่ตัวเอง สาระวารีฟังแล้วสงสัย

“แล้วที่คุณเล่ามาทั้งหมด  คุณมีหลักฐานรึเปล่าคะ ไม่ใช่ไม่เชื่อนะคะ แต่ของอย่างนี้  ถ้าไม่มีอะไรยืนยัน ดิฉันก็คงเอาไปเขียนข่าวลงไม่ได้”

“มีสิครับ มีพยานยืนยันเยอะแยะ ว่าน้องชายผม ออกเดินทางกลับได้แค่วันเดียว ไอ้ษมาก็ขนของกลับบ้าง  มีหลายคนเห็นครับ เป็นพยานให้ผมได้”

“พยานอะไรคะ พยานว่าเห็นคุณษมาเดินทางกลับไล่หลังน้องชายคุณหนึ่งวัน หรือเป็นพยานเห็นว่าเขาฆ่าน้องชายคุณ”

“พยานว่าไอ้ษมามันกลับไล่หลังน้องชายผมมาน่ะสิ ไอ้ที่จะฆ่าแกงกัน ใครจะทำให้คนอื่นเห็นล่ะ ไม่ใช่เรียลลิตี้โชว์นะครับ ขืนทำชุ่ยๆ ได้ติดคุกหัวโตกันพอดี เชื่อผมเถอะครับว่า  นายษมามันเป็นคนฆ่าน้องชายผมจริงๆ”

สาระวารีหน้าเสีย ฟังมาตั้งนานไม่ได้เรื่องอะไร จึงเปลี่ยนมาถาม “เอ่อ แล้วไม่ทราบว่าคุณมีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องคุณษมาจะเปิดบ่อนกาสิโนยังไงบ้างคะ”

“ผมว่ามันเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุด ผิดศีลธรรม ไอ้ษมามันต้องการมอมเมาคนทั้งประเทศด้วยการพนัน หวังจะสูบเลือดสูบเนื้อประชาชนไปเข้ากระเป๋ามัน  มันน่าโดนจับประหารชีวิตซะจริงๆเลย” ดิตถ์ใส่เต็มที่

สาระวารีแอบถอนใจไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่  แต่ต้องเก็บข้อมูลให้ครบทุกด้าน...สุดเซ็งจนต้องโทร.บ่นกับ บก. หลักฐานอะไรก็ไม่มี จะให้เราเออออว่าษมาฆ่าน้องชายเขาได้อย่างไร บก.ไม่สนใจเรื่องนั้ น กลับเน้นให้เธอไปทำข่าวเรื่องพลอยที่ขุดได้ แล้วทำสกู๊ปส่งมาลงฉบับหน้า

สาระวารีโวย “มองข้ามช็อตเลยนะคะ บก. เอาตอนนี้ให้รอดก่อนดีไหมคะ จนป่านนี้ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แค่นี้ก่อนนะคะ เซ็ง”

บก.ไชยวัฒน์ร้องอ้าว...ที่สาระวารีวางสายไปดื้อๆ เขาต้องมาขอร้องมีคณาให้ช่วยคุยกับสาระวารี ให้ทำข่าวเรื่องพลอยด้วย มีคณาคิดแผนยุเพื่อน อ้างว่าทำข่าวพลอยเป็นข่าวสำรองเผื่อไม่ได้ข่าวษมา จะได้ไม่เสียชื่อนักข่าวมือหนึ่งที่ต้องกลับมามือเปล่า

“ไม่ต้องห่วงเลยยัยป้า ฉันจะต้องสัมภาษณ์คุณษมาให้ได้ แล้วจะแถมสกู๊ปเรื่องพลอยให้สมใจ บก.อีกด้วย พอใจหรือยังล่ะ” สาระวารีประชด มีคณาแอบยิ้มสมใจ...

