“ภัสริน-ภัทรพงษ์” สส.ปชน. จวก “โสภณ” ไม่เป็นกลาง กีดกันฝ่ายค้านร่วมประชุม AIPA ส่งแต่คนฝ่ายรัฐบาลร่วม อัดซ้ำทำงานช้าจนไม่มีข้อมติไทยเข้าที่ประชุม เสียโอกาสแก้ปัญหาสแกมเมอร์-น้ำพิษ
วันที่ 11 พฤศจิกายน 2569 น.ส.ภัสริน รามวงศ์ สส.กรุงเทพฯ พรรคประชาชน และ นายภัทรพงษ์ ลีลาภัทร์ สส.เชียงใหม่ พรรคประชาชน แสดงความเห็นต่อกรณีที่ นายโสภณ ซารัมย์ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ในฐานะประธานรัฐสภา ใช้อำนาจในการคัดเลือกผู้แทนรัฐสภาไทยเข้าร่วมการประชุมสมัชชาใหญ่รัฐสภาอาเซียน (AIPA General Assembly) ครั้งที่ 47 ระหว่างวันที่ 16-22 พฤศจิกายน 2569 ณ ประเทศฟิลิปปินส์ โดยไม่มีการส่งชื่อสมาชิกจากพรรคร่วมฝ่ายค้านเข้าร่วม
น.ส.ภัสริน ระบุว่า ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่ผ่านมา คณะผู้แทนรัฐสภาไทยจะประกอบด้วยสมาชิกจากทั้งฝ่ายรัฐบาล ฝ่ายค้าน และสมาชิกวุฒิสภา แต่การที่ประธานรัฐสภาเลือกส่งเฉพาะบุคคลจากฝ่ายรัฐบาลและพวกพ้องของตนเอง จึงสะท้อนถึงการใช้อำนาจที่ไม่เหมาะสม และยังเป็นการทำให้ประเทศไทยเสียโอกาสในการผลักดันปัญหาสำคัญของประชาชนเข้าสู่เวทีความร่วมมือระดับภูมิภาคด้วย
การดำเนินการของประธานโสภณที่ผ่านมามีข้อกล่าวหามาอยู่ก่อนแล้วจากความพยายามจำกัดบทบาทและอำนาจของประธานคณะกรรมาธิการในการตรวจสอบฝ่ายบริหาร มาวันนี้ยังขยายไปถึงการกีดกันไม่ให้สมาชิกฝ่ายค้านมีส่วนร่วมในการทำงานระหว่างประเทศอีก ทั้งที่สมาชิกรัฐสภาทุกฝ่ายต่างมีสถานะเป็นผู้แทนของประชาชนไทย และควรมีโอกาสร่วมกันปกป้องผลประโยชน์ของประเทศโดยไม่แบ่งแยกตามสังกัดทางการเมือง
น.ส.ภัสริน กล่าวต่อไปว่า ในการประชุม AIPA เมื่อปีที่ผ่านมา นายรังสิมันต์ โรม สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน ได้มีบทบาทในการชี้แจงและตอบโต้ข้อกล่าวอ้างของผู้แทนฝ่ายกัมพูชาเกี่ยวกับสถานการณ์ความขัดแย้งบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา แสดงให้เห็นว่าการมีส่วนร่วมของฝ่ายค้านสามารถช่วยสนับสนุนการทำหน้าที่ของรัฐสภาไทยในเวทีระหว่างประเทศได้อย่างเป็นรูปธรรม การตัดสมาชิกฝ่ายค้านออกจากคณะผู้แทนในปีนี้จึงเท่ากับเป็นการจำกัดบุคลากรและมุมมองที่ประเทศไทยสามารถนำไปใช้ปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง
การประชุม AIPA ในปีนี้จัดขึ้นภายใต้หัวข้อ “Parliament Securing a Peaceful, Prosperous, and People-Centered ASEAN” ซึ่งเกี่ยวข้องโดยตรงกับปัญหาที่ประชาชนในภูมิภาคกำลังเผชิญ ทั้งขบวนการหลอกลวงออนไลน์ สแกมเมอร์ ปัญหาฝุ่นพิษข้ามพรมแดน การปนเปื้อนสารพิษในแม่น้ำ ตลอดจนปัญหาการค้ามนุษย์และความรุนแรงต่อเด็ก ล้วนเป็นประเด็นที่จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือของฝ่ายนิติบัญญัติจากหลายประเทศในการผลักดันแนวทางแก้ไขร่วมกัน
