ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

กระบือบาล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ช่อผการอขึ้นโชว์ตัวบนเวทีประกวดเทพีควายอยู่นานสองนานไม่เห็นอรอนงค์โผล่มาสักที เริ่มโวยวายแถมขู่จะให้โชคชัยตัดสิทธิ์อรอนงค์ออกจากการประกวด ทันใดนั้น สรนุชปรากฏตัวขึ้นในชุดประกวดที่เตรียมไว้ให้อรอนงค์ใส่ ทั้งหน้าทั้งผมสวยพร้อมขึ้นเวที โชคชัยถึงกับอ้าปากค้างตะลึงในความงามของสรนุช ช่อผกาถลาเข้ามาถามสรนุช แต่งตัวอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร

“ก็หมายความว่าฉันจะขึ้นประกวดแทนยัยอรที่ป่วยกะทันหันน่ะสิ”

ช่อผกาไม่ยอม ทำแบบนี้เท่ากับผิดกฎ โชคชัยยืนยันไม่มีกฎข้อไหนห้ามไว้ อนุญาตให้สรนุชเข้าประกวดแทนอรอนงค์ได้ ช่อผกาเถียงไม่ออกจำต้องปล่อยให้สรนุชขึ้นประกวด...

ขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก สุบินแอบนินทาสรนุชให้อรอนงค์ฟังว่า ที่สรนุชยอมลดตัวเข้าประกวดเทพีระดับชาวบ้านมีเหตุผลเดียวเท่านั้น เพราะเธอมีใจให้ใจเด็ด อรอนงค์ถึงกับร้องเสียงหลง ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงต้องยุ่งแน่ๆ จังหวะนั้น เกริกไกรจะเข้ามาดูอาการของ อรอนงค์ ได้ยินเสียงเธอคุยแจ้วๆรู้ทันทีว่าอาการดีขึ้นแล้ว จึงชวนมารวมกลุ่มกับใจเด็ด เจนจิรา ภิรมย์ และสมหญิงที่ยืนเชียร์อยู่ข้างเวทีก่อนแล้ว

เจนจิราเห็นสายตาของใจเด็ดมองสรนุชที่รอขึ้นเวทีอย่างชื่นชมทนดูไม่ได้ หลบออกไปเงียบๆ สุบินหันมาเห็นพอดี รีบเดินตาม เห็นเจนจิราแอบมายืนร้องไห้อยู่คนเดียว เขาได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆด้วยความเห็นใจ...

หลังจากช่อผกาลงจากเวทีแล้ว ถึงคิวสรนุชเดินอวดโฉมต่อหน้ากรรมการและผู้ชม ก่อนจะไปหยุดตรงหน้าครูสีดาซึ่งเป็นพิธีกรบนเวทีเพื่อตอบคำถามเช่นเดียวกับผู้เข้าประกวดคนอื่นๆ

“ช่วยบอกพวกเราหน่อยสิว่า ความรักกับควายในความคิดของคุณมันคืออะไร”

“จริงๆแล้วฉันก็ไม่ค่อยรู้จักควายเท่าไหร่...รู้แต่ว่ามันมาก่อน ค.คน...เอ่อ...ก่อนที่ฉันจะมาที่หนองระบือแห่งนี้ ฉันได้ยินมาว่าผู้คนที่นี่รักควายมากจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นหมู่บ้านควาย...ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้รักควายมากขนาดนั้น ทั้งๆที่มันสกปรก น่าเกลียด จนกระทั่งฉันมาถึงที่นี่ แรกๆฉันก็ยังรู้สึกอย่างนั้นอยู่ แต่หลังจากที่ฉันได้อยู่ที่นี่ ฉันเริ่มเห็นแล้วว่าทำไมทุกคนถึงได้รักควาย นั่นก็เพราะว่าควายรักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข”

คำตอบของสรนุชทำให้ทุกคนชอบใจตบมือกันเกรียว ใจเด็ดเป็นปลื้มที่สรนุชจำคำพูดของเขาได้ และยืมคำพูดนั้นไปใช้ตอบคำถาม จากคำตอบที่กินใจนี้เอง ส่งผลให้สรนุชชนะการประกวด เทพีควายคนใหม่เดินชูถ้วยรางวัลสีหน้ายิ้มแย้มดีใจ ลืมตัวอินไปกับบทบาทนางงาม สุบินอดเป็นกังวลแทนเพื่อนรักไม่ได้ หันไปกระซิบ กระซาบกับอรอนงค์

“ดูเพื่อนแกทำ...มันคงลืมนึกไปมั้งว่า ต่อจากนี้ไปนอกจากภารกิจเดิมที่มันต้องทำแล้ว มันยังต้องเจอภารกิจ อันใหญ่หลวงที่ต้องทำในฐานะเทพีควายขวัญใจชาวหนองระบือด้วย”

ooooooo

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านของผู้พันชาญณรงค์ ผู้พันจอมหื่นค่อยๆยันตัวลุกขึ้น เดินเป๋เข้าห้องน้ำ ต้องตกใจแทบช็อกที่เห็นสภาพตัวเองในกระจกเงา ปากเจ่อเหมือนครุฑ หน้าตาฟกช้ำบวมปูด หายเมาเป็นปลิดทิ้ง ออกมาโวยวายถามสมคิดลั่นบ้านว่า เกิดอะไรขึ้นกับตนเอง แล้วน้องอรของเขาหายไปไหน ทำไมเขาถึงกลับมาอยู่ที่บ้าน

“คำอธิบายง่ายมากเลยครับ ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นเพราะยาดองไหนั้นที่นายดื่มเข้าไปจนเมาแอ๋นะครับ”

“หา...แกอย่าบอกนะว่าฉันเมาจนไม่มีแรงปล้ำน้องอรน่ะ”

“ปล้ำอะไรล่ะครับผม นายเมาหัวทิ่ม เอ่อ...จนหน้าคว่ำยับเยินอย่างที่เห็นนี่แหละ ผมถึงต้องรีบแบกนายกลับมา เพราะไอ้หมอเกริกมันดันตามมาเจอแม่อรอนงค์ที่กระท่อมเข้า”

“โธ่เว้ย...เพราะแกคนเดียวไอ้สมคิด ดันเอาช้างกระทืบโรงมาให้ฉันกิน...นี่ๆๆ” ผู้พันหัวงูโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง คว้าข้าวของใกล้มือขว้างใส่สมคิดอุตลุดจนต้องวิ่งหนี...

