ข่าว

วิดีโอ



บ่วงนฤมิต

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า-พีเรียด

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: นลินี สีตะสุวรรณ

กำกับการแสดงโดย: สำรวย รักชาติ

ผลิตโดย: บริษัท ฮูแอนด์ฮู จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: อัชฎา นามปาน,ภีรนีย์ คงไทย

ในงานแจกรางวัลนักแสดง ณ สถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง ด้านหลังเวทีมีรูปรางวัลขยายใหญ่ มีตัวหนังสือ “นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม” มีภาพนิ่งของ ขวัญอุมา จันทรารักษ์ ขยายบนจอคู่กับรางวัล

ขวัญอุมาขึ้นยืนบนเวทียกพื้นหลังโพเดียม มือถือรางวัลที่ได้รับ กล่าวความรู้สึกที่ทุกคนตั้งใจฟังว่า

“ดิฉันขอ...ไม่รับรางวัลนี้ค่ะ” ทั้งห้องเงียบกริบทันที “และเรียนให้ท่านผู้มีเกียรติทุกคนทราบว่า ในเรื่อง

“คำรัก คำเชือด” นี้ มีนางเอกสองคน บทบาทเท่าเทียมกัน เราทั้งคู่ปรากฏตัวในเรื่องไม่น้อยกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ เท่าๆกัน ดังนั้นคำว่านักแสดงสมทบไม่สมควรที่จะใช้กับตัวละครมาลิน ในเรื่องนี้...”

“ขอบคุณที่ท่านได้ให้เกียรติชื่นชมในความสามารถทางการแสดงของดิฉัน แต่ดิฉันคงจะรับรางวัลนักแสดงสมทบหญิงที่ท่านมอบให้ในวันนี้ไม่ได้ เพราะไม่ตรงกับตำแหน่งงานแสดงที่ดิฉันปรากฏตัวในละครขอบคุณมากค่ะ”

แต้วแร้วคนสนิทของอรนภาที่หน้ายิ้มกริ่มฟังอยู่ถึงกับสะอึกอึ้งตกใจ ส่วนลูกปลาผู้จัดการของขวัญอุมายืนนิ่งแต่ยิ้มในหน้าอย่างสะใจแล้วปรบมือนำทันที

เมื่อขวัญอุมาพูดจบ แขกอื่นบ้างพลอยปรบมือตามงงๆ แต่อีกหลายคนหันซุบซิบกันอย่างไม่เข้าใจ

กรรมการหญิงชายต่างงุนงง ส่วนทีมงานที่กำกับเวทีแก้ปัญหากันหัวหมุน

ลูกปลาเดินไปจับมือขวัญอุมาแยกจากนักข่าวพาเดินไปทางห้องแต่งตัวทันที

ผู้ชมทางบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กันตามทัศนะของตัวเอง บ้างชมว่าขวัญอุมากล้าจริงๆ บ้างก็สะใจที่ขวัญอุมากล้าพูดออกทีวีอย่างนี้ พวกจัดงานจะได้ตั้งใจจัดมากขึ้น ไม่ใช่อยากจะให้แต่พวกดังๆเอาใจผู้จัด

ที่ห้องแต่งตัว ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดเหตุการณ์และรู้จักขวัญอุมาต่างชมว่านางเก่ง เริ่ด ชัดเจน สมกับเป็นนักแสดงมืออาชีพ บ้างเชื่อว่าพรุ่งนี้ต้องขึ้นข่าวหน้าหนึ่งแน่ๆ

ขวัญอุมากับลูกปลาผลักประตูเข้ามาพอดี ทั้งห้องเงียบกริบ มองทั้งสองเป็นตาเดียว ขวัญอุมากับลูกปลาเดินเข้ามา ลูกปลาไปหยิบกระเป๋าใบใหญ่ของตัวเองแล้วเดินออกไปด้วยกัน

ที่บริเวณที่พักนักแสดงในที่จัดงาน อรนภาพูดกับแต้วแร้วคนสนิทของตนอย่างตื่นเต้นงงๆว่าเขาเป็นบ้าอะไรของเขานะ แต้วแร้วทำท่าอกจะแตกบอกว่าตนอยากสลบ นางเปรี้ยวไปแล้วที่พูดอย่างนั้นกลางงานประกาศรางวัล

 อรนภาลดเสียงลงบอกว่าหน้าไม่สลดเลย สมควรโดนแบนทั้งวงการ

“อู๊ยยย...เอาแค่คลิปลงเฟซหรือไอจีเจ้าของรางวัลเครือเดียวไม่พอหรือฮะ งานนี้โซเชียลปั่นไปได้ทั้งปี แต้วแร้วรับรอง”

ขวัญอุมากับลูกปลาผ่านมาได้ยินพอดี ขวัญอุมาเดินเข้าไปหา พูดหน้านิ่งๆว่า

“ขอโทษนะ ถ้าไม่รู้อะไรจริง งดออกความเห็นไปจะดีกว่า”

“ใจเย็นๆนะขวัญ อย่าเอามาตรฐานของตัวเองมาตัดสินทุกคนนะจ๊ะ” อรนภาติง

“ถูกค่ะ คุณอรนภาพูดถูก อย่าเอามาตรฐานของตัวเองมาตัดสินคนอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าไม่ใช่เรื่องของคุณ คุณก็ไม่เกี่ยวและก็ไม่รู้เรื่องนั้นจริงๆใช่ไหมคะ ขวัญถึงได้บอกว่าเรื่องอะไรไม่รู้จริงอย่ามาพูด”

ฉายฉานนั่งอยู่อีกฝั่งได้ยินเสียงผิดปกติก็เดินเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ ขวัญอุมาบอกว่าไม่ทราบว่าคุณอรนภากับผู้ติดตามสงสัยอะไรกันถึงได้มาพูดนินทากันอย่างนี้ อรนภาสวนทันควันอย่างได้ใจที่ฉายฉานเข้ามาช่วย ถามขวัญอุมาว่าใครนินทาเธอ

ขวัญอุมาบอกว่าตนได้ยินกับหูตอนเดินออกมาว่าเธอสองคนนินทาตนอยู่ไม่ใช่หรือ อรนภาตะแบงว่าเราคุยเรื่องเธอไม่รับรางวัลแค่นั้นเอง

ฉายฉานหว่านล้อมขวัญอุมาว่าไม่สบายใจก็กลับไปก่อน อย่าอัปเซตกันทุกเรื่องเลย ขวัญอุมาโต้ว่าตนไม่ได้อัปเซตอะไรเลยยกเว้นเจอคนนินทา

“ไม่อัปเซตแล้วทำไมไม่รับรางวัลล่ะ” ฉายฉานถามสวนทันที

“อีกคนแล้วนะฉาย ทำไมพูดอย่างนี้ เป็นนักแสดงเหมือนกันไม่เข้าใจเหรอว่าเรามีจุดยืนเรื่องอะไรบ้างนี่มันอาชีพเรา คนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับอาชีพเราก็ควรจะรู้ ควรจะเข้าใจงานของเราสิ ไม่ใช่ยอมให้เขาเข้าใจผิดไปเรื่อยๆ เช่นคนจัดงานอยากให้รางวัลอะไรยังไงก็ต้องรับโดยไม่พิจารณาความเหมาะสมของเนื้องาน”

ฉายฉานติงว่ารู้ว่าเธอมีพลัง แต่ปล่อยพลังไปเรื่อยๆเธอจะหมดลมไปเสียก่อนนะ อรนภาผสมโรงพูดกับฉายฉานเหน็บขวัญอุมาว่า

“ฉายฉาน คุณนี่หวังดีกับทุกคนจริงๆ แต่ความหวังดีของเรา บางทีให้กับบางคนจะสูญเปล่านะคะ”

“รู้ไว้ก็ดีแล้ว เก็บความหวังดีของพวกคุณไว้ใช้กับตัวเองดีกว่านะคะ ไม่ต้องมาหวังดีกับฉันมากนักหรอก เพราะคนอย่างฉันรับผิดชอบตัวเองได้”

