เมื่อ 120 ปีที่แล้วมีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์หรือฟอสซิล (fossil) ของสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งชื่อ Proneusticosaurus Silesiacus ในเหมืองแร่โกโกลิน ระหว่างพรมแดนโปแลนด์และสาธารณรัฐเช็ก นักบรรพชีวินวิทยาในยุคนั้นเผยว่า ซากนี้คือสัตว์เลื้อยคลานทางทะเลเลี้ยงลูกด้วยนม ยุคก่อนประวัติศาสตร์ อายุ 254 ล้านปี อาศัยอยู่ในมหายุคมีโซโซอิก (Mesozoic)
ในช่วงที่ค้นพบครั้งแรกไม่มีใครสังเกตเห็นถึงตุ่มแปลกประหลาดที่ขึ้นอยู่เต็มตามซี่โครงอย่างน้อย 4 ซี่ แต่เมื่อเร็วๆนี้ นักวิจัยจากสหรัฐอเมริกาและนักบรรพชีวินวิทยาโปแลนด์ สงสัยเกี่ยวกับตุ่มก้อนที่อยู่บนฟอสซิลนี้ จึงนำมาตรวจสอบทางพยาธิวิทยาอย่างละเอียด ด้วยวิธีไมโครโตโมกราฟี (microtomography) คือการถ่ายภาพรังสีโดยอาศัยคอมพิวเตอร์เพื่อประมวลผลสร้างภาพแบบตัดขวางเฉพาะจุดที่ต้องการตรวจสอบ และนำไปเปรียบเทียบผลลัพธ์กับโรคอื่นๆในทุกวันนี้ ทีมวิจัยพบว่าฟอสซิล Proneusticosaurus Silesiacus มีการติดเชื้อเรื้อรังและมีลักษณะคล้ายคลึงกับวัณโรคในมนุษย์ ซึ่งมีสาเหตุมาจากเชื้อไมโคแบคทีเรีย ทูเบอร์คูโลซิส (Mycobacterium tuberculosis) ส่วนใหญ่จะพบการติดเชื้อในปอด แต่ก็กระทบต่ออวัยวะอื่นๆของร่างกายได้เช่นกัน
การค้นพบครั้งนี้ ทำให้นักบรรพชีวินวิทยาขยายขอบเขตเพิ่มขึ้นว่าวัณโรคมีมานานกว่าที่เคยคิดไว้ เพราะในปัจจุบันสามารถแกะรอยวัณโรคย้อนหลังไปแค่ 17,000 ปี จึงเป็นไปได้ว่าการติดเชื้อชนิดนี้จะเป็นเรื่องปกติที่สามารถเกิดกับสัตว์ทั้งบนบกและในน้ำ เช่น แมวน้ำในยุคโบราณหรือแม้แต่แมวน้ำสมัยนี้ก็เป็นสัตว์ที่ไวต่อการติดเชื้อวัณโรคเช่นกัน.