ระหว่างที่ผู้พันชาญณรงค์เพิ่งรู้ตัวว่าซดน้ำแห้วอดได้แอ้มอรอนงค์ โชคชัยขึ้นเวทีกล่าวเปิดงานรำวงและเชิญให้สรนุชในฐานะเทพีควายประจำปีนี้เป็นผู้รำวงเปิดงานตามธรรมเนียมที่เคยปฏิบัติมาทุกปี เสียงตบมือของชาวบ้านขานรับดังลั่น สรนุชหนีไม่ออกจำต้องขึ้นเวทีเล่นบทนางงามอีกครั้งหนึ่ง

“คุณนุชนึกไว้หรือยังครับว่าจะเลือกใคร” โชคชัยซัก ขณะที่สรนุชอึกๆอักๆคิดไม่ออกจะเลือกใครดี ลุงแช่มยกมือขึ้น ขอเสนอใจเด็ดให้เป็นคู่รำวงของสรนุช ใจเด็ดร้องเอะอะลั่น ทำท่าจะคัดค้าน

“แหม...ไม่ต้องเขินหรอกหัวหน้า จะได้จัดการเรื่องในโกดังเมื่อกี้ให้เสร็จไง” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนแซวชาวบ้านที่เหลือพากันหัวเราะชอบใจ ก่อนจะส่งเสียงเชียร์ใจเด็ดให้ขึ้นไปบนเวที ช่อผกาคัดค้านเสียงแข็ง ไม่ยอมให้ใจเด็ดรำวงคู่กับคนอื่นนอกจากเธอเด็ดขาด สรนุชไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายรีบตะโกนบอกทุกคน

“...คือ...ฉันขอบคุณทุกคนนะคะ แล้วก็รู้ว่าทุกคนอยากให้ฉันกับคุณใจเด็ดได้คู่กัน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ...คือ...ฉันกับคุณใจเด็ดไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด แล้วที่ทุกคนเห็นก็เป็นแค่อุบัติเหตุ”

ลุงแช่มตะโกนถามสรนุชว่าตกลงจะเลือกใคร สรนุชมองไปที่ใจเด็ด เห็นช่อผกากอดแขนเขาไว้แน่น เกิดหึงขึ้นมา ประกาศกลางเวทีขอเลือกโชคชัยเป็นคู่รำวง โชคชัยยิ้มแก้มแทบปริ ตอบรับคำชวนทันที...

สรนุชกลายเป็นดาวเด่นฝ่ายหญิงของงาน ชาวบ้านทั้งหนุ่มทั้งแก่ต่างเข้ามาต่อคิวขอรำวงด้วย เกริกไกรเจ็บใจมากที่เห็นทุกคนรำวงกันอย่างสนุกสนาน ตัวเองได้แต่นั่งดูเพราะอรอนงค์ยังมึนหัวจากฤทธิ์ยาสลบ สุบินหันไปถามเจนจิราที่นั่งอยู่ข้างๆว่าทำไมที่นี่ถึงมีแต่เทพีควายไม่มีเทพบุตรควายบ้าง เกริกไกรชิงตอบคำถามแทน

“โอ๊ย...ไม่มีน่ะดีแล้วครับ ไม่งั้นไอ้เด็ดมันคงได้เป็นเทพบุตรทุกปี ไอ้หมอนี่มันขวัญใจคนที่นี่ครับ...ดีนะครับที่คุณนุชเป็นผู้หญิง ไม่อย่างนั้นไอ้เด็ดคงจะเจอคู่แข่งคนสำคัญแน่นอน...ดูสิครับ ผมไม่เคยเห็นชาวบ้านจะชอบคนต่างถิ่นมากเท่าคุณนุชมาก่อน...สงสัยพวกนั้นคงอยากหาเมียให้ไอ้เด็ดเต็มที” เกริกไกรพูดจบหัวเราะร่วน

เจนจิราไม่ตลกด้วย ผลุนผลันออกไปทันที สุบินเดินตามจนทัน ร้องถามว่ากลัวคนอื่นไม่รู้หรือว่าเจนจิราแอบชอบหัวหน้าของตัวเอง เจนจิราหันขวับ มองตาเขียว สุบินแค่อยากจะเตือนเธอว่าทำแบบนี้เหมือนพวกตัวอิจฉาในละคร เที่ยวยุให้ชายอื่นมาจีบคู่แข่งตัวเองเพื่อจะได้เก็บพระเอกไว้คนเดียว

“ถ้าฉันจะทำอย่างนั้นแล้วมันผิดตรงไหน...คุณรู้มั้ยว่าหัวหน้าสำคัญกับสถานีฯกับคนที่นี่มากแค่ไหน”

“แต่ถ้าคุณใจเด็ดจะชอบเพื่อนผมขึ้นมาจริงๆ คุณก็ควรปล่อยให้มันเป็นไป คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของเขา”

“แต่หัวหน้าคือชีวิตจิตใจของทุกคนที่อยู่ที่นี่... เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งหัวหน้าไปจากพวกเรา” เจนจิราสีหน้าจริงจังจนสุบินได้แต่นิ่งอึ้ง

ooooooo

ขณะที่ทุกคนกำลังรำวงกันอย่างสนุกสนาน ชิดชัยกับลูกน้องของเขาค่อยๆย่องไปที่แผงควบคุมไฟในงานใกล้เวทีรำวง ลูกน้องเกรงจะผิดพลาดจึงขอทวนแผนการกับชิดชัยอีกหนึ่งรอบ

“...เอาง่ายๆนะ เดี๋ยวพอฉันดับไฟ แกทำยังไงก็ได้ พาไอ้ใจเด็ดมาตรงนี้”

ลูกน้องรับคำ ค่อยๆย่องเข้าไปให้ใกล้จุดที่ใจเด็ดอยู่ ส่วนชิดชัยจ้องมองใจเด็ดสีหน้าร้ายกาจ...