อรนภาทำเชิดไม่รู้ไม่ชี้ ลูกปลาสำทับแต้วแร้วว่าชัดแล้วใช่ไหม หวังว่าคงเข้าใจ แต้วแร้วฉอดๆใส่ว่าคนจัดงานเอารางวัลมาให้ก็ทำเป็นหยิ่งไม่รับ เลยกลายเป็นคนสนิทของสองฝ่ายปะทะกันแทน ขวัญอุมาตัดบท  ถามอรนภาว่ามีอะไรสงสัยอีกไหม อรนภาขยับยิกๆ ถูกฉายฉานจับแขนไว้เชิงเตือนไม่ให้พูด ขวัญอุมาบอกว่าถ้าเคลียร์แล้วก็ชวนลูกปลากลับกัน อรนภามองหน้าแต้วแร้วให้ตามไป

ooooooo

ขวัญอุมาเดินมากับลูกปลา พอมาถึงบริเวณล็อบบี้หน้าสถานีมีนักข่าวมาดักรออยู่เต็ม แต้วแร้วแทรกตัวตามขวัญอุมาออกมา พอขวัญอุมาก้าวออกจากประตู  นักข่าวก็กรูกันเข้าห้อมล้อมเบียดลูกปลาทะลักออกไป

ประโคม นักข่าวรุ่นใหญ่ที่ใครๆเรียก “พี่ประโคม” ยิงคำถามทันที

“ขวัญ...ทำไมขวัญถึงไม่ยอมรับรางวัลนี่ล่ะครับ... ประท้วงกรรมการเหรอครับ”

“เหตุผลขวัญกล่าวไปแล้วไงคะ...เป็นการทำความเข้าใจจากมุมมองของนักแสดงมากกว่าค่ะ” นักข่าวอีกคนถามว่าคิดว่าจะมีผลกระทบอะไรหลังจากนี้ไหม “จะมีผลกระทบหรือคะ ขวัญแค่มีความเห็นในสิ่งที่มากระทบกับขวัญแค่นั้นค่ะ เป็นมุมมองทางวิชาชีพ”

“แต่อาจเป็นการหมิ่นรางวัล หมิ่นกรรมการและสังคมไทยนะครับ” ประโคมตั้งประเด็น

“เราแค่เสนอความคิดเห็น ความเชื่อของเราค่ะ อย่ามายัดเยียดข้อกล่าวหา”

“ก็ที่ไม่รับรางวัลเนี่ยถือว่าดูหมิ่นรางวัล”

“อย่ายัดเยียดความเชื่อของตัวเองมาให้เป็นความเชื่อของสังคมค่ะ พอแล้วนะคะ ขวัญจะกลับแล้ว”

นักข่าวอีกคนถามว่าหรือคุณไม่ยอมรับว่าเรื่องนี้คุณรับเป็นบทรอง ขวัญอุมาตัดบทว่าไม่พูดแล้วและขอตัวกลับเลย ลูกปลาดึงขวัญอุมาฝ่านักข่าวออกไปขึ้นรถลีมูซีนที่คอยอยู่ออกไปทันที

แต้วแร้วยืนมองอย่างหมั่นไส้ พอกลับเข้าไปก็เล่าฉอดๆให้อรนภาฟังว่า

“กร้าวใส่พี่ประโคมเลยฮ่ะคุณเอ้”

“ตายจริง ไม่นึกเลยว่ายัยขวัญจะแรงขนาดนี้ นี่คงแตะต้องไม่ค่อยได้นะคะ”

“ขวัญเขาไม่ค่อยมีอะไรหรอก แต่เขาเป็นตัวของตัวเองสูงและมีจุดยืนของตัวเองในทุกเรื่องเสมอ” ฉายฉานพูดในมุมมองของตัวเอง อรนภาถามอย่างหมั่นไส้ว่าจะดีไปถึงไหนออกตัวให้คนอื่นอยู่เรื่อย “เพื่อนร่วมอาชีพกันน่ะครับ รักกันไว้เถอะ ผมต้องขอเข้าไปดูด้านในก่อนนะครับ อยากรู้ว่ารายการเขาไปถึงไหนแล้ว และเราต้องทำอะไรต่ออีกไหม”

“ฝากฉายดูด้วยนะคะ เอ้นั่งรอตรงนี้ก็แล้วกัน”

“ครับ มีอะไรคืบหน้าผมจะมาบอก เอ้นั่งพักตรงนี้ก่อน”

พอฉายฉานเดินพ้นไปแล้ว อรนภาก็หันมาจิกตาหน้าร้ายพูดกับแต้วแร้วว่า

“ได้ดังสมใจแน่ เป็นดาวค้างฟ้าเลยทีนี้ เล่นกับใครไม่เล่น เล่นกับนักข่าว...อยากรู้จริงๆ หลังจากงานนี้แล้วยัยขวัญจะโดนถอดไหม”

“ถอดจากไหนฮะ”

“จากเรื่องรอยอดีตไง เดี๋ยวประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยอย่างเรื่องนี้อีกหรอก...นางเอกสองคนเหมือนกับเรื่องนี้”

อรนภาทำเสียงเยาะเย้ย แต้วแร้วบอกว่าเรื่องนี้คุณเอ้ต้องถามคุณจี๊ดผู้จัดว่าเขาจะว่ายังไง

ooooooo

สองวันต่อมา อรนภาไปหาจี๊ดที่บริษัท เล่าเรื่องขวัญอุมาไม่รับรางวัลให้ฟัง จี๊ดอุทานขำๆว่ายัยขวัญนี่ช่างเก่งกล้าสามารถเสียจริงๆ อรนภาถามหยั่งท่าทีว่าไม่รู้ว่านักข่าวจะแบนไหม

จี๊ดบอกว่าเรื่องนี้ต้องถามนักข่าวตนตอบไม่ได้ อรนภาทำเป็นกังวลว่าถ้านักข่าวแบนขวัญ จะเป็นปัญหากับละครเรื่องรอยอดีตของคุณจี๊ดไหม

“ตอบไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องไหนมันยังมาไม่ถึงอย่าเพิ่งคิดถึงมันดีกว่า เขาให้รางวัลก็แปลว่าขวัญเก่ง กรรมการเขาถึงตัดสินให้ แต่ขวัญจะรับหรือไม่รับก็เป็นสิทธิ์ของขวัญนะ” อรภายังพยายามแซะยุแยงว่าคุณจี๊ดไม่กลัวโปรโมตละครลำบากหรือ “ไม่กลัวค่ะ พี่ยังมีอรนภา ฉายฉานกับปกป้องอีกตั้งสามคน แต่ละคนเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงกันทั้งนั้นนะจ๊ะ เอ้สบายใจได้”

อรนภาแอบถอนใจที่การยุแหย่ไม่ได้ผล จี๊ดยังคงพูดถึงเป้าหมายงานต่อไปว่า

“พี่ห่วงงานมากกว่า อยากเตรียมงานของเราให้พร้อมจริงๆ มันมีเสน่ห์ พีเรียดนี้ยังไม่ได้ทำละครกันสักเท่าไหร่ ท้าทายมากๆเลยจ้ะ คเชนทร์เขามาคุยกับพี่ อยากให้นักแสดงอ่านบทกันให้คล่องก่อนเปิดกล้องจ้ะ”

อรนภาฟังแล้วยิ่งเซ็ง หน้าเสีย

วันต่อมาลูกปลาก็เอาบทละครรอยอดีตจากจี๊ดไปให้ขวัญอุมาที่บ้าน ขวัญอุมาถามว่าตกลงเขาให้ตนเล่นหรือ ลูกปลาส่งบทให้ย้ำว่าเขานัดให้อ่านบทตามวันนี่ด้วย

“ดี...จะได้ศึกษาบท วิเคราะห์ตัวละครที่ให้ขวัญเล่น”

