ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

พายุเทวดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พัน ธง ศร รีบร้อนออกมาพร้อมปืนในมือเมื่อเห็นสิงห์กับมนต์ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าบ้านกำนันฤทธิ์

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะโว้ย ไม่งั้นละก็หัวระเบิดสมองกระจายแน่”

“มาทำไมวะ”

สิงห์ไม่สนใจเสียงเห่าหอนของพวกมัน ตะโกนเรียกเปียให้ออกมาหา ตนมารับกลับบ้าน

“มาตามเมียเหรอวะ ทำไมมาตามที่นี่ล่ะวะ เมียหายก็เลยมาแจ้งกำนัน โถๆๆๆ”

พันกับเพื่อนหัวเราะกันครื้นเครง มนต์ตวาดสวนไปทันที

“เปียอยู่ที่นี่ ข้าเห็น ข้าสวนทางกับเปีย เอาเปียมาเร็ว...ไอ้ฤทธิ์อยู่ไหน”

“ไอ้ฤทธิ์...ไอ้ฤทธิ์ ไอ้พี่นอกคอก ออกมาสิวะ ไอ้ขี้ขลาด เอาเมียกูมา...ไอ้ฤทธิ์”

สิงห์ตะโกนลั่นดังเข้าไปในบ้าน เปียนั่งร้องไห้ใส่เสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อยดี ส่วนฤทธิ์เปิดม่านมองดูก่อนจะหันมาออกคำสั่งกับเปียว่า

“ออก ไปหามัน แล้วก็บอกว่าเธอเป็นเมียฉันแล้ว เธอจะอยู่กับฉัน พูดยังไงก็ได้ที่ให้มันกลับไป ไม่งั้นเธอตายแน่...ออกไป อย่าให้มันตะโกนด่าฉันมากนัก ฉันยังไม่อยากได้พรจากมัน...ไป๊”

เปีย สะอื้น ฤทธิ์กระชากแขนแล้วดันตัวออกจากห้องอย่างไม่ปรานี สิงห์จะถลาไปหาเมียแต่มนต์รั้งตัวเอาไว้ เพราะเห็นพวกไอ้พันเล็งปืนเตรียมเหนี่ยวไก

“อยากเห็นผัวเก่าตายใช่ มั้ย...เธอนี่มันร้ายน่าดูนะ รักฉันขึ้นมาแล้วสินะ” ฤทธิ์จงใจพูดให้สิงห์เจ็บช้ำ เปียไม่รู้ จะทำยังไงนอกจากทำตามที่ฤทธิ์ต้องการ

“กลับไป...ไปสิ ฉันไม่อยากอยู่กับพี่แล้ว พี่มันคนไม่มีอนาคต ไม่ทำงานทำการ ฉันมีผัวใหม่แล้ว”

สิงห์กับมนต์ตกใจมาก ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนั้นจากปากเปีย

“เป็น ไงไอ้สิงห์ ผู้หญิงน่ะรักความสบายทั้งนั้นแหละ มึงมีอะไรล่ะ ลอยชายไปมา วันๆเอาแต่เกาะพ่อตากิน... นังเปียมันฉลาด มันรู้ว่าเป็นเมียข้าแล้วจะสุขสบายไปทั้งชาติ”

“เปีย...ไม่จริงใช่มั้ย มันข่มขู่เปียใช่มั้ย”

สิงห์ดึงดันเข้าไปหาเปียจนได้ แต่เปียกลับผลักไส ตะโกนขับไล่ทั้งน้ำตา

“ไป...ไปสิ...ฉันเกลียดพี่ ฉันเกลียดพี่”

“ได้ยินแล้วใช่ไหมวะไอ้สิงห์ ผู้หญิงเขาบอกว่าเกลียดแล้วเอ็งยังจะเอาเขากลับไปอีกทำไม หรือว่าไม่ถือสาที่นังเปียมันเป็นเมียกูแล้ว”

“ไอ้ ฤทธิ์!!” สิงห์ชกหน้าฤทธิ์ที่ไม่ทันระวังตัว พัน ธง ศร พุ่งเข้ามารุมสิงห์ มนต์เข้าช่วยแต่ไม่อาจต้านทาน จำต้องพาสิงห์กลับไปในที่สุด

ooooooo

สิงห์ร้องไห้เสียใจตลอดทาง พอถึงบ้านยิ่งเศร้าใจที่เป้าผูกคอตาย ชาวบ้านจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

