ถ้ายึดทฤษฎีสำนักท่าพระจันทร์ เผยแพร่ผ่านนิตยสารพรีเชียส ของอาจารย์รังสรรค์ ต่อสุวรรณ ในจำนวนสี่พิมพ์ใหญ่วัดระฆัง พิมพ์ใหญ่พิมพ์ที่ 1 ที่คนรักพระสมเด็จคุ้นตาถือเป็นองค์ครู ก็คือองค์ของคุณอุดม กวัสราภรณ์ หรือ ที่วงการเรียกกันว่า “เสี่ยดม”
ข้อเด่นองค์เสี่ยดม ติดพิมพ์ลึก เส้นหูซ้ายติดชัด หูขวาติดรางๆ เส้นสังฆาฏิ ที่พาดจากบ่าซ้ายคม ระนาบความโค้งของเส้นแซมใต้เข่า เป็นต้นแบบของเส้นแซมพิมพ์ใหญ่ทั่วๆไป แม้จะเป็นคนละแม่พิมพ์
บนสุดกลางฐานชั้นที่ 1 มีเส้นเล็กนูนตั้งแต่ซ้ายไปเกือบสุดด้านขวา
ความคมชัดของวัดระฆังพิมพ์ใหญ่องค์นี้ ใช้ทฤษฎีการดูตำหนิเหรียญได้ เจอองค์ที่ติดเส้นคมลึกคล้ายกัน ถือเป็นตัวช่วยที่ดี...เพียงแต่ต้องเข้าใจ ส่วนใหญ่ของพิมพ์นี้ ติดพิมพ์ตื้นกว่า เส้นคมๆเหล่านี้ไม่มี
ข้อด้อยองค์เสี่ยดม ก็มี เนื้อพระเกลี้ยงสะอาด ความนุ่มความหนึกน้อยกว่า ธรรมชาติของสมเด็จวัดระฆังทั่วไป ทั้งด้านหลังยังเรียบ แต่ก็มีรอยปริแยกเล็กที่ขอบบน เป็นต้นแบบพระสมเด็จแท้หลังเรียบอีกองค์หนึ่ง
พระที่คมสวยบางองค์ มีความลับ เจ้าของเป็นเซียนระดับตำนาน ศึกษาแม่พิมพ์พระด้วยการเอาปูนถอดแม่พิมพ์ แล้วก็เผลอดึงเอาเนื้อแก้มซ้าย...หายไป
เนื้อที่อุดซ่อมไว้ ถึงวันนี้ก็นวลเนียนกลืนกับเนื้อจริง ถ้าไม่บอกก็คงไม่มีใครรู้
ดูภาพ พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ องค์ในคอลัมน์...พิมพ์ใหญ่พิมพ์ที่ 1 ส่วนเนื้อที่นูนสูงสึกช้ำ เปิดให้เห็นความฉ่ำซึ้ง หนึกนุ่ม เข้ามาตรฐานเนื้อวัดระฆังแท้
องค์พระใหญ่ทึกทักล่ำสัน ตัดกับพื้นผนัง รักเก่าทองเก่าปิดเกือบเต็ม ช่วยขับองค์พระที่งามเด่น ให้โดดเด่นเพิ่มขึ้น
สำหรับคนเป็นพระ สิบยี่สิบปีที่แล้ว...
ดูแค่รักน้ำเกลี้ยง กับทอง ไม่ต้องมีผิวพระนุ่มหนึกให้เห็น ก็พอตัดสินใจได้ แต่ถึงปีนี้ รักทองปลอมทำดีขึ้น ทั้งเนื้อพระปลอมก็ใกล้เคียง พระสภาพนี้ จึงกลายเป็นพระดูยาก
...
ค่อยๆไล่เรียงเนื้อทองที่ยุบย่น ตามธรรมชาติ ผิวรักเปิดให้เห็นทั้งที่เป็นปื้นหนา ...หาภาพพระสมเด็จวัดระฆังแท้...ที่มีอยู่ไม่กี่องค์ มาเทียบเคียง...ก็ไปกันได้
ดูขอบข้าง ไม่ขัดตา แล้วก็พลิกด้านหลัง
ขอบข้างสึกมน ผิวพื้นด้านหลังมีฝ้ารักสีน้ำตาลอ่อน สลับสีน้ำตาลเข้ม เศษรักทั้งที่เป็นชิ้นเล็ก ชิ้นใหญ่ ช่วยให้เห็นสัญลักษณ์ภาพรวม...รื่นตา หลังพระสมเด็จวัดระฆังแท้ ...เกิดขึ้นตามธรรมชาติพาไป ไม่เหมือนกันสักองค์เดียว
หลังแบบนี้ ถือเป็นแบบหนึ่ง
พิมพ์ถูกต้อง เนื้อหาซึ้งจัด ธรรมชาติกลมกลืน สะสมคะแนนเพิ่มขึ้น และเพิ่มขึ้น สมมติฐานพระดูยาก ที่ตั้งไว้ ตามสายตาคนรักพระแก่ๆ ก็กลายเป็นพระดูง่าย...ง่ายแบบสบายตา ไม่มีข้อสะดุดตรงไหนเลย
ยิ่งเมื่อมีคนหนุ่มตาดีกว่า ใช้แว่นสิบเท่าส่อง มองแผ่นมวลสารสี่เหลี่ยม เหนือแผ่นรักด้านล่างแผ่นหลัง...แล้วบอกว่า “มีแผ่นผ้า” ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นเศษจีวร...นี่ก็คือหนึ่งในมวลสารที่เจอในสมเด็จวัดระฆัง น้อยองค์
จะคุยว่าของปลอมยังไม่มี ก็ไม่แน่ใจ น่าจะใช้คำว่ายังไม่เคยเจอ หรืออาจจะเจอต่อไปในของปลอม
ขอแสดงความดีใจกับเจ้าของพระ มีคนรักพระสมเด็จน้อยคนนัก ที่ใช้เงินไม่มาก ได้เป็นเจ้าของพระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ พิมพ์หมายเลข 1 ที่งดงามครบเครื่อง ถึงขนาดนี้
ดูภาพขาวดำ ซึ้งตาไม่พอ ก็ขอให้เปิดดูปาฏิหาริย์จากหิ้งพระ ทางไทยรัฐ ออนไลน์
ไม่ได้ดูองค์จริง ดูภาพสีที่เห็นคมชัดทั้งด้านหน้าด้านหลัง ก็น่าจะพอ.
พลายชุมพล