ขวัญอุมาดูใบกำหนดงานที่ติดอยู่หน้าบทละคร ลูกปลาเอาบทละครเข้าไปในบ้าน ขวัญอุมาเดินตามเข้าไปอย่างไม่สนใจบทละครนัก

ooooooo

วันต่อมาขวัญอุมากับลูกปลาไปที่ห้องสตูดิโอสำหรับซ้อมบท ซึ่งมีคเชนทร์ผู้กำกับ ดาวรายผู้ช่วยของคเชนทร์ ตวงเป็นธุรกิจกอง และอรนภา รออยู่ก่อนแล้ว พอขวัญอุมาเดินเข้ามา คเชนทร์ร้องทักอย่างยินดี

“อ้า...มาแล้ว ขวัญอุมา...เธอนี่ตัวสำคัญ ชูรสของเรื่องเลยทีเดียว”

“โธ่เอ๊ย...” ขวัญอุมาเอ่ยน้ำเสียงปกติ “นึกว่าใครเล่น อรนภาเอง มือขนาดเอ้-อรนภาเล่นทำไมต้องอ่านบทก่อน”

“พระเอกของเราน่ะสิ ปกป้อง เขาตื่นเต้นที่จะปะทะกับนางเอกชั้นนำสองคน เลยอยากอ่านบทกันก่อน พี่ว่าก็ดี ไปหน้าเซตแล้วงานจะได้เร็ว” คเชนทร์เอ่ย

ปกป้องลุกขึ้นมาทำท่าจะทักทายแต่ไม่ทันพูดอะไร ขวัญอุมาก็ถามคเชนทร์ขึ้นก่อนว่าตกลงจะให้ตน เล่นเป็นตัวไหน ตวงบอกว่าตามที่แจ้งลูกปลาไปแล้วคือคุณขวัญรับบทโฉมเฉลา ลูกปลาร้อนตัวร้อง

“อ้าว...ก็ที่เจ๊บอกขวัญแล้วไงว่าขวัญเป็นโฉมเฉลา”

ขวัญอุมานั่งลงถอนใจเฮือกก่อนถามคเชนทร์ว่ายังไม่อ่านได้ไหม เพราะตนอยากคุยกับพี่คเชนทร์เรื่องบทก่อน เพราะอ่านไปสองสามรอบทั้ง 5 ตอนแล้วตนรู้สึกว่ามันมีปัญหา คเชนทร์เริ่มหงุดหงิดแต่พยายามปรับอารมณ์บอกว่าเดี๋ยวคุยกันเลย ลองอ่านให้ตนฟังสักฉากสองฉากก่อนนะ

ลูกปลารู้อารมณ์ของขวัญอุมา ลุกขึ้นส่งบทให้หันหลังให้ทุกคน ทำปากขมุบขมิบบอกขวัญอุมาว่า

“อ่านไปก่อน อย่าเยอะ”

อรนภากับขวัญอุมานั่งถือบทใกล้กัน คเชนทร์นั่งห่างออกไปมีผู้ช่วยนั่งรายล้อมดูทั้งสองซ้อมบทกัน

ในบทเรื่องรอยอดีตนี้ ขวัญอุมาแสดงเป็นโฉมเฉลาและอรนภาแสดงเป็นพิมพ์แขเพื่อนสนิท โฉมสาบานว่าจะเป็นเพื่อนและดูแลปกป้องแขในทุกเรื่องตลอดไป แขดีใจที่โฉมพูดอย่างนี้ มิเสียดายที่เรียนจบ ม.8 แล้วกลับมาเป็นครู ขอให้โฉมช่วยตนด้วย ตนอยากเรียนสูงๆ อยากเรียนมหาวิทยาลัย

“จ้ะ นี่ถ้าโฉมไม่มีแม่เป็นแค่คนขายผัก โฉมก็คงได้เข้ามหาวิทยาลัยกับเขาเหมือนกัน แต่โฉมต้องกลับมาทำงานที่ศรีราชานี่”

“โฉมอย่าน้อยใจไปเลยนะ ขาดเหลืออะไรบอกแข โฉมช่วยแขเรื่องเรียน แขก็จะช่วยโฉมในเรื่องอื่น”

แขทำมือหยิบของจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้โฉม “นี่จ้ะ เงินนิดหน่อย โฉมจะได้ไม่ต้องลำบาก”

ขวัญอุมามองกิริยาของอรนภา ฉับพลันเหมือนมีอะไรบางอย่างวูบเข้ามาในตัว มองอรนภาขวับเหมือนทนไม่ได้ที่เห็นกิริยาเหมือนเสแสร้งไม่จริงใจของอรนภา ขวัญอุมาปัดมืออรนภาออกไปอย่างแรง โวยทันที

“โอ๊ย...ไม่จริงหรอก พี่คเชนทร์คะ ละครอย่างนี้ใครจะดู มันแย่มากเลย ไอ้การให้เงินนี่มันคือการช่วย เพื่อนหรือคะ เพื่อนกันประสาอะไร”

คเชนทร์พยายามอดกลั้นอธิบายว่า

“บทนี่เขาบอกว่าพิมพ์แขเป็นเพื่อนกับโฉมเฉลา ในเรื่องรอยอดีตเนี่ยเป็นคนดีและช่วยเหลือโฉมเฉลาทุกอย่าง แต่โฉมเฉลาก็ยังใจร้ายแย่งชายคนรักของเพื่อนไป แล้วยังร่ายมนตร์ดำใส่หวังจะให้เพื่อนเสียชีวิตอีกนะ เข้าใจไหม เรื่องนี้มันจะเริ่มต้นอย่างใสซื่อ ตัวละครทั้งสองตัวเลย แล้วจะค่อยๆเข้มขึ้นเรื่อยๆแล้วจบอย่างน้ำตาท่วมจอ คนดูจะต้องชอบแน่ๆ ทุกคนจะตายกันหมดเลย”

“ขวัญว่าไม่เข้าท่าค่ะ” ลูกปลารีบเรียกปราม แต่ขวัญอุมาก็ยังพูดว่า “ไม่แฮปปี้” ลูกปลาเรียกปรามเสียงดังขึ้น แต่หยุดขวัญอุมาไม่ได้ เธอยังคงพูดอย่างมั่นใจว่า “ขวัญว่ามันไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ โฉมเฉลาไม่มีวันเป็นแบบนี้ พิมพ์แขก็ไม่ใช่ ไม่มีอะไรเป็นแบบนี้เลย”

“ยัยขวัญ!!!!” ลูกปลาเสียงเข้มดังมาก

อรนภาหันทำหน้าเซ็งกับลูกน้องคเชนทร์ พูดเรียบๆแต่แสบว่า

“ฉายาใหม่ของขวัญอุมา...‘ดารา...จอมวีน!’...”

“ไม่ใช่ ขวัญไม่ได้วีน ขวัญกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้มันไม่น่าเชื่อ มันไม่จริง!”

ปกป้องทำไม่รู้ไม่ชี้เดินห่างออกไป ส่วนดาวรายติงว่านิยายเรื่องนี้คนแต่งเขาบอกว่าเขียนจากเรื่องจริง ขวัญอุมาบอกให้ตามคนเขียนมาเจอกันหน่อย คเชนทร์พูดอย่างเหนื่อยใจว่าคนเขียนตายไปแล้ว

ทุกคนพยายามกล่อมขวัญอุมาว่านิยายเรื่องนี้สนุกมาก บทของขวัญอุมาก็คือโฉมเฉลาเป็นบทที่ดีมากและบทก็เหมาะกับเธออย่างไม่มีใครเทียบ

 “ได้แสดงฝีมือการแสดงเต็มๆเลยขวัญ โอกาสอย่างนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ” คเชนทร์ลุ้นเต็มที่

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ขวัญอุมายกมือห้ามทุกคนที่ช่วยลุ้น “ขอ...พักก่อน ขวัญยังทำใจรับไม่ได้เลย”

พูดแล้วเอาบทยัดใส่มือลูกปลาแล้วเดินคอแข็งออกไปเลย คเชนทร์ถามตวงว่าเป็นอะไรของเขา บอกให้ตวงไปคุยดูแต่ตวงส่ายหน้า คเชนทร์หัวเสียถามว่า แล้วจะได้ทำงานกันไหมเนี่ย อรนภาลุกขึ้นพูดอย่างมั่นใจ