สน กับลูกสาวถามสิงห์ก็ไม่ได้คำตอบ สิงห์เอาแต่ร้องไห้พร่ำเพ้อถึงเปีย มนต์เองก็ไม่รู้จะลำดับเรื่องราวยังไง บอกแต่ว่าเรื่องมันยาว แล้วตนก็ไม่แน่ใจด้วยว่าเปียจะมางานศพพ่อตัวเองได้หรือเปล่า

“หมายความว่ายังไงพี่มนต์ เปียไปไหน”

“เอาศพน้าเป้าไปวัดก่อนเถอะ”

สิงห์ร้องไห้โฮ วิ่งเข้าไปในร้านคว้าขวดเหล้ามาดื่มอักๆ

“ไอ้ สิงห์ เดี๋ยวเอ็งก็ตายอีกคนหรอก” ครูประสิทธิ์ร้องห้าม...ส่วนแสงดาวสุดจะคาใจ หันไปถามมนต์เสียงเครียดว่าเปียไปไหน ทำไมมันถึงปล่อยให้พ่อผูกคอตาย

“อยู่บ้านกำนันฤทธิ์”

“อะไรนะ อยู่กับไอ้ฤทธิ์ เรื่องมันยังไงวะมนต์”

ขณะ ที่สนและทุกคนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปีย...เป็นเวลาที่ฤทธิ์กำลังพาเปีย นั่งเรือไปที่บ้านเสี่ยคงคา เพื่อให้หยาดฟ้าตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ต่อไป

ooooooo

สายวันเดียวกัน ดารินนัดปลาดุกกับเทวาไปเกาะมุก แต่เผอิญมีเหตุจำเป็นกะทันหันเธอมาไม่ได้ ต้องพาแม่ที่พลาดพลั้งตกบันไดส่งโรงพยาบาล

เทวากับปลาดุกมารอดารินที่ท่ารถทัวร์โดยที่ปลาดุกไม่ได้เอาโทรศัพท์มือถือมา ก็เลยไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรกับดาริน เทวาเอาแต่บ่นไม่พอใจดารินที่เบี้ยวนัด แต่ปลาดุกกลับมองโลกในแง่ดีว่า

“ฉันว่า...รินเขาต้องเจอปัญหาอะไรสักอย่าง แทนที่นายจะหงุดหงิด นายน่าจะเป็นห่วงรินนะ”

“แล้วจะมีปัญหาอะไรเอาวันนี้ล่ะ วันอื่นทำไมไม่มี”

“อ้าว ไอ้หมอนี่ ไหงพูดยังงี้ล่ะวะ”

“ก็จะพูด มีไรหรือเปล่า”

“ทำไมนายไม่คิดบ้างว่ารถที่รินนั่งมาเกิดอุบัติเหตุ เขาต้องไปโรงพยาบาล”

เทวานิ่งไปนิดก่อนหักมุมต่อว่าปลาดุกทำไมไม่เอามือถือมา

“อ้อ ทีงี้คิดได้นะ...เรื่องอะไรจะเอามา ขืนเอามือถือมาพ่อก็โทร.ตามได้น่ะสิ”

“ห่วงรินนักก็ลงสิวะไอ้ดุก” เทวาลุกพรวด

“รู้เหรอว่าจะไปตามรินที่ไหน บ้านอยู่ที่ไหนยังไม่รู้เลย”

เทวาชะงักแล้วนั่งลงอย่างเดิม มองออกไปนอกหน้าต่างรถทัวร์ด้วยใจที่ร้อนรุ่ม

ooooooo

การกระทำแสนชั่วช้าของฤทธิ์ได้รับคำชมจากหยาดฟ้าและคงคายกใหญ่

“เก่งมากจ้ะนายฤทธิ์ เก่งจริงๆ”

“มัน ต้องได้อย่างนี้สิวะ นี่ต้องเรียกว่าไม่ได้ด้วยมนต์ก็ต้องเอาด้วยเล่ห์ เพราะใช้มนต์ดำก่อนแต่ไม่ได้ผลใช่ไหม จะว่าไปเล่ห์เหลี่ยมนายฤทธิ์นี่แพรวพราวไม่ใช่เล่น ฉันไม่ผิดหวังเลยที่ได้นายฤทธิ์มาทำงานร่วมกันกับฉัน บอกไว้ตรงนี้เลยนะ ผลประโยชน์บนเกาะมุก ถ้านายฤทธิ์คิดว่าจะทำอะไรแล้วได้เงินทำเลย เอาเงินเข้ากระเป๋า ขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้”

