ข่าว
100 year

ไขความกระจ่างวิธีเคลื่อนตัวของวานรโบราณ

ไทยรัฐฉบับพิมพ์3 ม.ค. 2563 10:01 น.
SHARE

(ภาพจาก: S. Bambi (University of Florence, Florence, Italy) and Kayla Younkin (American Museum of Natural History, New York, NY))

เมื่อเร็วๆ นี้ทีมนักวิจัยนานาชาติรายงานลงในวารสาร Proceeding of the National Academy of Science (PNAS) ถึงการศึกษาเชิงลึกเกี่ยวกับโครงกระดูกของ Oreopithecus bambolii คือสกุลหนึ่งของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรหรือไพรเมต เคยอาศัยในดินแดนที่ปัจจุบันคือเกาะซาร์ดิเนียและทัสคานี เมื่อประมาณ 6,700,000- 8,300, 000 ปีก่อน

หลักฐานการมีอยู่ของ Oreopithecus bambolii ถูกค้นพบครั้งแรกเมื่อราวปี พ.ศ.2415 ตั้งแต่นั้นมานักวิทยาศาสตร์ได้ถกเถียงวิธีการเคลื่อนไหวร่างกายของมัน นักวิชาการบางรายเสนอว่าสกุลนี้น่าจะเชี่ยวชาญการปีนต้นไม้ แต่มีคนอื่นที่ไม่เห็นด้วยและยืนยันว่าพวกมันอยู่บนบกและเดินตัวตรง ต่อมานักวิจัยได้พยายามยุติการถกเถียงนั้น โดยศึกษาโครงกระดูกที่สมบูรณ์ที่สุดที่เคยค้นพบจากโครงกระดูกว่าเป็นเพศชายหนักราว 30 กิโลกรัม ที่ขุดพบในปี พ.ศ.2501 และเปรียบเทียบสิ่งที่พบกับไพรเมตโบราณและสมัยใหม่อื่นๆอย่างรอบคอบ เพื่อค้นหาว่า Oreopithecus bambolii ถนัดปีนต้นไม้หรือว่าเดินตัวตรง

ผลวิจัยพบว่าร่างกายของ Oreopithecus bambolii คล้ายกับชะนียุคใหม่ มีกระดูกสันหลังส่วนเอว 5 ท่อนแทนที่จะเป็น 4 ท่อนแบบที่พบในลิงใหญ่ยุคใหม่ กระดูกเชิงกรานก็แตกต่างจากไพรเมตอื่นๆ ทั้งยุคใหม่หรือโบราณ แนวขวางของปีกอุ้งเชิงกรานและความยาวของกระดูกก้นคล้ายลิงใหญ่ยุคไมโอซีน ซึ่งโครงสร้างของกระดูกเชิงกรานนั้นเอื้อต่อการเดินตรงมากกว่าลิงยุคใหม่ แต่ไม่มากพอที่จะเดินตรงได้เหมือนมนุษย์ เป็นไปได้ที่พวกมันอยู่บนเกาะและเดินบนบก ทำให้สูญเสียความสามารถในการปีนป่าย แต่ไม่เคยพบว่าพวกมันเดินตัวตรง.

อ่านเพิ่มเติม...

แท็กที่เกี่ยวข้อง

วานรโบราณไพรเมตOreopithecus bamboliiสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโครงกระดูกวิธีเคลื่อนตัวของวานรโบราณการศึกษา

Most Viewed

คุณอาจสนใจข่าวนี้