คอร์สหนึ่งจัดขึ้นรายล้อมไปด้วยอุปกรณ์ช่วยทางเพศ หรือเซ็กซ์ทอยส์ กับผู้หญิงเกือบทุกวัยนั่งหน้ากระดานไวท์บอร์ด ฟังโค้ชสอนเรื่องเพศ โดยพูดคุยกันอย่างเปิดเผยถึงความต้องการทางเพศ เช่น หญิงม่ายรายหนึ่ง อายุ 45 ปี บอกว่า “ในที่สุดชั้นก็รู้แล้วว่าความพึงพอใจทางเพศของผู้หญิงคืออะไร”
หากเป็นสมัยสหภาพโซเวียต เรื่องแบบนี้แทบไม่มีการพูดถึงในที่สาธารณะ เพราะรัฐบาลพยายามผลักดันความเป็นอนุรักษนิยม เรื่องเซ็กซ์จึงยังเป็นหัวข้อที่ไม่ถูกตั้งขึ้นเป็นประเด็นถกเถียงกัน รัฐบาลส่งเสริมแนวคิดที่ว่า เรื่องเพศสมควรเป็นเรื่องการสืบพันธุ์เท่านั้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดคุยกันในบ้าน หรือที่โรงเรียน
กระทั่ง “ยูเอสเอสอาร์” หรือสหภาพโซเวียต ล่มสลายในปี 2534 อุตสาหกรรมเรื่องเพศก็เหมือน “เขื่อนแตก” ทั่วกรุงมอสโก ทะลักทลายหนังอีโรติกทั้งเทปวิดีโอ (สมัยนั้น) กับภาพยนตร์ ภาพแนวปลุกเร้าอารมณ์และโฆษณาตามสื่อฮิตๆ รวมถึงรายการทางสถานีโทรทัศน์ และบทความในนิตยสารของผู้หญิง
ตามด้วยคอร์สจัดฝึกอบรมนักเพศวิทยา นักจิตวิทยาและที่เรียกว่าโค้ชเซ็กซ์ เพียงช่วยให้หลุดพ้นความอายในการพูดถึงความรื่นรมย์เรื่องเซ็กซ์
แม้แต่การเกิดขึ้นของ “บล็อกเกอร์” เช่น ทัตยานา ดมิทริเยวา ที่ตั้งเว็บไซต์ยอดฮิต “Sexprosvet” เมื่อ 3 ปีก่อน เพื่อพัฒนาวัฒนธรรมทางเพศในรัสเซีย และยังจัดกิจกรรมงานโชว์ “แอคเซสเซอรี” เพราะต้องการจะบอกสังคมว่า “เซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องเบื่อหน่าย!!!”
และอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำไมเรื่อง “เซ็กซ์” จึงกลายเป็นหัวข้อใหญ่ของสังคมชาวรัสเซีย มร.โรโกซิน นักสังคมวิทยา บอกว่า นั่นเป็นเพราะปลอดภัยกว่าการพูดถึงเรื่องการเมือง จะเห็นได้จากเจ้าหน้าที่ที่เพิ่มการตรวจสอบควบคุมสื่อและอินเตอร์เน็ต มักเข้าไปบล็อกเนื้อหาเกี่ยวกับกลุ่มฝ่ายค้าน ที่จ้องโจมตีรัฐบาล ชาวรัสเซียจึงพบว่า เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นคือ เม้าท์เรื่องเซ็กซ์อร่อยเหาะกว่ากันเยอะ
...
แต่ยกเว้น...รักร่วมเพศที่ยังไงรัฐบาลก็ยังมองว่าป่วยจิต เลยได้แต่ซุบซิบกันในวงแคบๆ.
ฤทัยรัช จันทร์เพ็ญ