ด้านใจเด็ดเป็นดาวเด่นฝ่ายชาย ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ต่างรุมล้อมขอรำวงด้วยจนช่อผกาถูกเบียดออกจากเวที สองดาวเด่นของฝ่ายหญิงและฝ่ายชายรำวงไปรำวงมา สุดท้ายวนมาอยู่ใกล้กันโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น ไฟฟ้าในงานดับพรึ่บ ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงเอะอะ ใจเด็ดร้องบอกทุกคนให้อยู่ในความสงบอย่าตกใจ อีกสักครู่ไฟก็มา อยู่ๆมีใครบางคนชนเขาด้านหลังอย่างจังถึงกับร้องลั่น ใจเด็ดจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของสรนุช ร้องทัก

“รู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน” สรนุชเองก็จำเสียงใจเด็ดได้เช่นกัน

“น้ำเสียงกับคำพูดอย่างนี้ ต่อให้ผมตาบอดก็จำได้”

สรนุชค้อนขวับอย่างหมั่นไส้ จังหวะนั้น ลูกน้องของชิดชัยเข้ามาหาใจเด็ด อ้างว่าหลวงพ่อให้มาตามไปที่แผงควบคุมไฟ ด้วยความมืดทำให้ใจเด็ดมองไม่เห็นว่าคนที่มาบอกเป็นใคร หันไปบอกให้สรนุชรออยู่ตรงนี้ก่อน แล้วเดินตามลูกน้องของชิดชัย พอถึงแผงควบคุมไฟฟ้า ชิดชัยสวมหน้ากากไอ้โม่ง ใช้ไม้ท่อนเขื่องฟาดหัวใจเด็ดอย่างแรงจนล้มคว่ำ จะตามเข้าไปซ้ำ ลูกน้องทักท้วงให้เพลาๆมือหน่อยเดี๋ยวใจเด็ดเกิดตายขึ้นมาจะยุ่ง

ชิดชัยไม่สนผลักลูกน้องพ้นทางแล้วฟาดท่อนไม้ใส่ใจเด็ดซ้ำ ใจเด็ดกลิ้งตัวหลบได้หวุดหวิด ค่อยยันตัวลุกขึ้นตั้งการ์ดสู้ ชิดชัยตามเข้าไปซ้ำ คราวนี้ใจเด็ดหนีไม่ทันโดนเข้าเต็มหน้าสลบเหมือด เท่านั้นยังไม่หนำใจ ชิดชัยกะจะตีให้ตาย แต่โชคชัยโผล่เข้ามาขวางเสียก่อน ชิดชัยเห็นท่าไม่ดี รีบชิ่งหนีโดยมีลูกน้องวิ่งตามไปติดๆ...

สรนุชยืนรอใจเด็ดอยู่อย่างกระวนกระวายใจ เห็นเงาตะคุ่มๆใส่หมวกไอ้โม่งสองเงาวิ่งผ่านหน้า รีบวิ่งตามมาถึงห้องเก็บของหลังวัดโดยที่พวกนั้นไม่รู้ตัว ชิดชัยคิดว่าปลอดคน จัดแจงถอดหมวกไอ้โม่งออก

“ไอ้นายกฯมันจะจำพวกเราได้มั้ยพี่” ลูกน้องสีหน้าไม่สบายใจ

“จำได้ก็บ้าแล้ว...ฮึ...แส่ไม่เข้าเรื่อง ถ้าไอ้นายกฯไม่เข้ามายุ่งล่ะก็ ไอ้ใจเด็ดนั่นได้เจ็บหนักกว่านี้แน่”

คำพูดของชิดชัยทำให้สรนุชชะงัก ขยับจะเข้าไปดูใกล้ๆ แต่เหยียบกิ่งไม้แห้งเสียงดังขึ้นเสียก่อน ชิดชัยกับลูกน้องหันมองตามเสียง หญิงสาวใจหายเห็นประตูห้องเก็บของเปิดอยู่รีบผลุบเข้าไปแอบ  ชิดชัยกับลูกน้องตามมาดูไม่เห็นใคร แต่ยังไม่หายข้องใจ สายตาของชิดชัยจับจ้องไปที่ห้องเก็บของก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ

สรนุชมองลอดช่องประตูเห็นคนร้ายมายืนห่างแค่คืบแทบหยุดหายใจ พลันไฟส่องสว่างหน้าประตูทางเข้า ห้องเก็บของสว่างขึ้นเห็นใบหน้าชิดชัยเต็มสองตา สรนุชถึงกับตะลึง ลูกน้องเห็นไฟมาแล้วชวนลูกพี่กลับ

ชิดชัยไม่รอช้าวิ่งตามลูกน้องไปติดๆ สรนุชเห็นปลอดภัยแล้ว รีบวิ่งไปหาใจเด็ดด้วยความเป็นห่วง พอ

มาถึงลานกว้างหน้าวัด เจอพวกชาวบ้านกำลังรุมล้อมหลวงพ่อ รีบปราดเข้าไปถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ได้ความว่าใจเด็ดถูกใครก็ไม่รู้ตีหัวเลือดอาบ ตอนนี้ถูกนำตัวไปส่ง รพ.แล้ว...

