อาจารย์มหาวิทยาลัยนเรศวร สร้างสรรค์ศิราภรณ์จากกระดูกไก่ ภายใต้คอนเซปต์ "เศษขยะที่ไร้ค่าสู่ศิราภรณ์" สวยงามหนึ่งเดียวในโลก นำเสนอผ่านนายแบบหลากสีผิว หลากชนชาติ สื่อถึงปัญหาขยะอาหารที่เกิดขึ้นทั่วโลก
เมื่อเวลา 13.30 น. วันที่ 17 กันยายน ที่สำนักงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร ต.ท่าโพธิ์ อ.เมือง จ.พิษณุโลก ได้มีการแถลงข่าวต่อสื่อมวลชนนำเสนอสุดยอดผลงานการสร้างสรรค์ศิราภรณ์จากกระดูกไก่ โดยมี รองศาสตราจารย์ ดร.ดนัย เรียบสกุล รองคณบดีฝ่ายกิจการนิสิตและศิษย์เก่าสัมพันธ์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นผู้สร้างสรรค์ศิราภรณ์จากกระดูกไก่ ที่นับได้ว่าเป็นผลงานศิลปะไทยร่วมสมัย ผสมผสานความดั้งเดิมและปัญหาขยะที่เกิดกับสังคมนิยมบริโภคในปัจจุบัน เสมือนการสร้างงานประณีตศิลป์ไทยที่ใช้บนศีรษะ จากวัสดุที่มีคุณค่าต่ำสุดจากถังขยะ ผลงานนี้จะสื่อถึงการใช้ทรัพยากรให้เกิดคุณค่าสูงสุดกับชีวิตของตนเอง และสังคมโลกในอนาคต
รองศาสตราจารย์ ดร.ดนัย เรียบสกุล เปิดเผยว่า โครงการวิจัยนี้ได้รับทุนสนับสนุนจากสาขาวิชาออกแบบสื่อนวัตกรรมคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เพื่อศึกษารูปทรงของกระดูกไก่ที่เหลือจากการรับประทาน สร้างสรรค์ ศิราภรณ์ไทยจากกระดูกไก่ ประเมินคุณค่าด้านวัฒนธรรมและการออกแบบ อีกทั้งยังเป็นการสร้างแรงบันดาลใจในการลดขยะอาหารและใช้เศษอาหารได้อย่างคุ้มค่า โดยมีกระบวนการในการสร้างผลงานศิราภรณ์ไทยจากกระดูกไก่
...
โดยเริ่มจัดเก็บกระดูกไก่จากร้านอาหารท้องถิ่น โดยรอบมหาวิทยาลัยนเรศวร นำมาทำความสะอาดฟอกสี ฉลุและตัดให้ได้รูปตามต้องการ สำหรับเศษกระดูกที่เหลือจากการตัดจะถูกปั่นละเอียดแล้วอัดพิมพ์เป็นลายไทยขนาดต่างๆ ซึ่งขนาดเล็กสุดมีประมาณ 1 เซนติเมตร จำนวนมากกว่า 1,000 ชิ้น ใช้ระยะเวลากว่า 2 ปีในการสร้างสรรค์ผลงาน ประกอบด้วยศิราภรณ์ 3 ชิ้น คือ มงกุฎ รัดเกล้ายอด รัดเกล้าเปลว และเครื่องประดับส่วนอื่นของนางละครไทย
รองศาสตราจารย์ ดร.ดนัย กล่าวว่า ส่วนแนวคิดในการถ่ายภาพ นางละครนอก นักแสดงชายในอดีตสวมใส่ศิราภรณ์รูปแบบต่างๆ นำเสนอผ่านนายแบบสีผิวต่างชนชาติ ถึงปัญหาขยะอาหารที่เกิดขึ้นกับทุกที่ทั่วโลก สวมใส่ผ้านุ่งและสไบโปร่งเสมือนความงดงามของสิ่งที่อยู่ภายในดังกระดูกที่เป็นวัสดุหลักในการสร้างสรรค์ผลงานในครั้งนี้ โดยในอนาคต อาจจะมีการจดสิทธิบัตร ในส่วนของขั้นตอนสัดส่วนของการทำ แต่จะไม่จดในเรื่องของการเผยแพร่นำมาใช้แต่อย่างใด เนื่องจากต้องการจุดประกายให้ประชาชนทั่วไป มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ นำสิ่งของเหล่านี้มาพัฒนาเป็นสิ่งที่มีมูลค่าขึ้นได้ อีกทั้งจะมีการพัฒนาเรื่องการเก็บรักษาหรือต่ออายุของกระดูกให้ได้นานที่สุด เพื่อความคงทนต่อไป