“ขอบคุณเสี่ยมากครับ”

คำรณมองฤทธิ์ด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ พลันได้ยินเสียงเปียร่ำไห้ดังแว่วมา คำรณถามว่าจะเอายังไงกับผู้หญิงคนนั้น ร้องไห้น่ารำคาญ

“คุณคำรณอย่าทำอะไรเปียนะครับ อย่างน้อยก็ให้งานศพพ่อเธอเรียบร้อยก่อน” ฤทธิ์ขอร้อง

คงคากับหยาดฟ้าแทบไม่เชื่อหู ถามย้ำให้แน่ใจว่าเป้าตายแล้วจริงหรือ

“ผมได้ยินคนที่ท่าเรือพูดกัน น้าเป้าผูกคอตาย”

“นี่ ไงคะเสี่ย โบราณเขาถึงว่าแข่งอะไรก็แข่งได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนานี่แข่งกันไม่ได้ เสร็จงานศพไอ้เป้าแล้วก็หาทางบีบมาเป็นของเราก็สิ้นเรื่อง”

“ผมเตรียมไว้กำนัลคุณหยาดแล้วครับ หนังสือ สัญญา ปลอมลายเซ็นน้าเป้าก็สิ้นเรื่อง เปียก็หายสาบสูญ”

คงคา หัวเราะชอบใจ ชื่นชมฤทธิ์ฉลาดสมเป็นกำนัน หัวสมองแบบนี้เรียกว่าหัวผู้นำ...คำรณปรายตามองพ่ออย่างไม่ชอบใจ แล้วหาโอกาสพูดคุยกันสองคนอย่างเปิดอก

“ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้ยินพ่อชื่นชมคนอื่นมากขนาดนี้ มันทำให้ผมอดน้อยใจไม่ได้ว่าผมไม่มีความสำคัญ”

“ทำไมคิดยังงั้นล่ะคำรณ”

“คุณพ่อไม่เคยวางใจผม ไม่เคยให้ผมได้ทำงานใหญ่ๆ ชีวิตนี้ผมคงไม่มีโอกาสได้รับคำชมจากพ่อ”

“เชื่ออะไรกับคำพูดของพ่อล่ะ ไอ้คำหวานๆน่ะฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว คนอย่างไอ้ฤทธิ์มันไม่มีหัวนอนปลายเท้า พ่อแม่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ความภาคภูมิใจในชีวิตมันไม่มี เมื่อไม่มีเราก็จัดให้...แค่นี้มันก็ศิโรราบเป็นทาสเรา ใช้ให้มันทำอะไรก็ได้”

“ผมพอจะเข้าใจ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมพ่อต้องชื่นชมมันถึงขนาดนั้น”

“คำรณ ลูกก็เห็นนี่ว่าวิชาของไอ้คล้ามมันไม่ได้ช่วยอะไรเราเลย เสียแรงที่นับถือมันเป็นอาจารย์ ตอนนี้มันช่วยเราได้ ก็ชมมันไปก่อน พ่อเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเชื่อวิชาอาคมของไอ้คล้ามได้แค่ไหน”

คงคาพูดไปตามใจคิด โดยไม่รู้ว่าอาจารย์คล้ามรับรู้ทุกคำด้วยความโกรธแค้น ถึงขนาดส่งบริวารที่เป็นวิญญาณร้ายมาอยู่ในบ้านคงคา ทำให้มันไม่มีความสุข ให้มันต้องพึ่งพาอาคมของตนตลอดไป

ไม่ทันข้ามวัน พร้อมรู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติภาย ในบ้าน เหมือนมีใครคอยจับจ้อง อีกทั้งบังเอิญได้ยิน เสียงร้องไห้จึงเข้าไปดูในห้องที่หยาดฟ้าขังเปียไว้ ซึ่งหวานใจบอกว่าหล่อนเป็นเชลยของเสี่ย พร้อมร้อนใจรีบไปบอกกานดา แล้วอีกไม่กี่นาทีถัดมากานดาก็พรวด พราดเข้าไปในห้องนอนคงคา ตั้งใจจะคุยกับเขาให้เด็ดขาด แต่ปรากฏว่าเจอหยาดฟ้ากำลังอิงแอบแนบซบเขาอยู่บนเตียง