น.ส.ภัสริน กล่าวต่อไปว่า เหตุการณ์นี้นอกจากมีการกีดกันฝ่ายค้านแล้ว ยังมีการดำเนินงานที่ล่าช้าของประธานรัฐสภาในการจัดทำและยื่นร่างข้อมติ (Resolution) ในนามประเทศไทย ซึ่งเป็นช่องทางสำคัญในการผลักดันปัญหาของประชาชนให้เข้าสู่การพิจารณาของที่ประชุม AIPA ทำให้ประเทศไทยในปีนี้ไม่มีร่างข้อมติเสนอเข้าสู่ที่ประชุม กลายเป็นการสูญเสียโอกาสในการกำหนดวาระความร่วมมือระดับภูมิภาค ทั้งที่มีปัญหาเร่งด่วนจำนวนมากที่จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข
ขณะที่นายภัทรพงษ์ ระบุว่า ตนไม่ได้สงสัยในความรู้ความสามารถของสมาชิกที่ได้รับเลือกให้เดินทางไปประชุม แต่ต้องการตั้งคำถามถึงการทำหน้าที่ของประธานรัฐสภา ซึ่งมีหน้าที่ประสานและต้องดำเนินการให้รัฐสภาไทยสามารถใช้กลไกความร่วมมือระหว่างประเทศได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ โดยเฉพาะการประชุม AIPA ครั้งที่ 47 ซึ่งรัฐสภาไทยไม่มีการยื่นร่างข้อมติในนามประเทศแม้แต่เรื่องเดียว ทั้งที่ประชาชนกำลังได้รับผลกระทบอย่างหนักจากปัญหาฝุ่นพิษและสารพิษในแม่น้ำที่ไหลข้ามพรมแดน
ตามกระบวนการปกติ รัฐสภาไทยจะมีคณะกรรมการบริหารหน่วยประจำชาติไทยใน AIPA เพื่อร่วมกันกำหนดแนวทางการดำเนินงานและจัดเตรียมข้อเสนอของประเทศไทย แต่ในครั้งนี้กลับไม่มีการจัดตั้งคณะกรรมการดังกล่าว เนื่องจากประธานรัฐสภาไม่ได้จัดให้มีการประชุมร่วมกันของรัฐสภา ส่งผลให้อำนาจในการดำเนินการตกอยู่กับประธานรัฐสภา และท้ายที่สุดประเทศไทยจึงไม่มีร่างข้อมติหรือข้อเสนอที่จะนำปัญหาของประชาชนเข้าสู่การพิจารณาในเวทีรัฐสภาอาเซียน
นายภัทรพงษ์ กล่าวต่อไปว่า สิ่งที่ต้องตั้งคำถามคือเหตุใดประธานรัฐสภาจึงปล่อยให้ประเทศไทยสูญเสียโอกาสดังกล่าว ทั้งที่ปัญหาข้ามพรมแดนไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการดำเนินงานของประเทศใดประเทศหนึ่งเพียงลำพัง การเสนอร่างข้อมติต่อ AIPA แม้ไม่ได้หมายความว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไขในทันที แต่ก็เป็นกลไกสำคัญในการสร้างฉันทามติและผลักดันให้ฝ่ายนิติบัญญัติของประเทศสมาชิกให้ความสำคัญกับประเด็นที่กระทบต่อประชาชนไทย การไม่ใช้กลไกดังกล่าวจึงเป็นการปล่อยให้โอกาสในการสร้างความร่วมมือหลุดลอยไปโดยไม่จำเป็น
การทำหน้าที่ของประธานรัฐสภาควรตั้งอยู่บนหลักความเป็นกลางและการรักษาผลประโยชน์ของประเทศเป็นสำคัญ ไม่ใช่การใช้อำนาจเพื่อจำกัดบทบาทของฝ่ายการเมืองที่เห็นต่าง เพราะผลกระทบจากการกีดกันฝ่ายค้านไม่ได้หยุดอยู่เพียงความขัดแย้งภายในรัฐสภา แต่ยังทำให้ประชาชนไทยสูญเสียโอกาสที่จะมีผู้แทนร่วมผลักดันปัญหาของตนเองในเวทีระหว่างประเทศ โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ประเทศไทยจำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือจากประเทศเพื่อนบ้านเพื่อรับมือกับปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตและสุขภาพของประชาชนโดยตรง