อย่าลืมอดีต

เรื่องที่ไม่สนุกแต่ต้องจดจำ...สถานการณ์ด้านเศรษฐกิจของไทยในเวลานี้ไม่ค่อยจะดีนัก พบว่า หายไป 4% โดยเฉพาะเจอกับโควิด-19 ถึงกับซวนเซเลยทีเดียว

คงต้องรอให้หายขาดจากโควิด-19 เพื่อสร้างรายได้ที่รวดเร็วและแน่นอนจากการท่องเที่ยว แม้ว่าจะมีนักท่องเที่ยวจากต่างชาติทยอยกันเข้ามาบ้างแล้ว

แต่ก็ยังไม่มากนัก เพราะอีกหลายประเทศก็ต้องเจอโควิด-19 ไม่ต่างกับไทย โดยเฉพาะจีนซึ่งเป็นประเทศใหญ่มีพลเมืองมากที่สุดในโลก

หลังจากที่แก้ไขปัญหาโควิด-19 ได้เป็นอย่างดี แต่ล่าสุดก็โดนโจมตีในหลายเมืองทำให้วุ่นไปเหมือนกัน

รัฐบาลจีนยังห้ามคนจีนเดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศ

นี่แหละคือปัญหาสำคัญที่ทำให้เกิดผลกระทบต่อไทยเป็นอย่างมาก

เพราะนักท่องเที่ยวจีนคือ “กุญแจ” สำคัญที่ทำให้เศรษฐกิจของไทยฟื้นขึ้นมาได้หลายปีที่ผ่านมา เมื่อเป็นเช่นนี้คงต้องรอไปอีกระยะหนึ่ง

ดังนั้น รัฐบาลจึงต้องหาทางแก้ไขปัญหาในปัจจุบันให้เศรษฐกิจพอลืมตาอ้าปากได้บ้าง โดยเฉพาะที่หวังพึ่งได้ก็คือการส่งออก

ยิ่งเกิดสงครามรัสเซีย-ยูเครนทำให้น้ำมัน ก๊าซมีราคาสูงขึ้น รวมถึงผลกระทบที่เกี่ยวเนื่องกับภาคการเงิน-การคลัง

พูดง่ายๆคือ ต้องวางแผนแก้ปัญหาทั้งระบบ

ปี 2540 ไทยเกิดวิกฤติเศรษฐกิจที่เรียกว่า “ต้มยำกุ้ง” ต้องการเงินกู้มาดำรงเป็นทุนสำรองระหว่างประเทศ

1.เพื่อสร้างความเชื่อมั่นในค่าเงินบาท

2.สร้างความเชื่อถือแก่ประเทศธุรกิจที่เราต้องนำเข้าส่งออกเพื่อความเชื่อมั่นว่าเราสามารถจะชำระหนี้ได้

3.สร้างความเชื่อมั่นแก่เจ้าหนี้ต่างประเทศ ซึ่งไทยมีหนี้สูงถึง 109 ล้านเหรียญ เป็นหนี้ระยะสั้น 65% คือเรียกคืนได้ทันที

4.เพื่อลดความตื่นตระหนกมิให้คนไทย คนต่างชาติหอบเงินออกนอกประเทศจนหมด เพราะจะทำให้หมดความเชื่อมั่นในเศรษฐกิจไทย

ถ้าหยุดไม่อยู่จะเกิดปัญหาเป็นงูกินหาง

ที่จริงไทยตั้งเป้าว่า หากกู้ยืมมาได้สัก 35 พันล้านเหรียญ ก็เอาอยู่แล้ว แต่หามาได้เพียง 17.2 พันล้านเหรียญ แต่ใช้จริงๆ เพียง 13 พันล้านเหรียญก็เอาอยู่แล้ว

เงินจำนวนนี้ได้จากไอเอ็มเอฟสูงสุด 4 พันล้านเหรียญ ญี่ปุ่น 4 พันล้านเหรียญ จีน 1 พันล้านเหรียญ ฮ่องกง 1 พันล้านเหรียญ และประเทศอื่นๆ เช่น อินโดนีเซีย เกาหลี มาเลเซีย บรูไน สิงคโปร์ ธนาคารโลก ธนาคารพัฒนาเอเชีย เป็นต้น

แต่เชื่อหรือไม่ว่า ไม่มีสหรัฐอเมริกาและยุโรปที่จะช่วยเหลือแม้แต่น้อย มีแต่การตั้งกองทุนเพื่อมาซื้อทรัพย์สิน หุ้นบริษัทไทยซึ่งมีราคาถูก

ฟาดกำไรกันไปเพียบ

ก็เป็นอีกบทเรียนสำคัญที่ไทยจะต้องจดจำเอาไว้คือ การบริหารและจัดการด้านเศรษฐกิจจะต้องมีหลักมีเกณฑ์ที่ชัดเจนเป็นเหตุเป็นผล

คำนึงถึงสภาพความเป็นจริงอย่างชาญฉลาดและรู้เท่าทัน

แล้วก็อย่าลืม...ใครที่ทำอะไรกับเราไว้ด้วย.

“สายล่อฟ้า”