“ต้องปรับทัศนคติ...ทั้งในละคร ทั้งในชีวิตจริงเลยนะคะ เอ้จะลองไปคุยกับเขาให้นะคะ”

ตวงขอบคุณ ตั้งใจชมดังๆให้ขวัญอุมาได้ยินว่าใจดีอย่างนี้สมเป็นนางเอกจริงๆ

อรนภาเดินออกไปราวกับแม่พระ

ooooooo

อรนภาตามไปเจอขวัญอุมายืนที่ระเบียง จึงชวนกันมาคุยที่ห้องกาแฟใกล้ระเบียง อรนภาหว่านล้อมป้อยอขวัญอุมาเรื่องการแสดงว่า ตนตามดูตลอด ใครๆก็พูดถึงและชื่นชม จนเข้าชิงรางวัลเสมอๆ แล้ววกเข้าสู่เป้าหมายว่า เรื่องที่ออกอากาศปีที่แล้ว เขาก็มอบรางวัลให้แต่เธอไม่รับ ยอมรับว่าเธอคิดแปลกๆ ยากที่จะเข้าใจ และรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องท้าทายมากที่เรามาเจอกันในละครเรื่องนี้...รอยอดีต

ขวัญอุมาแย้งว่างานทุกชิ้นตนถือว่าท้าทายเท่ากันไม่มีงานไหนยาก-ง่ายกว่ากัน แต่เรื่องนี้บทมันแปลกๆ ไม่สมจริง โดยเฉพาะตัวโฉมเฉลาตนไม่สามารถเชื่อในตัวละครตัวนี้ได้เลย ยืนยันเสียงแข็งว่า

“ฉันเป็นตัวละครตัวนี้ไม่ได้”

“เพราะในตอนจบของเรื่อง รักของโฉมเฉลาและปรานกลายเป็นเรื่องกับดัก เวทมนตร์ ปรานต้องกลับไปหารักแท้ของเขากับพิมพ์แขที่รอคอยเขาอยู่อย่างอดทน”

“รู้ได้ยังไงว่าเรื่องจริงๆมันเป็นอย่างนั้น” ขวัญอุมาตวัดสายตามองอรนภาอย่างไม่พอใจ

“ตายจริงขวัญ เรื่องนี้มันเป็นนิยาย นิยายว่าไว้ยังไงเรื่องมันก็เป็นอย่างนั้น”

“ไม่ใช่!”

อรนภาจับมือขวัญอุมาหว่านล้อมว่าละครก็คือละคร เราเป็นนักแสดงอาชีพมีหน้าที่แสดงก็แสดงไป เรื่องนี้มีนางเอกสองคน แม้ว่าตอนจบพิมพ์แขที่ตนแสดงจะได้กับคุณปราน แต่ใครๆก็ว่าบทของโฉมเฉลาท้าทายมากกว่าเพราะเริ่มจากดีแล้วค่อยๆร้ายไปเรื่อยๆจนร้ายถึงที่สุด

ขวัญอุมาถามว่าเธอคิดว่าตนหัวโบราณขนาดนั้นเลยหรือ ถ้าไม่ได้กับพระเอกก็จะไม่เล่น อรนภาทำหน้าไร้เดียงสาตอบว่า

“บางทีสำหรับบางคน...นั่นก็เป็นคำจำกัดความของคำว่านางเอก...แต่ยุคนี้แล้ว เราเองก็ไม่ได้คิดอย่างนั้นแล้วล่ะ ขวัญก็เหมือนกันใช่ไหม ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รับเล่นเรื่องนี้”

“ฉันไม่ได้กังวลเรื่องใครจะได้กับพระเอกแล้วเป็นนางเอกหรอก เพราะฉันชัดเจนว่าบทบาทใครมากแค่ไหนถึงจะเรียกได้ว่านักแสดงนำหญิงเรื่องนี้ ชัดเจนว่าบทบาทและการแสดงออกเสมอกันทั้งพิมพ์แขและโฉมเฉลา” อรนภารีบบอกว่าพี่เชนทร์กับคุณจี๊ดก็ย้ำแล้วย้ำอีก เรื่องนี้มีนางเอกสองคน “ถูกต้อง เรื่องนี้เราเข้าใจตรงกัน ประเด็นของฉันก็คือความเป็นตัวละครมีเลือดมีเนื้อของโฉมเฉลาในละครเรื่องนี้มันไม่สมจริง มันเลื่อนลอย ไม่น่าเชื่อเลย”

“แล้วไง...?” อรนภาถามงงๆจนขวัญอุมาอ่อนใจว่าแล้วจะพูดกันรู้เรื่องไหมเนี่ย?

ooooooo

ขวัญอุมาถูกทุกคนที่ร่วมงานหว่านล้อม เกลี้ยกล่อมกระทั่งเคี่ยวเข็นแกมบังคับให้รับบทโฉมเฉลาที่เธอเห็นว่าเป็นบทที่ไม่สมจริง เลื่อนลอยไม่น่าเชื่อ จึงพยายามทักท้วงกระทั่งคิดจะถอนตัวบอกว่าตนเล่นบทแบบนี้ไม่ได้ ลูกปลาท้วงติงว่า

ตกปากรับคำจนถ่ายฟิตติ้งไปแล้วจะถอนตัวได้ยังไง จะให้ตนแก้ข่าวไปถึงไหนมันหลายเรื่องเกินไปแล้ว

“แล้วนักแสดงแบบเราไม่เชื่อตัวละครนี่ ละครมันจะดีเหรอ ไม่ดีทั้งกับละครทั้งกับตัวเราเองแล้วทำใจรักตาปกป้องอีก คนยากส์”

“ปกป้องทำไมจ๊ะ...ปกป้องเขาเป็นหลานฉันเอง ฉันดูไม่พลาดหรอก ตอนนี้บทปรานในเรื่องรอยอดีต

ไม่มีใครเหมาะเท่าปกป้อง” จี๊ดเข้ามาพอดีถามขวัญอุมาอย่างไม่พอใจ ขวัญอุมาขยับจะเถียง แต่ถูกลูกปลากระทืบเท้าใส่เท้าเธออย่างแรงซ้ำถลึงตาใส่แล้วลากขวัญอุมาออกไปเลย

ฝ่ายปกป้องที่แสดงเป็นปรานในละครกำลังอ่านและซ้อมบทกับอรนภาที่ห้องอ่านบท ปกป้องจับมือทำก้อร่อก้อติกกับพิมพ์แขในบท จนคเชนทร์ทักท้วงว่า ตอนนี้ปรานยังไม่ได้รักพิมพ์แขเลย ออกจะขำด้วยซ้ำที่ทางบ้านเขาอยากให้แต่งงานกันเพราะฐานะสมกัน

ปกป้องถามว่าทำไมหรือก็พิมพ์แขอายุเท่าๆกับโฉมเฉลาไม่ใช่หรือ คเชนทร์อธิบายว่าโฉมเฉลาเรียนจบทำงานแล้ว แต่พิมพ์แขยังเป็นนักเรียนอยู่ ปรานเลยมองว่าพิมพ์แขยังเป็นเด็กกว่าแบบนั้น ปกป้องเปรยบ่นๆว่า ผู้ชายสมัยก่อนนี่แปลกชอบมองผู้หญิงที่ดูแก่กว่าก่อน ถ้าเป็นสมัยนี้ต้องคว้าเด็กไว้ก่อน พูดแล้วหัวเราะร่าทำให้อรนภาพลอยหัวเราะไปด้วย คเชนทร์พยายามอดกลั้นอธิบายให้เป็นเรื่องเป็นราวว่า

“พอดีเราทำเรื่องนี้เป็นพีเรียดแล้วปรานเขาก็เป็นนักเรียนอังกฤษ ผมว่าเขาต้องมีหลักการพอสมควร”


เมื่อเริ่มซ้อมบทต่อเป็นบทของโฉมเฉลา แต่ปรากฏว่าขวัญอุมาไม่อยู่ในห้อง ทุกคนทำหน้าเซ็ง แต่แล้วก็สะดุ้งเมื่อลูกปลาผลักประตูและลากขวัญอุมาเข้ามา คเชนทร์โล่งอกบอกว่ามาพอดีเลยบอกดาวรายให้เอาบทให้ขวัญซ้อมเลย

ขวัญอุมาถูกลากมานั่งและลูกปลาเอาบทใส่มือให้ ทุกคนในห้องมองขวัญอุมาที่เรื่องมากอย่างระอา ขวัญอุมารับบทไปอ่านตามตัวหนังสืออย่างซังกะตาย...

