ตอนหนึ่งในคำนำ หนังสือเล่ม สงครามสามก๊ก 26 ยุทธวิธีสู่ชัยชนะ (หลีอันสือ เขียน เกียรติศักดิ์ ฟงปรีชากุล แปลนวรัตน์ ภักดีคำ บก.พิเศษ มติชน พิมพ์ พ.ศ.2558) บอกว่า ใช้เนื้อหาจากพงศาวดาร ฉบับ เฉินโซว่พอให้ผมพอมั่นใจ นิยายสามก๊กที่ว่ากันว่า เท็จเจ็ดจริงสามนั้น...เนื้อหาต่อไปนี้ อยู่ใน 3 ส่วนของเรื่องจริงรวบรัดตัดความ...เมื่อกองทัพโจโฉเข้าซีจิ๋ว ก็มุ่งไปเมืองแพเสีย ซึ่งลิโป้อาศัยอยู่ ตันก๋งกุนซือลิโป้แนะว่า ข้าศึกแม้กำลังมาก แต่เดินทางไกลมากำลังเหนื่อย ควรส่งกำลังออกโจมตีทันที ลิโป้ไม่ฟัง เขาเห็นว่าควรตั้งรับตอนโจโฉเข้าเขตแม่น้ำอี้เสียดีกว่าผล...ลิโป้พลาด รบแพ้ยับเยิน หนีหัวซุนไปหลบอยู่เมืองแห้ฝือ กัดฟันรบรุกโจโฉหลายครั้ง แต่ก็แพ้ทุกครั้งเวลานั้น ลิโป้เริ่มถอดใจ...ไม่คิดสู้ เอาแต่ตั้งรับอยู่ในเมือง โจโฉก็ยังทำอะไรไม่ได้ ต้องเปลี่ยนแผน เขียนจดหมายเกลี้ยกล่อม ให้ลิโป้เห็นข้อดีข้อเสียของการรบ ลิโป้จิตตก คิดยอมจำนนแต่ตันก๋งกุนซือ เคยมีอดีตคับแค้นคาใจกับโจโฉมานาน เกลี้ยกล่อมให้ฮึดสู้“กองทัพโจโฉเดินทางมาไกล ส่งเสบียงยาก ไม่อาจรบยืดเยื้อ ท่านแม่ทัพควรนำทัพออกไปตั้งฐานประจัญบานนอกเมือง หากโจโฉบุกโจมตีท่าน ข้าจะยกทัพในเมืองไปโอบล้อมด้านหลัง หากโจโฉโจมตีเมือง ท่านแม่ทัพก็ยกกำลังมาช่วยรบไปอย่างนี้ ไม่นาน โจโฉก็จะขาดเสบียง ถึงเวลานั้น เราค่อยบุกสองด้านพร้อมกัน ชัยชนะก็อยู่ในเมืองเรา”แต่แผนรบของชายชาติทหาร ก็เป็นอันล้มเลิก เพราะภรรยาลิโป้ห้าม เธอให้เหตุผลว่า ตันก๋ง และโกซุ่น ไม่ถูกกัน หากคุมทัพอยู่ในเมืองด้วยกัน วันที่สองคนแตกหักกัน แผนการรบของท่านก็สะดุด“หากท่านรบแพ้ ตัวข้าก็ต้องตกเป็นภรรยาผู้ชนะ”ประโยคนี้ ลิโป้เชื่อภรรยา ไม่ยอมออกไปรบอีก แต่ยังมีความหวัง จะให้อ้วนสุด ซึ่งเคยส่งคนมาขอบุตรสาวตัวเอง จึงวางแผนส่งลูกสาวไปให้เป็นสะใภ้อ้วนสุด หวังอ้วนสุดส่งทัพมาช่วย แต่พลธนูของโจโฉรู้แกวยิงสะกัดลิโป้คุมเชิงรับโจโฉ ยิ่งนานทัพโจโฉก็ยิ่งเหนื่อยล้า หมดใจ แต่สองกุนซือ ซุนฮิว และกุยแก ช่วยกันห้าม“ลิโป้เก่งรบแต่ไร้กลวิธี เวลานี้ต้องหลบอยู่ในเมือง ความเฉียบแหลมที่เคยมีก็หมด ความห้าวหาญของทหารขึ้นอยู่กับผู้นำ เมื่อผู้นำหมดใจ ผู้น้อยก็ไร้แรงสู้”แล้วสองกุนซือก็คิดวิธีผันน้ำจากแม่น้ำซุย และแม่น้ำหยีเข้าท่วมเมืองแห้ฝือนานเป็นแรมเดือน ลิโป้คิดจะยอมจำนน แต่ตันก๋งห้าม ไว้ใจโจโฉไม่ได้ ขืนมอบตัวก็ตายเปล่า ลิโป้ก็ต้องนิ่งสถานการณ์บีบคั้นนานเข้า ลิโป้ยิ่งเสียศูนย์ อารมณ์เสียใส่นายทหารใหญ่...สั่งลงโทษทหารแอบต้มเหล้าดื่ม ทหารยิ่งเสียใจ แปรพักตร์จับตันก๋งและโกซุ่น แล้วหนีไปอยู่กับโจโฉถึงขั้นนี้ลิโป้...ก็ยอม...บอกลูกน้องให้ตัดหัวตัวเองไปกำนันโจโฉ เอาความชอบเพื่อความอยู่รอดแต่ไม่มีลูกน้องคนไหนกล้า ฉากสุดท้าย ลิโป้เดินลงจากป้อมในเมือง ยอมจำนนลิโป้บอกโจโฉ “ต่อไปนี้ ข้าจะอาสาคุมกองทัพม้า ส่วนท่านคุมกองทัพทหารราบ นับแต่นี้ไป จะไม่มีใครต้านทานท่านได้อีก” แต่คนอย่างโจโฉรู้ทางลิโป้ดี หันไปตามเล่าปี่ (ตอนนั้นเล่าปี่อยู่กับโจโฉ)เล่าปี่เคยมีบุญคุณความแค้นกับลิโป้หลายครั้ง บอกโจโฉสั้นๆ “ท่านลืมเต๊งหงวน และตั๋งโต๊ะ (สองพ่อบุญธรรม ที่ลิโป้ฆ่า) แล้วหรือ”ลิ้นเล่าปี่คมกว่าคมมีด ชีวิตลิโป้จบลงบนหลักประหาร หมดโอกาสไปเนรคุณพ่อบุญธรรมคนต่อไปผมเคยเขียนเรื่องลิโป้ตอนนี้หลายครั้ง...แต่เขียนครั้งนี้ ผมรู้สึกว่า สะใจได้อารมณ์กว่าครั้งก่อนๆความจริงที่กำลังเกิดขึ้นในบางบ้านเมือง เขากลัวกัน เลือกตั้งครั้งหน้าลิโป้อาจชนะ สถานการณ์จึงจำเป็นให้ต้องฆ่าตัดตอนเสียก่อนในตอนนี้.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