หยาดฟ้าไม่สะทกสะท้านแถมยังพูดจายียวนกานดาก่อนกลับออกไปอย่างเหนือกว่า กานดาระงับใจ พูดธุระกับคงคาเรื่องผู้หญิงที่ถูกขัง

“ถ้าตำรวจมาตาม จับคุณข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวมันจะไปกันใหญ่ นับวันคุณยิ่งเดินไปสู่ทางต่ำมากขึ้นแล้วนะคะ ทำตัวแบบคุณไม่มีใครเขาสรรเสริญหรอกค่ะ มีแต่ด่าลับหลัง”

“ช่างมันปะไร คนที่เธอควรใส่ใจคือลูกกับผัว ไม่ใช่ปากชาวบ้าน”

“ก็เพราะห่วงไงคะ ฉันถึงต้องพูดกับคุณเรื่องนี้”

“กลับไปแล้วก็หายาระงับประสาทกินได้แล้ว”

“ฉันไม่ได้บ้า ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น นอกจากเกิดมามีกรรม มีผัวเลวๆเท่านั้น” พูดจบเธอผลุนผลันออกไป ทิ้งให้คงคานั่งหน้าตึงอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ

ooooooo

เทวากับปลาดุกมาถึงชายหาดฝั่งตรงข้ามเกาะมุกและเข้าพักที่รีสอร์ตเล็กๆเพื่อรอดาริน ซึ่งปลาดุกตอบเทวาไม่ได้เหมือนกันว่าต้องรออีกกี่วัน แต่เชื่อว่าดารินน่าจะมีเหตุจำเป็นอะไรสักอย่างถึงผิดนัด

เวลาเดียวกันนั้น ดารินโทร.เข้ามือถือปลาดุกแต่นิลรับสายพูดระรัวว่าลูกสาวของตนไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปเพราะกลัวพ่อโทร.ตาม แล้วถามดารินไม่ได้อยู่กับปลาดุกหรอกหรือ ดารินพูดไม่ออก วางสายอย่างรู้สึกผิด แต่ตอนนี้เธอไปไหนไม่ได้เพราะแม่ยังรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล...

ฤทธิ์แค้นใจคำรณที่เรียกมากำราบและดูถูกว่าเขาเป็นได้แค่สุนัขรับใช้ จึงหวังพึ่งวิชาอาคมของอาจารย์ คล้ามเพื่อทำให้ตัวเองเก่งกาจแข็งแกร่งเอาชนะทุกคนได้...คืนนี้ฤทธิ์ร่ำร้องเรียกหาอาจารย์คล้ามด้วยการปล่อยพลังสายฟ้าออกไป

ฉับพลันทันใด ร่างอาจารย์คล้ามปรากฏตรงหน้าฤทธิ์ พูดอย่างรู้ทัน “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทุกข์ที่ถูกดูหมิ่น จะให้ข้าช่วยอะไรล่ะ”

“ผมยอมทุกอย่างครับอาจารย์ ขออย่างเดียวให้ผมเป็นผู้ชนะ อาจารย์ต้องช่วยผมนะครับ จะให้ผมเรียนวิชาอะไรยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหน ผมก็ยอม”

“วิชามนตราปักษีของข้าแพ้ไอ้พวกพลังเทวดาอย่างเจ้า เจ้ายังจะยอมรับข้าอีกหรือ”

“ครับอาจารย์”

“เมื่อเจ้ายอมรับข้าด้วยใจ ข้าก็จะให้ใจกับเจ้า เงินทองศักดิ์ศรีไม่มีความสำคัญกับข้าหรอก ข้ามันก็ วิญญาณเร่ร่อนที่หล่อเลี้ยงอยู่ได้ด้วยความแค้น เจ้าต้องช่วยข้าให้ชนะศัตรู โดยเฉพาะไอ้หาญ”

“หลวงปู่น่ะหรือครับ”

“เออ...ไอ้หาญน่ะแหละ ถ้าเจ้ายอมรับข้า เจ้าไม่ต้องเรียนวิชาใดๆของข้าหรอก เพียงแค่ยอมให้ข้าใช้ร่างของเจ้าทุกครั้งที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือ เมื่อนั้นข้าก็จะมาต่อสู้แทนเจ้า ต่อไปนี้พลังสายฟ้า หนึ่งในพลังเทวดาในตัวเจ้าจะประสานกับพลังอสูรของข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน”