“คุณปรานคะ ดื่มอะไรไหมคะ โฉมรินเครื่องดื่มมาเผื่อ”

ooooooo

ขวัญอุมากับลูกปลาพากันไปที่ร้านหนังสือในศูนย์การค้าเพื่อหาหนังสือ “รอยอดีต” มาอ่าน เพราะขวัญอุมาไม่เชื่อว่าโฉมเฉลาจะเลวร้ายตั้งแต่ต้นขนาดนี้ อ่านหนังสือแล้วจะได้รู้กันเสียทีว่าความจริงเป็นยังไงกันแน่

ขณะเข้าไปหาหนังสือที่ชั้นวางหนังสือนวนิยาย ขวัญอุมาเดินกวาดตามองหาหนังสือ “รอยอดีต” นั้น ชนเข้ากับธีรัชอย่างจังจนต่างเซจะชนชั้นหนังสือ ลูกปลาพุ่งเข้าคว้าร่างทั้งสองล็อกไว้จนทั้งสองหน้าเกือบชนกัน

พอได้สติขวัญอุมาก็สะบัดตัวออกด่า “บ้า...

เดินยังไงของนายนะ” ในขณะที่ธีรัชเอ่ยขอโทษก่อน พอโดนว่าด่าก็สวนไปว่า แล้วเธอเดินยังไงพรวดเข้ามาแบบนั้นหนังสือตนตกหมดเลย ลูกปลารีบขอโทษแทนขวัญอุมาแล้วชวนกลับ เดินไปถามที่เคาน์เตอร์จ่ายเงินว่าหนังสือรอยอดีตของปรานอยู่ตรงไหนช่วยหาให้ที

เจ้าหน้าที่บอกว่าหนังสือหมดกำลังพิมพ์ใหม่เดือนหน้าคงจะเสร็จ ลูกปลาชวนขวัญอุมากลับบอกว่าเดือนหน้าค่อยมาใหม่

ธีรัชเดินตามมาเพื่อจ่ายเงิน เขามองขวัญอุมาไม่วางตารู้สึกคุ้นหน้ามาก พนักงานเก็บเงินถามว่าคนนั้นนางเอกละครใช่ไหม สวยนะคะ ธีรัชพึมพำ “นางเอกเชียวหรือ?”

ฝ่ายขวัญอุมายังอยากได้หนังสือมาก รอถึงเดือนหน้าไม่ไหวบอกลูกปลาว่าให้ไปเอาจากยายไก่คนเขียนบทก่อน ลูกปลาถามว่าถ้ายืมมาแล้วเขาเขียนบทไม่ทันจะว่ายังไง ขวัญอุมาก็เสนอให้ไปขอที่คนแต่ง ลูกปลาบอกว่าคนแต่งตายไปนานแล้ว ขวัญอุมาก็ให้ไปเอาจากเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องมีแน่ๆ

“ยัยขวัญ...เดือดร้อนอะไรกับนิยายเรื่องนี้นักหนา”

“ขวัญจะเอามาดู เรื่องจริงของรอยอดีตไม่ได้เป็นอย่างนี้” ลูกปลาเสียงเข้มว่าจริงไม่จริงไม่เกี่ยวกับเรา เขาเขียนมายังไงก็เล่นไปอย่างนั้นสิ “ไม่...เล่นไม่ได้ เข้าใจไหม มันไม่จริง เล่นไม่ได้”


ลูกปลาปรามขวัญอุมาเสียงดังจนคนรอบข้าง

หันมองจึงดึงแขนขวัญอุมาออกไปอย่างเร็ว แต่ธีรัชตามมาติดๆได้ยินเสียงคนซุบซิบกันว่า “ขวัญอุมารึเปล่า ขวัญอุมา จันทรารักษ์น่ะ เมื้อนเหมือน...”

“รอยอดีต...ของปราน” ธีรัชพึมพำ นึกถึงตอนที่ถูกลูกปลาล็อกตัวจนหน้าเกือบชนกัน...พลันก็เหมือน

มีมนต์ขลังบันดาลให้กาลเวลาในอดีตหวนคืนมาในจิตใต้สำนึก...

ooooooo

ที่บ้านวิยาดาแม่ของธีรัชที่ศรีราชา วิยาดากำลังวาดรูปประกอบละครอยู่ที่บ้าน ธีรัชหิ้วขนมข้าวต้มกลับมาบอกแม่ว่าซื้อของมาฝากแม่เยอะเลย วิยาดาจึงเอาไปจัดใส่จานเพราะสุดใจกับแป้นไปตลาด

ขณะแม่เข้าครัวไปนั่นเอง ธีรัชเดินไปดูรูปที่แม่วาดบนขาตั้ง เขาถึงกับตะลึงอึ้งเหมือนต้องมนต์เมื่อเห็นรูปที่แม่วาดนั้นคือขวัญอุมาแต่งชุดย้อนยุคสำหรับละครรอยอดีต เมื่อแม่กลับมาเขาถามว่ารูปใครหรือ

วิยาดาบอกว่านางเอกละคร แม่รับวาดรูปประกอบละครเรื่องรอยอดีต พอดีรู้จักกับผู้กำกับคเชนทร์เลยช่วยเขาหน่อย ธีรัชได้ยินชื่อละครรอยอดีต ก็ถามแม่ว่าเรื่องเป็นยังไงแม่มีหนังสือไหม

“มีสิ แม่อ่านก่อนวาดรูป มันเป็นเรื่องชิงรัก

หักสวาทสมัยก่อนจ้ะ ช่วงก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครอง ยุคนั้นแถวนี้ยังเป็นป่ากับทะเลอยู่เลย” ธีรัชจึงขออ่าน วิยาดาแปลกใจที่ลูกจะอ่านนวนิยายบอกว่า “ผู้เขียนบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ”

ธีรัชขออ่านหนังสือ แม่ถามว่าเรื่องรอยอดีต

นี่น่ะหรือ

“ครับ...รอยอดีต”

เย็นนี้ธีรัชจึงได้อ่านหนังสือ “รอยอดีต” เขานั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ริมหน้าต่างเหมือนหลงเข้าไปในหนังสือ จนลมพัดแรงวูบเข้ามาที่หน้าต่างก็ไม่รู้สึกตัว

ภาพจากหนังสือปรากฏขึ้นในความนึกคิดของธีรัช...

ที่ตึกเย็นรมย์ฤดี...ปพน ปฐมา และวรดา พ่อแม่และน้องสาวของปภาคินที่โตเป็นสาวแล้วยืนรอรับปภาคินที่กลับจากไปเรียนที่อังกฤษตั้งแต่วรดาอายุเพียง 4-5 ขวบ เขากลับมาพร้อมกับข่าวดีว่าโรงพยาบาลยินดีรับเขาเข้าเป็นหมอ แต่พ่อกับแม่อยากให้เขาพักให้สบายให้พ่อแม่และน้องได้ชื่นใจก่อน

วรดาชวนพี่ชายไปดูห้องที่แม่จัดเตรียมไว้ให้อย่างดี สิ่งแรกที่เขาถามคือมีตู้หนังสือหรือเปล่า เพราะตนเอาหนังสือตำราและหนังสืออ่านเล่นมาด้วย เป็นของเก่าที่หาไม่ได้ในบ้านเมืองเราอีกแล้ว


พอขึ้นไปเห็นห้อง ปภาคินชมว่าสวยมาก วรดาอวดพี่ชายว่าพอแม่รับเมลว่าพี่ใหญ่จะเดินทางกลับบ้านแม่ก็จัดเตรียมห้องใหญ่เลย เพิ่งเสร็จเรียบร้อยเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง

