AEC Go On 03/06/60

Share :
line-share-logo

รอบ 1 ปีที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปประเทศใน AEC จำนวน 7 จาก 9 ประเทศ ยกเว้นเพียงบรูไน และอินโดนีเซีย ซึ่งจะเข้ากับสุภาษิตว่า “สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น” เพราะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ทั้งนโยบายภาครัฐ การปรับตัวของภาคเอกชนและประชาชน ตลอดจนสาธารณูปโภคสาธารณูปการขั้นพื้นฐาน

หลายครั้งที่ผมได้สัมผัสข้อมูลและข้อเท็จจริงจากโสตประสาททั้ง 6 คือ ตา หู จมูก ลิ้น กายและใจ ทั้งการอ่าน ฟัง คิด พูด เขียน ชม และชิม ที่ประเทศต่างๆใน AEC จะรู้สึกทันทีถึงความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและสังคมของประเทศต่างๆ ยิ่งเมื่อได้ทราบถึงแนวคิดและนโยบายของรัฐบาลประเทศต่างๆแล้ว อดคิดไม่ได้ว่า หลายประเทศจะเป็นคู่ค้าสำคัญหรือคู่แข่งที่น่ากลัวของไทยไปพร้อมๆกันในหลายอุตสาหกรรมและหลายธุรกิจ

รอบ 1 เดือนที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปฟิลิปปินส์ ได้เห็นสิ่งต่างๆ ที่สงสัยและอยากหาคำตอบมานานว่า “ทำไมสื่อมวลชนและสำนักวิจัยต่างประเทศหลายแห่งจึงเชียร์ฟิลิปปินส์ว่าจะโดดเด่นมากในอนาคต” เมื่อไปถึงแล้วถึงบางอ้อว่าทำไมผู้คนจึงมองฟิลิปปินส์โดดเด่น หลายเรื่องก็ถึงบางอึ้งว่าทำไมคนจึงรู้สึกฟิลิปปินส์มีสิ่งดีๆที่สนับสนุนการเติบโตอย่างโดดเด่น และอีกหลายเรื่องที่ถึงบางเอ๊ะ เพราะมีหลายสิ่งที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ เอาไว้ค่อยคุยเรื่องเหล่านี้ในสัปดาห์ต่อไป

และในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเพิ่งกลับมาจากสหภาพเมียนมา หลังจากไม่ได้ไปมา 3 ปี หลายแห่งเมื่อเห็นแล้วต้องอุทานว่า “WOW” เมียนมาเปลี่ยนแปลงมากพอสมควร ทั้งสิ่งปลูกสร้าง ถนนหนทาง ตลอดจนพฤติกรรมผู้บริโภค แม้การรักษาวัฒนธรรมอันแข็งแกร่งที่ดีงามคือ เคร่งครัดในการปฏิบัติตามศาสนาพุทธ ตลอดจนการแต่งกายที่ผู้คนยังนิยมนุ่งโสร่ง ผ้าถุง และชุดแต่งกายประจำชาติ แต่การรับวัฒนธรรมตะวันตกมากขึ้น โดยเฉพาะสังคมก้มหน้าในเมืองหลวงกับโทรศัพท์มือถือและโลกโซเชียล ทำให้ผมสัญญากับตัวเองว่า ต้องไป AEC ให้ได้ทุกปีอย่างน้อย 1 ประเทศ เพราะถ้าไม่ไปจะไม่รู้เลยว่า เค้าเปลี่ยนแปลงรวดเร็วแค่ไหน และน่ากลัวเพียงใด.

ผศ.ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย

ผอ.ศูนย์พยากรณ์เศรษฐกิจและธุรกิจ

อ่านเพิ่มเติม...