คล้ามหัวเราะกึกก้อง สายฟ้าฟาดเปรี้ยงติดกันหลายครั้ง น้ำในทะเลปั่นป่วน พลันร่างคล้ามก็วูบเข้าสู่ร่างของฤทธิ์

“ไม่ต้องตกใจ เมื่อข้าแฝงร่างเจ้า เจ้าจะรู้ตัวทุกอย่างแต่ฝืนไม่ได้เท่านั้น...ยอมรับข้าหรือไม่เล่า”

“ครับอาจารย์” ฤทธิ์ยอมรับโดยดุษณี หลวงปู่หาญรับรู้สิ่งที่เกิด เช่นเดียวกับเทวาที่มองท้องฟ้าแล้วสงสัยว่าฤทธิ์ต้องทำอะไรสักอย่างแน่

แล้วเช้าวันต่อมา ฤทธิ์ตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างกายตัวเองเต็มไปด้วยรอยสัก เสียงอาจารย์คล้ามดังขึ้นแต่ไม่เห็นตัว

“เจ้ายอมรับข้าเป็นอาจารย์แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องตกใจหรอก ข้าจะให้เจ้าเห็นรอยสักเหล่านี้เมื่อข้าแฝงร่างเจ้าเท่านั้น ยอมรับได้ใช่หรือไม่”

ฤทธิ์พยักหน้าช้าๆ แววตายังหวาดกลัว
ooooooo

กานดาชวนพร้อมไปกราบหลวงปู่หาญที่วัดเกาะมุกใต้โดยไม่ยอมบอกใครในบ้าน แต่ฤทธิ์เห็นทั้งคู่ที่ท่าเรือโดยบังเอิญจึงส่งข่าวไปยังคงคา ก่อนได้รับบัญชาให้เขาใช้เรือเร็วสะกดรอยตามสองคนนั้นไป

กานดากับพร้อมใช้เวลาไม่นานอยู่ที่วัด บอกเล่าถึงความทุกข์ใจเรื่องลูกและสามี เมื่อได้น้ำมนต์จากหลวงปู่หาญแล้วทั้งคู่ก็พากันกลับและได้พบหยาดฟ้าที่ท่าเรือ สองฝ่ายมีปากเสียงกันครู่หนึ่งก่อนที่หยาดฟ้าจะบังคับให้กานดากลับบ้านพร้อมตนเพราะเสี่ยคงคาสั่งมา

เมื่อกลับถึงบ้าน พร้อมนำน้ำมนต์ของหลวงปู่หาญพรมไปทั่วตามคำสั่งกานดา ทำให้ผีร้ายบริวารของอาจารย์คล้ามอยู่ไม่ได้ สร้างความไม่พอใจให้อาจารย์คล้ามและกลายเป็นโกรธแค้นหลวงปู่หาญมากขึ้นไปอีก

ด้านดารินที่ยังจดจ่ออยากจะไปเกาะมุก ทันทีที่แม่ออกจากโรงพยาบาล เธอจึงขออนุญาตแม่ไป โดยให้เนตรทรายมาคอยดูแลแม่แทนในระหว่างที่ตัวเองไม่อยู่

เทวายังไม่ได้ข้ามไปเกาะมุก แต่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของฤทธิ์ที่เห็นโดยบังเอิญเมื่อตอนเช้า พอตกเย็นฤทธิ์ย่างกรายไปที่วัด ทำทีสำนึกผิดอยากมา กราบขอขมาหลวงปู่หาญ แต่ความจริงต้องการใช้วิชาอาคมของอาจารย์คล้ามจัดการหลวงปู่

แล้วสิ่งที่ฤทธิ์คาดหวังก็สำเร็จลุล่วงก่อนที่เทวาจะมาถึงพร้อมปลาดุก หลวงปู่หาญมรณภาพด้วยการรวมพลังของฤทธิ์กับอาจารย์คล้ามเป็นหนึ่งเดียว เทวาร่ำไห้กอดร่างหลวงปู่ กล่าวโทษตัวเองมาช้าเกินไป ขณะที่เดชและก้องก็เสียใจอย่างสุดซึ้ง ส่วนปลาดุกงงเป็นไก่ตาแตก เพิ่งมาถึงก็เจอเรื่องร้ายๆแบบนี้

หลังจากทุกคนเศร้าโศกเสียใจอยู่พักใหญ่ หลวงปู่หาญก็ปรากฏร่างภายในโบสถ์ ทุกคนได้ยินเสียงกรูกันเข้าไป

