เป็นข่าวฮือฮาตลอดวันสุดสัปดาห์ เมื่อโลกออนไลน์ได้เผยแพร่ คำสั่งด่วนที่สุด ของ นายฉัตรชัย พรหมเลิศ ปลัดกระทรวงมหาดไทย ศบค.มท. ถึง ผู้ว่าราชการจังหวัดทุกจังหวัด ว่า “ด้วย บริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) ได้ขอความอนุเคราะห์สนับสนุนวัคซีนป้องกันโควิด-19 เพื่อลดความเสี่ยงในการแพร่ระบาดของโรคให้กับ พนักงาน 43,201 คน และ ครอบครัวของพนักงานบริษัท 28,244 คน ใน 76 จังหวัด และกรุงเทพมหานคร ศบค.มท. พิจารณาแล้ว จึงให้จังหวัดพิจารณาให้การสนับสนุนวัคซีนโควิด-19 ตามหลักเกณฑ์และแนวทางปฏิบัติของจังหวัดต่อไป ทั้งนี้ ศบค.มท. ได้แจ้งให้ กระทรวงสาธารณสุข พิจารณาสนับสนุนวัคซีนให้บริษัทด้วยแล้ว”
ในขณะที่ ผู้สูงอายุ ผู้ป่วย 7 โรคเรื้อรัง ประชาชนทั่วไป หลายสิบล้านคนที่ลงทะเบียนแล้ว แต่วัคซีนหมด ถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด รอฉีดวัคซีนด้วยความหวัง แต่ไม่รู้เมื่อไหร่
พฤหัสฯที่ 17 มิถุนายน ปลัดมหาดไทย กลับมีคำสั่งด่วนถึง 76 จังหวัด และ กทม. ให้จัดสรรวัคซีนฉีดให้พนักงานไทยเบฟ และครอบครัวทั่วประเทศ 71,445 คน โดยเฉพาะ ท่านไม่รู้สึกละอายและผิดต่อประชาชน 40 กว่าล้านที่กำลังรอฉีดวัคซีนเลยหรือ นายฉัตรชัย ยังชี้แจงหน้าตาเฉย กรณีของไทยเบฟเข้าเงื่อนไข แล้วบริษัทอีกแสนๆ บริษัทที่รอคิวฉีดวัคซีนอยู่ไม่เข้าเงื่อนไขหรือ แต่ก็น่าชื่นชมที่มีบริษัทจำนวนมากยินดีซื้อ วัคซีนทางเลือก ฉีดให้พนักงานเอง ไม่ไปเบียดเบียนใคร วัคซีนซิโนฟาร์ม ของ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ เปิดจองแค่ 5 วัน มีจองเข้ามาถึง 17,070 บริษัท จำนวน 4,873,000 คน กว่า 9.7 ล้านโดส
กรณีนี้เห็นชัดเจนว่าจัดสรรเหลื่อมล้ำ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ผอ.ศบค. พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา รัฐมนตรีมหาดไทย ควรต้องมีคำตอบให้กับประชาชน
...
วันนี้ผมมีเรื่องเศรษฐีไนจีเรีย ชื่อ ฟีมี โอเทโดลา มาเล่าสู่กันฟังเอามาจากไลน์กลุ่มผู้แปลคือสุวิน มีผู้ไปสัมภาษณ์ฟีมีว่า “ท่านจำอะไรได้บ้างที่ทำให้ท่านเป็นคนที่มีชีวิตเป็นสุขที่สุด” ฟีมีตอบว่า “ผมผ่าน 4 ขั้นตอนของความสุขในชีวิตมาแล้ว จนในที่สุดผมก็เข้าใจความหมายของความสุขอันแท้จริง” ความสุขขั้นแรกคือ การสะสมความร่ำรวยและหนทางสร้างความร่ำรวย แต่ในตอนนั้นผมก็ไม่ได้รับความสุขตามที่ผมต้องการ
ขั้นที่สอง การสะสมข้าวของที่มีราคามีคุณค่านานาชนิด แต่ผมก็ได้รู้ว่า ผลของการทำเช่นนี้มันไม่ยั่งยืน และความแวววาวของสิ่งมีค่าทั้งหลายก็อยู่ได้ไม่นาน ขั้นที่สาม คือการได้ทำโครงการใหญ่ๆ ตอนนั้นผมได้ครอบครองการจ่ายน้ำมันดีเซลถึง 95% ในประเทศไนจีเรียและในทวีปแอฟริกา ผมยังเป็นเจ้าของเรือบรรทุกสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกาและเอเชีย ถึงขนาดนี้ผมก็ยังไม่ได้ความสุขที่ผมเคยใฝ่ฝันไว้
ขั้นที่สี่ เกิดขึ้นเมื่อเพื่อนของผมคนหนึ่ง ขอให้ผมซื้อรถนั่งติดลูกล้อ (วีลแชร์) ให้กับเด็กพิการ ก็แค่ 200 คนเท่านั้น ผมทำตามคำขอร้องของเพื่อนด้วยความเต็มใจ ซื้อรถสำหรับคนพิการในทันที แต่เพื่อนคนนั้นคะยั้นคะยอให้ผมไปกับเขา ไปมอบรถให้กับเด็กๆ ด้วยตัวเอง ซึ่งผมก็พร้อมจึงไปกับเขา ผมได้มอบรถนั่งติดล้อให้กับเด็กเหล่านั้นด้วยมือของผมเอง
ผมได้เห็นความสุขอันเรืองรองอย่างประหลาดบนใบหน้าของเด็กๆ เหล่านั้น ผมได้เห็นพวกเขานั่งบนรถติดล้อ ผลักไปมารอบๆ อย่างสนุกสนานกันใหญ่ ผมรู้สึกมีความปีติอย่างแท้จริงอยู่ภายในตัวผม
พอผมจะออกจากที่นั่น เด็กคนหนึ่งมาเกาะที่ขาผม จ้องหน้าผม ผมก้มลงถามเด็กคนนั้นว่า “ยังอยากได้อะไรอีกหรือหนู” คำตอบของเด็กคนนั้น ไม่เพียงทำให้ผมมีความสุขเท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนทัศนคติเกี่ยวกับชีวิตไปโดยสิ้นเชิง เด็กคนนั้นพูดว่า “หนูต้องการจดจำใบหน้าของลุง เผื่อว่าหนูได้พบลุงในสวรรค์ หนูจะได้จำลุงได้ และบอกขอบคุณลุงอีกครั้งหนึ่ง” แล้วคุณล่ะ ถ้าคุณจะออกจากที่นั่น คุณอยากให้เขาจดจำคุณอย่างไร?
“ลม เปลี่ยนทิศ”