ไม่นานนัก สรนุชมาถึงสถานีอนามัย เจอโชคชัย เจนจิรา สมหญิง ภิรมย์ อรอนงค์ และสุบินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ยังไม่ทันจะถามอะไร หมอออกมาจากห้องฉุกเฉินเสียก่อน ทุกคนกรูเข้าไปถามว่าใจเด็ดเป็นอย่างไรบ้าง

“ตอนนี้หัวหน้าใจเด็ดไม่เป็นไรแล้ว แต่ที่ผมห่วงก็คือ หัวหน้าใจเด็ดอาจได้รับความกระทบกระเทือนที่ศีรษะ ถ้าให้ดี น่าจะนำตัวเขาไป รพ.ที่มีเครื่องมือเครื่องไม้ ดีกว่าที่นี่ ตอนนี้มันอาจจะยังไม่แสดงอาการ แต่ผมอยากให้หัวหน้าใจเด็ดเข้าตรวจคลื่นสมองอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อดูว่ามีเลือดคั่งในสมองหรือเปล่า”

ทุกคนถึงกับอึ้ง ระหว่างนั้น ช่อผกาที่เพิ่งรู้ข่าว วิ่งถลาเข้ามาจะขอเยี่ยมใจเด็ดให้ได้ เจนจิราพยายามบอกว่าใจเด็ดยังไม่ฟื้น เยี่ยมไม่ได้ แต่เธอไม่ฟัง แถมส่งเสียงโวยวายลั่น เจนจิราทนไม่ไหวหันไปพยักพเยิดกับสมหญิง ก่อนจะช่วยกันลากตัวช่อผกาออกไป...

สรนุชนั่งหน้าเครียดตั้งแต่ออกจาก รพ.จนกระทั่งกลับถึงเรือนรับรอง ในที่สุด ทนอัดอั้นกับความรู้สึกผิดไม่ไหว เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อรอนงค์กับสุบินฟัง อรอนงค์ตกใจมากที่รู้ว่าชิดชัยกับพวกเป็นคนทำร้ายใจเด็ด สรนุชจะไปแจ้งความให้ตำรวจจัดการ สุบินไม่เห็นด้วย ทำ อย่างนั้นเท่ากับเปิดเผยตัวเอง ถ้าชิดชัยเกิดรู้ว่าสรนุชเป็นใครแล้วแฉกลับ พวกเราต้องเดือดร้อนแน่ๆ

ความรู้สึกผิดที่ทำอะไรไม่ได้กับเรื่องของใจเด็ด ส่งผลให้สรนุชนอนไม่หลับทั้งที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

ooooooo

ณวัตไม่พอใจมากที่พิภพคอยเลื่อยขาเก้าอี้ของเขาอยู่ตลอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน พิภพแฉกลางที่ประชุมผู้บริหารของบริษัทว่า ยอดขายที่หนองระบือไม่คืบหน้าอย่างที่ควรจะเป็น เพราะณวัตมัวแต่เอาเวลางานไปคอยตามปิดข่าวฉาวของตัวเอง ถ้าเขาเอาเงิน ก้อนนั้นไปอุดที่หนองระบือ ยังจะมีประโยชน์มากกว่า

ณวัตโกรธจัดพุ่งเข้าใส่พิภพ ผู้ร่วมประชุมต้องช่วยกันดึงเขาออก พิภพขยับสูทให้เข้าท่ี ก่อนจะแสยะยิ้ม

“ค่าทำขวัญของผมมันแพงนะคุณวัต ผมว่าเก็บเงินคุณเอาไว้ปิดเรื่องฉาวๆของคุณเถอะ...อ้อ...แล้วก็อย่าลืมสัญญาของคุณล่ะ ถ้าคุณสรนุชไม่สามารถขายรถไถได้ภายในหนึ่งเดือนล่ะก็...” พิภพทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น มองไปยังเก้าอี้ที่ณวัตนั่งอย่างมีเลศนัย แล้วเดินหัวเราะร่วนออกไป ณวัตมองตามแค้นใจ...

เสร็จจากการประชุม สมพลเรียกณวัตไปพบที่ห้องทำงานของเขา สั่งให้ตามไปช่วยสรนุชที่หนองระบือ ขืนรอให้ครบหนึ่งเดือนอย่างที่สรนุชรับปาก พิภพอาจจะตามมาถอนหงอกเขาเสียก่อน ณวัตไม่เข้าใจ ทำไมพ่อต้องกลัวหมอนั่นด้วย ถ้ามีปัญหามากนัก ไล่พิภพออกก็สิ้นเรื่อง

“ไล่ออก...แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบวิธีที่มันง่ายอย่างนั้น ไอ้พิภพมันต้องการเก้าอี้ของแก ถ้าแกสามารถทำยอดขายที่หนองระบือได้ เก้าอี้ของแกก็ปลอดภัย ส่วนไอ้พิภพมันก็ต้องนั่งจุกอกมองแกไปอีกกี่ปี ให้มันตายช้าๆอย่างทรมานมันสะใจกว่าไม่ใช่หรือไง” สมพลยิ้มเหี้ยม ณวัตอ้าปากจะค้าน

แต่สมพลไม่เปิดโอกาส กำชับให้รีบทำยอดขายที่หนองระบือให้ได้ เขาไม่สนใจจะได้มาด้วยวิธีอะไร ณวัตถึงกับหน้าเครียดไม่รู้จะทำอย่างไรดี คว้ามือถือขึ้นมาโทร.หาสรนุช แต่ติดต่อไม่ได้เธอปิดมือถือ เขาจึงโทร.หาชิดชัยแทน สั่งให้ไปตามหาตัวสรนุชแฟนของเขามาให้ได้ แล้วส่งรูปของเธอไปให้ทางมือถือก่อนจะวางสาย