วรดาบอกพี่ชายว่าตนอยากเป็นผู้ชายเหมือน

พี่ใหญ่อยากไปเรียนเมืองนอกบ้าง แต่แม่บอกว่าไม่ต้องไป

เป็นลูกผู้หญิงเรียนเท่านี้ก็มากแล้ว ปภาคินถามว่า

เรียนชั้นไหนแล้ว วรดาบอกว่าชั้น 7 จะขึ้นชั้น 8 แล้ว แล้วก็จะต้องเลิกเรียน

ปภาคินบอกว่าเรียนมหาวิทยาลัยก็ได้ ไปเรียนในพระนคร วรดาบอกงอนๆว่า

“แม่ไม่ให้ไปหรอก”

“ไม่ต้องเรียนหรอก ลูกผู้หญิงประเดี๋ยวก็แต่งงานมีลูกมีผัวแล้วจะเรียนไปทำไม พวกครูที่โรงเรียนยังจบแค่ชั้น 8 เอง”

วรดาบุ้ยใบ้กับพี่ชายเชิงฟ้องว่าเห็นไหม...เห็นไหม...

ooooooo

ปภาคินขับรถมาส่งวรดาที่โรงเรียน พอวรดาลงจากรถก็เจอฉัตรชนกกับธนากรเข็นรถจักรยานตามกันออกมาหน้าโรงเรียน ฉัตรชนกมองวรดาอย่างแปลกใจถามว่าทำไมมาเอาเวลานี้

“ครูขา พี่ชายของหนูเพิ่งกลับมาจากอังกฤษค่ะ” วรดาผายมือไปยังปภาคิน ฉัตรชนกยกมือไหว้ ถาม

วรดาว่ากลับมาถึงวันนี้หรือ “กลับมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วค่ะ แต่เมื่อเช้าพี่เอาของฝากมาแจกเลยตื่นเต้น กว่าจะกินข้าวเช้ากันเสร็จ สายเลยค่ะ”

วรดายกมือบ๊ายบายปภาคินที่กำลังเดินไปที่รถ หันมาไหว้ฉัตรชนกแล้วเดินเข้าโรงเรียน ธนาบอกฉัตรชนกว่าไม่ยักรู้ว่าวรดามีพี่ชาย ฉัตรชนกบอกว่าไปเรียนที่อังกฤษตั้งแต่ยังเล็กเห็นว่าเรียนหมอ คุณพ่อ

คุณแม่คงดีใจ เห่อน่าดู ธนาถามว่าเหมือนกับน้านวลดีใจตอนฉัตรกลับมาศรีราชาใช่ไหม

“แน่ล่ะสิ...ลูกห่างไปเรียนเป็นสิบปี กลับมาพ่อแม่ก็ต้องดีใจ”

ธนาเร่งให้รีบไปไปรษณีย์กันเถอะเดี๋ยวจะกลับไม่ทัน ขากลับยังต้องเอาหนังสือกลับมาด้วยไม่รู้ว่าจะขนมาได้หมดไหมเพราะเรามีแค่จักรยานไม่ใช่รถยนต์ แล้วทั้งสองก็ขี่จักรยานออกไปด้วยกัน

ที่หน้าโรงเรียน กนกแขในชุดนักเรียนโผล่มองตามฉัตรชนกกับธนาที่ขี่จักรยานไปด้วยกันอย่างหมั่นไส้

กนกแขไปยืนคอยวรดาที่ทางเดินเข้าห้องน้ำ

ยิ้มให้วรดาถามว่าครูฉัตรเขารักกับครูธนาหรือ วรดา

บอกว่าตนไม่ทราบแต่ทั้งสองเช่าบ้านอยู่ใกล้กัน


“เรียนมาด้วยกัน ตามมาสอนด้วยกัน แล้วยังไปไหนต่อไหนด้วยกันตลอด”

“ถ้าเขารักกันก็ไม่ผิดปกติอะไรนะคะ ครูฉัตรเป็นคนดี ครูธนาก็เป็นคนดี แต่ถ้าครูเขาจะรักใคร่ชอบพอ

อะไรกัน เราเป็นนักเรียนก็ไม่น่าจะไปวิจารณ์อะไรหรอกค่ะ”

“คนเป็นครูมันสูงเกินคนอื่นไปหมด” กนกแขไม่พอใจ วรดาติงว่าทั้งพ่อแม่ทั้งที่โรงเรียนสอนให้เราเคารพครู แล้วขอตัวไปเพราะยังจดงานไม่เสร็จ กนกแข

มองตามพึมพำอย่างไม่พอใจ...

“ฉัตร เธอเป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ จะมาเป็นครูให้ฉันต้องกราบกรานเชียวเหรอ มากไปแล้วนะฉัตร”

ตกเย็นเลิกเรียนแล้ว กนกแขถือกระเป๋าออกมายืนหน้าโรงเรียนรอรถมารับ ธนาออกมาซื้ออาหารสำหรับมื้อเย็น ถามว่าทำไมไม่คอยในโรงเรียน กนกแข

ย้อนถามว่าแล้วครูยังไม่กลับหรือ พอธนาบอกว่าหาข้าวมื้อเย็นกินก่อน กนกแขก็ทำเสียงแปลกใจว่า

“อ้าว...ครูธนาไม่กินข้าวเย็นกับฉัตรหรือคะ” พอธนาบอกว่าไม่ ก็เปรยว่า “คนรักกันเขาไม่กินข้าวด้วยกันหรือคะ” ถูกธนาดุว่าเป็นเด็กเป็นเล็กทำไมถึงพูดอย่างนี้ ก็ทำเป็นก้มหน้าแต่ช้อนสายตาขึ้นบอกว่า “แขไม่ใช่เด็กค่ะ แขเป็นเพื่อนกับฉัตร เรียนด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก แต่ฉัตรเขาไปเรียนในกรุงเทพฯแล้วสอบเทียบชั้นเลยจบชั้น 8 ก่อน”

ธนาเห็นกนกแขถือเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เลยบอกว่าต่อไปครูจะไม่ว่าแขเป็นเด็กอีกแล้ว กนกแขยิ้มหวานขอบคุณที่ครูให้เกียรติตน แต่พอธนาจะไปกนกแขบอกว่าบ้านตนกับข้าวอร่อยทุกอย่างวันหลังจะเอามาฝากครู พอเห็นธนาอึกอักก็พูดให้สบายใจว่า

“แขเคยเอาข้าวไปให้ฉัตรเขาบ่อยๆ สมัยก่อนเขาลำบากมากไม่มีกิน ครูเช่าบ้านอยู่แถวนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ ไว้แขเอาไปเยี่ยมฉัตรแล้วเลยไปเยี่ยมครูด้วยค่ะ นั่นรถมาแล้ว แขไปนะคะ”

กนกแขไหว้ธนาแล้ววิ่งไปขึ้นรถ ธนามองตามอย่างแปลกใจท่าทีของเธอ

เมื่อเจอฉัตรชนกที่ทางเข้าบ้านเช่า ธนาถามว่าเขาเป็นเพื่อนกับกนกแขลูกสาวพระยาสารประดิษฐ์หรือฉัตรชนกจึงเล่าให้ฟังบอกว่าดีใจที่เขายังจำได้ ตั้งแต่ตนมาเป็นครูที่นี่ยังไม่ได้คุยกันอย่างเพื่อนเลย ดูเขาเลี่ยงๆ ไม่อยากคุยกับตนด้วยซ้ำ ธนาบอกว่าอีกหน่อยก็คงกลับมาสนิทกันเหมือนเดิม เพราะกนกแขบอกตนอย่างนั้น

ฉัตรชนกแปลกใจ แต่ธนายกมือบ๊ายบายแล้ว

ขี่จักรยานไปแล้ว

ooooooo

ฝ่ายขวัญอุมาวันนี้มีการนัดซ้อมอ่านบทรอยอดีตบ่ายโมง แต่เกือบเที่ยงแล้วขวัญอุมายังนอนฝันถึง


ฉายฉานกับอรนภาอยู่ บ่นกับลูกปลาที่มาทุบประตูเรียกว่า สงสัยเพราะเล่นละครเรื่องเดียวกันเลยฝันร้าย

