มีการตั้งคำถามจากหลายฝ่ายถึง ระบบการเตือนภัยของประเทศไทย อย่างที่ บก.ลายจุด สมบัติ บุญงามอนงค์ พูดก็ถูก หลังเหตุการสึนามิ เมื่อ พ.ศ.2547 รัฐบาลขณะนั้นมีการหารือถึงมาตรการเตือนภัยในการรับมือกับภัยสึนามิ ซึ่งสร้างความเสียหายให้กับชีวิตและทรัพย์สินมากมายมหาศาล เป็นบทเรียนครั้งสำคัญในการรับมือกับภัยธรรมชาติที่มีความรุนแรง ปัญหาใหญ่คือ สัญญาณและระบบการสื่อสาร ที่จะต้องสื่อสารให้ประชาชนรับรู้โดยเร็วที่สุด มีข้อเสนอจากผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือว่าควรจะมีการแบ่งปันช่องสัญญาณ ในกรณีที่เครือข่ายใดล่มและมีเครือข่ายอื่นยังใช้งานได้ก็ให้สามารถใช้ร่วมกันได้