ชิดชัยเห็นรูปสรนุชถึงกับอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ระหว่างนั้น สรนุชตัวเป็นๆโผล่มาที่บริษัท ชิดชัยรีบกุลีกุจอเข้ามาทักทายต้อนรับอย่างดี สรนุชแปลกใจที่ชิดชัยรู้ว่าเธอเป็นคนรักของณวัต แต่ไม่ได้ซักถามอะไร รีบพูดเข้าประเด็นทันที ที่เธอมาที่นี่เพื่อจะบอกว่า ไม่ชอบที่ชิดชัยทำกับใจเด็ดเมื่อคืน แม้เขาจะเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของบริษัทรถไถ แต่เธอไม่ต้องการให้ใช้วิธีลอบกัดแบบนี้ ชิดชัยอ้าปากจะเถียง

สรนุชรีบตัดบท สั่งห้ามเขาพูดอะไรทั้งนั้น ถ้าขืนดื้อดึงเธอจะให้ณวัตไล่เขาออก ชิดชัยได้แต่ค้อมหัวรับอย่างนอบน้อม แต่พอสรนุชไปพ้นสายตา เขาคว้าของใกล้มือปาทิ้งระบายอารมณ์

“โธ่เว้ย...นังคางคกขึ้นวอ คิดจะไล่ฉันออกหรือ... มันไม่ง่ายหรอก” ชิดชัยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาณวัตที่กำลังขับรถมุ่งหน้าสู่สุรินทร์ แต่งเรื่องว่าถูกสรนุชขู่จะไล่ออกจากงาน เพราะเขาดันไปเห็นเธอกำลังอี๋อ๋อกับไอ้หนุ่มเลี้ยงควาย ณวัตหลงเชื่อคำโกหก ทุบพวงมาลัยรถด้วยความโมโห

“...นุช...คุณจะต้องเสียใจที่คิดจะทิ้งผมไปหาไอ้บ้านนอกนั่น”

ooooooo

การมาถึงหนองระบือของณวัตทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตถึงขนาดต้องเลิกรากับสรนุช แถมสุบินต้องพลอยเจ็บตัวไปด้วยจนต้องเข้า รพ.โชคชัยขอโทษสรนุชที่เป็นต้นเหตุให้คู่รักต้องผิดใจกัน

“ไม่ใช่หรอกค่ะ ดีซะอีกที่ทำให้ฉันตาสว่าง ได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น แล้วคนที่ควรจะขอโทษไม่ใช่คุณโชค แต่เป็นฉัน...คุณโชคต้องมาเจ็บตัวก็เพราะฉัน...ขอโทษนะคะ”

“ผมยินดีที่จะเจ็บมากกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า ถ้ามันจะแบ่งความเจ็บปวดจากคุณนุชได้บ้าง” โชคชัยมองสบตาสรนุชลึกซึ้ง หญิงสาวรู้ว่าเขาพยายามบอกความในใจให้รู้ แต่เธอเฉไฉชวนคุยเรื่องอื่นแทน

โชคชัยไม่อยากเร่งรัดอะไรเพราะเห็นว่าสรนุชเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมา แต่ถ้าหัวใจเธอพร้อมเมื่อไหร่ เขาอยากเป็นคนแรกที่เธอจะหันมอง สรนุชเจอลูกตื๊อของโชคชัยเข้าไปถึงกับอึ้ง...

ข่าวเรื่องสรนุชรู้ถึงหูใจเด็ดที่ยังนอนรักษาตัวอยู่ใน รพ. ถึงกับหงุดหงิดๆขึ้นมาทันที พาลไม่กินข้าวกินปลา เจนจิราคะยั้นคะยอให้กิน เขากลับปัดช้อนทิ้ง ขออยู่ เงียบๆคนเดียว เจนจิราจำต้องออกจากห้องด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เจอสุบินที่มาเดินเล่นแถวนั้นพอดี พาลต่อว่าเขาที่ไม่รู้จักบอกว่าสรนุชมีแฟนแล้ว ทำให้คนที่นี่ต้องเสียใจ

ที่สุบินไม่บอกเพราะไม่ใช่เรื่องอะไรของเขา และเขาไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่ทุกคนต้องรู้ว่าสรนุชมีแฟนกี่คน ชื่ออะไรบ้าง เขาว่าคนที่มีปัญหาน่าจะเป็นเจนจิรามากกว่าที่ไม่ยอมรับความจริงว่าใจเด็ดไม่ได้ชอบเธอ เจนจิราถูกจี้ใจดำ ทนฟังไม่ได้ตบหน้าสุบินฉาดใหญ่ ก่อนจะเดินร้องไห้ออกไป...

ที่บริษัท สยามบาคาตี้ สาขาย่อย จ.สุรินทร์ ชิดชัยกับลูกน้อง พร้อมด้วยช่อผกาและผู้พันชาญณรงค์มายืนส่งณวัตที่รถของเขา ผู้พันชาญณรงค์ชวนณวัตอยู่เที่ยวต่ออีกวันสองวันค่อยกลับ ณวัตอ้างติดธุระสำคัญต้องรีบกลับไปทำ ช่อผกากระเซ้าติดธุระหรือแฟนโทร.ตามกันแน่ ณวัตไม่วายเจ้าชู้ใส่

“ถ้าอยากรู้...ทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะครับ”

ผู้พันชาญณรงค์สบช่อง จะจับลูกสาวตัวเองใส่พานให้ณวัต แต่ช่อผกาไม่เล่นด้วย ปฏิเสธอย่างสุภาพว่าไม่ไป แต่ถ้าณวัตมาคราวหน้าเธอจะทำให้ถึงสุรินทร์จริงๆ แล้วส่งยิ้มหวานหว่านเสน่ห์ให้ ณวัตยิ้มตอบอย่างรู้ทันก่อนจะขึ้นรถขับออกไป ผู้พันชาญณรงค์หันมาต่อว่าช่อผกาทันที

“แกนี่โง่หรือไง เขาชวนไปด้วยทำไมไม่ไป ขับรถอย่างนั้นคิดดูสิว่าที่บ้านจะมีเงินขนาดไหน”