ขวัญอุมายังฝันเห็นผู้ชายที่เจอกันที่ร้านหนังสือเมื่อวานด้วย บ่นว่าเข้ามาด้วยได้ไง ลูกปลาชมว่าหน้าตาเขาใช้ได้แต่ไม่รู้เป็นพวกฉวยโอกาสหรือเปล่า เตือนว่า

“ฉันว่าเขาต้องพยายามหาทางเข้ามาใกล้ชิดเธอนะ แต่ถ้าเธอฝันถึงเขา ก็น่าจะเป็นเอามาก”

“บ้าน่ะสิ ใครก็ไม่รู้จัก คนที่ฉันฝันถึงไม่ใช่นายคนนี้หรอก แค่คนหน้าเหมือนน่ะเข้าใจไหม” แล้วถามว่าลูกปลาเข้าบ้านมาได้ไง ลูกปลาบอกว่าตนมีกุญแจรั้วแต่ประตูห้องเธอไม่ได้ล็อก บ่นว่าอันตรายมากรู้ไหม ยิ่งอยู่คนเดียวด้วย สงสัยจะต้องตามมากำกับเธอที่นี่เสียแล้ว

ที่ห้องซ้อมบริษัทคุณจี๊ด ปกป้อง คเชนทร์ อรนภา ดาวรายและตวงมากันพร้อมแล้ว อรนภาบอกว่ายังขาดแต่ตัวโฉมเฉลาคนเดียว ถามว่าขวัญเขาอยากเล่นละครเรื่องนี้หรือเปล่า คเชนทร์บอกว่าอยากไม่อยากก็รับเล่นแล้ว อรนภายักไหล่เบ้ปากยุแหย่ว่า

“นัดบ่ายโมง นี่บ่ายสองครึ่งแล้ว คนอยากเล่นละครเขาทำอย่างนี้กันหรือคะพี่คเชนทร์”

คเชนทร์บอกว่าเขาก็ต้องปรับตัวแต่ปกติขวัญ

ไม่ใช่คนเหลวไหล ลูกปลาก็ช่วยดูแลเด็กของเขาดี อรนภา

แย้งว่ารางวัลเขายังไม่รับเลย บทที่แก้ไม่ได้ดั่งใจเขาอาจจะไม่อยากเล่นก็ได้ คเชนทร์ถามว่าเขาจะแก้เป็นอะไร

ปกป้องบอกว่าแก้ให้ตัวเขาเป็นนางเอกไง เขาอยากเป็นนางเอกที่ได้กับพระเอกในตอนจบ

พอดีตวงที่โทร.ตามขวัญอุมามาเข้ามาบอกว่าโทร.ไม่ติด พูดไม่ทันขาดคำประตูก็เปิดผลัวะ ลูกปลาจูงขวัญอุมาเข้ามา รีบขอโทษทุกคนที่มาช้าเพราะขวัญไม่ค่อยสบายแต่ตอนนี้โอเคแล้วอ่านบทได้เลย

อรนภากับปกป้องบอกว่าตนทั้งสองไม่มีปัญหาเพราะมืออาชีพอยู่แล้ว ถามขวัญอุมาว่าเราจะเริ่มกัน

ได้หรือยัง นี่เขาซ้อมกันไปเยอะแล้ว พูดเอาใจขวัญอุมาว่า “ละครเรื่องนี้สนุกจริงๆ ใครๆก็ต้องติดใจนางร้าย

ยอดฝีมืออย่างขวัญอุมาลงมาเล่น รับรองจะจี๊ดจ๊าดแซ่บยิ่งกว่าเดิม”

“แน่ใจนะคะว่ามันจะเป็นอย่างนั้น” ขวัญอุมาถามอย่างจะต่อเป็นเรื่องยาว คเชนทร์เลยรีบตัดบทว่า

“เอ้าๆ อย่ามัวคุย อ่านๆๆ”


ลูกปลารีบเอาบทใส่มือขวัญอุมาแล้วถอยออกไปนอกห้อง ทุกคนจึงเตรียมอ่านงานของตน

ooooooo

ธีรัชได้หนังสือรอยอดีตจากแม่แล้วก็อ่านราวกับต้องมนต์จนไม่กินไม่นอน พอวิยาดารู้ก็แปลกใจที่ปกติลูกไม่เคยชอบหนังสือนิยายแต่คราวนี้อ่านจนลืมกินลืมนอน ถามหยั่งว่านางเอกเรื่องนี้สวยไหม

ธีรัชตอบเหมือนไม่สนใจว่าก็หน้าตาดี แม่ถามอีกว่าเคยเห็นตัวจริงไหม พูดดักว่า

“หวังว่าลูกแม่คงไม่ได้เป็นวิหยาสะกำหลงรูปนางบุษบานะ”

ธีรัชถามว่าจากเรื่องอะไร แม่บอกว่าอิเหนา วรรณกรรมประจำชาติ ทำเสียงตกใจที่ธีรัชไม่รู้จักเรื่องนี้ เขาบอกแม่ว่าต่างกันตรงไหนหรือ เป็นเรื่องแต่งขึ้นทั้งเพ แม่บอกว่าบางเรื่องก็มาจากเรื่องจริง

“ผมอยากรู้จริงๆ ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง”

“พูดถึงเรื่องอิเหนาหรือรอยอดีต”

“รอยอดีตสิครับแม่ มันใกล้ตัวเราจริงๆเลย”

ธีรัชพูดจริงจังจนวิยาดายิ่งงง

ooooooo

ฝ่ายพวกที่นัดซ้อมละครกัน กำลังเตรียมจะเริ่มซ้อมตามบทของตัวเอง แต้วแร้วก็นั่งเล่นมือถือห่างออกไป แต่แล้วจู่ๆก็ทำเสียงตกอกตกใจร้องว่า ได้เวลาที่คุณเอ้ต้องทานยาแล้ว

แต้วแร้วหาเหตุถือโทรศัพท์ลุกเดินออกไปอ่านข้างนอก ลูกปลาจับตามองอย่างสงสัยจึงลุกตามไป

ขณะที่ในห้องซ้อมกำลังซ้อมบทกัน แต้วแร้วก็เข้ามากระซิบอรนภาว่าอีเวนต์คอนเฟิร์มด่วนมาว่าบ่ายนี้คุณเอ้ต้องไป ถามว่าจะเอายังไงดี อรนภาถามเขาให้ค่าตัวเท่าไหร่ พอแต้วแร้วยกนิ้วทำโอเค อรนภาบอกทันที

“งั้นไป”

แต้วแร้ววางแผนให้อรนภาทำเป็นปวดท้องต้องขอกลับบ้านก่อน ถูกลูกปลาดักคอว่าคุณอรนภาไม่อ่านบทแล้วหรือ อรนภากับแต้วแร้วเล่นสดเข้ากันเป็นปี่

เป็นขลุ่ยว่าเพราะไม่ได้กินยาตามหมอสั่งเลยปวดท้องมาก ต้องขอกลับไปก่อนแล้วแต้วแร้วก็รีบเข้าไปเอาของ

ของอรนภาในห้องซ้อม

ลูกปลาทำท่าจะพูดอะไรอีกแต่นึกอะไรได้จึงนิ่งแล้วตามแต้วแร้วเข้าไปในห้องซ้อม บอกขวัญอุมาว่าระหว่างที่ขวัญซ้อมตนขอไปเดินเล่นที่ศูนย์การค้าก่อนเลิกแล้วให้โทร.บอกด้วย แล้วออกไปเนียนๆ

เย็นนี้เองขณะนั่งกินข้าวกับขวัญอุมาที่บ้าน ลูกปลาเอาโทรศัพท์เปิดคลิปให้ดูเป็นคลิปที่อรนภาไปงาน

อีเวนต์ ขวัญอุมาถามลูกปลาว่าไปถ่ายเขามาได้ยังไง

ลูกปลาเล่าว่าได้ยินว่าเขาไปรับงานกันแล้วอ้างว่าปวดท้องตนเลยตามไปดูแล้วแจ็กพอต บอกว่าพรุ่งนี้จะเอาคลิปไปให้คุณคเชนทร์ดู ขวัญอุมาว่าไม่เอา เดี๋ยวเขาหาว่าใส่ความอิจฉาเขา

