ผึ้งเต้นส่ายท้องอาจปฏิวัติพัฒนาหุ่นยนต์

การเต้นแบบส่ายท้องไปมาของผึ้งเป็นเรื่องสำคัญในมวลหมู่ผึ้ง ที่มันทำเช่นนั้นก็เพื่อบอกผึ้งตัวอื่นๆถึงตำแหน่งของดอกไม้ที่อุดมน้ำหวาน และระยะเวลาของการเต้นส่ายก็จะทำให้เพื่อนพ้องผึ้งรู้ว่าแหล่งอาหารอยู่ไกลแค่ไหน ถือเป็นวิธีที่ง่ายแต่มีประสิทธิภาพในการถ่ายทอดพิกัดทางภูมิศาสตร์ที่ซับซ้อน การใช้อวัจนภาษาของสัตว์ตัวเล็กจ้อยร่อยนี้จึงกลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้นักพัฒนาหุ่นยนต์เลียนแบบวิธีให้หุ่นยนต์สื่อสารกันเอง

ล่าสุดนักวิทยาศาสตร์จากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินเดียได้อาศัยวิธีการสื่อสารที่แยบยลของผึ้ง เพื่อช่วยให้หุ่นยนต์หลายตัวสามารถประสานงานและทำงานที่ซับซ้อนได้ เพราะปกติแล้วหุ่นยนต์จะสื่อสารโดยใช้เครือข่ายดิจิทัล แต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเกิดเหตุสุดวิสัย เกิดเหตุฉุกเฉินในพื้นที่อันห่างไกลที่มนุษย์ไม่อาจจะสื่อสารกับหุ่นยนต์ได้ เพื่อแก้ไขปัญหานี้ นักวิทยาศาสตร์จึงออกแบบระบบการสื่อสารด้วยภาพสำหรับหุ่นยนต์ด้วยกล้องในตัว และใช้อัลกอริทึมช่วยให้หุ่นยนต์ตีความสิ่งที่หุ่นยนต์เห็นได้ เพื่อที่หุ่นยนต์จะได้นำข้อมูลไปถ่ายทอดให้กัน

ทีมได้ทดสอบระบบแบบง่ายๆ คือการสั่งย้ายหีบห่อในคลังสินค้า ระบบนี้เริ่มจากมนุษย์จะสื่อสารกับหุ่นยนต์ที่อยู่ในฐานะ “หุ่นยนต์ส่งสาร” ซึ่งจะเป็นตัวดูแลและสั่งการ “หุ่นยนต์จัดการ” ให้ปฏิบัติงานอีกที นักวิทยาศาสตร์อธิบายว่ามนุษย์จะสื่อสารกับหุ่นยนต์ที่ทำหน้าที่ส่งสาร โดยใช้ท่าทาง เช่น ยกมือขึ้น หุ่นยนต์ก็จะจดจำท่าทาง จากนั้นหุ่นยนต์ก็จะส่งข้อมูลไปยังหุ่นยนต์ตัวที่ 2 ซึ่งเป็นหุ่นยนต์จัดการ เทคนิคนี้พิสูจน์ให้เห็นว่ามีประโยชน์มากในสถาน การณ์ที่ต้องใช้แรงงานหุ่นยนต์ อย่างในเขตภัยพิบัติหรือในอวกาศ.