“พ่อ...หนูก็เล่นไปอย่างนั้นแหละ ยังไงพี่ใจเด็ดก็เป็นคนที่หนูจะแต่งงานด้วยเพียงคนเดียว”

ชิดชัยเสนอตัวให้ช่อผกาลองพิจารณาดูบ้าง ช่อผกากลับเชิดใส่ ดูแคลนว่าคนอย่างเขาแม้แต่ขนหน้าแข้งเธอก็ไม่มีวันจะได้เห็น แล้วเดินสะบัดกลับไปกับผู้พันชาญ– ณรงค์ ชิดชัยแค้นจัด โทษว่าเป็นเพราะใจเด็ดคนเดียวทำให้เขาต้องอยู่เป็นโสด ถ้าไม่มีใจเด็ดสักคน ผู้หญิงที่นี่ต้องหันมาสนใจ ผจก.หนุ่มอนาคตไกลอย่างเขาแน่ๆ

ooooooo

ขณะที่ชิดชัยหาทางกำจัดใจเด็ดให้พ้นจากหนองระบือ สรนุชกำลังเดินออกจากห้องนํ้าใน รพ. ได้ยินเสียงป้าแก่ๆคนหนึ่งเดินคุยมือถืออยู่หน้าห้องนํ้า

“ถึงแล้วใช่มั้ย รออยู่ข้างหน้าแหละ งานนี้เราจะพลาดไม่ได้ ต้องแน่ใจว่าของถึงมือหัวหน้าใจเด็ดจริงๆ”

สรนุชได้ยินชื่อใจเด็ดสนใจขึ้นมาทันที แอบสะกดรอยตามป้าแก่ๆคนนั้นไปถึงหน้าเคาน์เตอร์ พยาบาลเห็นป้าเข้าไปคุยกับชายท่าทางลึกลับในมือถือกล่องปริศนาอย่างมีลับลมคมใน แล้วถามทางไปห้องพักฟื้นของใจเด็ดจากพยาบาลเวร สรนุชนึกถึงคำพูดของโชคชัยขึ้นมาทันที

“ตอนนี้เห็นว่าทางตำรวจอาจจะส่งคนมาเฝ้า เพราะเกรงว่าพวกนั้นจะกลับมาทำร้ายใจเด็ดอีก”

สรนุชหน้าตาตื่น คิดเอาเองว่าป้ากับชายลึกลับคิดจะกำจัดใจเด็ด รีบวิ่งไปเตือนก่อนจะพาเขาหนีออกจากห้องพัก โชคไม่ดีเจอกับชายลึกลับเดินสวนมา สรนุชรีบพาใจเด็ดหนี ชายลึกลับตามไม่ลดละ สุดท้ายกลายเป็นเรื่องโอล่ะพ่อ กล่องที่ชายลึกลับถือมาเป็นกล่องใส่ส้มตำ ข้าวเหนียว และอาหารพื้นบ้านจากร้านป้าชื่นเจ้าอร่อย

ป้าแก่ๆคนนั้นสั่งมาเป็นของเยี่ยมไข้ใจเด็ด สรนุชทั้งอายทั้งเจ็บใจที่ใจเด็ดเห็นความห่วงใยของเธอเป็นเรื่องตลก หัวเราะจนลืมเจ็บ ใจเด็ดเห็นสรนุชงอนชวนกินของเยี่ยมด้วยกัน แล้วส่งใบบัวบกให้เธอกินแกล้มกับส้มตำ รับรองว่าอร่อยมากๆ สรนุชขู่ ถ้าไม่อร่อยอย่างที่คุยมีเรื่องแน่ พอได้ลิ้มชิมรสหญิงสาวลืมงอนเสียสนิท

“อร่อยจริงๆด้วย ผักอะไรเหรอ”

“ใบบัวบกน่ะ ผมว่าตอนนี้คุณเหมาะที่จะกินมันมากที่สุด”

สรนุชรู้ว่าใจเด็ดอยากให้เธอกินแก้ชํ้ารัก กำลังจะเหวี่ยงใส่ แต่เขาหยิบใบบัวบกทัดหูให้เธอเสียก่อน

“เหน็บเอาไว้อย่างนี้แล้วกัน เมื่อไหร่ที่หัวใจของคุณหายดีแล้ว คุณก็ไม่ต้องใช้มันอีก” ใจเด็ดยิ้มให้สรนุชอย่างอบอุ่น หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นสํ่า รู้สึกได้ถึงความหมายที่เขาส่งผ่านมาให้...

หลังจากกินมื้อกลางวันแสนอร่อยกับใจเด็ดแล้ว สรนุชแวะไปหาสุบินที่ห้องพักฟื้น เพื่อนปากเสียของเธอโวยวายลั่นที่เขาเจ็บขนาดนี้ เธอยังมีกะจิตกะใจไปนั่งกินส้มตำกับใจเด็ดได้อีก สรนุชไม่เห็นจะผิดตรงไหน

“ฉันไม่บอกว่าแกผิด แต่ฉันสงสัยว่าแกเพิ่งเลิกกับไอ้ณวัต แกไม่เสียใจหรือไง”

สรนุชเสียใจไม่น้อย แต่ตอนนี้หายแล้ว สุบินสรุปได้ ทันที คงเป็นเพราะสรนุชไม่ได้รักณวัตจริงๆ หรือไม่ก็เป็นเพราะเธอกำลังมีรักครั้งใหม่กับใจเด็ด สรนุชทำไก๋ไม่รู้ว่าสุบินพูดอะไร แล้วรีบขอตัวกลับก่อน สุบินกับอรอนงค์มองตามเพื่อนรักอย่างสงสัย

ooooooo

สมพลต้องหงุดหงิดแต่เช้าเมื่อมาถึงที่ทำงานแล้วพบว่า มีคำสั่งจากบอร์ดผู้ถือหุ้นแต่งตั้งให้พิภพเป็นผู้ตรวจสอบคนใหม่ ทุกเรื่องที่สมพลเซ็นต้องได้รับการอนุมัติจากพิภพก่อน สมพลร้อนใจมาก ตรงไปหาณวัตที่คอนโดฯที่พักเพราะคิดว่าสรนุชกลับมาพร้อมเขา แต่ปรากฏว่าสรนุชยังอยู่สุรินทร์ แถมณวัต บอกเลิกกับเธอเรียบร้อยแล้ว สมพลแทบคลั่ง ไล่ฟาดลูกชายตัวดีไม่ยั้ง