“ไม่ใส่ความ เราพูดเรื่องจริง แหม...ยัยขวัญ อย่าใจดีไปหน่อยเลยพี่อุตส่าห์ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ตามรถเขาไป ได้คลิปเด็ดมาทั้งที ไม่ใช้ก็เหนื่อยเปล่าน่ะสิ”

พูดแล้วลูกปลาก็คิดหนักถามตัวเองว่า “ทำยังไงดี”

ooooooo

รุ่งขึ้นเมื่อมาที่ห้องซ้อม พอลูกปลาเห็นคเชนทร์มาก็เปิดคลิปวางโทรศัพท์ทิ้งไว้แล้วกระตือรือร้นลุกไปชงกาแฟให้ คเชนทร์มานั่งเห็นคลิปก็ถามอย่างไม่สนใจว่าไปถ่ายคลิปอะไรอีกล่ะ ว่างนักรึไง

ลูกปลาเห็นท่าคเชนทร์จะไม่สนใจรีบบอกว่ามันแปลกใจ เห็นเขาลาไปว่าปวดท้อง แล้วไหงไปออก

อีเวนต์ได้เฉยเลย คเชนทร์เอะใจจะดูให้ชัดอีกที อรนภากับแต้วแร้วก็เข้ามาพอดีคเชนทร์ดีใจว่าวันนี้ต้องได้อ่านบทกันจบแน่

อรนภาเข้ามาเห็นคลิปถามว่าของพี่คเชนทร์หรือ พอรู้ว่าเป็นของลูกปลาก็ปิดทันที ลูกปลากลับมาจึงถูกแต้วแร้วกับอรนภาจิกกัดเรื่องแอบถ่ายคลิปงานอีเวนต์

ของอรนภา ว่าทำงานไม่มืออาชีพแล้วเดินเชิดไป

ขวัญอุมาบ่นลูกปลาว่าอยู่ดีๆก็มาโดนกัดอย่างนี้ แต่ลูกปลาถือว่านี่เป็นการเปิดแผลของฝ่ายนั้น แล้วเราก็จะหมั่นหยอดน้ำกรด ไม่กร่อนบ้างก็ให้มันรู้ไป

แล้วขวัญอุมาก็หันมาพูดเรื่องบทของโฉมเฉลาในรอยอดีตว่ามันแย่มากตนเล่นไม่ได้จริงๆ ถ้าปล่อยไปแบบนี้ตนไม่เล่นดีกว่า ลูกปลาที่ผิดหวังจากเรื่องคลิปมาหมาดๆ หงุดหงิดที่ต้องมาแก้ปัญหาที่ขวัญอุมาไม่พอใจเรื่องบทจนจะไม่เล่นอีก ตัดบทเสียงแข็งว่า

“พอ...หยุดก่อน อย่าทะเลาะกันเอง ทำงานก่อน ไป...ไป”

ooooooo

เมื่อเข้าห้องซ้อมก็มีปัญหาอีกจนได้ เมื่อฉายฉานที่เล่นเป็นตัวธนกฤตไม่มา อรนภาถาม

คเชนทร์ว่าทำไมฉายฉานไม่มา คเชนทร์บอกว่า

“เขาลาไปทำบุญที่ซานฟราน เขานัดกันไว้ก่อนแล้ว อีกอย่างฉายฉานมีแค่ 6 ตอน แต่พวกคุณมี 24 ตอนกัน เดี๋ยวให้ดาวช่วยอ่านเป็นฉายฉานให้หน่อยนะ”

พอดาวรายช่วยอ่านบทฉายฉานที่เล่นเป็น

ธนกฤตคนรักของขวัญอุมาที่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนไปคบกับเศรษฐีปราน ขวัญอุมาก็ทักท้วงขึ้นมาอีกว่า ในเรื่องนี้เขาจะบอกว่าโฉมแต่งงานกับปรานเพราะเงินอย่างนั้นหรือ คเชนทร์บอกว่าถูกต้อง ท้ายที่สุดโฉมเฉลาแต่งงานกับปรานเพราะเงิน


เป็นเรื่องโต้แย้งกันขึ้นมาอีกเมื่อขวัญอุมาถามว่าเป็นไปได้ยังไงที่คนอายุแค่ 18-19 แต่งงานกับคนเอาเงิน คเชนทร์อธิบายว่าโฉมเฉลาเป็นคนจน แม่ขายผัก แต่เธอทะเยอทะยานจึงเข้าไปเรียนต่อจนจบ ม.8 ที่กรุงเทพฯ สมัยนั้นคนจบ ม.8 ถือว่าเก่งมาก จึงได้กลับมาสอนที่บ้านเกิด พาดพิงถึงธนกฤตว่า

“ทีนี้ธนกฤตก็ตามมากกรุงเทพฯ ด้วย สองคนนี้พบรักกันที่กรุงเทพฯตอนเรียนมัธยมด้วยกัน”

“เข้าใจไหมคะ โฉมเฉลาเป็นคนไวไฟ” อรนภากัดโฉมเฉลาทันที

“ไวไฟ หรือรักเดียวใจเดียวคะ แต่งงานมีผัวแล้วยังกลับมารักแฟนเก่าอย่างนี้ก็รักเดียวใจเดียวนะคะ

จะไวไฟได้ไง ไวไฟนี่คือใกล้ไหนเอานั่นไม่ใช่หรือคะ”

อรนภาตะแบงว่าอาจจะรสนิยมตรงกันถึงมาเป็นครูด้วยกัน ขวัญอุมาโต้ว่า “ครูเป็นอาชีพค่ะไม่ใช่รสนิยม และเมื่อกี้พี่เชนทร์ก็บอกแล้วว่าคนที่จบ ม.8 สมัยนั้นต้องเก่งแล้วก็ต้องการความก้าวหน้า”

ขวัญอุมาถามว่าแม่ของโฉมเฉลาที่ขายผักอยู่บ้านนอกจะมีรายได้ดีขนาดส่งลูกไปอยู่กรุงเทพฯ ได้หรือ

ปกป้องถามขวัญอุมาว่าเธอกำลังจะบอกอะไร ขวัญอุมาบอกว่า เรื่องแบบนี้มันไม่ถูกต้อง มันไม่ใช่ โฉมเฉลาไม่ได้เป็นคนแบบนี้

คเชนทร์หัวเสียมาก สบถโธ่เว้ย! ขวัญอุมา

กลับไปเรื่องเก่าอีกแล้ว แล้วเราจะได้ถ่ายราบรื่นไหมเนี่ย ขวัญอุมาถามคเชนทร์ว่า ทุกบททุกตอนมันไม่สมจริงเลย ตนจะเล่นเป็นตัวละครแบบนี้ได้ยังไง

อรนภาประชดว่าทฤษฎีจัดอีกแล้ว ถูกขวัญอุมา

โต้ว่าเรื่องอย่างนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ทฤษฎีอะไรเลย ใช้แค่ตรรกะกับสามัญสำนึกเท่านั้น อรนภาจนแต้มถาม

คเชนทร์ว่าจะเอายังไง

“ได้โปรดเถอะขวัญ มันก็แค่ละครเรื่องหนึ่ง...” คเชนทร์อ้อนวอนอย่างเหนื่อยใจ

“แต่ใครต่อใครบอกว่ามันมาจากเรื่องจริง แต่เรื่องต่างๆ มันไม่สมจริงเลยสักนิด โดยเฉพาะตัวโฉมเฉลา มันไม่จริงเลย”

ลูกปลาเอามือกุมหัวแทบจะลงไปกองกับพื้น ดาวรายกับตวงทำท่าจะเป็นลม แต่อรนภาสบตาปกป้องยิ้มอย่างสมใจ

ooooooo


ละครบ่วงนฤมิต ตอนที่ 1 อ่านบ่วงนฤมิตติดตามละครบ่วงนฤมิต ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย อัชฎา นามปาน,ภีรนีย์ คงไทย 21 ธ.ค. 2561 07:00 2018-12-24T01:51:05+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