ด้วยความสนใจทางด้านออกแบบผังเมือง ทำให้ เดียร์-ส่องใจ มานิตยกุล ลูกสาววัย 27 ปี ของ ชลิต มานิตยกุล เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ กับ เอื้อยจิตร บุนนาค ผู้จัดการฝ่ายลิขสิทธิ์สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ โดยเป็นสาวไทยที่ได้ร่วมทำงานกับบริษัทดังด้านออกแบบผังเมือง ในเมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา
เดียร์ เล่าถึงเส้นทางชีวิตของตัวเองว่า ตอนเด็กๆเคยตามคุณพ่อไปอยู่ที่ประเทศอังกฤษ เรียนอยู่ที่นั่นได้ 4 ปี ก็ต้องกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี ในช่วงที่เรียนได้รับการปลูกฝังเรื่องสิ่งแวดล้อม จนฝังใจกลายเป็นความชอบส่วนตัว คุณครูที่โรงเรียนเลยแนะนำให้ไปเรียนปริญญาตรี ด้านการออกแบบผังเมือง ที่ University of Guelph ใกล้เมืองโตรอนโต ประเทศแคนาดา และไปเรียนต่อปริญญาโทด้านเดียวกัน ที่ University of British Columbia ที่เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศเดียวกัน
เมื่อถามเหตุผลที่ชอบด้านนี้ เดียร์ บอกว่า จากการที่เธอโตขึ้นมาในหลายๆเมือง มีโอกาสได้เห็นเมืองต่างๆที่แตกต่างกัน เลยอยากทำงานที่เกี่ยวกับการออกแบบเมือง อยากออกแบบให้ในเมืองมีสิ่งแวดล้อมที่ดีและใช้ทรัพยากรอย่างมีคุณค่า โดยไม่ต้องไปเบียดเบียนทรัพยากรในชนบท พอเรียนจบปริญญาโท เดียร์ ก็มาสมัครงานที่บริษัท AECOM ในเมืองแวนคูเวอร์ ในตำแหน่ง Urban Planner
"บริษัทนี้เขามีสาขาเกือบทั่วโลก แต่ยังไม่มีที่เมืองไทย ตอนที่สมัครก็ไม่ได้คิดว่าจะได้ เพราะสัมภาษณ์ ค่อนข้างยาก เขาให้ เดียร์ พรีเซนต์งานออกแบบเมืองภายใน 45 นาที สุดท้ายก็ทำได้ เดียร์ ทำงานอยู่ที่บริษัทนี้ได้ไม่ถึงปี โดยขอเก็บเกี่ยวประสบ-การณ์การทำงานให้เต็มที่ก่อน เพราะ ว่าที่ประเทศนี้เป็นผู้นำในทฤษฎีด้านผังเมืองที่นานาชาติยกย่อง เดียร์ จึงอยากเรียน รู้ให้มากที่สุดก่อนที่จะกลับมาทำงานที่เมืองไทย"
...
การเป็นสาวไทยคนเดียวในบริษัท สร้างความกดดันให้มากน้อยแค่ไหน เดียร์ บอกว่า ไม่ มากนัก เพราะที่นี่ มีคนเอเชียทำงานอยู่บ้าง แต่ไม่มีคนไทยเลย การทำงานมีทั้งสนุกและเครียด แต่ส่วนใหญ่ จะค่อนข้างท้าทาย เพราะการวางผังเมืองต้องมองให้ กว้าง ให้มีความสมดุลทั้งเรื่องสิ่งแวดล้อม, เศรษฐกิจ และด้านสังคม ต้องรู้ความต้องการของประชาชน, เจ้าหน้าที่ และนักการเมือง และต้องปกป้องสิ่งแวดล้อมด้วย ในต่างประเทศเวลาที่จะทำอะไร เราต้องออกสำรวจ โดยสอบถามประชาชนในชุมชนก่อน แจ้งให้เขาทราบว่าจะทำอะไร และให้เขามีส่วนร่วม ไม่ใช่มารู้ เมื่องานออกมาแล้ว
งานก็หินแล้วยังอยู่ต่างแดนแบบนี้ สาวน้อยหน้าหวานคนนี้รับมือไหวหรือ เดียร์ จึงรีบออกตัวว่า ที่บ้านไม่ได้เลี้ยงแบบคุณหนูเท่าไหร่ค่ะ แม้จะเป็นลูกคนเดียว พอคุณแม่แยกทางกับคุณพ่อ เดียร์เลยอยู่กับคุณแม่และคุณยาย ตอนเด็กๆ เดียร์ ถูกฝึกให้ทำทุกอย่าง เพราะคุณแม่กลัวเป็นเหมือนคุณแม่ตอนสาวๆ ที่ต้องไปอยู่ต่างประเทศแล้วทำอะไรไม่ค่อยเป็น ท่านเลยสอนให้ เดียร์ ทำเป็นทุกอย่าง ดูแลตัวเองได้เมื่ออยู่คนเดียว แล้วเมืองแวนคูเวอร์ที่อยู่ก็สวย สะดวกสบาย อยู่เมืองไทยไม่มีรถยนต์ไม่ได้ แต่ที่แวนคูเวอร์ เดียร์ ไม่มีรถใช้ นั่งรถไฟฟ้า หรือไม่ก็เดิน สบายมาก
"สะดวกอย่างไรก็อยากกลับมาบ้านเราค่ะ เพราะตั้งเป้าเอาไว้ว่าจะทำงานสัก 2-3 ปี จากนั้นจะดูว่าเมืองไทยมีโอกาสให้ทำงานด้านไหนบ้าง แต่ใจอยากกลับมาช่วยบ้านเราอยู่แล้ว อยากให้กรุงเทพฯเรามีการใช้รถยนต์น้อยลง และอยากให้อากาศในเมืองเย็นลงกว่านี้ ซึ่งสามารถทำได้ ไม่ว่าจะการออกแบบของถนน การปลูกต้นไม้ และการสร้างตึกที่จะให้ร่มเงาแก่ทางเดิน เพื่อให้คนได้เดินมากขึ้น รวมไปถึงการปรับปรุงระบบรถสาธารณะให้มีคนใช้มากขึ้น แล้วอยากให้ประชาชนได้มีส่วนร่วมและรับรู้ในการวางผังเมืองด้วยค่ะ"
คงต้องฝากอนาคตไว้กับคนรุ่นใหม่ไฟแรงและมีความคิดที่จะทำอะไรเพื่อบ้านเมืองแบบนี้.