ตำรานักเขียนเล่มหนึ่งที่ผมเคยอ่าน ท่าน บก.จะไม่ยอมทนอ่านงานเขียนของนักเขียนหน้าใหม่ต่อ...เพียงไม่กี่บรรทัด ในย่อหน้าแรกๆ หากเห็นว่าเป็นงานเขียนของคนหลงตัวพระอาจารย์พรหม พระฝรั่งสมภารวัดพุทธในเมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย...ก่อนจบเคมบริดจ์ออกมา ท่านก็ถูกอบรมว่า คนที่หลงสรรเสริญตัวเองนั้น เป็นคนอัตตาสูง...เหมือนกัน“แต่มันไม่ใช่เช่นนั้นหรอกนะโยม”พระอาจารย์พรหมพูดหนักแน่นขนาดนี้ มีที่มา สมัยเป็นนักเรียน ครูคนแรกที่สอนเรื่องการปฏิบัติภาวนา ถามถึงสิ่งแรก ที่ทำตอนแรกหลังตื่นตอนเช้าผมตอบ “ผมก็เข้าห้องน้ำ” ครูถาม “ห้องน้ำมีกระจกเงาไหม?” “มีซีครับ”“ดี” ครูพูดต่อ “ต่อไปนี้ทุกๆเช้า เอาตั้งแต่ก่อนแปรงฟัน เธอจงมองกระจกเงานั้นและยิ้มให้ตัวเอง”ผมค้านครู บางคืนเข้านอนดึก เมื่อตื่นเช้าก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรขนาดนั้น บางครั้งยังกลัวตัวเองในกระจก เรื่องให้ยิ้มกับกระจกทุกเช้าลืมไปได้เลยครูหัวเราะหึๆ จ้องเข้าไปในดวงตาผม “ถ้าเธอไม่สามารถจัดการตัวเองให้ยิ้มได้โดยธรรมชาติ เธอก็ลองเอานิ้วชี้ทั้งสองจิ้มเข้าไปที่มุมปากออกแรงฉีกมันเสียหน่อย”ครูไม่แค่พูด ยังทำตัวอย่างให้ดู ท่าทางครูดูตลก จนเด็กนักเรียนอย่างผมหัวเราะกิ๊กออกมาเมื่อครูมีศรัทธาสอน นักเรียนก็ตั้งใจจะทำ เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเข้าห้องน้ำก็จ้องหน้าในกระจก มันไม่ใช่ภาพที่หน้าดูอะไรนัก ยิ้มธรรมชาติเกิดขึ้นไม่ได้แน่ลองทำตามครูสอน เอานิ้วชี้ฉีกมุมปากสองข้าง “อาตมาเห็นนักเรียนอายุน้อยที่ดูโง่ๆกำลังหน้าทึ่มๆอยู่ในกระจก แล้วก็อดยิ้มจนเห็นไรฟันตัวเองไม่ได้”รอยยิ้มโดยธรรมชาติที่ปรากฏขึ้นนั้น อาตมามองเห็นเด็กนักเรียนในกระจกยิ้มให้อาตมา นั่นทำให้อาตมายิ้มกว้างขึ้น ภายในสองสามวินาทีมันก็จบลงด้วยการที่เราหัวเราะให้กันและกันนับแต่วันนั้น ทุกเช้าเมื่อลุกจากเตียง ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร อาตมาก็ทำ ไม่ช้าก็หัวเราะให้ตัวเองได้ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะด้วยการช่วยเหลือจากนิ้วสองนิ้วของตัวเองวันนี้บวชพระได้เป็นสมภาร ญาติโยมมักพูดว่า “อาตมายิ้มอยู่ตลอดเวลา กล้ามเนื้อรอบๆปากอาตมามันอาจจะค้างอยู่ที่ท่านั้นก็ได้”เล่าประสบการณ์นำร่องแล้ว พระอาจารย์พรหมก็เข้าสู่เนื้อหาคำสอน เราสามารถพยายามใช้กลเม็ดสองนิ้วได้ทุกเมื่อ มันจะมีประโยชน์เป็นพิเศษเมื่อเรารู้สึกป่วย เบื่อ รำคาญ สุดทน หรือ...ซึมเศร้าสุดขีดการหัวเราะ ได้รับการพิสูจน์แล้ว ช่วยให้ร่างกายปลดปล่อยสารเอ็นดอร์ฟินเข้าสู่ระบบหมุนเวียนของเลือด ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างระบบภูมิต้านทานและทำให้เรารู้สึกมีความสุขมันช่วยให้เรามองเห็นอิฐก้อนสวยๆ 998 ก้อนในกำแพง ไม่ใช่เห็นเฉพาะก้อนที่ไม่สวยสองก้อน ยิ่งกว่านั้นการหัวเราะก็ทำให้เราดูงดงามพระอาจารย์พรหมตบมุกจบคำสอน เรียกรอยยิ้มจากคนฟังว่านี่เป็นเหตุให้บางคราว อาตมาเรียกวัดพุทธของเราในเมืองเพิร์ธว่า “สถานเสริมสวยของอาจารย์พรหม”.กิเลน ประลองเชิง