“แกรู้ไหมว่าไอ้พิภพมันไปปะเหลาะผู้ถือหุ้น จนตอนนี้มันมีอำนาจเท่าฉันแล้ว...พ่อของหนูนุชเขาสนิทกับผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของเรา...ทางเดียวที่ฉันจะได้ทุกอย่างกลับมาก็ต้องให้พ่อหนูนุชเขาช่วย”

“พ่อ...ก็ผมกับนุชไปกันไม่ได้ ถึงแต่งไปก็ต้องเลิกกันอยู่ดี”

สมพลโวยลั่น ณวัตจะเลิกกับสรนุชตอนนี้ไม่ได้ แล้วเหลียวหาของใกล้มือจะขว้างใส่ ณวัตเห็นท่าไม่ดี รีบชิ่งหนี สมพลพยายามระงับสติอารมณ์ ก่อนจะคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ รีบโทร.สั่งให้ชิดชัยไปบอกสรนุชให้โทร.กลับมาหาเขา ชิดชัยอดแปลกใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดีทำไมถึงตามตัวกันอยู่นั่น...

ในเวลาเดียวกัน ที่สถานีบำรุงพันธุ์สัตว์ สรนุชกับอรอนงค์แต่งตัวเสร็จเตรียมจะไป รพ.รับสุบินกับใจเด็ดกลับ แต่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหันเพราะโชคชัยมาดักรอสรนุชอยู่หน้าสถานีฯ การเปลี่ยนแผนของสรนุชครั้งนี้สร้างความผิดหวังให้ใจเด็ดอย่างมาก ยิ่งได้รู้ว่าที่เธอไม่มาเพราะไปกับโชคชัย ใจเด็ดต้องข่มความเศร้าเอาไว้ แต่ไม่อาจรอดสายตาจ้องจับผิดของเจนจิราไปได้...

ด้านโชคชัยพาสรนุชมานั่งที่ร้านไอศกรีมในตลาด ไม่ปล่อยให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว คว้ามือสรนุชขึ้นมากุมไว้ ก่อนจะสารภาพความในใจว่าชอบเธอมาก สรนุชไม่อยากให้ยืดเยื้อ ปฏิเสธว่าชอบเขาไม่ได้ และหวังว่าเขาคงไม่โกรธที่เธอพูดตรงไปตรงมาแบบนี้ จังหวะนั้น พนักงานในร้านเดินเข้ามาหาสรนุช

“ขอโทษครับ...มีคนฝากโน้ตนี่ให้คุณครับ”

สรนุชเปิดออกอ่าน เห็นเป็นโน้ตจากชิดชัย บอกให้โทร.หาสมพลทันที จึงหันไปบอกโชคชัยว่ามีธุระสำคัญคงต้องขอตัวกลับก่อน โชคชัยมองตามสีหน้าเศร้าสร้อย สรนุชตรงไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโทร.หาสมพล เป็นอย่างที่เธอคาด สมพลพยายามโน้มน้าวให้กลับไปคืนดีกับณวัต สรนุชไม่อยากฟัง

“ขอโทษนะคะคุณพ่อ พอดีเหรียญของหนูหมดแล้ว แต่หนูขอบอกคุณพ่อตอนนี้ก็ได้ค่ะว่า หนูกับวัตคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีก...แค่นี้นะคะ” สรนุชตัดบท แล้ววางสาย รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

สมพลพยายามโทร.กลับ แต่ติดต่อไม่ได้ เจ็บใจที่สรนุชทำอวดดีใส่ ถ้าไม่ติดว่าต้องพึ่งพาพ่อของเธอ เขาไม่มีวันจะง้อผู้หญิงอย่างเธอเด็ดขาด ในเมื่อติดต่อ สรนุชไม่ได้ สมพลจึงต้องใช้บริการของชิดชัยอีกครั้ง

ooooooo

ระหว่างที่สรนุชเดินอย่างสบายใจเข้ามาในสถานีบำรุงพันธุ์สัตว์ ใจเด็ดเพิ่งกลับจากคอกควายมาเจอพอดี เห็นสรนุชหน้าตายิ้มแย้ม ถึงกับเจ็บจี๊ดที่หัวใจ เดินหนีไปอีกทางหนึ่ง สรนุชรีบวิ่งไปขวางไว้ อยากรู้ทำไมต้องเดินหนีเธอด้วย ไม่พอใจเรื่องอะไร ใจเด็ดไม่ตอบ เดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง สรนุชไม่ยอมแพ้ตามไปขวางไว้อีก

“วันนี้คุณไปทำอะไรกับนายกฯมา” ใจเด็ด เสียงห้วน

“อ๋อ...นึกว่าเรื่องอะไร...คุณโชคชัยเขาบอกว่าชอบฉัน”

“มิน่า...คุณถึงได้ดูสบายใจ” ใจเด็ดแดกดันทั้งที่ใจเจ็บแทบทนไม่ไหว

“ใช่...แต่ที่ฉันสบายใจเพราะฉันบอกเขาไปว่า ฉันไม่ได้ชอบเขา ฉันคิดว่าถ้าฉันจะมีความรักอีกครั้ง ฉันก็อยากเจอผู้ชายที่เป็นเหมือนควาย ที่สามารถรักฉันได้โดยไม่มีเงื่อนไข”

ใจเด็ดแอบยิ้มดีใจ สรนุชเห็นเขาไม่ถามอะไรอีกขอตัวกลับที่พัก ก่อนจะนึกขึ้นได้หันกลับมาอีกครั้ง

“แล้วถ้านายเจอผู้ชายที่เหมือนควาย...ช่วยบอกฉันด้วยนะ” สรนุชพูดจบเดินกลับที่พัก ไม่ทันเห็นใจเด็ดยิ้มกว้างอย่างมีความสุข...