สาระวารีเริ่มลุยงานด้วยการไปถ่ายภาพหน้าบริษัท ษมา คอร์เปอเรชั่น หลากหลายมุม สมบูรณ์ได้ยินเสียงชัตเตอร์เดินมาถามทำอะไร หญิงสาวสะดุ้งยิ้มแหยๆ อ้างเห็นตึกสวยเลยถ่ายไว้ดูเล่น สมบูรณ์จำหญิงสาวได้แกล้งเย้า คิดว่าเธอจะมาทำมิดีมิร้ายอะไร

“ไม่จริงมั้งลุง ถ้าลุงคิดอย่างนั้น คงเรียกยามมาไล่ฉันไปนานแล้วล่ะ” สาระวารีมองคุ้นๆ

“ลืมแนะนำตัว ผมชื่อสมบูรณ์ ทำหน้าที่ดูแลทั่วไปในบริษัทของคุณษมา ถ้าเดาไม่ผิดคุณคงเป็นนักข่าว ขอบอกอย่างเป็นมิตรเลยนะครับ ว่าเราไม่มีข่าวจะให้”

“สมบูรณ์...นึกออกแล้ว จ่าสมบูรณ์ จ่าสิบเอกสมบูรณ์ใช่ไหมคะ”

“นึกว่าจะจำกันไม่ได้ซะแล้ว หนูวารีจอมเฮี้ยวประจำตลาด”

หญิงสาวยกมือไหว้ซักถามสารทุกข์ สมบูรณ์เย้าว่าเธอดูท่าดีกรีความแสบจะเหมือนเดิม เขาเล่าให้เธอฟังว่า มีปัญหากับเจ้านายเลยลาออกจากตำรวจ โชคดีที่ษมารับเข้าทำงาน ตนทำงานกับษมามาได้ยี่สิบปีแล้ว และรู้ดีว่า เขาไม่ชอบให้ข่าวกับใคร โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัว

“เซ็งคนรู้ทัน งั้นไม่ถามเรื่องเจ้านายลุงก็ได้ค่ะ ถามเรื่องลุงดีกว่า ถ้าจำไม่ผิด ลุงก็เกลียดการพนันเป็นชีวิตจิตใจ แล้วคิดยังไงคะ ที่เจ้านายลุงเปิดกาสิโน”

“อุตส่าห์วกมาจนได้ ไม่ทิ้งลายเลยนะ ลุงก็ยังเกลียดการพนันอยู่เหมือนเดิมน่ะแหละ ถึงได้ขอคุณษมาไว้ ว่าจะไม่ยุ่งเรื่องบ่อนเด็ดขาด ลุงถึงไม่มีข้อมูลอะไรจะให้เราไงล่ะ”

สาระวารีเซ็งสุดๆสมบูรณ์ยิ้มๆเห็นว่าเที่ยงแล้วจึงชวนจะเลี้ยงข้าว แต่ขอไปสั่งงานสักครู่ หญิงสาวยิ้มรับ สมบูรณ์แอบมาโทรศัพท์รายงานษมา และยืนยันว่าใช่เพื่อนเก่าแน่นอน

ooooooo

คืนงานเลี้ยงวันเกิดจิตติ พ่อของจิณห์วรา สาระวารีแต่งตัวสวยหวาน ต่างจากวัฒนาที่ถูกส่งมาทำหน้าที่ช่างภาพ เธอจึงไล่ให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูสุภาพ ถูกกาลเทศะ อย่าให้คนอื่นดูถูกเอาได้ว่าเป็นนักข่าวไม่รู้จักมารยาท

งานนี้ ษมาจำต้องควงโศภีอดีตคนรักไป เขายืนคุยกับพิพัชและจันเลารอเธอแต่งตัว เมื่อโศภีเดินกรีดกรายลงมา หวังจะให้ษมาตะลึง แต่เขากลับไม่สนใจแถมเร่งให้รีบไป

