บทที่ 5 ในหนังสือมาดามสามก๊ก ฉบับศาสตร์ยอดผู้นำ (แสงดาว พิมพ์ พ.ศ.2567) “มาดามตูน” เขียนเรื่องใช้คนผิดคิดจนตัวตาย ผมอ่านแล้วสะใจ นี่แหละบทสุดท้ายของท่านผู้นำระหว่างปี ค.ศ.193 ระหว่างโจโฉเริ่มสร้างกองทัพเตาะแตะตั้งตัว มีกองกำลังทหารเข้มแข็ง พร้อมจะขยายดินแดนแผ่อิทธิพล โจโฉคิดถึงโจโก๋บิดาที่อยู่เมืองตันลิว จึงส่งจดหมายไปชวนให้มาอยู่ด้วยกันที่เมืองกุนจิ๋วเขาบอก ขอมาให้กำลังใจลูกชายที่กำลังประสบความสำเร็จในชีวิตโจโก๋ดีใจมาก สั่ง 200 ข้าทาสบริวาร เก็บข้าวของทรัพย์สมบัติ ขึ้นเกวียนขบวนยาวเหยียด เริ่มเดินทาง ระหว่างทางต้องผ่านเมืองซีจิ๋ว โตเกี๋ยมเจ้าเมืองรู้ทางลมการเมือง จึงส่งทหาร 500 นายออกไปช่วยอารักขาแน่นอน โตเกี๋ยมหวังเอาหน้า หวังความชอบในภายหน้าแต่โตเกี๋ยมพลาดถนัด หัวหน้านายทหารที่ส่งไปนั้นชื่อเตียวคี แม้รับใช้โตเกี๋ยมมานาน แต่นิสัยพื้นฐาน อดีตโจรโพกผ้าเหลืองยังไม่เปลี่ยนแรกๆเตียวคีก็คุ้มครองกองเกวียนโจโก๋แข็งขัน แต่เมื่อเห็นทรัพย์สินมีค่ามหาศาลก็อดใจไม่ไหว หารือกับพรรคพวกแล้วเห็นตรงกัน โตเกี๋ยมเจ้าเมืองซีจิ๋ว แม้เป็นนายใจดี แต่ไม่มีผลตอบแทนน่าพอใจไม่สู้หาโอกาสปล้นเอาทรัพย์สมบัติโจโก๋ไว้แบ่งกันเอง รวยเสียเลยวันนี้จะดีกว่าเมื่อกองเกวียนโจโก๋มาถึงตำบลวัดแฮหุย เวลาก็พลบค่ำ ทั้งฝนยังตกกระหน่ำหนัก จำเป็นที่กองเกวียนต้องหยุดพัก ตกดึก ขณะคนในกองเกวียนหลับสนิท เตียวคีกับพวกก็บุกเข้าไปเข่นฆ่าโจโก๋และบริวารตายเรียบ แล้วขนทรัพย์สมบัติที่หมายตา หนีหายเข้าไปในป่าเมื่อโจโฉทราบข่าว ท่านผู้นำโกรธจนเป็นลมล้มพับ ฟื้นขึ้นมาก็สีหน้ากราดเกรี้ยวสั่งกรีธาทัพมุ่งหน้าไปเมืองซีจิ๋ว ผ่านบ้านเมืองรายทางก็สั่งฆ่าผู้คนทุกเมืองเป็นการระบายแค้นและแล้วทัพโจโฉก็เข้าล้อมเมืองซีจิ๋ว ประกาศให้รู้ทั่วกัน เมื่อเข้าเมืองได้จะฆ่าทุกคนช่วงเวลาที่โจโฉกำลังฮึ่มๆใส่โตเกี๋ยม ตันก๋งเจ้าเมืองตองกุ๋นซึ่งเคยมีบุญคุณช่วยเหลือโจโฉไว้ครั้งหนึ่งก็เดินทางมาบอกโจโฉว่าโตเกี๋ยมเจ้าเมืองซีจิ๋ว เป็นคนใจดีซื่อตรง แต่พลาดที่เผลอเลี้ยงโจร ไว้ใช้ใกล้ตัวตันก๋งขอร้องให้โจโฉผ่อนปรนโทษโตเกี๋ยม และชาวเมืองซีจิ๋ว ที่ไม่รู้เห็นอะไรกับงานปล้นฆ่าบิดาโจโฉแต่ไฟแค้นที่สุมอก โจโฉไม่ฟัง บอกเพื่อนตันก๋ง เป็นแผนร้ายของโตเกี๋ยม หันไปบัญชาการรบล้างแค้นเมืองซีจิ๋วด้วยตัวเองเรื่องใหญ่ในสามก๊กตอนนี้จึงเป็นบทเรียนสำคัญในการเลือกใช้คน ถ้าผู้นำเลือกใช้คนผิด ไม่เพียงจะนำความเสียหายมาให้ตน สุดท้ายประชาชนผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ต้องพลอยรับเคราะห์กรรมตามยืนยันความใจดำไร้เทียมทานของโจโฉ แบบที่เคยประกาศ ข้ายอมทรยศโลก แต่จะไม่ยอมให้ใครมาทรยศกับตนแม้คนเดียวมาดามตูนจบเรื่องนี้ด้วยคำสอน...คนเป็นผู้นำต้องมีวิสัยทัศน์ในการเลือกใช้คน “ดูคนออก บอกคนได้ ใช้คนเป็น” การดูคนเป็นศิลปะซับซ้อนที่สอนกันไม่ได้ง่ายๆมาดามตูนค้นวิธีที่ขงเบ้งทดสอบคนที่จะเลือกมาทำงานไว้ 7 ข้อ ต่อไปนี้1.ลองใจด้วยความผิดถูกเพื่อหยั่งรู้คุณธรรม 2.โต้แย้งให้จนมุม เพื่อดูปฏิภาณไหวพริบ 3.ซักถามด้วยกลอุบายเพื่อดูสติปัญญา 4.แจ้งภัยให้รู้เพื่อดูความกล้า 5.มอมเมาด้วยสุราเพื่อพิจารณานิสัย (เอ๊ะ! ข้อนี้ฟังคุ้นๆ)6.สรรเสริญด้วยลาภยศเพื่อดูความโลภและ 7.มอบงานให้ทำเพื่อดูความรับผิดชอบผมอ่านเรื่องของมาดามตูนจบ ขอเติมนิดเดียว...ทั้งหมดนี้ เป็นวิธีของคนดีเลือกใช้คน แต่ถ้าเป็นมหาโจร โจรรู้ทางโจร เขาก็เลือกใช้โจรด้วยกันน่ะซี!กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