“ปู่อยู่นี่...ปู่จำเป็นต้องทิ้งสังขาร ศัตรูของปู่แฝงร่างเจ้าฤทธิ์มา หากต้องการบอกอะไรกับปู่ ต่อไปนี้จงบอกผ่านสมาธิ พวกเจ้าจะต้องมีสมาธิและปฏิบัติสมาธิอย่าให้ขาด วิญญาณของปู่จะสถิตอยู่ที่เจดีย์ ถ้ามีอะไรก็ไปบอกปู่ที่นั่น”

ร่างหลวงปู่หายวับไป บุญกู้กราบลงกับพื้นแล้วหันไปถามพวกเทวาว่า

“พวกเอ็งรู้ไหม หลวงปู่ทำอย่างนี้เพื่ออะไร”

“ไม่รู้หรอกน้าบุญกู้”

“ก็เพื่อจะได้ช่วยเหลือพวกเอ็งได้น่ะสิ เมื่อท่านครองจีวรท่านก็ต้องครองตนให้บริสุทธิ์ แต่ตอนนี้พวกเอ็งไม่ต้องกลัวอะไรแล้วละ ข้าเชื่อว่าหลวงปู่ช่วยพวกเอ็งเต็มที่เลย”

“ยังไงผมก็ต้องเอาคืนจากไอ้ฤทธิ์ให้ได้ มันต้องมีส่วนรู้เห็นกับการตายของหลวงปู่” เดชพูดอย่างแค้นเคือง

หลังจากนั้น เดชกับก้องพาเทวาไปงานสวดศพ เป้า เทวาจุดธูปไหว้หน้าโลงศพด้วยสีหน้าเศร้าสลด

“น้าเป้า บุญผมน้อย ทำให้ผมไม่ได้มาช่วยน้าเป้า ขอดวงวิญญาณน้าเป้าช่วยเป็นกำลังใจให้พวกเราปราบ ความชั่วร้ายทั้งหมดบนเกาะนี้ด้วยเถิดครับ”

มนต์ ก้อง เดช ประสิทธิ์ นที ปลาดุกนั่งมองมา ที่เทวา รวมถึงชาวบ้านอีกหลายคน ทันใดได้ยินเสียงโวยวายเมามายของสิงห์ดังมา เทวาเดินไปหาสิงห์ที่เมาแอ๋แทบไม่เป็นผู้เป็นคน

“สิงห์...ข้ามาแล้ว”

แทนที่สิงห์จะดีใจ กลับมองเทวาตาขวาง กระชากเสียงใส่ “มึงกลับมาทำไม กูถามว่ามึงกลับมาทำไม”

“ทำไมเอ็งพูดแบบนี้ล่ะ ข้าก็กลับมาอยู่กับพวกเอ็งพร้อมหน้าพร้อมตาน่ะสิ”

“น้าเป้าตาย หลวงปู่ตาย ยังจะมีใครตายอีก เมียกูก็หายไป ก่อนหน้านี้ทำไมมึงไม่มาช่วยกู...ไอ้เทวา”

สิงห์ผลักไสเทวาออกไปอย่างรังเกียจ แสงดาวและแสงจันทร์เดินมากับสน เห็นเทวาก็พากันชะงัก... แสงจันทร์เลี่ยงไปนั่งกับมนต์ ส่วนแสงดาวเดินไปด้านหน้าไม่ยอมพูดจากับผู้ชายที่เธอเคยรักและศรัทธา

เทวารับรู้ถึงความไม่พอใจของทุกคน หันไปยกมือไหว้สนด้วยความเคารพเช่นเดิม

“หวังว่าเอ็งจะอยู่ที่เกาะมุกตลอดไปนะไอ้เทวา นี่ข้าก็เพิ่งรู้ว่าหลวงปู่ละสังขารไปแล้ว”

“ครับลุงสน ผมจะไม่ไปไหนอีกแล้ว”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เปิดภาพฟิตติ้ง “ภูตรัตติกาล” ละครข้ามภพข้ามชาติ ดึง “โอม-เบนซ์” ลงจอช่อง8

เปิดภาพฟิตติ้ง “ภูตรัตติกาล” ละครข้ามภพข้ามชาติ ดึง “โอม-เบนซ์” ลงจอช่อง8
20 พ.ย. 2562
10:22 น.