สาระวารีสวมหมวกกันน็อกขี่มอเตอร์ไซค์ให้วัฒนาซ้อนท้าย เธอรีบเร่งไปให้ทันก่อนษมาจะไปถึง วัฒนาเริ่มหวาดกลัวพยายามบอกให้เธอช้าลงหน่อย  แต่เธอไม่ได้ยิน เขาจึงเคาะที่หมวกกันน็อกของเธอ ทำให้เธอตกใจหันมอง รถแฉลบออกนอกเส้นทางจะชนกับรถตู้สีดำคันใหญ่ของษมา วัฒนากระโดดลงก่อน  สาระวารีหักหลบประคองรถลงข้างทางอย่างปลอดภัย

จันเลาเป็นคนขับ เปิดประตูลงมาดูพร้อมพิพัช สาระวารีโวยวายหาว่าพวกคนรวยขับรถไม่หลบให้คนจนบ้าง  สองหนุ่มงงเพราะพวกเขาไม่ได้เป็นฝ่ายผิด  ษมามองออกมาเห็นว่าเป็นสาระวารี ก็รีบบอกโศภีเอาเงินให้พิพัชไปชดใช้ค่าเสียหาย จะได้รีบไป โศภีเห็นจำนวนเงิน

“มากไปหรือเปล่าคะ...”

“น้อยไปด้วยซ้ำ” ษมากล่าวลอยๆ

โศภีไม่พอใจจำต้องเรียกพิพัชมาเอาเงินไป  พิพัชนำเงินมายื่นให้สาระวารีและกล่าว “ใครผิดใครถูกผมขี้เกียจเถียงแล้ว เอาค่าเสียหายไปละกัน”
สาระวารีโวยวายต้องการคำขอโทษ  เสียงษมาดังออกมาจากรถทำนองปรามพิพัชให้ยอม  พิพัชจำต้องกล่าวขอโทษทั้งที่ไม่ผิด แล้วกลับขึ้นรถกันไป  สาระวารีรู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นหูแต่มองไม่เห็น หันมาบ่นกับวัฒนาว่า  อุตส่าห์แต่งตัวสวย เปื้อนหมดเลย วัฒนาค่อยๆบอกเธอว่า

“พูดกันตามตรงนะพี่วารี  ผมว่าเราเป็นฝ่ายผิดนะ”

“จะผิดก็เพราะแกนั่นแหละ  มาเคาะหมวกพี่ทำไมเสียสมาธิหมด จำไว้ทีหลังอย่าทำอีก”

วัฒนาถามจำนวนเงินที่ได้  สาระวารีตอบเคืองๆ ไม่รู้ แต่จะเอาเงินนี้ไปทำบุญล้างซวย...

บรรยากาศงานเลี้ยงวันเกิดจิตติ ผู้คนมาร่วมงานมากมาย จิณห์วราชะเง้อมองหาสาระวารี สถิตสามีที่เป็นทหารเรือเข้ามาถามว่ามองหาใคร พอรู้ว่าสาระวารีจะมาก็ขยาด เพราะเคยเจอฤทธิ์เดชเธอมาก่อน  พลัน  ษมากับโศภีเดินอย่างสง่าเข้ามา โดยมีพิพัชและจันเลาถือของขวัญตามหลัง ทั้งสองเข้าอวยพรจิตติ

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะคะคุณจิตติ  ขอให้กิจการรุ่งเรือง ทำมาค้าขึ้น เป็นหลักให้นักธุรกิจรุ่นใหม่ได้พึ่งพิงไปอีกนานเท่านานนะคะ”

“ขอบคุณมาก แต่ผมมันวัยเกษียณแล้ว ต่อไป หลักของน้องๆนักธุรกิจรุ่นใหม่  คงต้องส่งไม้ต่อให้คุณษมาแล้วล่ะ”

“ผมยังไม่มีบารมีขนาดนั้นหรอกครับ ยังต้องขอคำแนะนำจากคุณจิตติอีกมาก”

