เมื่อเร็วๆ นี้ ทีมนักบรรพชีวินวิทยาจากศูนย์ศึกษาวิวัฒนาการมนุษย์แห่งชาติสเปน (Centro Nacional de Investigación sobre la Evolución Humana-CENIEH) ได้รายงานลงวารสาร Archaeological and Anthropological Sciences เกี่ยวกับความสัมพันธ์ตามหลักกายศาสตร์ระหว่างมือมนุษย์กับเครื่องมือยุคหินเก่าตอนต้น โดยเฉพาะเครื่องมือที่ใช้สับและเครื่องมือตัด
ทีมนักบรรพชีวินวิทยาได้ทดสอบกับอาสาสมัคร 82 คนทั้งหญิงและชาย ให้จัดการกับอุปกรณ์ 40 ชิ้นที่มีทั้งเครื่องมือหินและเครื่องมือตัด โดยใช้ถุงมือดิจิทัลบันทึกตำแหน่ง บันทึกการงอเพื่อหาจำนวนรูปแบบการงอนิ้วระหว่างสัมผัสวัตถุ โดยไม่เกี่ยวข้องกับการทำงานของเครื่องมือ แต่วัดความรู้สึกสะดวกสบายในความสัมพันธ์ของมือกับวัตถุ และประเมินการตอบสนองทางประสาทสัมผัสของร่างกายต่อการโต้ตอบกับเครื่องมือนั่นเอง
ทีมเสนอว่าเครื่องมือทั้ง 2 ประเภทกระตุ้นความสัมพันธ์ตามหลักกายศาสตร์ของมือที่แตกต่างกันอย่างมาก กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองในสมองจนนำไปสู่การรวมเครื่องมือไว้ในโครงร่างของร่างกาย ชี้ให้เห็นว่านิ้วที่เกี่ยวข้องมากที่สุดคือนิ้วก้อย นิ้วนาง นิ้วกลาง ไม่ใช่นิ้วโป้งหรือนิ้วชี้อย่างที่คิดไว้ ซึ่งการใช้งานของนิ้วที่แตกต่างกัน อาจเกี่ยวข้องกับการตอบสนองทางปัญญาที่แตกต่างกัน เมื่อรวมกับระบบสภาพแวดล้อมของสมองและร่างกาย.
(ภาพประกอบ Credit : A. Fedato et al)