คํ่าแล้ว สรนุชยังนอนไม่หลับ นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองใบบัวบกที่ใจเด็ดทัดหูให้ จังหวะนั้น มีเสียงก้อนหินก้อนเล็กๆโดนกระจกหน้าต่างห้อง จึงเดินไปเปิดหน้าต่างดู มีก้อนหินห่อกระดาษลอยเข้ามาในห้อง สรนุชหยิบขึ้นมาอ่านมีข้อความนัดแนะให้ไปพบหน้าสถานีฯ ไม่ได้เอะใจ คิดว่าเป็นใจเด็ด รีบออกไปที่นั่นทันที...

อีกมุมหนึ่งของสถานีฯ เจนจิรานอนไม่หลับเช่นกัน ออกมาเดินทอดอารมณ์เห็นสรนุชเดินถือไฟฉายมุ่งไปทางหน้าสถานีฯ รีบสะกดรอยตาม เจอสรนุชกำลังคุยอยู่กับชิดชัย เจนจิราไม่รอช้า รีบไปฟ้องใจเด็ดกับเกริกไกรว่า สรนุชเป็นสายลับของพวกรถไถ ใจเด็ดไม่เชื่อ เจนจิราท้าพิสูจน์ให้เห็นกันไปเลยแล้วเดินนำชายหนุ่มไป...

ทางฝ่ายชิดชัยพยายามจะให้สรนุชโทร.กลับไปหาสมพลตามที่เขาได้รับคำสั่งมา แต่สรนุชไม่ยอมทำตาม ซํ้ายังไล่ให้เขากลับ ชิดชัยไม่กลับจนกว่าสรนุชจะโทร.หาสมพล สรนุชชักรำคาญที่ชิดชัยพูดไม่รู้เรื่อง หันไปคว้าไม้ขึ้นมาขู่ ถ้าชิดชัยไม่กลับจะโดนไม้ท่อนนี้ฟาด
“คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ถ้าเธอไม่ยอมโทร.หาคุณสมพล ฉันก็ต้องเอาตัวเธอไป” ชิดชัยว่าแล้วพุ่งเข้าหา

สรนุชฟาดไม้ใส่ ชิดชัยคว้าไม้ได้เหวี่ยงจนเธอล้ม แล้วตามเข้าไปจับตัวไว้ ทันใดนั้น ใจเด็ดโดดถีบยอดอกชิดชัยหงายท้องตึง เกริกไกรคว้าไม้จะเข้ามาตี ชิดชัยเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งหนี ใจเด็ดเข้าไปช่วยพยุงสรนุชลุกขึ้น เจนจิราปราดเข้ามาจะเอาเรื่องสรนุชให้ได้ ใจเด็ดต้องเข้ามาขวางไว้ สั่งให้หยุดกล่าวหาสรนุชว่าเป็นไส้ศึกได้แล้ว เจนจิราก็เห็นว่าสรนุชถูกชิดชัยทำร้าย แล้วขอตัวพาสรนุชไปส่งที่เรือนรับรอง เจนจิรามองตามเจ็บใจ...

ระหว่างเดินกลับที่พัก สรนุชตัดสินใจจะบอกความจริงให้ใจเด็ดรู้ แต่เขาชิงพูดขึ้นก่อนว่า เขาเองก็มีเรื่องจะบอกเธอเช่นกัน พรุ่งนี้ให้เธอไปพบเขาที่ลำธาร

ooooooo

สรนุชลุกขึ้นแต่งตัวแต่เช้าเตรียมออกไปพบใจเด็ดตามนัด ระหว่างนั้น คนงานของสถานีฯนำเสื้อที่ใจเด็ดซื้อฝากสรนุชมาให้ พร้อมกับกระดาษโน้ต มีข้อความขอให้เธอใส่เสื้อตัวนี้ไปพบเขาที่ลำธาร สรนุชมองเสื้อตัวสวยอย่างเป็นปลื้ม สุบินเห็นสรนุชยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พยายามซักถามว่าเสื้อใครให้มา สรนุชยังไม่ทันจะตอบ

อรอนงค์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกว่าพ่อของสรนุชโทร.มา สรนุชรีบไปรับสายที่สำนักงานต้องตกใจแทบช็อก เมื่อพ่อบอกว่าแม่ของเธอป่วยหนัก ให้รีบกลับกรุงเทพฯ ไม่มีใครอยู่ที่สถานีฯ สรนุชจึงทิ้งโน้ตสั้นๆไว้

“ฉันมีธุระด่วนต้องกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้ ขอโทษทุกๆคนด้วย สรนุช...”

ทางด้านใจเด็ด รอสรนุชอยู่ที่ลำธารสีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข รอแล้วรอเล่าตั้งแต่เช้าจนตะวันลับขอบฟ้า ไม่เห็นหญิงที่เขาหลงรักโผล่มาสักที ตัดสินใจกลับสถานีฯ ใจเด็ดต้องพบกับเรื่องเศร้า สรนุชกับเพื่อนๆไม่อยู่ที่นั่นแล้ว มีเพียงกระดาษโน้ตสั้นๆแผ่นนั้นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ขวัญ" พร้อมหลอน เมินดราม่า "แม่นาก" ลุคลูกครึ่ง ใน "แม่นากพระโขนง"

"ขวัญ" พร้อมหลอน เมินดราม่า "แม่นาก" ลุคลูกครึ่ง ใน "แม่นากพระโขนง"
14 มิ.ย 2564

23:55 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 15 มิถุนายน 2564 เวลา 02:32 น.