“ถ่อมตัวตามเคยนะคุณ อ๊ะ เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกัน ไปพบท่านรัฐมนตรีก่อนดีกว่า ผมคุยถึงคุณไว้เยอะ ท่านอยากจะเจอคุณมาก”

จิณห์วรายิ่งร้อนใจที่เพื่อนยังไม่มา เกรงจะไม่ทันเจอกับษมา ไม่ทันไร สาระวารีขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดเห็นรถตู้สีดำของษมาก็แปลกใจ จิณห์วราวิ่งมาดูหน้าบ้านพอดี รีบเร่งให้เพื่อนเข้าไปในงาน สาระวารีสวัสดีสถิตลวกๆเขารับไหว้ไม่ทันหันไปถามภรรยา

“ให้เพื่อนคุณดุ่ยๆไปขอสัมภาษณ์คุณษมาแบบนี้จะดีเหรอ”

“ทำไงได้ล่ะคะ ก็วารีขอมา แล้วคุณษมาก็ตามหาตัวยากจะตายไป ก็ต้องนัดมาเจอกันที่นี่ล่ะค่ะ”

สถิตเตือนว่าสาระวารีจะทำให้ษมาไม่พอใจ เป็นเรื่องเป็นราวในงานวันเกิดพ่อ จิณห์วรานึกได้ ชักหวั่นใจ...

สาระวารีวิ่งเข้ามาสวัสดีจิตติ โศภี พิพัช และจันเลาตกใจเล็กน้อย ที่สองคนดูสนิทสนมกัน จิตติแนะนำว่าสาระวารีเป็นเพื่อนรักของลูกสาว โศภีจะวีนเป็นเพราะเธอคนนี้ ที่ทำให้พวกตนมาสาย ษมาหันมายิ้มทักทายเสียก่อน

“สวัสดีครับคุณสาระวารี”

ทุกคนมองด้วยความแปลกใจ สาระวารีหน้าถอดสีเมื่อรู้ว่าเขาคือษมา แต่ตั้งสติได้ขอสัมภาษณ์เขาทันที โศภียิ้มหยัน น่าสงสารที่มาเสียเที่ยว เพราะษมาไม่เคยให้สัมภาษณ์ใคร แต่ษมากลับถามขึ้นว่า “จะสัมภาษณ์ที่นี่ เดี๋ยวนี้เลยหรือ”

ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง สาระวารีเองก็ตกใจ คาดไม่ถึงว่าจะง่ายดายอย่างนี้ รีบขอนัดวันอื่น เขายิ้มบอกเธอว่า ถ้ายังไม่รีบกลับเดี๋ยวนัดกัน ตอนนี้ขอตัวไปพบท่านรัฐมนตรีก่อน

โศภีเยาะ “นี่เขาเรียกว่าการปฏิเสธแบบผู้ดี รู้เอาไว้ด้วยย่ะ แม่นักข่าวสก๊อย”

สาระวารียืนมึนๆตกลงษมาจะให้สัมภาษณ์หรือไม่ จึงเดินออกมาปล่อยอารมณ์ที่สนามหลังบ้าน สักพัก ษมาตามมาถาม “คุณคงหงุดหงิดมากสินะที่ได้เจอผมอีก”

สาระวารีสะดุ้ง ย้อนถามทำไมไม่บอกว่าเขาคือษมา เขาโต้ว่าเธอไม่ถามเอาแต่เล่นงานตนตลอด หญิงสาวยิ้มแหยๆ ษมากอดอกพูดอย่างจริงจัง
“ถ้าจะมีข่าวเกี่ยวกับตัวผมออกไป ผมต้องการให้มันเป็นข่าวที่มีความครบถ้วนถูกต้องมากที่สุด ไม่ใช่ข่าวที่คุณหลับตาวาดภาพแล้วเขียนเอาเอง หรือข่าวแค่ย่อหน้าสองย่อหน้าที่ซ่อนอยู่หน้าหลัง”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”
10 พ.ค. 2564

00:15 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 10 พฤษภาคม 2564 เวลา 08:38 น.