ป้ายหาเสียง ส.ก.บนบาทวิถีที่ผมเดิน...ถ้าเป็นป้ายขนาดใหญ่ ตั้งขวางก็กินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่ง ไม่บอกล่ะครับ...พรรคไหน เห็นหน้าเข้มๆหนวดเคราครึ้ม ผมก็เมินนี่เป็นนิสัยเอาแต่ได้ ไม่เกรงใจคนอื่นป้ายขนาดใหญ่เท่ากัน แสดงว่าเงินหนาพอกัน แต่วางป้ายแนวขนาน คนขับรถผ่านเหลือบตาก็เห็น คนเดินถ้าสนใจก็แค่หันหน้าเข้าหาผมเห็นว่า เป็นป้ายที่เกรงใจชาวบ้าน การขวางแนวขนานเปิดพื้นที่บาทวิถีให้เดินได้สบาย ไม่สะดุดตา สะดุดตัว เพราะบางป้ายตั้งเก้งก้างไม่ดูตาม้าตาเรือ คนแก่แบบผม เคยเดินชนมาแล้วแม้จะเป็นป้ายเจตนาให้เลือก ส.ก. แต่ก็แถมผู้สมัครผู้ว่าฯ กทม. เช่น เบอร์ 4 ก็มีภาพอาจารย์สุชัชวีร์ เด่นเป็นสง่าเบอร์นี้ ผมให้ใจไว้นาน เหตุเพราะมีปกตินิสัยชอบลุ้น “ท่านรอง” อ่านแต่ข่าวคุณชัชชาติ เป็น “คุณต่อ” มานาน อารมณ์ลุ้นจึงออกมาเป็นทำนอง “ของขึ้น”ยิ่งมาเจอกรณี “ปริญญ์เอฟเฟกต์” กระหน่ำ ใครจะคิดยังไงไม่รู้ แต่ผมเห็นเป็นเรื่องเฉพาะตัวใครทำอะไรไว้ ก็ต้องรับกรรมนั้นไป ไม่เกี่ยวกับผู้สมัคร...ซึ่งเป็นอีกคนดูป้ายหาเสียงเลือกตั้งไป เดินคิดไป จนเจอป้ายผู้สมัคร ส.ก.เบอร์ 3 พรรคกล้า พยายามจำชื่อ ประยูร สงแก้วขนาดป้ายใหญ่มาตรฐาน แต่พับป้ายหักเข้าประกบเสาไฟฟ้า...ลดพื้นที่ขวางทางเท้าไปได้ครึ่งหนึ่ง...เออ! รู้จักวางรูปแบบป้าย แบบเกรงใจชาวบ้าน...ผมสะดุดใจมาก นึกรักขึ้นมาเลยป้ายนี้ทำให้ผมต้องหยุดดู...จุดที่พับป้าย พอเห็นหน้าผู้สมัคร ส.ก. ...พรรคกล้า ด้านขวาเห็นหน้าคุณอรรถวิชช์ สุวรรณภักดี เลขาธิการพรรค ด้านซ้ายเห็นหน้าคุณกรณ์ จาติกวณิช หัวหน้าพรรคมีตัวหนังสือโฆษณาตัวใหญ่ ใส่ใจ แก้ไขปากท้องกว่าจะอ่านครบ ก็ต้องหยุดตั้งใจอ่าน เพราะถ้าเดินผ่าน ผมเห็น “ปากท้อง” สองคำอ่านแล้วก็นึกขำ...ชีวิตคนกรุง...กับผู้สมัคร ส.ก. นานหลายๆปี จะมีโอกาสได้ยินเสียงเขามาเสียงถึงหน้าบ้านสักครั้ง เลือกตั้งเข้าไปแล้ว เขาจะไปทำอะไรให้บ้างในสภา กทม. ก็ไม่ค่อยได้รู้เข้าไปเป็น ส.ก.แล้ว จะใหญ่แค่ไหน จึงกล้าบอกว่า ใส่ใจแก้ไขปัญหาปากท้องเดินต่ออีกนิด ก็นึกได้ ...ก็บาทวิถีแถวนี้ หรือทุกแถวๆในบ้านนี้ เมืองนี้...เขาก็มักมีหาบเร่แผงลอย วางขายสินค้า ตั้งแต่รัฐบาลคุณประยุทธ์มา ตามด้วยผู้ว่าฯอัศวิน...หาบเร่แผงลอย ที่เคยขายกันตามสบายสบายคนขาย สบายคนซื้อ ซื้อได้ใกล้มือ เกือบจะหายวับไปกับตาประสบการณ์เฉพาะตัว...แบบว่าครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผมเดินถึงหัวเลี้ยวซอยใหญ่เข้าซอยเล็ก มีแผงลอยคอหมูย่างเจ้าประจำ ขายมาเป็นสิบปี ก็คุ้นเคยกันดีหน้าแผงเหลือพื้นที่ให้คนซื้อยืน...จึงเหลือเนื้อที่ให้คนเดินแบบเบียดหลัง ก็ขอโทษขอโพยกันไปแต่วันนั้นหน้าแผงว่าง ผมเดินถึงคนซื้อประชิดหน้าแผงพอดี ทันทีนั้นเขาก็หันร่มที่เพิ่งพับขวาง...เป็นอันว่าหมดทางเดินจะก้าวลงถนนก็ไม่ได้ รถยนต์รถมอเตอร์ไซค์เร่งเครื่องกันครึกครื้นเป็นอันว่า หน้าที่ ส.ก.ที่คุยว่าจะแก้ปัญหาปากท้อง น่าจะอยู่ตรงนี้ ตรงที่รู้จักว่าทางเท้าไหนควรให้ขายของ ทางเท้าไหนไม่ควร เมื่อขายกันแล้ว ผู้คนก็ต้องเรียนรู้วิธีที่จะอยู่ร่วมกันคิดได้แล้ว ผมตั้งใจเลือก ส.ก.เบอร์ 3 ครับ ยี่ห้อพรรคกล้า คงจะกล้าเข้าไปทำเรื่องยากๆให้เป็นเรื่องง่าย ของกินริมทางเท้ามีขาย กองขยะที่เคยขวางทางเท้าก็คงจะหมดไปในไม่ช้า.กิเลน ประลองเชิง
