เสน่หาคำ “ฉิบ-หาย”

ถ้าไม่ได้อ่าน “ศัพท์สรรพรรณนา” (ปรัชญา ปานเกตุ เขียน สถาพรบุ๊คส์ พิมพ์ พ.ศ.2565) บทที่ 70 “ฉิบ-หาย” ผมคงไม่ตกใจนึกไม่ถึงว่า คำที่หลุดจากปลายลิ้น...ทุกเมื่อเชื่อวัน...เป็นคำโบราณ เก่าแก่ ทั้งซ่อนซุก เสน่ห์ และความหมาย ลึกเร้น...ชนิดที่ถ้านึกขึ้นได้ คงพูดไม่ออกจากปากได้ง่ายเหมือนแต่เก่าก่อน